پونی ۳۱ ساله بار دیگر در هورس آو د یر شو قهرمان شد
یک پونی فوق‌ستاره که زمانی رها شده پیدا شده بود، اخته‌اش کرده بودند و او را بسته به یک تراکتور رها کرده بودند تا خون‌ریزی کند، در ۳۱ سالگی چهارمین عنوان خود در جام پرنس فیلیپ در نمایش اسب سال (HOYS) را به دست آورد.
مرلین، پونی ولزی ۱۲٫۲ هند که در جوانی نجات داده شد، به یکی از برترین پونی‌های مانتد گیمز جهان تبدیل شد؛ پونی‌ای که در رقابت‌های ملی و بین‌المللی قهرمان شد و رؤیای بسیاری از سوارکاران جوان را محقق کرد.
تازه‌ترین پیروزی‌های او در نمایش اسب سال، در جام‌های پرنس فیلیپ و لمیو بود؛ دو رقابت مانتد گیمز که او همراه با تیا در قالب تیم نورث هرفوردشر در آن‌ها به قهرمانی رسید.
جما هاپکینز (Gemma Hopkins)، مالک او، به هورس اند هاوند گفت: «او واقعاً یک افسانه است. فوق‌العاده است؛ فقط می‌توانم بنشینم و نگاهش کنم و فکر کنم با موجودی از جنسی دیگر طرفم.»
جما حدود ۱۸ سال است که مالک مرلین است، اما ارتباط نخست خانواده او با این پونی به سال‌ها پیش‌تر برمی‌گردد.
او گفت: «داستان غم‌انگیزی بود؛ او را پیدا کردند در حالی که به پشت یک تراکتور بسته شده بود. بیضه‌هایش را برداشته بودند و او را در همان حال به تراکتور بسته رها کرده بودند تا خون‌ریزی کند. یک نفر سر رسید؛ او حتی هالترپذیر هم نبود، وحشی بود. نتوانستند سوار کامیونش کنند، بنابراین او را پیاده به خانه بردند. بعدتر هم وارد دنیای گیمز شد.
«وقتی ۳ ساله بود با او آشنا شدم. شوهرم مربی تیم نورث هرفورد بود، اما آن زمان تیم ولز را تمرین می‌داد. این بچه پیش من آمد و گفت: ‹این پونی را داریم. فکر می‌کنم خیلی خوب از آب دربیاید، اما هر بار می‌خواهی روی او پرش سوار شوی، همه را لگد می‌زند›.
«شوهرم گفت: ‹بیا نگاهی به او بیندازیم›، و او بیرون آمد، با دو لگد محکم به آن بچه زد و شوهرم گفت: ‹نمی‌دانم با این یکی چه کار کنم، برش گردانید داخل اصطبل›، و تمام.»
اما مرلین مسیرش را پیدا کرد، تمرین زیادی داشت و خیلی زود توانایی‌هایش را در مدار رقابت‌های مانتد گیمز نشان داد.
جما گفت: «او موفق‌ترین پونی گیمزی است که تا به حال وجود داشته. عناوین جهانی، اروپایی و بریتانیایی او از هر پونی دیگری بیشتر است؛ حاضرم جانم را روی این حرف بگذارم که هیچ پونی دیگری هرگز به آنچه او برده هم نزدیک نخواهد شد.»
جما مرلین را برای پسر بزرگ‌ترش، بن، زمانی خرید که او ۶ ساله بود؛ در آن مقطع، مرلین پیش‌تر هم عناوین جهانی را کسب کرده بود.
او گفت: «بن را به یک مدرسه سوارکاری محلی بردم و احتمالاً این بهترین کاری بود که در عمرم انجام دادم، چون هر هفته به پونی کلاب و مدرسه سوارکاری می‌رفت و در ۶ سالگی روی این پونی کوچک اما قدرتمند یورتمه می‌رفت؛ واقعاً یک ماشین کوچک بود. او سوارکاری را یاد گرفت و این برایش خیلی خوب بود. حدود ۱۲ تا ۱۸ ماه از مدار رقابت دور بود، بعد وقتی احساس کردیم بن آماده است، سوارش شد و بن حدود ۴ یا ۵ سال با او شکست‌ناپذیر بود. سال‌ها با او قهرمانی بریتانیا، اروپا و جهان را برد.»
»
برادر کوچک‌تر بن، یعنی سم، این اسب را سواری کرد؛ او هم با پیروی از راه بن، برای ولز در رویال ویندزور به پیروزی رسید.
بعد از آن‌که سم برای مرلین بزرگ شد، این پونی به دختری به نام جز رسید؛ او مرلین را برای انگلیس در رویال ویندزور سواری کرد و برنده شد.
او سال گذشته همراه با جز قهرمان جام لو میو شد، سپس در سال ۲۰۲۶ تیا هدایتش را بر عهده گرفت و «آن‌ها همه‌چیز را برده‌اند».
جما گفت: «او برای بچه‌های خیلی زیادی کار فوق‌العاده‌ای انجام داده است.
«من هیچ‌وقت او را نفروخته‌ام، چون برای فرزندانم بیش از حد ارزشمند بوده و واقعاً یک افسانه است.
او هیچ‌وقت اسب آسانی نبوده، چون به سندرم متابولیک اسب مبتلاست.
سال‌هاست که همه‌چیز را کاملاً تحت کنترل داریم، اما این هم بخشی از بالا رفتن سن است، مگر نه؟
او پیش من زندگی می‌کند و من هم کاملاً از این بابت خوشحالم.
من هرگز او را اجاره نمی‌دهم و بابت او پولی نمی‌گیرم، حتی برای نعل‌بندی‌اش؛ فقط می‌خواهم ببینم خوشحال است و کارش را انجام می‌دهد.
جما گفت هر کسی به مرلین نگاه کند، «فکر نمی‌کند حتی یک روز هم بیشتر از ۱۸ سال سن داشته باشد».
او گفت: «حتی یک تار موی خاکستری هم ندارد، نرم‌ترین و منعطف‌ترین پونی‌ای است که تا به حال دیده‌اید و آن‌قدر سرحال در میدان می‌چرخد که انگار هیچ‌چیز جلودارش نیست.
ما در هویس همه پونی‌هایمان را برای معاینه دامپزشکی در یورتمه نشان دادیم و قول می‌دهم او از بین همه‌شان بهترین یورتمه را داشت.
او خارق‌العاده است.»
او افزود که در آغاز سال ۲۰۲۶ گفته بود این آخرین فصل حضور رقابتی مرلین خواهد بود، چون سنش بالا رفته، اما هنوز برای بازنشستگی آماده نیست.
او گفت: «هنوز همه را شکست می‌دهد، هنوز هم رویاها را به واقعیت تبدیل می‌کند.
او برای همه خیلی کارها کرده؛ دلم می‌خواهد بگویم ‹حالا وقت بازنشستگی توست›، اما تنها راه کنترل سندرم متابولیکش ورزش است و او عاشق کارش است.
وقتی کامیون بدون او از این‌جا می‌رود، آن‌قدر چهارنعل این طرف و آن طرف می‌دود که انگار می‌گوید: ‹چرا من سوارش نیستم؟›
«شاید جامعه سوارکاری بگوید: ‹آخر یک اسب ۳۱ ساله چرا هنوز مسابقه می‌دهد؟› اما او آن‌قدر ورزیده است، هیچ مکملی هم مصرف نمی‌کند، ظاهرش بی‌نقص است و اصلاً آماده بازنشستگی نیست.
من احساس می‌کنم اگر این کار را متوقف کند، سندرم متابولیکش دوباره خودش را نشان می‌دهد؛ و او واقعاً عاشق کاری است که انجام می‌دهد.
او اصلاً چیزی به من بدهکار نیست و همه دنیای من است.»
«ظاهرش بی‌نقص است و اصلاً آماده بازنشستگی نیست»
جما هاپکینز
جما گفت مرلین هفته‌ای یک‌بار تمرین می‌کند و هنگام هک رفتن، در حالی که از کنار بقیه هدایت می‌شود، «مرا به دنبال خودش می‌کشد».
او گفت: «او آماده‌ترین پونی‌ای است که دارم.
در هویس نگاهش می‌کردم و با خودم گفتم: ‹او واقعاً هنوز آماده کنار گذاشتن چکمه‌هایش نیست؛ حالا باید چه کار کنم؟› بنابراین فکر می‌کنم باید ادامه بدهد تا وقتی که خودش بگوید دیگر بس است.
او در هویس واقعاً پرواز می‌کرد؛ فقط عاشق رقابت است.»
جما گفت مرلین خرابکار دوست‌داشتنی باشگاه سوارکاری است؛ از زیر حصارها رد می‌شود، همیشه همان اسبی است که فرار می‌کند و آخر سر در اتاق خوراک پیدا می‌شود، اما «هر کاری بکند از آن جان سالم به در می‌برد».
او گفت: «او بی‌همتاست.»
«من با خیلی از بچه‌ها و پونی‌ها کار کرده‌ام و تا حالا هیچ‌وقت شبیه او ندیده‌ام و فکر هم نمی‌کنم دیگر هرگز مثل او را ببینم.
او چنین نگرش مثبت و فوق‌العاده‌ای به زندگی دارد؛ هیچ‌چیز او را به هم نمی‌ریزد و فقط می‌خواهد هرچه در توان دارد بگذارد.
او هیچ‌وقت تسلیم نمی‌شود و هرگز ناامیدم نکرده است.
گاهی آن‌ها هم به کمی قدردانی نیاز دارند، مگر نه؟
او یک افسانه است.»