مرگ نویل باردوس، اسب نجات‌یافته از آتش‌سوزی، در ۲۷ سالگی
نویل باردوس، اسبی که بویْد مارتین (Boyd Martin) سوارکار آمریکا را به نخستین حضورش در یک قهرمانی رساند و پس از نجات از آتش‌سوزی اصطبل، بازگشتی چشمگیر داشت و دوباره در رقابت‌های سوارکاری بورگلی به میدان رفت، در ۲۷ سالگی یوتانایز شد.
بویْد گفت: «نِو چند سال آخر عمرش را در مزرعه ما در پنسیلوانیا، همراه با اسب‌های جوان، در چراگاه می‌گذراند.
او بسیار خوشحال بود، اما در یک سال گذشته واقعاً شروع به از دست دادن وزن و توده عضلانی کرد.
از دامپزشک قدیمی نویل و دوست خوبم، دکتر کوین کین، خواستم او را معاینه کند و هر دو به این نتیجه رسیدیم که تحمل زمستان پیش رو برای نویل منصفانه نخواهد بود.»
بویْد گفت نویل اسبی بود که مسیر حرفه‌ای او را تغییر داد و افزود: «فکر نمی‌کنم تا به حال اسبی به سرسختی و شجاعت نِو سوار شده باشم.»
این اسب کهر به نام یک گانگستر بدنام استرالیایی نام‌گذاری شده بود و بویْد ــ که متولد استرالیاست اما اکنون برای آمریکا سوارکاری می‌کند و در همان‌جا مستقر است ــ او را در سه‌سالگی، به عنوان یک اسب مسابقه‌ای سابق، در استرالیا با قیمت ۸۵۰ دلار استرالیا خرید؛ رقمی که با نرخ امروز حدود ۴۵۰ پوند می‌شود.
بویْد گفت: «نِو نگاهی پرشر و شور به زندگی داشت و خیلی زود فهمیدم که قرار نیست به‌سرعت فروخته شود.
هرچه بیشتر با او کار کردم، بیشتر به این نتیجه رسیدم که واقعاً توانایی فوق‌العاده‌ای در پریدن دارد!»
این اسب نخستین طعم پیروزی بویْد را در سطح بین‌المللی لانگ‌فرمت، در ملبورن ۲۰۰۶، برای او به ارمغان آورد.
بویْد گفت: «هرگز آن دور بدون خطا و لحظه دریافت جام از دست بیل رویکرافت، اسطوره ایونتینگ استرالیا، را فراموش نمی‌کنم.
از همان لحظه، شعله کار روشن شد!»
بویْد به آمریکا رفت و در سال ۲۰۰۸، زمانی که نویل باردوس فقط هشت سال داشت، با او در کنتاکی تری‌دی ایونت به مقام نهم رسید.
او نخستین گروه مالکان حامی خود را برای پشتیبانی از نویل شکل داد و از مالکانی که از «یک سوارکار ناشناخته با یک تروبرد سرکش و رویاهایی بزرگ» حمایت کردند، تشکر کرد.
پیروزی در فیر هیل CCI3* ــ که اکنون CCI4*-L است ــ در سال ۲۰۰۹ و کسب مقام چهارم در کنتاکی در سال ۲۰۱۰، بویْد را به نخستین انتخابش برای یک قهرمانی رساند؛ بازی‌های جهانی سوارکاری در کنتاکی.
بویْد که با ثبت همان نمره درساژ خود در جایگاه دهم ایستاد و بهترین نتیجه را در میان اعضای تیم میزبان به دست آورد، گفت: «بارها تا آستانه حضور در یک قهرمانی پیش رفته بودم، اما همیشه در آخرین لحظه ناکام می‌ماندم.
صادقانه فکر می‌کردم شاید این اتفاق هرگز رخ ندهد.»
او گفت: «نویل واقعاً کار را برایم درآورد!
تا امروز هم می‌توانم تک‌تک گام‌ها و تک‌تک پرش‌های آن مسیر پرش با اسب را به یاد بیاورم.
آن مسابقه واقعاً به ادامه مسیر حرفه‌ای‌ام شتاب داد.
در سال ۲۰۱۱، در اصطبلی که بوید و همسرش سیلوا در مزرعه ترو پراسپکت، باشگاه سوارکاری فیلیپ داتون، اجاره کرده بودند، آتش‌سوزی وحشتناکی رخ داد.
بوید گفت: «این یکی از هولناک‌ترین اتفاقات زندگی‌ام بود.
«توانستم چند اسب را آزاد کنم که آخرین‌شان نو بود.
«هرگز یادم نمی‌رود که وقتی سقف داشت فرو می‌ریخت، او را با گرفتن قلاده مخصوص وندساکینگش در راهروی اصطبل می‌کشیدم و دوست خوبم فیلیپ از پشت هلش می‌داد.
«نویل، همراه با تعدادی از اسب‌های دیگر، چندین هفته را در بخش مراقبت‌های ویژه مرکز نیو بولتون گذراند تا بهبود پیدا کند.
«وقتی نویل به تمرین برگشت و توانستیم به هدف‌مان یعنی رقابت در بارگلی برسیم، من واقعاً قلب یک قهرمان را در او دیدم.
«هرگز اسبی را با این همه سرسختی و اراده مثل نو احساس نکرده بودم.
«همچنین معتقدم او به‌خاطر دستاوردهای شگفت‌انگیزش، نخستین اسب ایونتینگ بود که به صفحه اول نیویورک تایمز راه یافت.»
نویل در آن دوره بارگلی هفتم شد و با افزودن تنها یک مانع افتاده در پرش با اسب به امتیاز درساژش، کارش را به پایان رساند.
نویل باردوس: «تأثیری باورنکردنی بر زندگی‌ام داشت»
بوید به بسیاری از افرادی که در طول سال‌ها در کنار او و نویل بودند ادای احترام کرد: «اول از همه، مهترها و هندلرهای او در طول دوران حرفه‌ای‌اش؛ کیت چدرتون، شانون کینزلی، لیندزی تیلور و استف سیمپسون.
«همه آن‌ها به یک اندازه دوستش داشتند و در اوج دوران رقابتی‌اش از همه نیازهای او مراقبت می‌کردند.
«همچنین می‌خواهم از نعل‌بندهایش، باب سیمز در استرالیا و داگ نیلسون در آمریکا، بابت مراقبت و تعهدشان نسبت به نو در طول این سال‌ها تشکر کنم.
«سارا ریس در سال‌های پایانی عمرش هر روز از او مراقبت می‌کرد، سوارش می‌شد و مهتری‌اش را انجام می‌داد.
«نویل سارا را دوست داشت و او هم واقعاً مثل یک قهرمان از نویل نگهداری کرد.
«مربیان زیادی داشتم که در دو کشور مختلف با او به من کمک کردند. مشخصاً همسرم سیلوا (که در نخستین مسابقه ایونتینگ زندگی نویل در رقابت‌های سوارکاری اسکون سوار او شد و در کراس‌کانتری هم از او افتاد!)، هیث رایان، جیمی کومن و لیسا رابینسون در استرالیا و در آمریکا، فیلیپ داتون، کیتی پرودنت، لورن هاف، مایکل باریسون، اودد شیمونی و کاپیتان مارک فیلیپس.»
بوید نویل باردوس را در بالای مسیر چهارنعل مزرعه خانواده مارتین به خاک سپرد.
او گفت: «هر بار که با سرعت از آن مسیر بالا می‌روم، همیشه او را بر فراز تپه به یاد خواهم آورد.»
او افزود: «شگفت‌انگیز است که اسب‌ها چگونه زندگی ما را تحت تأثیر قرار می‌دهند.
«هرگز در زندگی‌ام باور نمی‌کردم که یک تروبرد ژولیده بازنشسته از پیست، چنین تأثیر عظیمی بر زندگی‌ام بگذارد.»