بازگشت اسب ۲۰ ساله پس از شکستگی تا قهرمانی دوگانه

چهار نعل: بازگشت اسب ۲۰ ساله پس از شکستگی تا قهرمانی دوگانه

· چهار نعل

سوارکار یک اسب درساژ که قرار بود پس از دوران ورزشی موفقش بازنشسته شود، اما پس از غلبه بر شکستگی استخوان در ۲۰ سالگی به عنوان قهرمان دوگانه ملی رسید، گفت داشتن او در زندگی‌اش یک افتخار است.

ساندرا راتر (Sondra Rutter) سال‌ها پیش، زمانی که سیروکو (Sirocco) ملقب به «سوشی» هنوز جوان بود، برای نخستین بار سوار او شد و آن‌قدر با او هماهنگ بود که وقتی روشن شد این اسب از بازنشستگی‌اش لذت نمی‌برد، هلن ایلز آن پیوند را به یاد آورد و سوارکاری او را دوباره به ساندرا سپرد.

فقط در همین سال، آن‌ها در هر دو کلاس ادوانسد مدیوم در مسترز هیکستد صاحب مقام شدند، در فری‌استایل برنز پری سن ژرژ (PSG) در ایریا فستیوال تابستانی قهرمان شدند، در همان سطح در قهرمانی ایریا فستیوال چهارم شدند و سپس در رده اسب‌های کهنه‌کار ۲۰ سال به بالا در مسابقات قهرمانی انجمنی بریتیش درساژ، که از ۲۸ اکتبر تا ۲ نوامبر برگزار شد، هم در ادوانسد مدیوم و هم در مجموع مدال طلا گرفتند.

ساندرا به هورس اند هاوند گفت: «همه‌چیز درباره اوست. تا وقتی خودش بخواهد ادامه بدهد، ما هم ادامه می‌دهیم.»

ساندرا زمانی با سوشی آشنا شد که او سه‌ساله بود و همراه با هلن برای تحویل گرفتنش به آلمان رفت. او چند ماهی سوشی را در اختیار داشت، بعد اسب به نزد ایمی وودهِد در باشگاه سوارکاری کارل هستر رفت. بعدها هم به کیت کاول سپرده شد. او تا سطح اینترمدیت یک بین‌المللی با موفقیت رقابت کرد تا این‌که در سال ۲۰۲۰ و در ۱۴ سالگی بازنشسته شد.

ساندرا گفت: «داشتند او را برای جایزه بزرگ آماده می‌کردند، اما این گام برایش کمی بیش از حد بود. برای همین بازنشسته‌اش کردند و حدود دو سال از کار دور بود. اما هم دامپزشک و هم فیزیوتراپیست گفتند: ‹این اسب باید کار کند›.»

او افزود: «خوشحال نبود، از نظر بدنی مشکل داشت، خشک شده بود، بدنش گرفته بود و در کل از زندگی‌اش راضی نبود. در یک باشگاه سوارکاری عالی نگهداری می‌شد و فوق‌العاده از او مراقبت می‌کردند، اما این چیزی نبود که از آن لذت ببرد؛ او عاشق بیرون رفتن و مسابقه دادن بود.»

او گفت: «برای همین مالک با من تماس گرفت، چون یادش بود وقتی سوشی بچه بود من سوارش می‌شدم و خیلی خوب با هم جور بودیم، و پرسید آیا علاقه‌مندم دوباره سوارش شوم یا نه.»

ساندرا بدون تردید علاقه‌مند بود. آن‌ها از سال ۲۰۲۳ دوباره با هم وارد رقابت شدند و در همان سال و دو سال بعد از آن بارها به پیروزی رسیدند.

او گفت: «خیلی خوب بود که بعد از آن همه سال دوباره شریک مسابقه‌اش شدم.»

اسب کهر تیره با دو روزت

اسب کهر تیره با دو روزت

او گفت: «فکر می‌کنم از همان اول با هم جور شدیم. او قطعاً آدم‌های خودش را انتخاب می‌کند؛ در این فاصله سوارکار دیگری هم امتحانش کرد، اما به هر دلیلی جواب نداد. ولی ما دو نفر خیلی راحت دوباره کار را از سر گرفتیم و ادامه دادیم. برای من واقعاً لذت‌بخش بوده که اسبی داشته باشم که فشار پرورش و ساختنش یا فشار نتیجه گرفتن روی آن نباشد. فقط این‌که بتوانم سوارش شوم و صرفاً برای لذت بردن به مسابقه برویم، فوق‌العاده است.»

اما ژوئیه سال گذشته، سوشی در ۱۹ سالگی در مرتع دچار آسیب‌دیدگی شد و مشخص شد استخوان پدال او شکسته است.

ساندرا گفت: «سالم از اصطبل بیرون رفت و وقتی برگشت، به‌شدت می‌لنگید.»

«او باید سه ماه استراحت کامل در باکس می‌داشت، اما راستش را بخواهید من اصلاً فکر نمی‌کردم بتواند از این وضعیت برگردد.

دامپزشک‌ها معتقد بودند شانس خوبی برای بهبودی دارد، اما این‌که آیا می‌تواند دوباره در حد رقابت برگردد و همان کاری را انجام دهد که قبلاً می‌کرد یا نه، واقعاً باید صبر می‌کردیم و می‌دیدیم.

فکر می‌کردم مشکل بیشتر بقیه بدنش باشد؛ این‌که در باکس بماند و نتواند حرکت کند و بدنش را سرحال نگه دارد.

قطعاً در آن سن، همان زمانی است که می‌فهمید آرتروز دارد بیشتر خودش را نشان می‌دهد و اسب خیلی سریع خشک می‌شود و آمادگی بدنی‌اش را از دست می‌دهد.»

ساندرا برای انجام تمرین‌هایی در اصطبل از فیزیوتراپیستش برنامه گرفته بود و وقتی اجازه داده شد، سوشی را با دست قدم می‌داد؛ او گفت: «انگار می‌خواستی یک کروکودیلِ روی دور تند را با دست راه ببری!» و بعد هم او را به‌آرامی به تمرین برگرداند.

او گفت: «برگشتش واقعاً فوق‌العاده بوده است.

قدم‌دادن با دست خیلی هیجان‌انگیزتر از چیزی بود که واقعاً لازم باشد، و بعد هم اگر می‌خواستی او را در یورتمه نشان بدهی، مثل یک اسب جایزه بزرگ یورتمه می‌رفت؛ برای همین فقط باید سوار می‌شدی و دعا می‌کردی.

اول پنج دقیقه با دست قدمش می‌دادم، بعد دو دقیقه سوارش می‌شدم؛ واقعاً خیلی آهسته و تدریجی پیش می‌رفتیم.»

اما سوشی از ابتدای امسال دوباره به کار برگشت، در ماه مارس بار دیگر مسابقه داد و در ماه مه هم در هیکستد حاضر شد.

ساندرا گفت: «او خیلی خوشحال بود.

هیکستد را دوست داشت و از این‌که آنجا باشد واقعاً خوشحال بود.

دو روز اول را عملاً مجبور بودم برای رفت‌وآمد تا میدان مسابقه او را هدایت‌شده ببرم و برگردانم، چون آن‌قدر هیجان‌زده بود؛ انگار داشتی روی یک اژدهای آتش‌افشان سوار می‌شدی!

از این‌که بیرون آمده بود خیلی خوشحال بود و واقعاً باورنکردنی بود؛ از آن مسابقه‌هایی بود که همه‌چیز در آن خیلی خوب پیش رفت و بیشتر از این چیزی نمی‌توانستم بخواهم.»

تابستانی موفق برای او با دو پیروزی در قهرمانی‌های وابسته به پایان رسید.

ساندرا گفت: «خیلی لذت‌بخش بود که تستی را اجرا کردم که به آن افتخار می‌کردم.

در دو فری‌استایل آخری که انجام داده بودیم، مجبور شدم در خود تست کمی بداهه‌پردازی کنم و چند بخش را جابه‌جا کنم.

در یکی از پیروئت‌های کانتر گیر کرده بودم، برای همین مجبور شدم از آن بیرون بیایم، بعدی را انجام بدهم و بعد دنبال خطی بگردم که بتوانم اولی را دوباره در آن تکرار کنم!

اما این یکی فقط تستی بود که هیچ چیز در آن اشتباه پیش نرفت، هیچ خطایی نداشت و واقعاً دلپذیر بود.

یکی از داوران گفت چقدر فوق‌العاده است که اسبی را در این سن با چنین کشسانی و نرمی حرکتی می‌بیند، و واقعاً از آن روزهایی بود که همه‌چیز جواب داد.

هوا آفتابی بود و همه‌چیز زیبا بود.

دوستم لیز بورن آنجا بود و برای من مهتری می‌کرد، و او تقریباً در همه مسابقاتش مهترش بوده است، برای همین حس فوق‌العاده‌ای داشت.»

ساندرا گفت احساس می‌کند داستان سوشی نشان می‌دهد بعضی اسب‌ها هنوز آماده بازنشستگی نیستند؛ حتی اگر دیگر در سطح گذشته نباشند یا نتایجی را که قبلاً می‌گرفتند به دست نیاورند، باز هم از این کار لذت می‌برند و سوارکار هم می‌تواند همین‌طور.

یک اسب کهر تیره با دو رزت

سوشی در کنار مهتر برجسته‌اش، لیز بورن (اعتبار تصویر: ساندرا راتر)

او گفت: «این یک امتیاز است که دوباره شریک مسیر او باشم.»

«مالک او از این بابت برایش خیلی هیجان‌زده است و برای من هم خیلی دلگرم‌کننده است که اسبی داشته باشی و مالکش حاضر باشد بگوید: ‹شاید دیگر در اوج دوران ورزشی‌اش نباشد، اما فصل دیگری در زندگی‌اش دارد که می‌تواند آن را تجربه کند.› فکر می‌کنم خیلی‌ها از این می‌ترسند که به اسب‌های درجه‌یک‌شان که سال‌ها در بالاترین سطح رقابت کرده‌اند، اجازه بدهند حتی اگر دیگر در اوج نیستند، باز هم بیرون بروند و کاری را انجام دهند که واقعاً دوستش دارند.»

ساندرا، سوشی را اسبی شیطان و در عین حال «واقعاً دوست‌داشتنی» توصیف کرد؛ اسبی که هنگام سواری در مسیرهای بیرون از مانژ، بیشتر از سر هیجان تا هرگونه بدقلقی، می‌تواند «انفجاری» باشد و اسبی است که عاشق کارش است.

او گفت: «هرچه رقابت بزرگ‌تر باشد، برای او بهتر است. او عاشق قهرمانی‌هاست؛ حال‌وهوای آن را دوست دارد و هرچه بیشتر از او بخواهید، بیشتر خوشش می‌آید. در کارهای پایه خیلی زود حوصله‌اش سر می‌رود، اما همین که او را جمع می‌کنی و می‌گویی: ‹می‌خواهیم نیم‌پاساژها را شروع کنیم، یا یک خط از تعویض دست‌های چهارتایی انجام بدهیم›، انگار می‌گوید: ‹ووهو!› و ناگهان جان می‌گیرد.»

ساندرا افزود که برنامه زمستان برای سوشی، سواری در مسیرهای بیرون از مانژ و کمی تمرین سبک است و بعد از آن، گزینه‌های رقابتی او برای سال آینده بررسی خواهد شد.

او گفت: «اصل ماجرا در امسال این بود که واقعاً به خودمان بگوییم: ‹ادامه بده، چون روزهای خوب در راه است.› گاهی واقعاً همه‌چیز جواب می‌دهد. و این‌که فصل را در رقابتی تمام کردیم که همه‌چیز در آن خوب پیش رفت و با دو نوار قهرمانی برگشتیم، واقعاً روز فوق‌العاده‌ای بود.»

او گفت: «هیچ چیز در این اسب شبیه یک اسب ۲۰ ساله نیست؛ او مثل پیتر پن است؛ اسبی که انگار هیچ‌وقت بزرگ نشد.»

درساژ قهرمانی ملی اسب‌های کهنه‌کار سیروکو سوندرا راتر

اخبار مرتبط

درباره ما

مشاهده در وب‌سایت اصلی