۳ تمرین ژیمناستیکی برای تقویت باراژ
وقتی به سوارکاران و اسب‌ها تمرین می‌دهم، تمرکزم روی کمک‌های واضح سوارکار، مستقیم‌بودن، پاسخ صادقانه به پای سوارکار، قابلیت تنظیم پس از پیچ‌ها، زمان‌بندی و حفظ خونسردی زیر فشار است.
سه تمرین زیر همه این ویژگی‌ها ــ و حتی بیشتر ــ را هدف می‌گیرند.
این تمرین‌ها برای سوارکاران در هر سطحی مناسب‌اند؛ از آماتورهای سطح پایین تا جایزه بزرگ.
تمرین ۱: ساعتِ کاوالتی
چیدمان: چهار کاوالتی کوتاه یا چوب زمینی را در موقعیت‌های ساعت ۱۲، ۳، ۶ و ۹ روی یک دایره با اندازه‌ای راحت قرار دهید (مطابق دیاگرام بالا).
من همیشه از چوب‌های راه‌راه استفاده می‌کنم، چون پیدا کردن مرکز را آسان‌تر می‌کند.
نگران فاصله دقیق بین چوب‌ها نباشید.
نحوه سوار شدن: از قدم شروع کنید و روی دایره‌ای حرکت کنید که از روی هر چهار چوب بگذرد، به‌طوری‌که هدفتان مرکز هر چوب باشد.
سبک در زین بنشینید، از پای داخل به عنان خارج استفاده کنید و در حالی که برای عبور از چوب روبه‌رو آماده می‌شوید، به چوب بعدی نگاه کنید.
وقتی این بخش خوب پیش رفت، جهت را عوض کنید و دایره را در سمت مخالف سوار شوید.
به‌تدریج همین تمرین را در یورتمه و کانتر هم انجام دهید.
گام‌ها را نشمارید؛ فقط با حس خود سوار شوید.
این تمرین را هم در حالت نشسته و هم در وضعیت دوپوینت تمرین کنید.
هدف: گرم‌کردن مناسب و سنجش کمک‌های سوارکار
توضیح: این تمرین باعث می‌شود سوارکاران کمک‌های خود را مؤثر به کار بگیرند و خواسته‌شان را خیلی، خیلی شفاف به اسب منتقل کنند؛ یعنی هدف گرفتن مرکز چوب‌ها.
ما شکل‌های مختلف این تمرین را با ارتفاع‌ها و سرعت‌های متفاوت انجام می‌دهیم، اما همیشه کاوالتی‌ها را کوتاه نگه می‌داریم.
تمرین ۲: پیچ کوتاه به خط قوسیِ لیورپول
چیدمان: دو مانع عمودی کوچک را با زاویه‌ای بیش از ۹۰ درجه نسبت به یکدیگر بسازید تا یک خط قوسی ایجاد شود (مطابق دیاگرام پایین).
نگران فاصله دقیق بین دو مانع عمودی نباشید.
یک لیورپول را جلوی یکی از موانع عمودی و یک لیورپول دوم را پشت مانع عمودی دیگر قرار دهید.
یک مانع کوچکِ بدون بال و با ظاهر غیرمعمول را تقریباً در فاصله‌ای برابر میان دو لیورپول بگذارید، اما نزدیک‌تر به ریل میدان و موازی با آن؛ به این ترتیب، وقتی بخواهید در جهتی دور از ریل از آن بپرید، باید درست پیش از مانع یک پیچ کوتاه انجام دهید.
برای آن دو مانع عمودی، باز هم ترجیح می‌دهم از ریل‌هایی استفاده کنم که وسط‌شان راه‌راه است، چون می‌خواهم سوارکاران حواس‌شان باشد که نگذارند اسب به چپ یا راست منحرف شود.
این کار همچنین به آن‌ها کمک می‌کند از نظر نقطه تمرکز، ببینند دقیقاً به کجا می‌روند.
من همیشه مانع کوچکِ بدون بال را به شکلی متفاوت می‌سازم.
این نقش یک عامل حواس‌پرتی را دارد.
این تمرین راه خوبی برای «سنجیدن حال‌وهوای اسب» است؛ اینکه ببینید آیا به شما گوش می‌دهد یا نه. کمی حالت ترس‌آور این مانع هم ایجاب می‌کند اسب جلوِ ساق سوارکار باشد.
نحوه اجرای تمرین: ابتدا چند بار با دست چپ از روی مانع کوچکِ بدون پایه دایره بزنید؛ پس از فرود هم روی دست چپ بمانید و خط حرکت دقیق را حفظ کنید. بعد همین کار را چند بار با دست راست انجام دهید و سپس آن را به شکل هشت انگلیسی ادامه دهید تا در هر دو جهت کاملاً راحت شوید. با هدف پرش از وسط هر سه مانع، با کانترِ دست چپ از روی مانع بدون پایه عبور کنید و از حصار یا دیواره مانژ فاصله بگیرید. سپس دور مانع ۳ بگردید و برای رسیدن به مانع ۲، از کنار مانع بدون پایه عبور کنید. روی یک دایره، پرش از دو لیورپول را ادامه دهید و هر بار مانع بدون پایه را رد کنید. آن‌قدر بپرید تا بتوانید سه نوع مختلفِ تعداد گام را بدون تغییر در ریتم اجرا کنید. پس از آن، مانع بدون پایه را با دست راست بپرید و در جهت ساعت‌گرد از روی لیورپول‌ها عبور کنید.
کار را با پرش مستقیم از روی لیورپول‌ها آغاز کنید و از نوارهای روی چوب‌ها به‌عنوان راهنما استفاده کنید. وقتی این بخش را انجام دادید، لیورپول اول را با زاویه بپرید و سپس در یک خط قوسی به سمت لیورپول دوم ادامه دهید. وقتی در اجرای این بخش راحت شدید، هر دو لیورپول را با زاویه بپرید تا به‌جای خط قوسی، بین آن‌ها روی یک خط مستقیم حرکت کنید.
وقتی توانستید با آسودگی از وسط به وسطِ موانع بپرید، آن وقت می‌توانید با تغییرات تعداد گام کار کنید. بسته به روحیه اسب‌تان و نیاز او در تمرین، یک گام اضافه کنید یا یک گام کم کنید. البته برای اسبی که خیلی داغ است، من کم‌کردن گام را توصیه نمی‌کنم. این تغییرات را مرتب ادامه دهید. بسته به سطح شما و اسب‌تان، می‌توانید بین دو مانع عمودی از ۱۰ تا ۸ گام و از ریل مانژ تا مانع بدون پایه از ۵ تا ۳ گام سوار شوید. مهم است که این مانع بعد از پیچ، فاصله کوتاهی داشته باشد تا واقعاً میزان اعتماد اسب به شما سنجیده شود.
هدف: این تمرین به اسب‌ها یاد می‌دهد مستقیم بمانند و وسط مانع را هدف بگیرند، و هم‌زمان مشخص می‌کند آیا در سرعت پایین و بعد از پیچ، نسبت به ساق سوارکار صادق و پاسخ‌گو هستند یا نه.
وقتی از اسب چیزی می‌خواهید، باید پاسخ بدهد. این تمرین همچنین به سوارکاران یاد می‌دهد بدن اسب را صاف نگه دارند و بدون آنکه در پیچ‌ها احساس عجله داشته باشند، نگاه‌شان را به مانع بعدی بدوزند. این کار به شکل‌گیری میزان مشخصی از اعتماد بین اسب و سوارکار کمک می‌کند. بخشی از این تمرین، رفتن از فاصله بلند به کوتاه و از کوتاه به بلند است؛ کاری که اسب را به چرخش، نرمی و حرکت جلوِ ساق وادار می‌کند.
برای این کار باید از همه کمک‌هایتان استفاده کنید تا گردن، شانه‌ها و بدن اسب را هدایت کنید و هم‌زمان با پای بیرونی از او حمایت کنید.
توضیح: این یک باراژ کوچک است که می‌توانید در خانه و در محدوده‌ای که با آن راحت هستید طراحی کنید. این تمرین به اسب شما چیزهای زیادی درباره ورود از یک پیچ کوتاه یاد می‌دهد. ارتفاع پرش‌ها اهمیت ندارد. با توجه به زاویه‌ها، فاصله بین دو لیورپول هم مهم نیست. من می‌خواهم ببینم که اسب به سوارکار اعتماد دارد. آنچه برایم اهمیت دارد این است که اسب‌تان را کنترل کنید و بتوانید پس از جدا شدن از زمین، تماس با دهنه را به‌تدریج نرم‌تر کنید. بعضی‌ها بیش از حد نگران فاصله‌ها می‌شوند. در عوض، روی استفاده از دست‌ها، نشیمن و پاهایتان تمرکز کنید تا اسب را صاف نگه دارید. به این ترتیب، تا زمانی که به آخرین گام پیش از مانع برسید، آن گام، گامی همراه و بلندترین گام خواهد بود. این به اسب اجازه می‌دهد مانع را با تعادل و ریتم درست بپرد.
وقتی یک لیورپول جلوی ورتیکال اول قرار دارد، باید از اسب بخواهید رو به جلو بیاید؛ برای ورود به خط قوسی، این پرشی جسورانه‌تر است. در خروج، وقتی لیورپول پشت ورتیکال دوم قرار دارد، پرش با احتیاط بیشتری انجام می‌شود. این برای اسب و سوارکار مفید است که مجبور باشند با جسارت وارد خط قوسی شوند و بعد گام و ریتم را تنظیم کنند تا از روی مانعی که نیازمند دقت بیشتری است، بیرون بیایند. پس در واقع، هم کمی شجاعت می‌خواهید و هم کمی کنترل. خواهید دید که تمرین این حالت سخت‌تر از آرایش برعکس است؛ یعنی حالتی که با احتیاط از روی ورتیکالی می‌پرید که لیورپول پشت آن است و بعد با جسارت از روی ورتیکالی بیرون می‌آیید که لیورپول جلوی آن قرار دارد.
همچنین می‌خواهم بر ارزش پیچ به سمت مانعی با ظاهر غیرمعمول تأکید کنم. این تمرین شما را وادار می‌کند از چشمتان استفاده کنید — یعنی رو به مانع بعدی نگاه کنید — بی‌آنکه عجله‌زده شوید. سوارکاران زیاد این نوع پیچ را تمرین نمی‌کنند، اما در باراژها با آن روبه‌رو خواهید شد. وقتی وارد میدان مسابقه می‌شوید، اگر در تمرین برای آن وقت نگذاشته باشید، دیگر دیر شده است. ما دائم این را تمرین می‌کنیم؛ اسب‌ها را به پیچیدن وادار می‌کنیم و بعد یا یک گام کم می‌کنیم یا یک گام اضافه.
تمرین ۳: دابل بادبزنی با یک گام و دو بونس تا پرش زاویه‌دار
چیدمان: یک ترکیب بادبزنی با فاصله یک گام از دو ورتیکال بسازید؛ به‌طوری که پایه‌های داخلی کمی نزدیک‌تر از پایه‌های بیرونی باشند تا اسب هنگام عبور از مرکز به مرکز، ناچار شود آن‌ها را در یک خط قوسی بپرد (طبق نمودار زیر). یک چوب زمینی را دقیقاً در میانه فاصله بین دو ورتیکال قرار دهید.
همه‌چیز را طوری تنظیم کنید که فاصله بین استاندارد بیرونی مانع اول تا لبه بیرونی چوب زمینی ۱۲ فوت باشد و از آن‌جا تا استاندارد بیرونی مانع دوم نیز ۱۲ فوت دیگر فاصله باشد؛ اندازه معادل در بخش داخلی ۹ فوت است.
ریل‌های مانع‌های عمودی را تا حد ۳ یا ۶ اینچ از سطح زمین پایین بگذارید.
این تمرین هرگز نباید روی مانع‌هایی با ارتفاع بیش از ۳ فوت انجام شود و برای یک سوارکار آماتور، ارتفاع نباید از ۱ فوت بیشتر باشد.
سپس یک مانع با زاویه‌ای ملایم، بدون بال، در فاصله ۴۱ فوتی (سه گام) از مانع عمودی دوم بسازید؛ این فاصله باید روی یک خط قوسی، از مرکز تا مرکز اندازه‌گیری شود.
برای این مانع آخر، ترجیح می‌دهم چیزی بدون بال باشد؛ حتی می‌تواند یک مانع باریک باشد، چون هدفم این است که سوارکار با استفاده از دست‌ها، نشیمن و پاها، اسب را به میانه مانع هدایت کند، نه اینکه به بال‌های مانع تکیه داشته باشد.
نحوه سوارکاری: با کانتر به مرکز مانع عمودی اول نزدیک شوید.
وقتی از میان دو بانس عبور می‌کنید، نگاه‌تان را روی مانع بدون بال نگه دارید.
پس از مانع عمودی دوم، هنگام فرود بالا تنه را جمع کنید و انگشت‌ها را روی عنان ببندید تا دو گام اول را کنترل کنید، به‌طوری که گام آخر بزرگ‌ترین گام باشد.
از اینکه سه بار پشت سر هم عنان را به عقب بکشید پرهیز کنید؛ این واکنشی طبیعی برای بسیاری از سوارکاران است.
می‌خواهم حس کنید شما و اسب کاملاً هماهنگ هستید و کنترل در اختیار شماست.
اسب این کار را انجام می‌دهد، اما انجام درست آن و رساندنش به سه گام بی‌نقص کار دشواری است.
در حالت ایده‌آل، می‌خواهم اسب‌ها از وسط هر مانع بپرند؛ در این صورت فاصله‌های بانس هر کدام ۱۰٫۵ فوت خواهد بود.
این فاصله روی مانع‌های کوچک، فاصله‌ای راحت است.
با این حال، اگر اسب شما گام بلندی دارد، ممکن است ماندن او روی مسیر بیرونی آسان‌تر باشد.
مانع بدون بال را می‌توان روی خط قوسی پرید (خط پیوسته) یا می‌توانید آن را روی یک خط مستقیم سوار شوید (خط‌چین).
هدف: به سوارکار می‌آموزد که صبور بودن و سبک ماندن در نشیمن، به متعادل شدن اسب کمک می‌کند.
توضیح: اگر می‌توانید قدم، یورتمه و کانتر بروید و روی پرش‌های کوچک در زین ثبات دارید، می‌توانید این تمرین را انجام دهید.
این تمرین به توانایی حفظ خونسردی و شتاب‌زده نشدن نیاز دارد، همین‌طور درک زمان‌بندی تا اجازه ندهید اسب خیلی زود یا خیلی دیر به نقطه پرش برسد.
وجود دو بانس باعث می‌شود بسیاری از سوارکاران تعادل‌شان را از دست بدهند.
می‌خواهم بدون آویزان شدن به عنان، تعادل‌تان را دوباره پیدا کنید.
در حالی که روی میان‌تنه، ریتم و حفظ آرامش اسب هنگام عبور از بانس‌ها کار می‌کنید، هم‌زمان روی مانع بعدی هم تمرکز دارید، نوع نزدیک شدن به آن را مشخص می‌کنید و فاصله تا آن را به‌موقع اصلاح می‌کنید تا گام آخر، بلندترین گام باشد.
این پرش‌های بسیار کوچک فقط به اندازه‌ای هستند که اسب را وادار کنند اندکی بیشتر از زمانی که روی زمین صاف کانتر می‌رود، از بخش عقبی بدنش درگیر شود.
هنگام سوار شدن از میان دو بانس، صبور باشید، در یک موقعیت ثابت بمانید و در نشیمن سبک بمانید تا اسب به سمت سینه شما بالا بیاید.
من نمی‌خواهم سوارکار با بدنش حرکت الاکلنگی انجام دهد.
فاصله سه‌گامی تا مانع اریب از فاصله یک‌گامی ــ که معمولاً خودش شکل می‌گیرد ــ یا دو‌گامی ــ که آن هم تا حدی خودبه‌خود پیش می‌آید ــ دشوارتر است.
سه گام بین دو مانع، به کنترل بیشتر و توانایی بالاتر برای نشاندن اسب روی نقطه مناسب نیاز دارد.
من این فاصله را خیلی دوست دارم، چون به اسب فرصت می‌دهد از سوارکار جدا شود.
به بیان دیگر، این فاصله خودکار نیست.
این وضعیت از شما می‌خواهد واقعاً هشیار باشید و در همان گام اول واکنش نشان دهید، نه در گام سوم.
در مسابقه، اگر از ترکیب اکسِر به اکسِر به سمت یک پلانک می‌آیید، یا از مانع آب به سمت یک مانع باریک، اینکه به‌موقع و به‌شکل درست واکنش نشان دهید، اهمیت زیادی دارد.
موضوع خشن‌بودن نیست؛ موضوع درست‌عمل‌کردن است.
تیم دلو جویو
تیم پدر و پسری نورمن، ۶۳ ساله، و نیک دلو جویو، ۲۷ ساله، نمونه‌ای از دو مسیر متفاوت در کنار یکدیگر است؛ یک چهره افسانه‌ای پرش با اسب در کنار سوارکار نوظهور جایزه بزرگ.
نورمن که در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ زیر نظر برتالان ده نمتی، مربی تیم سوارکاری ایالات متحده، تمرین کرده بود، در بازی‌های پان‌آمریکن ۱۹۷۹ با آلگرو عضو تیم مدال طلای آمریکا بود، فینال جام جهانی ۱۹۸۳ را با آی لاو یو برد، در المپیک ۱۹۹۲ بارسلونا با آیریش به مدال برنز انفرادی رسید و در چندین جام ملت‌ها نماینده ایالات متحده بود.
از دیگر اسب‌های مشهور او می‌توان به جانیز پاکت و گلاسگو اشاره کرد؛ همان اسبی که با آن در سال ۲۰۰۴ برنده اینویتیشنال آمریکایی بادوایزر شد.
او پس از کنارگذاشتن رقابت و ورود به عرصه مربیگری، سوارکاران موفق بسیاری از جمله تیم مکزیک را هدایت کرده است.
نیک از ۲۰ سالگی نقش فعالی در کسب‌وکار خانوادگی ومبلی فارم در ولینگتونِ فلوریدا بر عهده گرفت.
او نزد میسی کلارک، مربی اکوی‌تیشن، تمرین کرده بود و از چند مربی دیگر هم کمک گرفته بود، اما نورمن اصلی‌ترین آموزگار او بوده است.
با توجه به اینکه ورود و ماندن در کسب‌وکار اسب تا چه اندازه دشوار است، پدر و مادرش او را برای رفتن در مسیر پدر تحت فشار نگذاشتند.
نورمن می‌گوید: «من کاملاً با او صادق بوده‌ام. اصلاً او را تشویق نکردم که وارد این ورزش شود. خودش خواست که این کار را انجام دهد. راستش امیدوار بودیم به دانشگاه برود و کار دیگری بکند.» با این حال، نیک که سه سال و نیم سابقه تحصیل در کالج دارد، در نهایت راه پدر و مادرش را دنبال کرد.
یکی از چالش‌هایی که او با آن روبه‌روست، با وجود چشم خوبش در تشخیص استعداد، به‌دست‌آوردن اسب‌های باکیفیت است.
نیک می‌گوید: «من اسب‌های خوب زیادی را سوار شده‌ام، اما هیچ‌وقت آن‌ها را نگه نداشته‌ام.» او در زمانی که در مکزیک بود، داری لو را دید؛ اسبی که بعدتر بیزی مدن با آن در ماه سپتامبر، در اسپروس مدوز کانادا، ثروتمندترین جایزه بزرگ جهان یعنی سی‌پی اینترنشنال ۳ میلیون دلاری را برد. او همچنین پیش از آنکه اچ‌اچ کارلوس زد به مکلین وارد برسد، این اسب را دوباره آموزش داد.
او می‌گوید: «ما بارها با خرید و فروش‌های خیلی سریع مواجه بوده‌ایم، یا اسب‌ها را اصلاح کرده‌ایم و بعد فروخته‌ایم.»
نورمن توضیح می‌دهد: «این یک ضرورت بوده است. من خوش‌شانس بودم که حامیان مالی و پشتیبان‌های خوب زیادی داشتم.»
اما او می‌گوید امروز کسانی که شاید در دوره‌ای دیگر برای یک سوارکار حرفه‌ای اسب می‌خریدند، حالا می‌خواهند خودشان سوارکاری کنند.
با این حال، او می‌گوید: «دوستانی داریم که هر وقت ممکن باشد به ما کمک می‌کنند تا نیک همچنان اسب برای سوار شدن داشته باشد.»
او معتقد است با وجود اینکه این وضعیت به معنای سوارکاری با اسب‌های بسیار متفاوت است و بسیاری از آن‌ها هم در حد بالاترین سطح نیستند، «این لزوما چیز بدی نیست.
ما بالاخره به یک اسب واقعا ویژه برخواهیم خورد و فکر می‌کنم او برای آن آماده خواهد بود.»
نانسی جفر
در همین حال، نیک وظایف تمرینی را با پدرش تقسیم کرده است.
دامنه مسئولیت‌های کسب‌وکار ومبلی از اعزام حدود ۱۰ سوارکار به رقابت‌هایی مانند اسپروس مدوز تا مدیریت حداکثر ۵۰ اسب در یک مسابقه در فلوریدا را دربر می‌گیرد.
نورمن می‌گوید: «نیک یک سرمایه بزرگ است.»
این مربی جوان، ومبلی را جایی توصیف می‌کند که «می‌توانی آموزش سخت‌گیرانه‌ای بگیری که تو را به سوارکار بهتری تبدیل کند، اما این کار در فضایی آرام‌تر و خانوادگی‌تر انجام می‌شود؛ جایی که فشاری تهدیدآمیز وجود ندارد.»
او و پدرش امور مربوط به اسب‌ها را اداره می‌کنند و مادرش، جینی، به دیگر جنبه‌های کسب‌وکار رسیدگی می‌کند.
نورمن می‌گوید: «وقتی بخشی از خانواده اسبی ما می‌شوی، همه ما را می‌شناسی.»
او اضافه می‌کند که شریک شدن در کسب‌وکار «برای هر دوی ما یک تجربه آموزشی بوده است.
همه‌چیز خوب پیش می‌رود، چون ما همدیگر را خیلی، خیلی خوب می‌شناسیم.
من باید بپذیرم چیزی که برای من جواب داده، لزوما برای او جواب نمی‌دهد.
اینکه بدانم او از نظر شخصیت و به‌عنوان سوارکار کاملا متفاوت است، برایم یک درس بوده است.»
نیک اشاره می‌کند: «پدرم خیلی آرام‌تر از من است، کمی درون‌گراتر.»
با این حال، نورمن دیگر به شدت گذشته نیست.
او می‌گوید: «وقتی در بهترین دوران رقابتی‌ام بودم، فقط روی کار خودم متمرکز بودم؛ نه به چپ نگاه می‌کردم، نه به راست.
از وقتی سوارکاری رقابتی را کنار گذاشته‌ام، خیلی تلاش می‌کنم خودم را جای دیگران بگذارم و بفهمم که بخش زیادی از ماجرا به برداشت آدم‌ها برمی‌گردد.
اینکه آن‌ها چیزی را آسان یا دشوار می‌بینند، الزاما همان برداشتی نیست که من دارم و این هم به معنی خوب یا بد، درست یا غلط بودن نیست.
فقط متفاوت است.
بخشی از بهتر شدن من به‌عنوان مربی، همین است که این موضوع را تشخیص بدهم.»
نورمن هنوز هم اگر لازم باشد سوار اسب یکی از شاگردانش می‌شود.
او می‌گوید: «بعضی‌ها از دیدن خیلی بیشتر از توضیح شفاهی یاد می‌گیرند، بنابراین هنوز توانایی این را دارم که سوار شوم و دقیقا آنچه را می‌گویم نشان بدهم.
خیلی این کار را انجام می‌دهم»، و در عین حال اشاره می‌کند که هنوز هم چقدر از سوارکاری لذت می‌برد.
«گاهی دلم برای رقابت تنگ می‌شود، اما اگر بخواهم رقابت کنم، باید دوباره فقط روی همان هدف متمرکز شوم.
این کار مستلزم کنار گذاشتن خیلی از چیزهایی است که حالا برایم مهم هستند.»
با اینکه کارنامه قدرتمند نورمن ممکن است برای بعضی از هنرجویان بالقوه او را کمتر در دسترس جلوه دهد، خودش تاکید می‌کند که نباید این‌طور باشد.
او می‌گوید: «من با احساسات خیلی از آدم‌ها سر و کار دارم.
وقتی به سطح مشخصی می‌رسی، ۹۹ درصد ماجرا اعتمادبه‌نفس است.»
من یاد گرفته‌ام با همه این‌ها کنار بیایم.
این مطلب نخستین‌بار در شماره زمستان ۲۰۱۹ منتشر شد.