درگذشت برگزارکننده‌ای با نقش ماندگار در ایونتینگ
نوشته یان کاتم
پتی بایدن، سوارکار و برگزارکننده پیشین مسابقات ایونتینگ، در ۱ اکتبر در ۷۴ سالگی درگذشت.
پتی شخصیتی پرانرژی داشت و زندگی‌اش را وقف ایونتینگ کرده بود. او در هرتفوردشر بزرگ شد و با حمایت پدر و مادری که خود اهل اسب نبودند، همراه با خواهر دوقلویش کارول سوارکاری را آموخت. پتی خیلی زود شیفته دنیای اسب شد و تصمیم گرفت وارد ایونتینگ شود.
پتی پس از پایان مدرسه برای آموزش نزد آلیسون الیور رفت و در باشگاه سوارکاری او در نزدیکی ویندزور تمرین کرد. همان‌جا بود که با شاهدخت سلطنتی آشنا شد. آن‌ها سال‌ها در رقابت‌های اسب‌دوانی سه‌روزه در کنار یکدیگر شرکت کردند. پتی در بارگلی و بدمینتون سوارکاری کرد و بهترین اسبش لیتل اکسترا بود.
پتی همراه با کمیته‌ای از علاقه‌مندان ایونتینگ، برگزاری بارنزلی پارک را آغاز کرد.
پس از پایان آن، شاهدخت از پتی خواست این رویداد را به ملک گاتکومب پارک منتقل کند. در آن زمان، کاپیتان مارک فیلیپس گاتکومب «بزرگ» را در میانه فصل برگزار می‌کرد، بنابراین پتی نخستین گاتکومب ماه مارس را در سطح نوویس برگزار کرد. با حمایت سخاوتمندانه لندروور، یک مسیر کراس‌کانتری در سطح اینترمدیت طراحی و ساخته شد و یک رویداد دیگر گاتکومب نیز در سپتامبر پایه‌گذاری شد.
پتی نزدیک به سه دهه مدیر و برگزارکننده دو دوره از رقابت‌های اسب‌دوانی سه‌روزه لیتل گاتکومب بود و شاهدخت سلطنتی مسیرهای کراس‌کانتری را طراحی می‌کرد. شرکت‌کنندگان رویداد ماه مارس از همان شماره‌بندهای مشخص و متمایز بارگلی استفاده می‌کردند و رویداد سپتامبر که در سال‌های اخیر با حمایت هتل واتلی منور برگزار می‌شد، به یک مسابقه بین‌المللی تبدیل شد. هر دو رویداد همواره با تقاضایی بسیار بیشتر از ظرفیت روبه‌رو بودند.
رقابت‌های اسب‌دوانی سه‌روزه گاتکومب پس از برگزاری حدود ۵۰ رویداد، در سال ۲۰۱۹ به پایان رسید.
پتی در دوران فعالیتش به عنوان برگزارکننده، همراه با گروه کوچکی از دیگران، انجمن برگزارکنندگان ایونتینگ بریتانیا را راه‌اندازی کرد؛ نهادی که همچنان گروهی مهم برای برگزارکنندگان به شمار می‌رود. او همچنین استواردی بسیار مورد احترام در بریتیش ایونتینگ و مدیر منطقه‌ای جنوب و غرب انگلستان بود.
پتی فردی خلاق، قوی، مهربان و بخشنده بود. او سخت‌کوش بود، همیشه ظاهری آراسته داشت و توجهی فوق‌العاده به جزئیات نشان می‌داد. هرچه زمان برگزاری یک رویداد نزدیک‌تر می‌شد، عصرها اغلب او را کنار خواهرش کارول می‌دیدند که چوب‌های سفید مسیرهای کراس‌کانتری را رنگ می‌زدند؛ او هرگز از حرکت بازنمی‌ایستاد.
او در سال‌های پایانی زندگی با چالش‌های دشواری روبه‌رو شد، اما همیشه به خاطر نقش عظیمش در ایونتینگ و لبخند گرم و سرایت‌کننده‌اش به یاد خواهد ماند.