لیزینگ اسب مسابقه، راهی برای دور زدن خرید ۶ رقمی
با توجه به اینکه بهای اسب‌های مسابقه در بالاترین سطح همچنان بالاست، اجاره کردن چه مزایا و معایبی دارد؟
در ادامه مجموعه چهارقسمتی بررسی بازار خریدوفروش اسب در بریتانیا، هورس اند هاوند به موضوع اجاره و واگذاری اسب نیز پرداخته است.
واگذاری اسب از دیرباز جایگزینی برای خرید بوده، اما در بخش مسابقات تقاضا برای اجاره رو به افزایش است.
در این شیوه، سوارکار به مالک مبلغی سالانه می‌پردازد ــ که معمولا درصدی از ارزش اسب است ــ و این توافق در قالب قرارداد تنظیم می‌شود.
اجاره می‌تواند راهی باشد تا سوارکاران بدون پرداخت کامل بهای خرید، به اسب‌ها یا پونی‌های باتجربه‌تر دسترسی پیدا کنند.
این نوع توافق‌ها به‌ویژه در پرش با اسب پونی برجسته است؛ جایی که قیمت پونی‌های تراز اول می‌تواند بین ۱۰۰٬۰۰۰ تا ۵۰۰٬۰۰۰ پوند باشد.
آلیسون ایروین برای دخترش امیلی، اسب اخته ۱۲۸ سانتی‌متری سطح برتر بونبری کانکوئست (کوئستی) را اجاره کرد و بعدا آن را خرید.
پس از آنکه امیلی برای کوئستی بزرگ شد، آلیسون در سال ۲۰۲۱ این پونی را به خانواده ویدوسون اجاره داد.
آلیسون به هورس اند هاوند گفت: «اجاره به من این امکان را داد که قدم اول را بردارم و به پونی‌ای برسم که در حالت عادی فقط می‌توانست یک رویا باشد.» او افزود اجاره می‌تواند این فرصت را فراهم کند که بدون پرداخت رقم‌های شش‌رقمی، با پونی‌های سطح بالا مسابقه دهید.
آلیسون با اجاره دادن کوئستی توانست هزینه پونی بعدی امیلی، یعنی مادیان ۱۴۸ سانتی‌متری رونارد لس، را تامین کند.
وقتی آن مادیان هم دیگر برای او کوچک شد، آن را اجاره دادند و از درآمدش برای خرید یک اسب استفاده کردند.
آلیسون گفت: «این کار هم برای مورد بعدی به ما درآمد می‌دهد و هم باعث می‌شود بتوانیم آن‌ها را نگه داریم و ارتباط‌مان را حفظ کنیم.
چرا آن‌ها را بفروشیم و دیگر ندانیم کجا هستند؟
این اسب‌ها برای ما خیلی عزیزند؛ مثل اعضای خانواده‌اند.»
آنا راس، سوارکار بین‌المللی جایزه بزرگ، به هورس اند هاوند گفت اجاره می‌تواند برای مالکان گزینه‌ای مناسب باشد، به‌ویژه اگر اسب نقصی داشته باشد یا احتمال داشته باشد در معاینه دامپزشکی پنج‌مرحله‌ای تایید نشود.
او گفت: «من یک مادیان را اجاره می‌دهم که یک چشم دارد و این موضوع طبیعتا ارزش تجاری‌اش را برای فروش محدود می‌کند.
او در معاینه دامپزشکی قبول نمی‌شود، اما خیلی خوب از پس کارش برمی‌آید و در کارش کاملا راضی است.» آنا افزود که در بیشتر موارد، او ودیعه‌ای به‌علاوه مبلغی سالانه معادل ۱۰ تا ۲۰ درصد ارزش اسب دریافت می‌کند.
او گفت: «محبوبیت اجاره‌ها قطعا رو به افزایش است و در عمل هم نتیجه خوبی داده‌اند.
تا وقتی قرارداد روشن و شفاف باشد، هر دو طرف می‌توانند بسیار منتفع شوند.
باید میان مالک و اجاره‌کننده درک روشنی درباره نحوه نگهداری و مدیریت اسب وجود داشته باشد.»
کانی ویلانی، که در زمینه پیدا کردن پونی‌های ایونتینگ فعالیت دارد، به هورس اند هاوند گفت شمار بیشتری از مردم خواهان اجاره هستند، به‌ویژه در مورد پونی‌های گران‌قیمت؛ اما با این حال این شیوه در بریتانیا در مقایسه با اروپا همچنان «نسبتا غیرمعمول» است.
او گفت: «در اروپا پونی‌ها معمولا در یک مجموعه حرفه‌ای نگهداری می‌شوند و در همان محیط می‌مانند، اما از یک سوارکار به سوارکار بعدی منتقل می‌شوند؛ موضوعی که بخشی از ریسک‌های شکل‌گیری یک همکاری جدید را کاهش می‌دهد.»
او گفت: «فکر می‌کنم در بریتانیا، جایی که مردم معمولاً اسب‌هایشان را در خانه نگه می‌دارند، مالکان کمی مرددتر هستند» و افزود که معمولاً مبلغ اجاره برای شرکت در رویدادها معادل یک‌سوم ارزش اسب است.
او گفت: «از منظر ایونتینگ، ریسک برای مالکان بسیار بالاست، به‌ویژه به‌خاطر بخش کراس‌کانتری.»
فرد اسکالا، سوارکار ایونتینگ و ایجنت، نیز با این نظر موافق است که ایونتینگ ریسک بیشتری به همراه دارد.
او گفت: «آیا اسبی را در اوج آمادگی‌اش اجاره می‌دهم؟ احتمالاً نه. ممکن است همان اسب را پس نگیرید، یا ممکن است مصدوم شود.»
او افزود: «اما از طرف دیگر، ممکن است اسب عملکرد خوبی داشته باشد و پیشرفت کند. اگر کشوری برای رسیدن به المپیک اسبی را اجاره کند، موضوع کاملاً متفاوت است؛ در این صورت اگر اسب خوب کار کند، فرصت بزرگی برای آن‌ها خواهد بود و می‌تواند به ارزش اسب هم اضافه کند.»
فرد تاکنون چندین اسب را اجاره داده که از جمله آن‌ها می‌توان به اورون ویوندی، اسب برتر سابق او که اکنون ۱۷ ساله است، اشاره کرد.
فرد گفت: «او تازه در اختیار یک نوجوان قرار گرفته؛ عالی است، چون با شرکت در یکی دو مسابقه BE100 قرار است خیلی یک نفر را خوشحال کند.»
او گفت: «در نهایت هرگز او را نمی‌فروشم، چون تمام دوران حرفه‌ای‌ام را مدیون او هستم؛ اما این راه خوبی است که او همچنان فعال بماند و در میادین حضور داشته باشد.»
هرچند اجاره می‌تواند برای کسانی که امکان خرید ندارند گزینه‌ای جذاب باشد، اما افراد باید در نظر داشته باشند که ممکن است مبلغ قابل‌توجهی بپردازند و در نهایت اسب را پس بدهند.
کانی گفت: «این هم روی دیگر ماجراست؛ این پول عملاً بازگشتی ندارد. در پایان باید اسب را برگردانید، یا اگر در طول دوره اجاره اتفاقی برای اسب بیفتد. موضوع پیچیده است. پاسخ درست یا غلطی وجود ندارد، اما به‌دلیل شرایط اقتصادی و کندتر شدن بازار، اجاره قطعاً در حال محبوب‌تر شدن است.»
هانا بردلی، از شرکای مؤسسه آگریا گریس لا CIC، به هورس اند هاوند گفت این مجموعه با شمار فزاینده‌ای از مشتریانی روبه‌رو شده که وارد قراردادهای اجاره می‌شوند.
او گفت: «هرچند این قراردادها به اندازه مالکیت یک اسب گران‌قیمت همان سطح از ریسک را ندارند، اما برای هر دو طرف ریسک‌های کاملاً واقعی وجود دارد که باید با دقت به آن‌ها توجه شود. اسب‌ها بدیهی است مانند خودرو نیستند و ذاتاً در زمینه بیماری، مصدومیت و به‌طور کلی طول عمر یک اسب مسابقه‌ای، ریسک بیشتری وجود دارد.» او افزود که هرگونه اختلاف معمولاً بر سر پرداخت‌نشدن مبالغ، مدیریت اسب و پایان قرارداد اجاره شکل می‌گیرد.
او گفت: «حل‌وفصل اختلاف می‌تواند دشوار باشد. ممکن است اختلاف‌ها در میانه برنامه مسابقات به وجود بیاید و معمولاً احساسات هم به‌شدت درگیر است. اگر شروط مکتوب و روشنی وجود نداشته باشد، موضوع می‌تواند به‌ویژه پیچیده شود.»
خانم بردلی گفت مواردی که باید در نظر گرفته و به‌صورت مکتوب بر سر آن‌ها توافق شود، به شرایط هر دو طرف و ویژگی‌ها و ارزش اسب بستگی دارد.
او گفت: «مالکان باید این ریسک را در نظر بگیرند که طرفی که اسب را اجاره می‌کند، ممکن است به اندازه خودشان نسبت به سلامت، نگهداری یا حتی رفاه اسب حساسیت نداشته باشد.»
او گفت: «مالک یک اسب مسن‌تر، یا اسبی که سابقه مشکلاتی داشته، ممکن است بخواهد محدودیت‌هایی در سطح مسابقات، تعداد رقابت‌ها و مثلاً امکان سفر بین‌المللی اسب اعمال کند.»
لیزینگ در بخش نمایش اسب وجود دارد، اما گلبدیل استود که توسط جیل ویلیامز و دخترش کیتی بادیلی اداره می‌شود، ترجیح می‌دهد مادیان‌های جوان ولش خود را به امانت بسپارد.
جیل به هورس اند هاوند گفت: «برای آن‌ها خانه‌ای خوب پیدا می‌کنیم؛ جایی که معمولا بیش از یک کودک حضور دارد تا این پونی‌ها بتوانند یکی پس از دیگری برای نخستین سواری‌ها و لیدرین به کار بروند. وقتی حدود هشت یا نه ساله می‌شوند، برای برنامه پرورش به ما برمی‌گردند.»
او گفت: «می‌توانستیم آن‌ها را اجاره بدهیم و داشتن مقداری درآمد هم خوب بود، اما خانه‌ای که به آن می‌روند مهم‌تر است، برای همین معمولا هیچ مبلغی دریافت نمی‌کنیم.»
در ایونتینگ نیز یک فرصت منحصربه‌فرد برای امانت‌سپاری وجود دارد؛ مؤسسه خیریه پراجکت پونی، که به سوارکاران جوان و بااستعدادی که شاید از پشتوانه مالی برخوردار نباشند، امکان سوارکاری با پونی‌های باتجربه مسابقاتی را می‌دهد تا نسل بعدی پیشرفت کند.
کانی ویلانی، که در اداره پراجکت پونی کمک می‌کند، گفت: «هر توافقی که داریم کمی با دیگری فرق می‌کند و انتظاراتی هم وجود دارد، چون تصویر بزرگ‌تری فراتر از صرفا امانت دادن یک پونی مطرح است.»
او افزود: «خیلی ویژه است که بخشی از این کار باشیم، چون چند سوارکار آینده‌دار و بسیار هیجان‌انگیز داریم و ما در آغاز مسیر حرفه‌ای آن‌ها سهم کوچکی ایفا می‌کنیم.»
امانت‌سپاری همچنان یکی از گزینه‌های رایج در بازار اسب‌های تفریحی است. انجمن اسب بریتانیا (BHS) یک الگوی رایگان برای قرارداد امانت‌سپاری ارائه می‌کند که به طور میانگین ماهانه ۵۷۰ بار دانلود می‌شود.
جما استنفورد، مدیر مراقبت و رفاه اسب در انجمن اسب بریتانیا، گفت: «برای مالکان اسب که شاید در حال حاضر از نظر زمان یا منابع مالی با مشکل روبه‌رو باشند، یک گزینه مفید می‌تواند بررسی قرارداد نگهداری کاری با یک مدرسه سوارکاری مورد تایید BHS باشد؛ برخی از این مراکز نیز امکان امانت‌سپاری بلندمدت را فراهم می‌کنند.»