پاشنه‌های پایین؛ پایه تعادل سوارکار

Chaharnal: پاشنه‌های پایین؛ پایه تعادل سوارکار

سوارکاری صحیح به یک پایه اتکای قوی نیاز دارد. منظورم از این پایه، وضعیت محکم و باثبات پایین‌تنه از پاها تا کمر است. سینه پا باید به‌خوبی روی رکاب قرار بگیرد و وزن بدن در پاشنه‌ها پایین باشد. ما مربیان اکویتیشن آن‌قدر به هنرجویان می‌گوییم «پاشنه‌ها پایین!» که گاهی انگار مدام یک حرف تکراری را تکرار می‌کنیم. اما این تأکید دلیل روشنی دارد: همه‌چیز از پاشنه‌ها شروع می‌شود. اگر پاشنه‌ها به اندازه کافی پایین باشند، پاها روی رکاب ثابت می‌مانند و شما بهتر می‌توانید تعادل‌تان را حفظ کنید.

هرچه پایه اتکای شما قوی‌تر باشد، بالاتنه را صاف‌تر حمل می‌کنید و دست‌ها نرم‌تر و باثبات‌تر خواهند بود. در این تصویر، وضعیت مناسب ساق پای ماتیلدا بردی، دانشجوی افسری وست پوینت، حتی بدون رکاب هم بالاتنه و دست‌های آرام او را پشتیبانی می‌کند. نشانه این موضوع را می‌توان در حالت آرام و رضایتمند ابردین، اسب ۲۶ ساله دورگه تروبرد/وارم‌بلاد، دید.

اگر از پاشنه‌ها به بالا نگاه کنیم، باید ساق پاها را ببینیم که درست پشت تنگ اسب، ثابت در کنار بدن او قرار گرفته‌اند و نه به جلو می‌لغزند و نه به عقب. زانوها باید مانند نقطه اتکا عمل کنند تا زاویه‌شان باز و بسته شود؛ برای مثال هنگام یورتمه سبک. زانو باید بدون چنگ زدن، تماس ملایمی با زین داشته باشد. ران‌ها نیروی لازم را فراهم می‌کنند تا یا شما را در زین نگه دارند ــ مثلا در یورتمه نشسته ــ یا وقتی در حالت دو نقطه‌ای یا وضعیت پرش از زین بلند شده‌اید، از بالاتنه حمایت کنند. هم‌زمان، عضلات مرکزی شکم و عضلات نشیمنگاه نیز پیوسته کار می‌کنند تا تعادل شما را اصلاح کنند و شما را در مرکز زین نگه دارند.

چرا به چنین پایه اتکای محکمی نیاز دارید؟ اول از همه، همین پایه است که نمی‌گذارد در شرایط دشوار از اسب جدا شوید؛ در واقع تکیه‌گاهی ایمنی است که هنگام سخت شدن کار، شما را از افتادن حفظ می‌کند. البته این فقط بدترین حالت ممکن است. چه در میدان مسابقه باشید و چه نباشید، همه جنبه‌های عملکرد شما در سوارکاری با داشتن یک پایه اتکای خوب گره خورده است.

ماجرا از این قرار است:

پاشنه‌ها، پاها، نشیمن و عضلات مرکزی بدن مانند لنگر بالاتنه عمل می‌کنند و کمک می‌کنند صاف بنشینید؛ بدون آن‌که بیش از حد منقبض یا در زین خشک و بی‌حرکت شوید، و در عین حال بازوها و دست‌ها نرم و ثابت بمانند. این بخش‌ها همچنین تمام بالا و پایین رفتن‌های ناشی از حرکت اسب را جذب می‌کنند تا این تکان‌ها از طریق بازوها به دست‌ها و سپس به دهان اسب منتقل نشود. در نتیجه، سوارکاری هم برای شما و هم برای اسب راحت‌تر و لذت‌بخش‌تر می‌شود. ضمن آن‌که از نگاه داور هم تصویر خوشایندتری ایجاد می‌کند.

مهم‌تر از همه، یک پایه اتکای مناسب کمک می‌کند در زین در مرکز و متعادل بمانید، تا هرگز وسوسه نشوید برای حفظ تعادل از عنان استفاده کنید. این موضوع به شما امکان می‌دهد ارتباطی ملایم و مؤثر با اسب برقرار کنید تا بتوانید بر تعادل او اثر بگذارید و او را در قالبی مناسب حرکت دهید. این هم به نوبه خود کمک می‌کند سرعت و ریتم اسب را بهتر تنظیم کنید و برای رسیدن به موانع، فاصله‌های بهتری پیدا کنید.

اگر این حرف بیش از حد خوب به نظر می‌رسد، باید بگویم واقعا همین‌طور است. طی سال‌ها، بسیاری از شاگردانم از تمرین‌هایی که در این مقاله با شما در میان می‌گذارم استفاده کرده‌اند تا پایه‌ای محکم و مطمئن برای حمایت و تعادل خود بسازند.

پایه تعادل خود را ارزیابی کنید

کار را با بررسی طول رکاب‌ها شروع کنید؛ عاملی که می‌تواند نقش بسیار مهمی در ثبات پایه تعادل شما داشته باشد. فرم بدنی هر سوارکار کمی با دیگری فرق می‌کند، اما قاعده کلی من برای کار روی فلت این است که وقتی در زین می‌نشینید، پاها را از رکاب بیرون می‌آورید و ساق‌ها را در امتداد پهلوهای اسب کاملا پایین می‌کشید، کف رکاب باید هم‌سطح قوزک پا قرار بگیرد. اگر سوار اسبی باریک هستید که انحنای زیادی در تنه‌اش ندارد و در نتیجه پای شما را کمتر پُر می‌کند، ممکن است لازم باشد رکاب‌ها را یک یا دو سوراخ کوتاه‌تر کنید. اگر هم سوار اسبی با تنه پهن هستید، به احتمال زیاد برای این‌که بتوانید پاهایتان را پایین و دور شکم اسب بکشید، به رکابی کمی بلندتر نیاز خواهید داشت.

در هر صورت، وقتی به طول درست رسیده‌اید که روی زین بیشترین احساس تعادل، اطمینان و کارایی را داشته باشید. اگر حس می‌کنید بدنتان مثل یک سوارکار مسابقات سرعت به جلو خم می‌شود، احتمال دارد رکاب‌ها بیش از حد کوتاه باشند. اگر مجبورید برای پیدا کردن رکاب پا بکشید، روی پنجه تعادل بگیرید و در پایین نگه داشتن پاشنه‌ها مشکل دارید، به احتمال زیاد رکاب‌ها بیش از حد بلند هستند. آن‌قدر تنظیمشان کنید تا دقیقا اندازه مناسب را پیدا کنید.

به‌طور کلی، توصیه می‌کنم برای پرش با اسب، طول رکاب مخصوص کار روی فلت را یک یا دو سوراخ کوتاه‌تر کنید. البته این موضوع به فاصله سوراخ‌های بند رکاب هم بستگی دارد؛ چون در بعضی بندها این فاصله خیلی کمتر از بقیه است.

در مرحله بعد، از یکی از دوستانتان بخواهید هنگام سواری از شما فیلم بگیرد یا مجموعه‌ای از عکس‌ها ثبت کند. بعد این تصاویر را با دقت بررسی کنید و وضعیت بدنی‌تان را از پایین به بالا تحلیل کنید. رکاب روی کدام قسمت پا قرار گرفته است؟ اگر به‌جای سینه پا زیر انگشتان قرار دارد، نمی‌توانید به حداکثر ثبات در بخش پایین پا برسید. آیا پاشنه‌ها واقعا پایین هستند؟ آیا همیشه پایین می‌مانند یا بسته به کاری که انجام می‌دهید، گاهی بالا می‌آیند؟ اگر حالت دوم درباره شما صدق می‌کند، احتمالا تعادل شما هم به همان اندازه ناپایدار است.

آیا بخش پایین پا در جای خود ثابت می‌ماند یا به جلو و عقب تاب می‌خورد؟ اگر تاب می‌خورد، دقت کنید که بالاتنه شما چقدر قابل پیش‌بینی در جهت مخالف متمایل می‌شود. وقتی پا به عقب می‌رود، بالاتنه به جلو می‌افتد و برعکس. آیا بین ساق پای شما و پهلوهای اسب فاصله دیده می‌شود؟ این نشانه آن است که با زانوهایتان خودتان را نگه داشته‌اید.

بعد از تحلیل وضعیت بدنی خود، سعی کنید آن را با سوارکاران موفق سطوح بالا، چه در باشگاه سوارکاری خودتان و چه در مسابقات، مقایسه کنید. دقت کنید که پایه تعادل آن‌ها در تمام طول یک جلسه سواری چطور ثابت می‌ماند. سپس تلاش کنید در تمرین‌های خودتان، سبک سواری آن‌ها را الگو قرار دهید.

در این فاصله، برای تقویت و پایدارتر کردن پایه حمایتی‌تان، تمرین‌های سوار و بدون سوار را که در این مقاله توضیح داده‌ام انجام دهید. تمرین‌ها را به‌تدریج پیش ببرید. اگر این تمرین‌ها را تا مرز خستگی انجام دهید، بدن‌تان نمی‌تواند وضعیت درست بدنی را که می‌خواهیم به آن آموزش دهیم حفظ کند. همچنین ممکن است عضلات‌تان آن‌قدر درد بگیرد که در جلسه بعدی نتوانید درست سوارکاری کنید. بنابراین اگر احساس کردید خسته شده‌اید، همان‌جا تمرین را تمام کنید. با گذشت زمان و آسان‌تر شدن تمرین، مدت‌زمان و تعداد تکرارها را به‌تدریج افزایش دهید.

۳ نکته برای ارزیابی پایه حمایتی شما

برای سنجش میزان استحکام پایه حمایتی فعلی‌تان، از سه نکته زیر استفاده کنید:

با «چک»‌های بالا، پایه حمایتی فعلی خود را ارزیابی کنید.


۱.
برای ارزیابی پایه حمایتی، ابتدا مطمئن شوید طول رکاب‌های شما درست است. پاهایتان را از رکاب بیرون بیاورید و اجازه دهید در دو طرف بدن اسب آزادانه آویزان شوند. به‌طور کلی، برای فلت‌ورک، کف رکاب باید تقریبا هم‌سطح قوزک پای شما باشد.

۲. سپس از دوستی که روی زمین ایستاده بخواهید وقتی پاهایتان در رکاب است، وضعیت ساق پای شما را بررسی کند. همان‌طور که مرله کریه در اینجا نشان می‌دهد، رکاب باید زیر پنجه پا قرار بگیرد و مچ پا خم باشد تا پاشنه پایین‌تر قرار بگیرد. پاها باید طوری قرار گرفته باشند که پاشنه‌ها دقیقا زیر لگن باشند. مرله در اینجا طول مناسب رکاب برای فلت‌ورک را نشان می‌دهد. او معمولا برای پرش با اسب، رکاب‌هایش را یک سوراخ کوتاه‌تر می‌کند.

۳. از کمک‌تان بخواهید وضعیت پاهای شما را از همه زوایا بررسی کند تا مطمئن شود ران‌ها، زانوها و ساق‌ها همان‌طور که در مورد مرله دیده می‌شود، به‌طور یکنواخت دور بدن اسب قرار گرفته‌اند. این کار به شما امکان می‌دهد برای ثبات و حمایت، از تمام پا استفاده کنید.

درس‌هایی در لانژ

یکی از روش‌های تمرینی محبوب من برای سوارکاران در همه سطوح، جلسه تمرین لانژ است. این شیوه راهی بسیار مناسب است تا سوارکاران بدون آن‌که ناخواسته دهنه اسب را بکشند، روی وضعیت بدن خود کار کنند. برای این کار به مربی یا کمک‌زمینی نیاز دارید که در لانژ کردن مهارت داشته باشد، و نیز به اسبی آرام، باتجربه، صبور و راحت روی خط لانژ. همه اسب‌ها تاب تحمل تکان‌های سوار روی پشت خود یا برخورد رکاب با پهلوهایشان را ندارند. اگر قصد دارید بخشی از تمرین را بدون رکاب انجام دهید، از قبل و بدون سوار، اسب‌تان را امتحان کنید. او را با رکاب‌های پایین‌انداخته روی لانژ ببرید؛ ابتدا از قدم شروع کنید و سپس به‌تدریج به یورتمه و کانتر برسید.

وقتی جلسه لانژِ سوار را آغاز می‌کنید، عنان‌ها را گره بزنید و روی گردن اسب حلقه کنید تا پایین نیفتند و دور پاهایش نپیچند. در تمام جلسه، یا دست‌ها را روی لگن بگذارید یا بازوها را صاف و هم‌سطح شانه‌ها به دو طرف باز نگه دارید.

کار را با یورتمه بلند آرام آغاز کنید و تمرکزتان را روی صاف نگه‌داشتن کمر و قرار دادن بدن در مرکز، درست بالای میانه بدن اسب، بگذارید. وقتی این مرحله خوب پیش رفت، یورتمه نشسته را امتحان کنید. از فردی که اسب را روی لونژ هدایت می‌کند بخواهید اسب را تا جایی که لازم است آرام‌تر کند تا بتوانید این گام را با راحتی بنشینید. پاهایتان را به پهلوهای اسب بچسبانید تا نشیمن‌گاهتان بیشتر در زین بنشیند. اگر سوارکار مبتدی یا در سطح متوسط هستید، ممکن است کمی بالا و پایین شوید. اشکالی ندارد؛ همه باید از این مرحله عبور کنند.

برای اینکه بهتر درک کنید یورتمه نشسته خوب چه حسی باید داشته باشد، با دست داخلتان جلوی زین را بگیرید و نشیمن‌گاهتان را عمیق‌تر داخل زین پایین بیاورید. اگر احساس کردید کمرتان گرد می‌شود، عضلات شکم را منقبض کنید. تا جایی که می‌توانید با حرکت اسب همراه بمانید. این کار به مقداری قدرت در پاها و عضلات مرکزی بدن نیاز دارد. مراقب باشید عضلاتتان را آن‌قدر سفت نکنید که در زین خشک و بی‌انعطاف شوید و عملا برخلاف حرکت اسب کار کنید. بدن شما همچنان باید تا حدی نرم و روان بماند تا در زین کارآمد باشد. پیدا کردن این نقطه تعادل فقط با تمرین ممکن است، آن هم تمرین فراوان.

اگر بدون عنان در یورتمه نشسته احساس راحتی می‌کنید، رکاب‌ها را هم رها کنید. پاها را از رکاب بیرون بیاورید و بگذارید رکاب‌ها آزادانه آویزان بمانند. دقیقا همان وضعیت پا را که با رکاب داشتید حفظ کنید: کمی پشت تنگ، با پاشنه پایین‌تر از پنجه، و ساق‌ها چسبیده به پهلوهای اسب. ممکن است وسوسه شوید پنجه‌ها را به سمت زمین آویزان کنید و بگذارید پاهایتان بی‌هدف تکان بخورند، اما این کار مهارت سوارکاری شما را بهتر نمی‌کند. این تمرین همچنین برای شما و اسبتان مفید است اگر در میدان مسابقه موقتا یکی از رکاب‌ها را از دست بدهید. هنگام پیدا کردن دوباره رکاب، باید بتوانید بدون پرت کردن حواس اسب یا به‌هم زدن اجرای خود، کار را ادامه دهید.

بسیاری از سوارکاران متوجه می‌شوند که نشستن در یورتمه بدون رکاب از با رکاب برایشان آسان‌تر است، چون آنها را وادار می‌کند به‌جای اتکا به آهن رکاب، روی نشیمن‌گاه خود تعادل بگیرند. با این حال، این تمرین همچنان برای تقویت پاها، نشیمن‌گاه و عضلات مرکزی بدن بسیار عالی است. در شروع ممکن است فقط بتوانید هر بار چند دقیقه این کار را انجام دهید، اما به‌تدریج می‌توانید تا جایی پیش بروید که یک جلسه کامل را بدون رکاب سوار شوید.

بلند شدن در یورتمه بدون رکاب هم تمرینی بسیار عالی است. اگر می‌خواهید خودتان را بیشتر به چالش بکشید، یک ضرب بنشینید و دو ضرب بلند شوید. ابتدا این تمرین را با رکاب انجام دهید و بعد، اگر احساس کردید به اندازه کافی توانمند هستید، بدون رکاب امتحانش کنید. تمرکزتان را روی این بگذارید که با پاها نشیمن‌گاهتان را از زین بالا بیاورید، نه اینکه با شانه‌ها بدنتان را به بالا بکشید. چون در این تمرین مدام ریتم بلند شدن خود را تغییر می‌دهید، نگران دست مخالف نباشید.

مارپیچ با تیرک‌های زمینی

یک ردیف ۴ یا ۵ تیرک زمینی را در امتداد خط میانی مانژ بگذارید؛ به‌طوری‌که سر به سر قرار بگیرند و فاصله هر کدام حدود ۳۰ تا ۴۰ فوت باشد. سپس در یورتمه نشسته‌ـ‌برخاسته یک مسیر مارپیچ بروید و ۴ یا ۵ قوس پهن و روان اجرا کنید؛ به‌گونه‌ای که هر بار هنگام نزدیک شدن به کناره‌های مانژ، تقریباً به ریل برسید.

برای عبور از مسیر مارپیچ با تیرک‌های زمینی، نکات زیر را دنبال کنید.

۱. بین هر قوس، در یک خط مستقیم از عرض مانژ حرکت کنید و از وسط یکی از تیرک‌های زمینی عبور کنید؛ همان‌طور که کادت الکس وینسون اینجا با الی، یک اسب وارم‌بلاد ۱۵ ساله، انجام می‌دهد. او الی را به‌خوبی صاف کرده و تعادل و ریتمش را حفظ کرده است، اما دوست دارم زاویه لگنش کمی بازتر باشد، پاشنه‌اش اندکی پایین‌تر قرار بگیرد و انگشتانش محکم‌تر دور عنان بسته شوند.

۲. هرچند خط مستقیم خوبِ الکس او را به مرکز تیرک می‌رساند، اما تکیه‌گاه بدنش کمی از دست می‌رود. پاشنه‌اش بالا آمده و ساق پایش جلوتر از بدن قرار گرفته است؛ موضوعی که باعث می‌شود شانه‌هایش به سمت جلو متمایل شوند. با ادامه حرکت مستقیم به سوی سمت دیگر مانژ و آماده شدن برای قوس بعدی در مسیر مارپیچ، فرصت دارد این وضعیت را اصلاح کند.

۳. وقتی به ریل نزدیک می‌شود، وزنش را بیشتر روی پاشنه‌ها می‌اندازد؛ کاری که کمک می‌کند هنگام اجرای یک قوس نرم و خوب به سمت چپ، بالاتنه‌اش قائم بماند. دقت کنید که چگونه در برابر وسوسه خم شدن به سمت داخل مقاومت کرده است. هنوز هم دوست دارم پاشنه‌اش کمی پایین‌تر باشد، وزنش در زین پایین‌تر قرار بگیرد و دست‌هایش عنان را طوری نگه دارند که شست‌ها رو به بالا باشند، اما این موارد با تمرین به دست می‌آید. او به‌خوبی سرش را می‌چرخاند تا هنگام کامل کردن پیچ، مرکز تیرک بعدی را هدف بگیرد.

۴. در نتیجه، او و الی با ریتم و تعادلی بسیار بهتر از تیرک قبلی به این تیرک می‌رسند. ساق پای الکس دوباره در موقعیت درست قرار گرفته و تماس بهتری با عنان را حفظ می‌کند. او از همین حالا به جلو نگاه می‌کند و برای حرکت در یک خط مستقیم تا ریل برنامه می‌ریزد؛ جایی که قوس نرم بعدی را به سمت راست آغاز خواهد کرد.

رکاب‌ها را هنگام عبور از تیرک‌های یورتمه رها کنید

در ادامه، تیرک‌های زمینی‌ای را که در تمرین قبلی استفاده کردید بردارید و آن‌ها را به‌صورت موازی با یکدیگر روی خط میانی قرار دهید تا تیرک‌های یورتمه ساخته شود. بسته به طول طبیعی گام یورتمه اسب‌تان، فاصله آن‌ها را ۴ تا ۵ فوت در نظر بگیرید؛ اگر گام اسب بزرگ‌تر است فاصله را بیشتر و اگر گامش کوتاه‌تر است فاصله را کمتر کنید. از یک نفر روی زمین بخواهید کنار مانژ حاضر باشد تا در صورت نیاز تیرک‌ها را تنظیم کند؛ به‌نحوی که اسب شما بتواند بدون نیاز به بلندتر یا کوتاه‌تر کردن گامش، با راحتی از میان آن‌ها در یورتمه عبور کند.

هنگام عبور از تیرک‌های یورتمه، رکاب‌ها را رها کنید.

۱. ماتیلدا این تمرین را با یورتمه سبک در امتداد ضلع بلند میدان آغاز می‌کند. سپس ابرادین را به خط وسط می‌آورد و می‌کوشد از میانهٔ تیرک‌ها عبور کند. آن‌ها با تعادل خوبی به تیرک‌ها می‌رسند، اما پای ماتیلدا کمی بیش از حد به عقب رفته است. همچنین دوست دارم پاشنهٔ پای او اندکی پایین‌تر باشد و دست‌هایش هم کمی پایین‌تر قرار بگیرد.

او همچنان با یورتمه سبک از روی تیرک‌ها عبور می‌کند و سپس مستقیم تا انتهای میدان در یورتمه می‌رود، بعد با گردشی نرم دوباره روی خط کناری قرار می‌گیرد؛ این بار در جهتی مخالف مسیر اولیهٔ ورود. به این ترتیب، هر بار که تمرین را تکرار می‌کند می‌تواند یک‌بار با گردش به راست و بار دیگر با گردش به چپ وارد خط وسط شود.

۲. پس از چند بار انجام این حرکت، او پیش از رسیدن به نخستین تیرک یورتمه، رکاب‌هایش را رها می‌کند. سپس درست مثل قبل با یورتمه سبک از روی تیرک‌ها عبور می‌کند و تلاش دارد پاهایش را در همان وضعیت صحیح نگه دارد. زاویهٔ مفصل ران او اینجا می‌تواند کمی بسته‌تر باشد — و در این لحظه هم متوجه شده‌ایم که به پایین نگاه می‌کند — اما در مجموع، وضعیت بدنی بسیار خوب و ثابتی را حفظ کرده است.

پس از آخرین تیرک، او یورتمه نشسته را می‌گیرد و دوباره رکاب‌هایش را پیدا می‌کند، بعد به یورتمه سبک برمی‌گردد. همچنین بررسی می‌کند که برای گردش بعدی، روی قطری درست نشسته باشد.

این تمرین برای تقویت پایهٔ اتکا بسیار عالی است و در عین حال، تمرین خوبی برای پیدا کردن سریع رکاب‌ها هم به شمار می‌آید؛ مهارتی که اگر در میدان مسابقه یکی از رکاب‌ها را از دست بدهید، بسیار به کارتان می‌آید، به‌ویژه اگر نخواهید توجه داور را به جست‌وجویتان برای پیدا کردن آن جلب کنید. اگر سوارکار پیشرفته‌ای هستید، این تمرین را در یورتمه نشسته هم امتحان کنید.

تمرین‌های بیشتر در زین

همهٔ تمرین‌های لانژ که توضیح داده شد، در جلسات عادی سوارکاری شما هم قابل اجرا هستند. در این تمرین‌ها — و در تمام کارهای دیگر — بسیار دقت کنید که هرگز از عنان برای حفظ تعادل استفاده نکنید. هر از گاهی یک فهرست ذهنی از اجزای پایهٔ اتکای خود را مرور کنید؛ همیشه از پاشنه‌ها شروع کنید و تا عضلات شکم بالا بیایید.

هدف شما در سوارکاری هر چه که باشد، به تمرین این حرکات ادامه دهید. هرچه پایهٔ اتکای شما قوی‌تر باشد، عملکردتان هم قدرتمندتر خواهد بود.

یورتمه نشسته با یک دست روی جلوی زین

برای آن‌که یاد بگیرید در یورتمه نشسته، نشستی مطمئن و در عین حال همراه با حرکت اسب داشته باشید، هر دو عنان را در دست بیرونی بگیرید و با دست داخلی جلوی زین را نگه دارید. حالا می‌توانید نشیمن خود را عمیق‌تر در زین قرار دهید. توجه کنید که ماتیلدا چگونه وضعیت خوب پاهایش را حفظ کرده، وزن را در پاشنه نگه داشته و در عین حال پشتش را صاف و کشیده نگاه داشته است.

یورتمه نشسته با یک دست روی جلوی زین.

پرش بدون رکاب

در باشگاه سوارکاری ما، ایمنی همیشه در اولویت است؛ بنابراین سوارکاران فقط زمانی بدون رکاب از روی مانع می‌پرند که هم در عبور از موانع تجربه کافی داشته باشند و هم سوار اسب‌های آرام و قابل اعتماد باشند. نکته اصلی این است که از تمرین‌های بسیار کوچک شروع کنید و به‌تدریج پیش بروید. کار را با یک چوب زمینی در هر یک از ضلع‌های بلند میدان آغاز کنید. ابتدا با رکاب‌ها در یورتمه نشسته‌ـ‌برخاسته از روی چوب‌ها عبور کنید و سپس همان تمرین را بدون رکاب انجام دهید.

تمرین‌های بیشتر در حالت سوار.

۱. همچنین می‌توانید مانند آنچه الکس اینجا با الی انجام می‌دهد، عبور از روی چوب‌ها در یورتمه روی یک دایره را تمرین کنید. او در این تصویر کمی به سمت داخل متمایل است، بنابراین پیش از آن‌که رکاب‌ها را رها کند، این تمرین را چند بار دیگر تکرار خواهد کرد.

وقتی انجام این تمرین در یورتمه برایتان راحت شد، به کانتر بروید؛ ابتدا با رکاب و سپس بدون رکاب. بیشتر اسب‌ها به‌جای آن‌که از روی چوب‌ها بپرند، صرفاً از روی آن‌ها گام برمی‌دارند، بنابراین نیازی به رهاسازی زیاد عنان نیست. فقط بازوها را نرم نگه دارید و فارغ از این‌که اسب چه می‌کند، همیشه با دست‌هایتان حرکت دهان او را دنبال کنید. همچنین در زین متعادل بمانید و با نشیمن‌گاه، حرکت اسب را دنبال کنید؛ درست مثل زمانی که بدون چوب‌ها یک کانتر روان و نرم را می‌روید.

در گام بعد، یک خط شامل دو چوب را امتحان کنید که با چند گام فاصله از هم قرار گرفته‌اند. از یک کمک‌کار روی زمین بخواهید چوب‌ها را متناسب با طول گام طبیعی اسب شما تنظیم کند.

۲. در نهایت، تمرین را به پریدن از روی کاوالتی‌های کوچک و مانع‌های ضربدری بدون رکاب برسانید. از روی هر مانع با همان ثباتی عبور کنید که اگر رکاب داشتید به کار می‌بردید؛ همان ریتم و همان خط در نزدیک شدن به مانع، و همان رهاسازی در هوا. کادت ریچل شلو روی آبردین شیوه انجام این کار را نشان می‌دهد. او وقتی از پیچ خارج می‌شود و به یک مانع ضربدری کوچک نزدیک می‌شود، رکاب‌ها را رها می‌کند. او به‌خوبی پاشنه‌هایش را پایین نگه داشته است، اما ساق پایش می‌تواند اندکی بیشتر به عقب باشد و شانه‌هایش هم باید بازتر قرار بگیرند.

۳. ریچل هنگام عبور از مانع ضربدری در هوا، به‌جای استفاده از ساق پا، با زانو فشار می‌آورد. این موضوع باعث می‌شود پای او به عقب تاب بخورد و لگنش بیش از حد به جلو بیاید. برای جبران این وضعیت، سرش را به عقب متمایل می‌کند. شانه‌های او همچنان باید بازتر باشند و من دوست دارم رهاسازی بیشتری را در دست‌هایش ببینم. همه این موارد با ادامه تقویت پایه اتکای او بهتر خواهد شد.

۴. اگر روی کاوالتی‌ها و مانع‌های ضربدری احساس راحتی می‌کنید، پریدن از روی مانع‌های کوچک را امتحان کنید؛ با ارتفاعی چند اینچ پایین‌تر از ارتفاع معمول مسابقه‌تان. هنگام عبور از هر مانع، روی این تمرکز کنید که نشیمن‌گاه‌تان زیر بدنتان بماند و پاهایتان دور پهلوی اسب را بگیرد. بسیاری از سوارکاران متوجه می‌شوند که وقتی بدون رکاب می‌پرند، ساق پایشان به عقب می‌لغزد. این مسئله هم به نوبه خود باعث می‌شود بالاتنه به جلو متمایل شود. بنابراین تلاش کنید ساق پایتان را ثابت و در جای درست نگه دارید.

این کار از آنچه به نظر می‌رسد سخت‌تر است! مرل اینجا خوب عمل می‌کند و با حرکت الی همراه می‌ماند، اما می‌توانید ببینید که ساق پای او از جای درست خارج شده و زاویه زانویش بازتر شده است. همین موضوع باعث شده بدنش بیش از حد از زین فاصله بگیرد و بخشی از تماسش با عنان را از دست بدهد. البته با این حال، ترجیح می‌دهم سوارکار روی مانع کمی عنان را آزادتر بگذارد تا اینکه دهنه اسب را در هوا بکشد. دفعه بعد، او روی این کار خواهد کرد که ساق پایش را محکم‌تر به پهلوی اسب بچسباند و زانویش را خم نگه دارد تا بدنش را به زین نزدیک‌تر حفظ کند. این کار ثبات لازم را به او می‌دهد تا تماس یکنواخت‌تری با عنان داشته باشد. همچنین به او یادآوری می‌کنم که چشم‌هایش را باز نگه دارد!

تمرین‌های بدون اسب

تمرین بدون اسب ۱: کشش روی پله. اگر در پایین نگه داشتن پاشنه‌ها مشکل دارید، این تمرین می‌تواند تفاوت زیادی ایجاد کند. هرچند کادت شارلوت هرفورد اینجا آن را روی سکوی سوار شدن نشان می‌دهد، اما بهترین حالت این است که تمرین روی پله‌ها و کنار نرده انجام شود. روی لبه یک پله بایستید، به‌طوری که پاشنه‌ها از لبه بیرون باشد. اگر لازم بود، برای حفظ تعادل یک دست را به‌آرامی روی دیوار یا نرده بگذارید. سپس در حالی که پشت‌تان صاف است، مچ پا را خم کنید تا پاشنه‌ها پایین‌تر از سطح پله قرار بگیرند. باید کشش را در عضلات ساق پا احساس کنید. حدود ۱۰ ثانیه در این حالت بمانید، سپس از روی پله پایین بیایید و لحظه‌ای استراحت کنید. این حرکت را ۱۰ بار تکرار کنید.

این کشش ساق پا روی پله می‌تواند به پایین نگه داشتن پاشنه‌ها و بهبود پایه اتکا کمک کند.

تمرین بدون اسب ۲: فشردن توپ. توپی با قطر ۱ تا ۳ فوت پیدا کنید؛ مثل توپ فوتبال یا بسکتبال. روی سطحی صاف بایستید و توپ را بین زانوها و ران‌های خود قرار دهید. مفصل ران و زانوها را کمی خم کنید تا در وضعیت نیم‌نشسته قرار بگیرید؛ شبیه حالتی که در زین و در وضعیت دوپوینت دارید. توپ را با هر دو پا به مدت ۱۰ ثانیه فشار دهید، سپس عضلات را رها کنید. این حرکت را ۱۰ بار تکرار کنید.

درباره شری کشمن

شری کشمن آموزش سوارکاری خود را در مدرسه سوارکاری توماس در لانگ آیلند آغاز کرد. او سپس در دانشگاه دهلی در رشته علوم اسب تحصیل کرد و بعد از آن در برنامه آموزشی اسب کنتاکی در پارک اسب کنتاکی در لکسینگتون شرکت کرد. او به‌عنوان مربی و راننده مسابقات هارنس مشغول به کار شد و با همسرش، پیتر، که او هم راننده بود، آشنا شد. آن‌ها ۳۰ سال پیش با پذیرفتن شغل در آکادمی نظامی ایالات متحده مسیر حرفه‌ای خود را تغییر دادند. از آن زمان، این زوج کادت‌های وست پوینت را در رقابت‌های بین‌دانشگاهی ایکوی‌تیشن به سبک هانت‌سیت و همچنین سوارکاری وسترن مربیگری کرده‌اند. آن‌ها همچنین مدیریت و تمرین تیم سنتی قاطرهای آکادمی را بر عهده دارند. شری در ۱۲ سال گذشته، علاوه بر این، مربی تیم سوارکاری دبیرستان جیمز آی. اونیل نیز بوده است.

هر سه فرزند آن‌ها، یعنی شین، رندی و شلبی، از کودکی اسب‌ها را در نمایش‌ها و مسابقات به میدان می‌بردند. رندی و شلبی پس از رقابت در تیم سوارکاری کالج سنتنری، راه پدر و مادرشان را ادامه دادند و به مربی در سدل ریور اکسترین، در نزدیکی شهر نیویورک، تبدیل شدند.

این مطلب نخستین‌بار در شماره دسامبر ۲۰۱۶ منتشر شد.

منبع: Practical Horseman – Training

Apprendre à monter

Voir sur le site