اسب‌های نجات‌یافته به زنی در غلبه بر اضطراب شدید کمک کردند
زنی جوان که با اضطرابی چنان شدید دست‌وپنجه نرم می‌کرد که حتی بیرون رفتن از خانه برایش دشوار بود، اکنون به مؤسسه خیریه اسب‌ها بازگشته است؛ همان نهادی که به او کمک کرد تا درباره این موضوع پژوهش کند که اسب‌ها چگونه می‌توانند به انسان‌ها کمک کنند.
اوا نوی (Eva Novi)، دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه استرلینگ، با تیم خدمات یاری‌رسان با اسب در مؤسسه مادیان و کره‌اسب همکاری کرده است.
اوا و این تیم با استفاده از عکاسی، احساسات جوانان را پیش از جلسه‌های درمانی، در جریان آن و پس از پایان جلسه‌ها با اسب‌ها و پونی‌های نجات‌یافته ثبت کردند.
پایان‌نامه او درباره این پروژه با درجه ممتاز پذیرفته شد.
اوا، ۳۵ ساله، بازگشت از درهای مرکز آموزشی و سوارکاری کومب پارک این مؤسسه خیریه در دوون را «مثل بازگشت به خانه» توصیف کرد.
او گفت: «سفر من واقعاً از همین‌جا آغاز شد؛ از طریق برنامه ‹این دختر می‌تواند با اسب‌ها ورزش کند› که با حمایت مالی اسپرت انگلند اجرا شد.
آن زمان برای پیدا کردن اعتمادبه‌نفس لازم برای بیرون آمدن از خانه‌ام مشکل داشتم.
آمدن به کومب پارک در نزدیکی تاتنس برایم یک چالش شخصی بزرگ بود، اما وقتی اینجا رسیدم و کنار اسب‌ها و اعضای تیم قرار گرفتم، دیگر هرگز به عقب برنگشتم.
آن حس آرامش و هدفمندی، و پذیرش آرامی که از سوی اسب‌ها دریافت کردم، به من نشان داد که اوضاع می‌تواند متفاوت باشد و من می‌توانم حال خوبی داشته باشم.»
پس از یک دوره شش‌هفته‌ای، اوا ابتدا به عنوان داوطلب ماند و سپس به کارکنان باشگاه بازتوانی هانی‌ساکل این مؤسسه در نیوتن ابت پیوست.
اعتمادبه‌نفس او در دوران حضورش در این مؤسسه خیریه افزایش یافت و همین موضوع در تصمیمش برای رفتن به اسکاتلند و تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد در رشته تعامل انسان و حیوان نقش داشت.
او در هر پروژه‌ای که حق انتخاب داشت، تمرکز خود را بر یادگیری یاری‌گرفته از اسب گذاشت.
اوا برای پروژه پایان‌نامه‌اش در این مؤسسه خیریه از روش «فوتووویس» استفاده کرد؛ روشی پژوهشی که به افراد کمک می‌کند احساسات و روایت‌های خود را از طریق تصویر، نه اعداد یا پرسشنامه‌ها، بیان کنند.
او به هر یک از شرکت‌کنندگان، که بین ۷ تا ۲۱ سال سن داشتند، یک دوربین یک‌بارمصرف داد.
هر یک از آنها در هر نوبت مراجعه، سه عکس می‌گرفتند: در آغاز، میانه و پایان جلسه.
شرکت‌کنندگان در انتخاب سوژه‌های عکاسی آزادی کامل خلاقانه داشتند و به‌اختصار یادداشت می‌کردند که چه چیزی را برای عکاسی انتخاب کرده‌اند و چرا.
اوا از این عکس‌ها و یادداشت‌ها استفاده کرد تا بررسی کند احساسات در طول یک جلسه و نیز در طول برنامه شش‌هفته‌ای چگونه تغییر می‌کند و این تغییرات چه ارتباطی با زمان سپری‌شده در کنار اسب‌ها و پونی‌ها دارد.
او گفت: «پژوهش‌های زیادی وجود دارد که به ضربان قلب و آمار می‌پردازد.
این موضوع مهم است، اما ممکن است روایت‌های پشت اعداد را نادیده بگیرد.
برای همه آسان نیست که احساساتشان را در قالب کلمات بیان کنند.»
او افزود: «برای بسیاری از افراد، به‌ویژه جوانان، نشان دادن چیزی از طریق یک عکس می‌تواند طبیعی‌تر از تلاش برای توضیح دادن آن باشد.
من می‌خواهم این مسیرها را به شکلی ثبت کنم که برای آنها قابل‌دسترس باشد.»
داون نیل، رئیس بخش آموزش و خدمات یاری‌رسان با اسب در مؤسسه مادیان و کره‌اسب، گفت این مؤسسه خیریه به حمایت از کار اوا افتخار می‌کند.
او گفت: «مسیر اوا نمونه‌ای قدرتمند از این است که وقتی به یک نفر زمان، فضا و ارتباطی امن با اسب‌ها داده شود، چه اتفاقی می‌تواند رخ دهد.»
«او نخستین بار در حالی به ما مراجعه کرد که با اضطراب دست‌وپنجه نرم می‌کرد و در کنار اسب‌ها، اعتمادبه‌نفسش هفته‌به‌هفته بیشتر شد. اکنون او به‌عنوان یک پژوهشگر دانشگاهی بازگشته و به ما کمک می‌کند بیشتر درباره این موضوع بدانیم که گذراندن زمان درمانی با اسب‌ها و پونی‌های نجات‌یافته ما چه تأثیری بر افکار و احساسات شرکت‌کنندگان‌مان می‌گذارد.
«ما می‌دانیم که بسیاری از شرکت‌کنندگان‌مان به شیوه‌هایی بهتر پاسخ می‌دهند که خلاقانه و تأمل‌محور هستند، نه صرفاً نظرسنجی‌های سنتی برای سنجش اثرگذاری.
«پروژه‌هایی از این دست به ما کمک می‌کند این واکنش‌ها را با عمق بیشتری درک کنیم. تمام کار ما بر یافتن راه‌های تازه و مؤثرتر برای ارتباط با مردم متمرکز است و اسب‌ها و پونی‌ها در قلب این روند قرار دارند.
«آنها نقشی حیاتی در شکوفا کردن توانمندی‌ها، ساختن اعتمادبه‌نفس و ارائه نوعی متفاوت از توانمندسازی دارند. اوا گواه زنده این موضوع است.»
اوا اکنون در حال بررسی ادامه تحصیل در مقطع دکتری با تخصص در یادگیری با کمک اسب است.
او گفت: «هر بار که به اینجا برمی‌گردم، به من یادآوری می‌شود که چقدر مسیر آمده‌ام و چقدر بیشتر هنوز می‌توانیم پیش برویم. از جوانانی شنیده‌ام که می‌گویند جلسه‌شان در پناهگاه بهترین بخش هفته‌شان است.»
«من این حس را می‌شناسم. می‌خواهم افراد بیشتری این فرصت را داشته باشند.»