سرمایه‌گذاری در اسب‌های ایونتینگ چگونه سود می‌دهد
نخستین سرمایه‌گذاری حرفه‌ای من در اسب‌ها زمانی انجام شد که ناتاشا بیکر (Natasha Baker)، سوارکار پارا درساژ و دارنده نشان سی‌بی‌ای، در جست‌وجوی اسبی تازه برای پارالمپیک توکیو بود. او تماس گرفت و پرسید آیا می‌توانم کمک کنم. من سال‌ها بود که از طریق انجمن سوارکاری برای افراد دارای معلولیت ناتاشا را می‌شناختم و به دو دلیل پاسخ مثبت دادم.
ورزشکاران پارالمپیکی برای به دست آوردن یک اسب سطح‌بالا، بدون پشتوانه مالی، با دشواری بسیار زیادی روبه‌رو هستند و من معتقدم اگر بتوانیم، حمایت از سوارکاران نخبه بریتانیا واقعاً اهمیت دارد.
آن اسب «کی‌استون داون کروس» بود؛ لوتی. آن‌ها با هم در توکیو یک مدال طلا و دو نقره گرفتند و سپس در پاریس ۲۰۲۴ به مدال برنز رسیدند. همراه بودن با آن‌ها در این مسیر مایه خوشحالی بود، به‌ویژه چون ما خانواده ناتاشا را بسیار بهتر شناختیم و توانستیم در همه شادی‌های پاریس سهیم باشیم. از آنجا که ناتاشا و مربی‌اش لیزا در آموزش لوتی برای پاسخ‌دادن به یک سوارکار دارای معلولیت کار فوق‌العاده‌ای انجام داده بودند، وقتی لوتی به سوارکار جوان پارا از ایرلند، کیتی رایلی، فروخته شد، همه ما هم سودی به دست آوردیم.
دختر کوچک‌تر من به‌تازگی اسبش را نزد ویل راولین نگهداری می‌کرد و از طریق او و ویل بود که فهمیدم برخی از مالکان او در خرید و فروش اسب‌های ایونتینگ چه نتایجی گرفته‌اند؛ به همین شکل بود که من صاحب سهمی از پدرو شدم.
پرش با اسب و درساژ از پیش بازارهایی جاافتاده هستند؛ بازارهایی که در آن مردم برای اسب‌های آماده رقابت، مبالغ قابل‌توجهی بیشتر می‌پردازند. ایونتینگ از این نظر عقب‌تر بوده است. با وجود سه رشته، پرورش و آماده‌سازی یک اسب به‌مراتب دشوارتر است و زمان بسیار بیشتری می‌برد و همین، آن را به سرمایه‌گذاری بلندمدت‌تری تبدیل می‌کند. از نظر تاریخی، ستاره‌های اسبی ایونتینگ اغلب در خانه و توسط خود پرورش‌دهندگان به دنیا آمده‌اند؛ کافی است به دی دیِ کارولین هریس یا کوروئه سارا بولیمور فکر کنید؛ اسب‌هایی که بعدها فراتر از آنچه پرورش‌دهندگان‌شان جرأت امید داشتن به آن را داشتند، موفق شدند.
این وضعیت در حال تغییر است. پول تازه، که بخش زیادی از آن از خارج از کشور آمده، وارد این ورزش شده و جهان پذیرفته است که بریتانیا در پرورش و آماده‌سازی اسب‌های ایونتینگ تا چه اندازه توانمند است. سوارکاران برای اسب‌های آماده رقابت به اینجا می‌آیند و مالکانِ در پی بدمینتون، بارگلی و کنتاکی، برای افزایش شانس موفقیت سوارکار و کشورشان، برای اسب بهتر پول بیشتری می‌پردازند. در پنج سال گذشته قیمت‌ها به‌شدت افزایش یافته است؛ شایعه شده بود که یک اسب در بدمینتون ۱ میلیون پوند قیمت داشته است. پیش از این هرگز در ایونتینگ چنین ارقامی نشنیده بودیم.
این موضوع یک فرصت واقعی ایجاد می‌کند: یک اسب جوانِ آینده‌دار را بر پایه تبارش بخرید، آن را به یک حرفه‌ای بسپارید تا پیشرفتش دهد و سپس در سطح دو یا سه‌ستاره بفروشید. یکی از دوستان من به‌تازگی دقیقاً همین کار را انجام داد و حتی با در نظر گرفتن هزینه‌ها، سرمایه اولیه‌اش را بیش از سه برابر کرد. از خرید تا فروش: ۱۶ ماه.
یک نکته مالیاتی هم وجود دارد. اداره مالیات بریتانیا اسب‌ها را «دارایی‌های کاهنده» تلقی می‌کند، چون ارزش آن‌ها در گذر زمان کاهش می‌یابد؛ بنابراین هر سودی که هنگام فروش یک اسب حاصل شود، از مالیات بر عایدی سرمایه معاف است. در شرایطی که همه منتظرند ببینند بودجه پاییزی چه در بر دارد، این موضوع کم‌اهمیت نیست.
سرمایه‌گذاری در اسب‌های ایونتینگ: ریسک‌ها و مزایا
بگذارید صریح باشیم: ریسک این کار قابل‌توجه است. اسب‌ها می‌توانند سریع‌تر از آنچه فرصت کنید بگویید «آن در را ببند!» به خودشان آسیب بزنند!
»، و هزینه‌های اسکان، نگهداری و تمرین هم هیچ‌وقت متوقف نمی‌شود.
فقط به اندازه‌ای سرمایه‌گذاری کنید که آمادگی از دست دادنش را دارید و هر چیز بیشتر از آن را یک امتیاز اضافی بدانید.
انگیزه اول شما باید کمک به سوارکار باشد؛ و شاید این‌که امکانی برای او فراهم کنید تا به اسبی بهتر برسد؛ اسبی که بتواند او را به مراحل بالاتری ببرد.
برای من، این تصمیم بیشتر از آن‌که از سر حساب‌وکتاب باشد، از دل می‌آید و فوق‌العاده لذت‌بخش است.
چه باران ببارد و چه هوا آفتابی باشد، اسب‌تان را در طول مسابقات دنبال می‌کنید و در همه فراز و فرودها با او شریک می‌شوید.
ضمن این‌که لازم هم نیست سهم بزرگی داشته باشید.
بعضی از مالکان ویل فقط ۵٪ از یک اسب را در اختیار دارند و با این حال، هر بار که آن اسب مسابقه می‌دهد، حاضر می‌شوند.
خانواده راولینز از آن یک روز فوق‌العاده می‌سازند ــ سوسیس‌رول‌های میراندا واقعاً دیدنی است ــ و برای کسانی که دیگر سوارکاری نمی‌کنند، این راهی عالی است تا این تجربه را به شکلی غیرمستقیم زندگی کنند.
در عین حال، ما در مقطعی از کسب‌وکار بریتانیایی حمایت می‌کنیم که بخش زیادی از سرمایه‌گذاری از این کشور خارج شده است.
سوارکاران ایونتینگ از دل علاقه‌شان، زندگی‌شان را به سختی می‌گذرانند.
آن‌ها به حمایت ما نیاز دارند و شکوفایی صنعت سوارکاری به سود همه است.
تغییرات در مالیات بر ارزش افزوده؟
مالکیت اسب‌های مسابقه به من نشان داده که ایونتینگ چگونه می‌تواند سرمایه‌گذاری بسیار بیشتری جذب کند.
در قالب طرح مالیات بر ارزش افزوده برای مالکان اسب‌های مسابقه، من می‌توانم ثبت‌نام کنم و مالیات بر ارزش افزوده هزینه‌هایم را، از شهریه تمرین گرفته تا تجهیزات مرتبط، پس بگیرم.
در مقابل، باید مالیات بر ارزش افزوده هر مبلغی را که از جایزه نقدی به دست می‌آید، محاسبه و پرداخت کنم.
با جوایز نقدی مسابقات اسبدوانی، این مبلغ می‌تواند هزینه‌های یک ماه یا حتی بیشتر را پوشش دهد؛ بنابراین معامله خوبی است.
اما مالکان اسب‌های ایونتینگ حتی نیمی از این مزیت را هم ندارند.
باشگاه سوارکاری ویل برای هزینه‌های پدرو مالیات بر ارزش افزوده دریافت می‌کند و اگر پدرو یک اسب مسابقه بود، من می‌توانستم همه آن را پس بگیرم.
در همین حال، جوایز نقدی ایونتینگ ناچیز است؛ و دقیقاً به همین دلیل است که سوارکاران همیشه برای گذران زندگی ناچار بوده‌اند اسب‌های جوان را پرورش بدهند و بفروشند.
دقیقاً چون جایزه نقدی این‌قدر کم است، محاسبه مالیات بر ارزش افزوده برای آن هزینه بسیار اندکی به مالکان تحمیل می‌کند، در حالی که بازپس‌گیری مالیات بر ارزش افزوده هزینه‌ها می‌تواند واقعاً تفاوت ایجاد کند.
و اداره مالیات و گمرک بریتانیا هم با سرمایه‌پذیرتر کردن این کسب‌وکارهای روستایی، از آن‌ها حمایت خواهد کرد.
من به عنوان یک سرمایه‌گذار حرفه‌ای، از حدود ۱۲ کسب‌وکار حمایت می‌کنم با این فرض که فقط ۲ یا ۳ مورد واقعاً موفق خواهند شد.
مالکان اسب هم باید بتوانند ریسک خود را به همین شکل توزیع کنند.
اگر آن‌ها می‌توانستند مالیات بر ارزش افزوده را پس بگیرند، بسیاری‌شان در بیش از یک اسب سهم می‌گرفتند و این یعنی اسب‌های بیشتر برای سوارکاران بیشتر.
برابر کردن شرایط رقابت
ما در بریتانیا اسب‌های فوق‌العاده‌ای پرورش می‌دهیم و در تربیت سوارکاران ایونتینگ، و همین‌طور مربیانی که به آن‌ها کمک می‌کنند به بالاترین سطح برسند، کشوری کم‌نظیر هستیم.
ما باید همان جایی باشیم که دنیا برای خرید اسب‌های ایونتینگ به آن مراجعه می‌کند؛ و این ورزش هم باید به جایی برسد که سوارکاران از آن درآمدی واقعی داشته باشند، نه این‌که از این ماه تا ماه بعد به سختی زندگی کنند یا فقط زمانی موفق شوند که پشتوانه مالی شخصی داشته باشند.
ایونتینگ همیشه کامل‌ترین آزمون مهارت در ورزش سوارکاری بوده، اما حالا به رشته‌ای کم‌برخوردار تبدیل شده است.
بیایید جوایز نقدی را به‌طور چشمگیری افزایش دهیم، اجازه دهیم مالکان مالیات بر ارزش افزوده خود را پس بگیرند و از این استعداد فوق‌العاده حمایت کنیم.
● نظر شما چیست؟
دیدگاه‌های خود را برای ما بفرستید به:
کام، از جمله نام، نزدیک‌ترین شهر و شهرستان محل سکونت‌تان، برای این‌که شانس انتشار نظرتان را در یکی از شماره‌های آینده مجله هورس اند هاوند داشته باشید