بازسازی اعتمادبهنفس پس از مربیگری آسیبزا
با حمایت پلدکست
فضای دشوار در مربیگری میتواند نگاه یک سوارکار را به تواناییهای خودش تغییر دهد. مهارتهایی که زمانی برای او کاملا بدیهی به نظر میرسیدند، دیگر بهسختی قابل اعتماد میشوند. سوارکار شروع میکند به دوبارهسنجی تصمیمهایی که پیشتر با اطمینان میگرفت. در نهایت، ممکن است چنین احساس کند که سالها تجربه و دانستههایش از بین رفته است. آندریا والدو (Andrea Waldo)، مربی، کوچ و نویسنده، میگوید این تجربه اصلا غیرمعمول نیست.
او گفت: «خیلیها تجربه سبک مربیگریای را داشتهاند که برایشان کارآمد نبوده و بعد ناچار شدهاند از پیامدهای آن عبور کنند و خودشان را بازیابی کنند.»
به گفته والدو، روند بازیابی از جایی آغاز میشود که فرد اتفاقی را که رخ داده از برداشتی که supposedly درباره خود او القا شده، جدا کند. او میگوید درمان روانشناختی میتواند در این مسیر مفید باشد؛ بهویژه زمانی که یک رابطه آسیبزننده با مربی، عملکرد ورزشی را به ارزش شخصی فرد گره زده باشد.
او گفت: «جدی میگویم؛ درمان کمک میکند، چون به شما یاد میدهد ارزش خودتان را از عملکردتان جدا کنید و واقعیت را از چیزهایی که کسی درباره شما گفته، تفکیک کنید.»
بخشی از این روند میتواند بررسی خودِ بازخوردها باشد؛ اینکه چه چیزهایی نقد سازنده بوده، کدام اطلاعات شاید هنوز هم مفید باشند و چه چیزهایی صرفا به شکلی ناکارآمد یا آسیبزا مطرح شدهاند.
اینطور نیست که چون رابطه بد بوده، هر انتقادی باید کنار گذاشته شود. اما از آن طرف، هر انتقادی هم نباید به یک باور دائمی درباره سوارکار تبدیل شود. صحبتکردن درباره این تجربه میتواند به شخصینشدن ماجرا کمک کند. گاهی سوارکار در نهایت به این نتیجه میرسد که شیوه ارتباطی آن مربی، بهسادگی برای او کارآمد نبوده است.
بعد از آن، نوبت به بازسازی عملی میرسد.
والدو نخست توصیه میکند فرد کسی را پیدا کند که شیوه آموزش او واقعا کمککننده باشد. یک رابطه مربیگری ثمربخش باید به سوارکار امکان یادگیری بدهد، نه اینکه او را از ترس اشتباهکردن درجا میخکوب کند.
اما تغییر مربی، اعتماد را یکشبه برنمیگرداند. سوارکار باید شروع به جمعکردن شواهد هم بکند. والدو سوارکاران را تشویق میکند که آگاهانه متوجه چیزهایی شوند که خوب پیش میروند؛ نه چیزهایی که کاملا بینقصاند، بلکه چیزهایی که خوب پیش میروند. سوارکارانی که از یک فضای غیرسازنده در مربیگری بیرون آمدهاند، ممکن است عادت کرده باشند تقریبا فقط اشکالها را ببینند.
والدو به گرایش طبیعی مغز به منفینگری اشاره میکند. مغز انسان طوری طراحی شده که تجربههای منفی را بیشتر نگه دارد، چون توجه به تهدیدها زمانی برای بقا ارزش آشکاری داشته است. در فضای سوارکاری، این میتواند خودش را به این شکل نشان دهد که سوارکار تمام فاصلهگیریهای اشتباه تا مانع را به خاطر بسپارد، اما تقریبا بقیه مسیر را اصلا به حساب نیاورد. نتیجه هم میتواند چنین صدایی در ذهن باشد: «دیدی؟ خودم گفته بودم از پسش برنمیآیم.»
برای مقابله با این الگو، توجهی فعال و آگاهانه لازم است.
این البته به آن معنا نیست که باید باورهای منفی را با جملات تاکیدی اغراقآمیزی جایگزین کنید که خودتان هم به آنها باور ندارید. والدو چندان به این نوع خودگویی علاقهای ندارد که وقتی حس خوبی ندارید، به خودتان بگویید فوقالعادهاید. او در عوض توصیه میکند روی شواهد مثبتِ واقعبینانه تمرکز شود.
اگر مربیتان گفت چیزی بهتر شده است، آن را بپذیرید. این تمرین را نسبت به هفته گذشته مؤثرتر سواری کردهاید؛ به آن توجه کنید. یک لحظه دشوار را درست مدیریت کردهاید؛ آن را هم به حساب بیاورید.
والدو گفت: «زمان میبرد تا یاد بگیرید به یک نفر جدید اعتماد کنید و دوباره به خودتان هم اعتماد داشته باشید، اما باید این روند را به کاری فعال تبدیل کنید که خودتان در آن مشارکت دارید، نه اینکه فقط منتظر بمانید تا احساستان عوض شود.» اعتمادبهنفس همیشه اول از راه نمیرسد و بعد به شما اجازه نمیدهد با اعتمادبهنفس سوارکاری کنید. گاهی اعتمادبهنفس با این بازسازی میشود که بارها و بارها شواهدی را ببینید که نشان میدهد مهارتهایتان هنوز سر جای خود هستند.
برای اینکه این شواهد ملموستر هم بشود، یک سوارکار میتواند فهرستی از کارهایی تهیه کند که بلد است انجام دهد، حتی اگر در آن مقطع احساس کند دسترسی به آن مهارتها برایش دشوار شده است. شاید بلد باشید نیروی رو به جلو ایجاد کنید یا نشیمن امن و محکمی داشته باشید. هدف این است که خودتان را با شواهدی احاطه کنید که با این احساس در تضاد است که انگار هرچه میدانستید somehow ناپدید شده است. والدو گفت: «توجه فعال به شواهد واقعاً اهمیت زیادی دارد.»
سوارکارانی که عادت کردهاند بهطور خودکار از خودشان ایراد بگیرند، ممکن است حتی قبل از آنکه طرف مقابل حرفش را تمام کند، تعریف و تمجید را پس بزنند. کسی میگوید: «دور خیلی خوبی بود»، و سوارکار بلافاصله جواب میدهد: «بله، اما مانع پنجم را دیدی؟»
والدو به سوارکاران توصیه میکند در برابر این «بله، اما» مقاومت کنند. تعریف را بپذیرید.
او میگوید: «بگویید متشکرم و دیگر ادامه ندهید.»
این کار میتواند بهطرز شگفتآوری دشوار باشد، بهویژه برای زنانی که شاید از نظر اجتماعی طوری پرورش یافتهاند که از خودستایی پرهیز کنند یا نقاط قوتشان را بیش از حد برجسته نکنند. اما پذیرفتن اینکه کاری را خوب انجام میدهید، به این معنا نیست که ادعا کنید هرگز اشتباه نمیکنید. اعتمادبهنفس به بینقص بودن نیاز ندارد. والدو تعریف واقعبینانهتری از «خوب» ارائه میدهد. خوب یعنی بتوانید کاری را در بیشتر مواقع انجام دهید. ممکن است فرد دیگری هنوز آن را بهتر انجام دهد. ممکن است شما هم هنوز روزهای بد داشته باشید. ممکن است هنوز هم اشتباه کنید.
فرایند بهبود قرار نیست شما را متقاعد کند که آن تجربه آسیبزا با مربی هرگز رخ نداده است. مسئله این است که نگذارید صدای یک نفر دیگر تنها معیاری باشد که با آن سوارکاری خودتان را ارزیابی میکنید.