راهکارهای افزایش اعتمادبهنفس اسب در پرش
به «سهشنبه مربیان» خوش آمدید! هر هفته، یک پرسش را با مربیان مطرح میکنیم و پاسخهای آنها را برای شما گردآوری میکنیم. این مربیان از نظر تجربه، پیشینه و محور برنامههای تمرینیشان دامنه متنوعی دارند؛ بنابراین پاسخها هم همانقدر که انتظار دارید متفاوتاند، و شاید حتی بیش از آن، شباهتهایی هم با یکدیگر دارند.
پرسش این هفته این است: یک سوارکار چگونه میتواند اعتمادبهنفس اسبش را تقویت کند و او را به داشتن رویکردی مثبت نسبت به پرشها ترغیب کند؟
پاسخها را در ادامه میخوانید:
تقویت اعتمادبهنفس اسب با فرمانپذیری و اعتماد ارتباط مستقیم دارد. برای من، گام اول این است که اسب چه روی زمین و چه زیر زین به سوارکارش اعتماد داشته باشد. پیش از آنکه چالش بعدی را وارد کار کنیم، اسب و سوارکار باید یاد بگیرند حرکت رو به جلو را ــ متناسب با خلقوخوی اسب ــ هماهنگ با هم انجام دهند. مرحله بعد، هدایت اسب در کار روی فلتورک (flatwork) و در الگوهایی مانند هشت و مارپیچ است. سپس، وقتی همه این موارد کنار هم قرار گرفت و اسب توانست به راست بپیچد، به چپ بپیچد و گامهایش را روی کاوالتیها ــ که پلی به پرش هستند ــ بلندتر و کوتاهتر کند، برای بخش دوم این پرسش آماده است: اجرای همین الگوها روی موانع کوتاه. هرچه اسب درک بهتر و اعتمادبهنفس بیشتری نسبت به ریتم پرش و ارتفاع مانع پیدا کند، میتوانید پرشی بلندتر یا عریضتر را وارد تمرین کنید. اضافه کردن یک ژیمناستیک ساده با یک گام تا موانع عمودی، هم برای اسب و هم برای سوارکار اعتمادبهنفس و تعادل ایجاد میکند. از نظر من، نکته مهم این است که پس از یک چالش سختتر یا پرش در ارتفاع بالاتر، دوباره به موانع کوتاهتر برگردیم تا فرمانپذیری اسب تثبیت شود. این روش در تمرین دادن اسبها و سوارکاران و در ایجاد ــ یا بازسازی ــ حس، اعتمادبهنفس و هوش اسب، برای من بسیار خوب جواب داده است. – دایان کارنی
غلبه بر مسئله اعتمادبهنفس برای بعضی اسبها میتواند دشوار باشد؛ به همین دلیل ما از همان ابتدا تلاش میکنیم نگذاریم این اعتماد از بین برود. برای مدت طولانی مانعها را کوتاه نگه میداریم و فقط زمانی ارتفاع را بیشتر میکنیم که اسب بتواند پرسشهای فنی دشوار را در ارتفاع پایین بهخوبی پشت سر بگذارد. نه اسب را و نه سوارکار را بیش از توانشان تحت فشار میگذاریم و درجه سختی را متناسب با سطح آنها نگه میداریم. اسبهای جوان همیشه با سوارکاری بسیار باتجربه کار میکنند و سوارکاران کمتجربه نیز روی اسبهای مطمئن و باثبات ما مینشینند؛ به این ترتیب از همان ابتدا مشکلی ایجاد نمیشود. بعضی اسبها هم اساسا از پریدن لذت نمیبرند یا از نظر بدنی با آن مشکل دارند و ما به آنها اجازه میدهیم سراغ کاری بروند که برایش مناسبترند.
وقتی اسبی جسارتش را از دست داده، تجربه بدی از برخورد با مانع داشته یا صرفا ترسیده باشد، زمان زیادی را روی زمین صرف میکنیم تا بدون فشارِ حضور سوارکار، مانعهایی با شکلها، رنگها و انواع مختلف را دوباره به او معرفی کنیم. اسبهای زیادی برای شروعی دوباره یا با سابقه مشکل به ما سپرده میشوند؛ همچنین اسبهایی که در محیطهای سنتیتر موفق نشدهاند. به همین خاطر، کار از روی زمین اهمیتی حیاتی پیدا میکند. در عین حال، پیش از هر چیز از راحتی بدنی و سلامت حرکتی اسب مطمئن میشویم. وقتی سلامت حرکتی و کار از روی زمین تثبیت شد، مرحله بعدی معمولا کار سواریِ آهسته است؛ اغلب هم با حضور یک نفر روی زمین. هدف این است که اسب بفهمد میتواند با آرامش و ایمنی از آن سوی مانع عبور کند. این روش برای تعداد بسیار زیادی از اسبهایی که از این مسیر وارد برنامه ما شدهاند و اکنون هم در آن حضور دارند، بسیار موثر بوده است. – بریتنی مسی
برای اینکه سوارکار بتواند اعتمادبهنفس اسب را بسازد و رویکردی مثبت هنگام عبور از مانع ایجاد کند، من کار را با عبور از روی یک چوبِ تنها روی زمین شروع میکنم. پیش از آنکه به مانع برسیم، باید بتوانیم در یورتمه و کانتر، مستقیم و آرام از روی آن چوب عبور کنیم. وقتی عبور از آن برایمان راحت شد، سراغ یک مانع ضربدری میرویم؛ یا حتی نیمضربدری، اگر مشکل جدی اعتمادبهنفس یا تنش وجود داشته باشد. با پیشرفت اسب، من تمرین به شکل عدد ۸ را دوست دارم که مانع ضربدری در مرکز آن قرار دارد. اسب در جهت لیدِ فرود گردش میکند و دوباره به سمت مانع ضربدری ادامه میدهد. در نهایت به ژیمناستیکهای کوچک و مانعهای بزرگتر میرسیم. – جولین هسلر
ما از همان ابتدا کار از روی زمین زیادی انجام میدهیم. کنجکاوی را در اسب تقویت میکنیم و مانعها را به تجربهای لذتبخش و همراه با پاداش تبدیل میکنیم. همین رویکرد زیر زین هم ادامه پیدا میکند؛ با شروعی آهسته و افزودن تدریجی ارتفاع و فیلرها، هر زمان که میبینیم اعتمادبهنفس اسب در حال بیشتر شدن است. – جیمی ونهاوربکه
اگر این امکان را دارید که ابتدا مانع را به اسبتان نشان دهید، از این فرصت استفاده کنید. از ارتفاع پایین شروع کنید و چوبهای زمینی و اَکسرها را باریک نگه دارید. هرچه احساس کردید اسب زیر شما آرامتر میشود، بهتدریج ارتفاع و عرض را بیشتر کنید. پیش از نزدیک شدن به مانع مطمئن شوید اسب جلوی ساق شماست و وزن شما را بهدرستی حمل میکند، و همین ریتم را تا رسیدن به مانع حفظ کنید. زودتر مانع را نگاه کنید و از پیچ تا مرکز مانع، خطی مستقیم داشته باشید. اینها اصول پایه هستند. – دکتر استفانی بی. مازر، سای.دی.
وقتی به پرسش یک سوارکار درباره ساختن اعتمادبهنفس اسب و تشویق او به رویکردی مثبت در پرش پاسخ میدهم، فلسفه اصلی من این است: «اعتمادبهنفس از دلِ توانمندی میآید». نخست، باید به اسب اجازه داد بدون دخالت سوارکار آزادانه بپرد، چون دخالت ناخواسته سوارکار اغلب ریشه اصلی کمبود اعتمادبهنفس است. برای کمک به اسب در عبور از این مشکل، سوارکار باید تلاش کند در تمام مراحل کَندن، پرواز و فرود، وضعیت متعادل خود را حفظ کند؛ یعنی فشار را از روی پشت اسب بردارد و در عنان به اندازه کافی آزادی بدهد تا اسب بتواند از سر و گردن خود آزادانه استفاده کند. محدود کردن این حرکت اصلاح دشواری دارد، زیرا از دست رفتن اعتمادبهنفس اغلب از شتابزدگی مضطربانه شروع میشود، بعد به فرار از مانع میرسد و در نهایت به امتناع از پرش ختم میشود. راهکار من برای حل این مسئله، کار کردن با یک مربی توانمند است که بتواند سوارکار را در تمرینهای هدفمند هدایت کند: ابتدا تمرین حفظ رهاسازی دست روی گردن و وضعیت محکم دونقطه روی فلتورک، سپس روی پرشهای کوچک در یورتمه، و در نهایت روی موانع در کانتر. من فکر میکنم هر کدام از این موضوعها پیشتر در «ترینر تیوزدی» مطرح شدهاند. – داستین کاسابوم
زود شروع کنید و از کوچک شروع کنید؛ مثلاً با یک چوب روی زمین. – جین فریزل
رویکرد مثبت و اعتمادبهنفس، حاصل فرودهای مثبت هستند. اگر به اسبتان یاد بدهید که همیشه بعد از پرش با انرژی و مثبت از مانع خارج شود، به او اعتمادبهنفس خواهید داد. – تراسی بروکس
وقتی با اسبی کار میکنم که در نزدیک شدن به موانع به اعتمادبهنفس بیشتری نیاز دارد، تمرین را به شکل یک تمرین مثبت در یورتمه نگه میدارم. عبور از موانع در یورتمه به آنها اجازه میدهد سرعت را کم کنند و یاد بگیرند چگونه از بدن خود استفاده کنند. این کار نه فقط به فرم آنها روی مانع کمک میکند، بلکه اعتمادبهنفسشان را در نزدیک شدن به مانع هم بالا میبرد. در ادامه، این تمرین را با عنان آزادتر پیش میبرم تا آزادی لازم در گردن و سر را داشته باشند. این کار همچنین توانایی اسب را برای پیدا کردن مانع افزایش میدهد، به جای آنکه همیشه لازم باشد سوارکار هر گام را مدیریت کند. – جاستین آلبرایت، مرکز سوارکاری افسیاس
فشار دادن بند انگشتان در دو طرف گردن اسب، طوری که انگار میخواهید به دست کسی مشت بزنید، و قرار گرفتن مفصل انگشت میانی روی گردن اسب، باعث میشود تماس دست ثابت بماند و اسب با میل بیشتری رو به جلو حرکت کند.
این کار حتماً باید با بند انگشتان انجام شود، نه با مچها؛ چون استفاده از مچها سوارکار را به جلو میاندازد و وزن بیشتری روی دستِ اسب میگذارد. – وندی مرداک