۴ هفته مانده تا مسابقه؛ برنامه آماده‌سازی اسب

Chaharnal: ۴ هفته مانده تا مسابقه؛ برنامه آماده‌سازی اسب

این‌که در یک مسابقه مهم، چه یک رقابت محلی باشد، چه یک کلاس ویژه در یک رویداد رده‌بندی‌شده، یا یک قهرمانی منطقه‌ای یا ملی، تا چه اندازه موفق عمل می‌کنید، به این بستگی دارد که در هفته‌های منتهی به آن، برنامه تمرینی خود را تا چه حد مؤثر تنظیم کرده باشید.

هرچه شما و اسب‌تان آماده‌تر باشید، با اعتمادبه‌نفس بیشتری وارد میدان می‌شوید و از نظر ذهنی و بدنی نیز آمادگی بالاتری برای انجام کار پیش رو خواهید داشت.

در بلندمدت نیز آماده‌سازی درست اسب برای هر مسابقه، به شاداب، سالم و بی‌مشکل ماندن او کمک می‌کند و در نتیجه می‌تواند دوران حضورش در رقابت‌ها را طولانی‌تر کند.

آماده‌سازی خوب برای مسابقه از چند هفته قبل آغاز می‌شود و هم نیازهای جسمی اسب را هدف می‌گیرد و هم نیازهای ذهنی او را. سوارکاری در خارج از میدان و روی زمین‌های متنوع به او کمک می‌کند برای مثال از میدان‌های شنی به میدان‌های چمن منتقل شود و در عین حال، هم برای او و هم برای شما، تجربه‌ای تازه در تمرین فراهم می‌کند.

رمز یک برنامه خوب برای آماده‌سازی پیش از مسابقه این است که آن را متناسب با نیازهای خودتان و اسب‌تان تنظیم کنید.

همه عوامل مربوط به شرایط خودتان را ارزیابی کنید.

در این سطح چه میزان تجربه دارید؟

از آخرین مسابقه‌تان چه مدت گذشته است؟

آیا ابتدای فصل است و احساس می‌کنید کمی از شرایط مسابقه دور شده‌اید؟

یا در پایان یک دوره طولانی حضور در مسابقات هستید و احساس می‌کنید برای تجدید قوا به کمی استراحت نیاز دارید؟

آیا مهارت مشخصی هست که نیاز به بهبود داشته باشد؟

سعی کنید به همه متغیرهایی فکر کنید که ممکن است بر عملکرد شما اثر بگذارند.

ارزیابی محل برگزاری مسابقه

در گام بعد، محل برگزاری مشخص مسابقه و نوع کلاس‌هایی را که در آن‌ها شرکت می‌کنید، در نظر بگیرید.

اندازه میدان مسابقه، نوع بستر، ناهمواری‌های زمین و ویژگی‌های بصری آن را ارزیابی کنید.

میدان روی شن است یا چمن؟

سرپوشیده است یا روباز؟

چه نوع موانعی در مسیر خواهد بود؟

آیا چالش تازه‌ای وجود دارد که شما و/یا اسب‌تان پیش‌تر هرگز با آن روبه‌رو نشده باشید؟

اگر چنین است، بسیار مهم است که از قبل و در خانه برای آشنا شدن با این چالش‌های جدید وقت بگذارید.

امتحان کردن یک کار تازه در خود مسابقه، هم در حق خودتان و هم در حق اسب‌تان منصفانه نیست.

برای موفقیت در هر مسابقه، باید حس ریتم و زمان‌بندی متناسب با همان محل برگزاری را در خود پرورش دهید.

برای مثال، در مسیرهای بلند میدان‌های روباز جایزه بزرگ، اغلب بین موانع ۲۰ گام فاصله وجود دارد؛ بنابراین باید مراقب باشید از خط مسیر خارج نشوید و جریمه زمانی نگیرید.

در نقطه مقابل، در فضای کوچک یک مانژ سرپوشیده، اغلب فقط چهار تا شش گام بین موانع وجود دارد؛ بنابراین باید زودتر آن‌ها را ببینید و سریع‌تر به اتفاقات داخل مسیر واکنش نشان دهید.

تمرین در میدانی مشابه با محلی که قصد دارید در آن مسابقه بدهید، به شما کمک می‌کند زمان‌بندی مناسب و ذهنیت لازم را به دست آورید.

تمرین از پیش در محیطی مشابه و روی سطوحی قابل‌مقایسه، این امکان را هم به شما می‌دهد که هر تغییری را که لازم است در تجهیزات اسب انجام دهید؛ کاری که همیشه بهتر است پیش از رسیدن به محوطه مسابقات انجام شود.

برای مثال، اگر قرار است در میدانی بزرگ‌تر و با تنوع بیشتری از عوارض زمین ــ مانند تپه، شیب و مانند آن ــ مسابقه بدهید، ممکن است متوجه شوید به دهنه‌ای متفاوت از آنچه در میدانی کوچک‌تر استفاده می‌کنید نیاز دارید.

اگر این محل برگزاری برای شما تازه است، فهرست جوایز و اطلاعات مسابقه را با دقت بخوانید و از همه منابع مفید آنلاین استفاده کنید.

وب‌سایت مسابقه را بررسی کنید و به‌دنبال عکس‌ها و ویدئوهای سال‌های گذشته بگردید.

یوتیوب میزبان شمار زیادی ویدئو از بیشتر مسابقات بزرگ و بسیاری از رقابت‌های کوچک‌تر است.

سوارکاران هم اغلب ویدئوهای خود را در دیگر شبکه‌های اجتماعی، مانند فیس‌بوک، به اشتراک می‌گذارند.

هنگام تماشای این ویدئوها، به ویژگی‌های میدان، مصالح و متریال موانع پرش و هر نکته دیگری که برای شما تازه یا متفاوت به نظر می‌رسد توجه کنید.

برنامه‌ریزی کنید

حالا برای چهار هفته منتهی به مسابقه، یک برنامه مشخص تنظیم کنید.

توجه داشته باشید: این بازه چهار هفته‌ای بر این فرض استوار است که شما و اسبتان از سطح پایه آمادگی بدنی برخوردار هستید و برای حضور در مسابقه آماده‌اید.

اگر چنین نیست، زمان بیشتری برای ساختن این پایه در نظر بگیرید.

برای هر هفته مشخص کنید تمرکزتان بر چه خواهد بود، هدفتان چیست و برای رسیدن به آن به چه امکاناتی نیاز دارید.

بخش عمده تمرینات آمادگی بدنی و مواجهه با زمین‌ها و موانع متفاوت را در هفته‌های ابتدایی بگنجانید تا اسب شما فرصت سازگاری با آن‌ها را داشته باشد.

با برنامه‌ریزی دقیق، می‌توانید در سه هفته نخست کار زیادی را پیش ببرید تا در هفته آخر بیشتر وقت خود را صرف صیقل‌دادن مهارت‌های سوارکاری در مسیر و تنظیم نهایی عملکردتان کنید.

اگر باشگاه سوارکاری شما همان نوع میدان یا مانژی را که در مسابقه با آن روبه‌رو می‌شوید در اختیار ندارد، یک مجموعه نزدیک پیدا کنید و برای جلسه‌های تمرینی اسب را با تریلر به آنجا ببرید.

برای مثال، اگر قرار است در سالن سرپوشیده مسابقه بدهید اما در باشگاه شما مانژ سرپوشیده وجود ندارد، پرداخت هزینه استفاده از میدان یک باشگاه دیگر ارزشش را دارد.

اگر قرار است روی چمن مسابقه دهید اما بیشتر سواری شما در میدان شنی انجام می‌شود، بردن اسب روی سطح طبیعی کاملا حیاتی است.

اگر تنها فضای باز در دسترس شما یک چراگاه اسب است، پیش از یورتمه، کانتر و پرش روی آن، وضعیت سطح زمین را با دقت ارزیابی کنید.

زمین ناهموار و با نگهداری ضعیف می‌تواند خطر آسیب‌دیدگی را افزایش دهد.

اگر قرار است از روی موانع طبیعی ــ مانند آب، خندق و مانند آن ــ مسابقه دهید و این موانع را در باشگاه خود ندارید، یک مربی واجد شرایط پیدا کنید تا در قالب درس یا کلینیک، کار روی این موانع را با شما تمرین کند.

خلاق هم باشید.

اگر به تنه درخت افتاده‌ای با اندازه مناسب برخوردید، آن را در میدان خود قرار دهید تا از روی آن تمرین کنید.

برای اینکه اسب‌تان با نوع پرسش‌هایی که در مسابقه با آن‌ها روبه‌رو خواهد شد آشنا شود، بسته‌های کاه، گل و شاخ‌وبرگ را به‌عنوان پرکننده مانع اضافه کنید.

وقت بگذارید و هدف‌های هر هفته را در مسیر منتهی به مسابقه به‌صورت مکتوب بنویسید.

سپس برای هر روز هفته یک برنامه جداگانه تنظیم کنید و توضیح دهید کجا قصد سوارکاری دارید و چه کاری می‌خواهید انجام دهید؛ مثل تمرین پرش، درساژ، سوارکاری در مسیرهای طبیعت و مانند آن.

برای نشان‌دادن این‌که چطور می‌توان یک برنامه تمرینی مؤثر چهار هفته‌ای طراحی کرد، می‌خواهم برنامه‌ای را که بهار گذشته دنبال کردم با شما در میان بگذارم؛ برنامه‌ای که برای آماده‌سازی اسب‌ها برای رده‌های پرش در میدان جایزه بزرگِ مسابقات سوارکاری اولد سیلم فارم در نیویورک اجرا شد، آن هم پس از این‌که تمام زمستان روی زمین شنی مسابقه داده بودند.

هرچند این اسب‌ها در بالاترین سطح قرار دارند، اما برنامه من می‌تواند برای سوارکاران در همه سطوح، دید خوبی از روند فکری لازم برای آماده‌سازی پیش از هر مسابقه‌ای فراهم کند.

نمونه برنامه تمرینی: آماده‌سازی برای رده‌های پرش در اولد سیلم فارم

در این نمونه، اسب‌های من چهار ماه از زمستان را برای مسابقات در فلوریدا گذرانده بودند.

پس از آن‌که در آوریل به پایگاه تابستانی‌مان در نورث سیلمِ نیویورک برگشتیم، آن‌ها بین پایان مدار زمستانی و آغاز تمرینات بهاره، یکی دو هفته استراحت و حضور در چراگاه داشتند.

از آن‌جا که این‌ها اسب‌های باتجربه مسابقه‌ای هستند و پیش‌تر مسیرهای زیادی را پشت سر گذاشته‌اند، برنامه چهار هفته‌ای من کمتر بر تمرین پرش متمرکز بود و بیشتر بر بیرون آوردن آن‌ها از محیط مانژ؛ هم برای این‌که از نظر ذهنی و بدنی دوباره سرحال شوند و هم با محیطی از همان جنس که در اولد سیلم با آن روبه‌رو می‌شدند آشنا شوند.

در فلوریدا، آن‌ها تقریباً فقط در مانژهای شنیِ فلت کار کرده بودند.

آن‌ها به زمان نیاز داشتند تا خود را با نیازهای بدنی متفاوت و حس‌وحال میدان بزرگ چمنی اولد سیلم وفق دهند و برای موانع طبیعی آن آماده شوند؛ موانعی که شامل خاکریز طبیعی، گروب (جاده فرورفته)، خندق و آبِ باز است.

هفته‌های ۱ و ۲

تمرکز: سوارکاری در مسیرهای طبیعت و کراس‌کانتری، پریدن از موانع طبیعی

هدف: بهبود آمادگی بدنی، سازگاری با سطوح طبیعی و چمنی و فضاهای باز، آشنا کردن دوباره اسب‌ها و سوارکاران با موانع طبیعی

نیازمندی‌ها: دسترسی به دشت‌ها و مسیرهای باز با زمین مناسب و موانع طبیعی مانند خاکریز، آب، لیورپول، خندق و موارد مشابه

در نورث سیلم، این خوش‌شانسی را داریم که اطراف‌مان را یک شبکه مشترک از مسیرهای سوارکاری و یک منطقه حفاظت‌شده بازِ عمومی احاطه کرده است.

در دو هفته نخست این برنامه تمرینی، تا جایی که ممکن باشد از این چشم‌انداز زیبا استفاده می‌کنیم و اسب‌ها را تا حد امکان از مانژ بیرون می‌بریم؛ اگر هوا اجازه بدهد، هفته‌ای شش روز.

در جاده‌های خاکی و مسیرها قدم و یورتمه کار می‌کنیم.

وقتی اسب‌ها با محیط جدید خو گرفتند ــ و اگر زمین‌های چمنی به اندازه کافی خشک باشند ــ در آن‌ها کانتر هم می‌رویم.

در غیر این صورت، ممکن است در پایان یک سوارکاری در مسیر، به مانژ برگردیم تا کمی هم تمرین کانتر انجام دهیم.

در هفته اول، تپه‌های با شیب ملایم پیدا می‌کنیم و از آن‌ها بالا و پایین می‌رویم؛ هم در قدم و هم در یورتمه.

در هفته دوم، سراغ تپه‌هایی با شیب کمی بیشتر می‌رویم.

از آن‌جا که زمین ناهموار شما را وادار می‌کند مدام وزن خود را تنظیم کنید تا با اسب در تعادل بمانید، این تمرین برای تقویت سوارکاران نیز بسیار مفید است.

در مسیرهای شیب‌دار، باید نشیمنگاه‌تان را سبک‌تر نگه دارید و وزن‌تان را از روی پشت اسب بردارید.

وقتی در مسیرهای بیرون از میدان سوارکاری هستیم، از روی کنده‌های کوچک و دیگر موانع طبیعی کوچک و ایمنی که سر راهمان قرار می‌گیرند هم می‌پریم.

سوارکاری در طبیعت هم برای اسب‌ها و هم برای سوارکاران لذت‌بخش و هیجان‌انگیز است.

البته عنصر غافلگیری در آن بیشتر است؛ برای مثال وقتی در مسیر با حیات‌وحش روبه‌رو می‌شوید. به همین دلیل، به سوارکارانم یادآوری می‌کنم هوشیار بمانند و برای این‌که اگر اسب رمید تعادل‌شان را حفظ کنند، پاشنه‌ها را پایین نگه دارند.

ما همچنین دوست داریم دو‌به‌دو به بیرون برویم؛ هم برای رعایت ایمنی و هم برای این‌که اسب‌ها و سوارکاران برای یکدیگر همراهی و پشتیبانی فراهم کنند.

در هفته دوم، برای اسب‌های پرش‌ام دو جلسه تمرین روی موانع طبیعی در نظر می‌گیرم.

بیشتر آن‌ها از قبل با پرش از موانع طبیعی آشنا هستند.

موانعی که برای تمرین از آن‌ها استفاده می‌کنم، از ابعاد موانع معمول در میدان مسابقه کوچک‌ترند.

هدف در این مرحله این است که اسب‌ها بدانند باید منتظر چیزی فراتر از موانع معمولی مانند دروازه و فلاورباکس‌هایی باشند که در کلاس‌های عادی می‌بینند.

نیازی نیست موانع طبیعی را بی‌دلیل تکرار کنیم.

اگر اسبی در نخستین جلسه تمرینی، این موانع را راحت و با اعتمادبه‌نفس بپرد، آن جلسه را کوتاه نگه می‌دارم و یا جلسه دوم را که اواخر هفته است حذف می‌کنم، یا آن را بسیار کوتاه و ساده برگزار می‌کنم.

اگر قرار بود برای محل برگزاری دیگری، مثل یک قهرمانی داخل سالن، آماده شوم، در این دو هفته نخست مقداری از زمانم را به کار در سالن سرپوشیده اختصاص می‌دادم.

اما باز هم اگر ممکن باشد، سعی می‌کنم چند نوبت اسب‌هایم را به مسیرها و میدان‌های باز ببرم.

تغییر گهگاهی فضا به آن‌ها کمک می‌کند علاقه‌شان را به کار حفظ کنند.

هفته‌های ۱ و ۲: بیرون آمدن از میدان

۱.

من در حال آماده کردن بوستیک ۱۰ ساله، متعلق به کلی تروپین، برای بخش آماتور-مالک پرش هستم.

او باید برای رقابت روی زمین طبیعیِ فضای باز، و همچنین سطوح شنی و مصنوعی آماده باشد، بنابراین کار را با تمرین روی انواع مختلف زمین آغاز می‌کنیم.

این هم تمرین بدنی خوبی است و هم فرصتی فراهم می‌کند تا بیرون از میدان، از یک سوارکاری لذت ببریم.

۲.

عملکرد خوب روی زمین ناهموار به اعتمادبه‌نفس نیاز دارد؛ اعتمادبه‌نفسی که با تجربه کردن این شرایط در خانه به دست می‌آید.

کار روی تپه را به‌تدریج آغاز کنید؛ ابتدا با شیب‌های کم و سپس با شیب‌های کمی تندتر، تا هم قدرت و هم تعادل شما و اسب‌تان بهتر شود.

۳.

هرچه سرعت را بیشتر می‌کنید، وضعیت بدن‌تان را هم متناسب با آن تنظیم کنید.

توجه کنید که چگونه بدنم را در مرکزِ بالای اسب نگه داشته‌ام، در حالی که نشیمنگاه‌ام از زین جداست و هم‌زمان دست‌هایم روی عنان بسیار نرم است تا بوستیک بتواند بدون مزاحمت از گردن، پشت و دست‌وپای عقبش استفاده کند.

۴.

اگر مسابقه شما شامل موانع طبیعی است، آن‌ها را از همان ابتدای برنامه تمرینی در کار بگنجانید.

حتی اگر اسب‌تان باتجربه است، با موانع کوچک و دعوت‌کننده شروع کنید تا اعتمادبه‌نفسش ساخته شود.

هفته‌های ۱ و ۲: توالی بانک

۱.

باستیک هنگام پریدن به بالای بانک، با فرم بسیار زیبایی عمل می‌کند؛ هم در بخش جلویی بدنش دقت خوبی دارد و هم با قدرت زیادی به مانع حمله می‌کند.

برای حمایت از این تلاش عالی، وزنم را متعادل روی پاهایم نگه می‌دارم و با دست‌هایم حرکت دهان او را دنبال می‌کنم.

۲.

وقتی روی بانک در کانتر حرکت می‌کنیم، ساق‌هایم را به دو طرف بدنش می‌بندم تا او را به ادامه حرکت رو به جلو تشویق کنم.

چون هر روز با چنین مانعی نمی‌پریم، به‌ویژه دقت می‌کنم که از حرکت اسب جلو نیفتم.

پاشنه‌هایم پایین است و ساق پایم بسته می‌ماند، مبادا باستیک حرکت غیرمنتظره‌ای انجام دهد.

۳.

باستیک با یک پرش تماشایی از روی بانک پایین می‌آید.

هفته ۳

تمرکز: ژیمناستیک

هدف: کار روی راستای بدن و تکنیک پرش اسب، و همچنین وضعیت بدنی و تعادل سوارکار

نیازمندی‌ها: دست‌کم چهار پایه مانع و هفت چوب، متر نواری و یک نفر روی زمین

من همیشه یک تمرین ژیمناستیک در میدانم آماده دارم.

این تمرین ابزار بسیار خوبی برای تشویق تکنیک صحیح پرش است و در عین حال به سوارکار اجازه می‌دهد روی وضعیت بدنی و تعادل خود تمرکز کند.

تمرینات ژیمناستیک از نظر ذهنی هم اسب‌ها را درگیر می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد به پرسش‌هایی که پیش رویشان قرار می‌گیرد توجه کنند.

من دوست دارم در تمرینات ژیمناستیک از کراس‌ریل استفاده کنم تا راستای حرکت بهتر شود و اسب‌ها در وسط مانع‌ها بمانند.

هرچه اسب پیشرفته‌تر باشد، کاپ‌ها را بالاتر می‌برم.

یکی از تمرینات ژیمناستیک محبوب من، مجموعه‌ای از سه کراس‌ریل است که در یک ردیف چیده می‌شوند و بین هرکدام یک گام کانتر، یعنی ۱۸ تا ۲۱ فوت، فاصله وجود دارد.

همچنین ۹ فوت پیش از نخستین پرش، پس از آخرین پرش و بین هر پرش، چوب‌های بَنس قرار می‌دهم.

چوب‌های بَنس میان کراس‌ریل‌ها، ریتم هم اسب و هم سوارکار را بهتر می‌کند.

اگر سوارکار مبتدی یا متوسط هستید یا اسب‌تان کم‌تجربه است، برنامه‌تان این باشد که با یورتمه وارد تمرین شوید و با کانتر از آن خارج شوید.

سوارکاران و اسب‌های باتجربه‌تر می‌توانند با کانتر به آن وارد شوند.

در هر دو حالت، تنظیم فاصله‌ها بر اساس گام طبیعی اسب‌تان همیشه اهمیت دارد.

من همیشه کار را با قرار دادن چوب‌ها روی زمین شروع می‌کنم؛ ابتدا نخستین چوبِ بانس را می‌گذارم و سپس یک چوب تکی را میان اولین جفت پایه قرار می‌دهم.

چند بار از روی این ترکیب با یورتمه عبور می‌کنم و بعد از هر بار عبور، یک چوب دیگر اضافه می‌کنم؛ یا چوبِ بانس بعدی، یا چوبی دیگر بین پایه‌ها.

عبور از روی چوب‌ها روی زمین باعث می‌شود اسب به‌تدریج با ایده این تمرین آشنا شود و همچنین به شما امکان می‌دهد پیش از ساختن موانع، با ایمنی بررسی کنید که فاصله‌ها بیش از حد بلند یا کوتاه نباشند.

داشتن یک نفر روی زمین که کمک کند، بسیار مفید است.

او می‌تواند هنگام عبور شما از روی چوب‌های روی زمین، سواری‌تان را تماشا کند، ببیند پای اسب کجا فرود می‌آید و از کجا جدا می‌شود، و بعد بر همان اساس چوب‌ها را تنظیم کند.

پس از آن‌که اسبم با راحتی از روی چوب‌های زمینی عبور کرد، یک کراس‌ریل تکی بین نخستین جفت پایه می‌سازم و چند بار از روی آن می‌پرم.

وقتی این بخش خوب پیش برود، کراس‌ریل دوم و چوبِ بانسِ بعد از آن را اضافه می‌کنم.

در نهایت، کراس‌ریل سوم را هم با یک چوبِ بانس نهایی پس از آن اضافه می‌کنم.

هر بار که اسبم را از این خط عبور می‌دهم، تمرکزم روی این است که در زین سبک بمانم، ارتباط با دهان اسب را حفظ کنم و هم‌زمان روی متعادل نگه داشتن وزنم در مرکز بدن اسب تمرکز داشته باشم.

برای تشویق اسب‌ها به این‌که روی موانع بدنشان را بکشند و باز کنند، از یک تمرین ژیمناستیکی مشابه استفاده می‌کنم که در آن اکسِرها را می‌گنجانم.

باز هم کار را با یک کراس‌ریل شروع می‌کنم، اما این بار پس از آن با یک گام به یک اکسِر می‌رسم و سپس با یک گام دیگر به یک اکسِر دیگر، بدون هیچ چوبِ بانسی.

اکسِرها را به شکل شیب‌دار می‌سازم؛ به این صورت که چوب جلویی چند سوراخ پایین‌تر از چوب عقبی قرار می‌گیرد.

همانند تمرین اول، کار را با همه چوب‌ها روی زمین آغاز می‌کنم و بعد به‌آرامی ارتفاع را بالا می‌برم؛ ابتدا فقط از روی کراس‌ریل می‌پرم و سپس اکسِرها را یکی‌یکی اضافه می‌کنم.

معمولاً این دو جلسه تمرین ژیمناستیکی را با فاصله دو یا سه روز از هم در طول هفته سوم برنامه‌ریزی می‌کنم.

در بقیه هفته سوم، درساژ و کار در میدان انجام می‌دهم و تلاش می‌کنم دست‌کم یک روز از میدان بیرون بروم.

باز هم، صرف‌نظر از این‌که دقیقاً برای کدام محل مسابقه آماده می‌شوید، تغییر گه‌گاهی فضا برای اسب شما مفید خواهد بود.

هفته سوم: تمرین ژیمناستیکی ۱، کراس‌ریل–کراس‌ریل–کراس‌ریل

۱.

من هر تمرین ژیمناستیکی را با دو چوب ساده روی زمین شروع می‌کنم.

این کار برای ادامه جلسه، فضایی مثبت و بی‌پیچیدگی ایجاد می‌کند.

ابتدا با یورتمه از میان آن عبور می‌کنیم، در حالی که ریتمی خوب، رو به جلو و ارتباط مناسب با عنان را حفظ می‌کنیم.

سپس، اگر سوار یک اسب باتجربه باشم، مثل باستیک، می‌توانیم با کانتر از میان تمرین عبور کنیم.

۲.

بعد، یک کراس‌ریل تکی با یک چوبِ بانس در هر طرف آن می‌گذارم.

چون باستیک باتجربه است، می‌توانم جایگاه‌های پرش را نسبتاً بالا ببرم.

این کراس‌ریل بزرگ‌تر کمک می‌کند او در مرکز بماند و برای یک تلاش پرشی مستقیم‌تر تشویق شود.

۳.

ما به‌تدریج تمرین را به سه کراس‌ریل پشت‌سرهم می‌رسانیم و پیش و پس از هرکدام، ریل‌های بانس قرار می‌دهیم.

این‌ها تمرین‌های ژیمناستیکی بسیار خوبی برای جمع‌کردن و حفظ تعادل، هم برای اسب و هم برای سوارکار هستند.

| ایمی کی. دراگو

هفته ۳: تمرین ژیمناستیکی ۲، کراس‌ریل–اوکسر–اوکسر

۱.

در این تغییرِ تمرین قبلی، از اوکسرهای شیب‌دار استفاده می‌شود تا اسب تشویق شود روی پرش‌ها بدنش را بکشاند و باز کند.

من این جلسه را به همان شیوه آغاز می‌کنم: ابتدا با چوب‌های روی زمین، سپس گرم‌کردن با یک کراس‌ریل تکی.

وقتی این بخش خوب پیش می‌رود، یک ورتیکال کوچک را در فاصله یک گام از کراس‌ریل اضافه می‌کنم.

| ایمی کی. دراگو

۲.

وقتی مطمئن شدم این فاصله برای باستیگ راحت است، یک ریل عقب به مانع دوم اضافه می‌کنم تا به یک اوکسر شیب‌دار تبدیل شود.

این کار او را تشویق می‌کند که بدنش را روی مانع باز کند و بکشد.

سپس یک اوکسر دیگر را در فاصله یک گام اضافه می‌کنم.

این یکی کمی بزرگ‌تر از قبلی است، اما اندکی شیب‌دار طراحی شده تا همچنان دعوت‌کننده باشد.

| ایمی کی. دراگو

هفته ۴

تمرکز: تمرین مسیر، هم روی چمن و هم در میدان شنی

هدف: تمرین عناصر و خطوطی که انتظار دارم در مسابقه ببینیم و در صورت نیاز، مرور درس‌های هفته‌های گذشته

نیازمندی‌ها: چهار پرش شامل مانع‌های ورتیکال و اوکسر که روی سطح چمنِ خوب‌نگهداری‌شده چیده شده باشند؛ چند مانع اضافی برای ساختن خطوط و ترکیب‌ها در میدان شنی

این هفته، هفته تنظیم نهایی است؛ زمانی برای کنار هم گذاشتن همه درس‌های سه هفته گذشته در قالب شبیه‌سازی‌های کوچک از مسیرهایی که در مسابقه با آن‌ها روبه‌رو خواهیم شد.

در این نمونه، من چهار تا پنج پرش را در یک فضای چمنِ کوچک کنار میدان شنی‌مان می‌چینم.

فقط با چند مانع می‌توان به‌خوبی درک کرد که فضای بازتر و تغییرات زمین چگونه بر تعادل، سرعت و هدایت‌پذیری اسب شما اثر می‌گذارد.

در میدان شنی، هر خط یا ترکیبی را که احتمال می‌دهم در مسابقه ببینیم، می‌چینم.

بسته به میزان تجربه اسب، برنامه‌ام این است که در هفته ۴ حدود دو جلسه تمرین پرش انجام دهم و تقریباً نیمی از زمان را در زمین چمن و نیمی را در میدان بگذرانم.

در صورت نیاز، برای مرور هر بخش دیگری از درس‌های هفته‌های قبل که احساس می‌کنم به توجه بیشتری نیاز داشته، نیز وقت می‌گذارم.

اگر برای نوع دیگری از محل برگزاری آماده می‌شوید، تمرین‌های پرش هفته ۴ را در فضایی با ابعاد و سطحی مشابهِ مناسب انجام دهید.

برای مثال، اگر مسابقه شما در فضای سرپوشیده برگزار می‌شود، مسیرها را در یک سالن سرپوشیده تمرین کنید.

این کار به شما کمک می‌کند حس درست ریتم و زمان‌بندی را برای فضای کوچک‌تر دقیق‌تر تنظیم کنید.

در پایان این چهار هفته که با دقت برنامه‌ریزی شده‌اند، می‌دانم اسب‌هایم از نظر ذهنی و بدنی برای مسابقه آماده‌اند.

ما حجم زیادی از تمرینات را به‌تدریج و بر پایه یک روند منطقی انجام داده‌ایم؛ روندی که باید به اجراهایی سرحال، مطمئن و موفق منجر شود.

هفته چهارم: تمرین پرش روی چمن

۱.

برای آماده‌سازی کلاس‌های پرش با اسب در اولد سیلم، با قرار دادن چند مانع در محوطه سواری چمنی‌مان، مسیر بزرگ و باز فضای بیرونی را شبیه‌سازی می‌کنم.

این کار به من نشان می‌دهد اسب‌هایم پس از هفته‌ها مسابقه دادن روی ماسه، در این فضای بزرگ‌تر و روی سطحی متفاوت چگونه عمل خواهند کرد.

۲.

سعی می‌کنم هر نوع چالشی را که ممکن است در میدان مسابقه با آن روبه‌رو شویم شبیه‌سازی کنم؛ هم برای اینکه عنصر غافلگیری را از بین ببرم و هم برای اینکه قدرت و مهارت لازم برای این چالش‌های خاص را پرورش دهم.

برای مثال، حفظ ریتم و تعادل هنگام عبور از موانع در بالای تپه یا پایین آن، نیاز به تمرین دارد.

در اینجا می‌بینید که به‌تازگی از یک تپه کوتاه و شیب‌دار با کانتر بالا آمده‌ایم، در حالی که تعادل و ریتم را حفظ کرده و نگاه‌مان را روی مانع بعدی متمرکز نگه داشته‌ایم.

۳.

در این سراشیبی ملایم، باستیگ کمی روی دست جلو افتاده است.

این برای من فرصتی فراهم می‌کند تا کمک‌هایم را برای بازگرداندن تعادل او در زمین ناهموار تمرین کنم.

با استفاده از پاهایم برای درگیر کردن اندام‌های عقب او و با نیمه‌ایست‌ها برای جمع‌کردن گامش، می‌توانم از او بخواهم که ...

۴.

... خودش را با تعادل بسیار بهتری حمل کند؛ همان‌طور که اینجا هنگام کانتر رفتن در سراشیبی ملایم دیگری انجام می‌دهد.

توجه کنید که پاهای عقب او چقدر بیشتر زیر بدنش می‌آیند و نسبت به عکس قبلی، روی لگام چقدر سبک‌تر به نظر می‌رسد.

هفته چهارم: تمرین پرش روی چمن

۱.

پس از تمرین چند پرش تکی روی چمن، باستیگ را روی یک خط قوسی با یک تپه کوچک میان دو مانع محک می‌زنم.

در هوا و هنگام عبور از مانع اول، نگاه‌ام را به مانعی در بالای تپه می‌چرخانم.

۲.

وقتی بالا رفتن از تپه را شروع می‌کنیم، باستیگ را روی خط قوسی نگه می‌دارم، بی‌آنکه چشم از مانع بعدی بردارم.

۳.

۴.

پیتر لاتز چالش‌هایی را که آماتورهای رده‌های پایین‌تر و سوارکارانی با بودجه محدود با آن روبه‌رو هستند، به‌خوبی درک می‌کند.

او توضیح می‌دهد: «می‌توانم با آن‌ها همذات‌پنداری کنم، چون تا ۱۶سالگی خودم هم دقیقا در همین موقعیت بودم.» این قهرمان اکویتیشن که بعدا به مربی حرفه‌ای هانتر/جامپر تبدیل شد، از پدر و مادری به دنیا آمد که «هرگز حتی اسبی هم از نزدیک ندیده بودند.» زمانی که پیتر کودک بود، خانواده‌اش به کنتیکت نقل مکان کردند؛ جایی که او زیر نظر مربی و نویسنده، جینسی باکلین، آموزش دید. باکلین سوارکاران مبتدی را با اسب‌هایی شروع می‌کرد که هاکامور و پد بی‌زین داشتند.

او می‌گوید: «در شش ماه اول اصلا زینی ندیدم.»

او سپس به باشگاه شکار فرفیلد کانتی رفت و آموزش‌هایش را آنجا ادامه داد، تا این‌که در ۱۲سالگی با سارا دالتون-موریس، مربی پرش با اسب و ایونتینگ، آشنا شد.

پیتر می‌گوید: «سارا از همان زمان تا امروز مربی راهنمای من بوده است.»

سارا برای پیتر پایه‌ای محکم در همه جنبه‌های اسب‌داری و سوارکاری فراهم کرد. در آن سال‌ها، او به پونی کلاب پیوست، در ایونتینگ شرکت کرد و با نخستین اسبش که دورگه عرب بود، به سوارکاری در مسیرهای طبیعت پرداخت. وقتی ۱۶ ساله بود، جودی ریشتر، مربی اکویتیشن، او را در یکی از گردهمایی‌های پونی کلاب دید.

او به یاد می‌آورد: «دیدم چطور می‌پرد و جلو رفتم و به او گفتم: ‹باید بیایی در کوکر فارم سوارکاری کنی.›»

او ادامه می‌دهد: «گفت: ‹خیلی دوست دارم، اما از عهده هزینه‌اش برنمی‌آیم.› من هم گفتم: ‹خب، بیا در مسابقه اسب‌دوانی‌ام در ورودی میدان کار کن تا در عوض چند جلسه درس به تو بدهیم.›»

آن «چند جلسه درس» در عمل به چندین سال کارآموزی همراه با کار در اصطبل نزد جودی و دستیاران مربی او در آن زمان، آندره دینلی و کیت استافل-الیور، تبدیل شد.

پیتر می‌گوید: «در دوران جونیور، اصطبل‌ها را تمیز می‌کردم و مهتری می‌کردم.» دستاورد آن سختکوشی هم چشمگیر بود: او در سال ۱۹۹۱ هم قهرمانی ملی ای‌اس‌پی‌سی‌ای مکلی را به دست آورد و هم در فینال شرق مدال یوست به مقام نخست رسید.

او سپس وارد دانشگاه ییل شد، اما در تمام سال‌های دانشجویی‌اش همچنان سوارکاری می‌کرد و درس می‌داد. پیش از آغاز سال دوم دانشگاه، یک تابستان را در سوئیس به تمرین حرفه‌ای گذراند.

پس از فارغ‌التحصیلی، پیتر برای سم ادلمن در اس‌اندال فارمز اسب‌های فروش را سوار شد و در مسابقات به نمایش گذاشت. او سپس همراه با شریک تجاری‌اش، مری مانفردی، باشگاه تازه‌ای برای تمرین و خریدوفروش اسب با نام داونپورت هورس سیلز اند ترینینگ راه‌اندازی کرد. از آن زمان تاکنون، او سوارکاران شاخصی چون کلمنتاین گوتال و خواهرش، ستاره اکویتیشن براین؛ سائر و آدری کولتر؛ و کلی تروپین را تمرین داده است.

موفقیت‌های خود پیتر در میدان مسابقه نیز ادامه داشته است.

او سال گذشته در نمایش بهاره اسب اولد سیلم فارم، با کارنیها مانکس متعلق به کاترین گالاگر، چندین روبان قهرمانی به دست آورد؛ از جمله به‌ترتیب مقام‌های دوم و چهارم در دربی‌های سرعت ۲۰٬۰۰۰ دلاری و ۱۵٬۰۰۰ دلاری.

رابین دو پونتوال، شریک اصلی او در رقابت‌های جایزه بزرگ که مالکیتش در اختیار مایکل ملر و کاترین بود، در سال ۲۰۱۵ نیز بارها در رده‌های بالای جدول قرار گرفت.

رابین در انتخابی جام طلایی آمریکا با جایزه ۸۵٬۰۰۰ دلار سوم شد و در رقابت پرش با اسب جام جهانی FEI لونژین نیویورک با جایزه ۲۱۵٬۰۰۰ دلار در اولد سیلم فارم به مقام چهارم رسید.

دو ماه بعد، او در رقابت پرش با اسب جام جهانی FEI لونژین لاس‌وگاس با جایزه ۱۰۰٬۰۰۰ دلار به پیروزی رسید.

جام طلایی در زمینی بزرگ و چمن‌پوش برگزار شد، در حالی که رقابت لاس‌وگاس در سالن سرپوشیده و در حضور انبوه تماشاگران انجام شد.

او می‌گوید: «این‌ها دو رویداد کاملاً متفاوت بودند و آماده‌سازی برای هر کدام کاملاً اختصاصی انجام می‌شد.»

پیتر همچنین در سال ۲۰۱۵، کلی تروپین را هدایت کرد تا در نمایش بین‌المللی اسب واشینگتن، قهرمانی بخش آماتور-مالک هانتر ۳ فوت و ۶ اینچ، رده سنی ۱۸ تا ۳۵ سال را به دست آورد و در دربی هانتر آی‌هارت‌مدیا با جایزه ۵۰٬۰۰۰ دلار در میدان جایزه بزرگ همپتون کلاسیک دوم شود.

اگرچه بخشی جدایی‌ناپذیر از کار پیتر ایجاب می‌کند بسیاری از بهترین اسب‌هایش را بفروشد، اما او قدردان مالکانی مانند مایکل، کاترین و کاتلین تروپین، مالک اسب رو به رشد جایزه بزرگ کوبرلینا، است که این امکان را برایش فراهم می‌کنند تا در بالاترین سطوح رقابت کند.

این مطلب نخستین بار در شماره مارس ۲۰۱۶ نشریه پرکتیکال هورسمن منتشر شد.

منبع: Practical Horseman – Training

Apprendre à monter

Voir sur le site