۴ راهکار برای حفظ ریتم و زمان در کراس‌کانتری
هدف اصلی شما هنگام سواری در مسیر کراس‌کانتری این است که با اسب‌تان در تعادل باشید، ریتم خوبی را حفظ کنید و با سرعتی بپرید که برای او مناسب باشد.
البته اگر اسب‌تان آماده باشد، کیفیت زمین خوب باشد و بخواهید رقابتی سواری کنید، باید تلاش کنید مسیر را در زمان مجازِ تعیین‌شده برای سطح‌تان به پایان برسانید و از جریمه‌های ناشی از بیش از حد تند یا بیش از حد کند رفتن دوری کنید.
در ادامه، چهار گام برای کمک به تدوین برنامه سرعت ارائه می‌شود:
۱.
مسیر را اندازه بگیرید.
طراح مسیر برای اندازه‌گیری طول خط حرکت مسیر از چرخ متر یا GPS استفاده می‌کند و همان عدد مبنای تعیین زمان مطلوب قرار می‌گیرد.
در سطح‌های نوویس و ترینینگ، بیشتر طراحان مسیر اندازه‌گیری را بر اساس اسب و سوارکار متوسط انجام می‌دهند و خطی نسبتاً باز را در نظر می‌گیرند که از مرکز هر مانع عبور می‌کند.
اما هر طراح مسیر، اندازه‌گیری را کمی متفاوت انجام می‌دهد.
برای اینکه دقیق‌ترین برآورد را از طول مسیری که واقعاً قرار است سوار شوید داشته باشید، خودتان آن را اندازه بگیرید.
۲.
سرعت‌تان را محاسبه کنید.
برای به‌دست آوردن میانگین سرعت مورد نیاز، مسافت را بر زمان مطلوب تقسیم کنید.
اینجاست که اندازه‌گیری شما اهمیت پیدا می‌کند.
اگر طول رسمی یک مسیر سطح ترینینگ ۲٬۲۵۰ متر باشد و زمان مطلوب ۵ دقیقه، میانگین سرعت باید ۴۵۰ متر در دقیقه باشد.
اما اگر خطی که قصد دارید سوار شوید به ۲٬۳۵۰ متر نزدیک‌تر باشد، به سرعتی حدود ۴۷۰ متر در دقیقه نیاز دارید.
۳.
برای سواری‌تان برنامه‌ریزی کنید.
حالا باید مشخص کنید این میانگین سرعت را چگونه به دست خواهید آورد.
وقتی مسیر را پیاده بازدید می‌کنید، سعی کنید درکی از نحوه سواری آن به دست آورید.
کجا مجبور می‌شوید سرعت را کم کنید؟
در کجا می‌توانید زمان از دست‌رفته را جبران کنید؟
توپوگرافی زمین، کیفیت زمین و نوع و محل هر پرش این موضوع را به شما نشان می‌دهد.
بسیاری از اسب‌ها هنگام ورود به فضایی بسته، مثل میان درختان، سرعت‌شان را کم می‌کنند و اغلب اسبی که تجربه کمتری دارد، در یک فرود ساده به سطح پایین‌تر نیز برای پایین آوردن سر و دیدن مسیر پیش رو کندتر می‌شود.
به بخش‌هایی دقت کنید که برای مدتی طولانی‌تر از سرعت شما می‌کاهند؛ مانند مسیرهای پرپیچ‌وخم در جنگل یا پرشی رو به پایین به داخل جنگل که پس از آن دو پرش دیگر قرار دارد.
ممکن است ناچار شوید سرعت‌تان را تا ۳۸۰ متر در دقیقه پایین بیاورید و زمان را در جای دیگری جبران کنید.
به‌دنبال قسمت‌هایی با زمین مناسب و بدون پرش برای حدود ۳۰ ثانیه باشید؛ جایی که بتوانید با خیال راحت سرعت‌تان را به ۴۷۵ یا ۵۰۰ متر در دقیقه برسانید.
بیشتر مسیرها بخشی دارند که باز است یا حدود دو‌سوم تا سه‌چهارم مسیر، تنها یک مانع ساده در آن قرار دارد.
۴.
همه‌چیز را روی نقشه مشخص کنید.
حالا یک بار دیگر مسیر را پیاده بروید؛ این بار با انتخاب نشانه‌هایی که هنگام سواری به شما برای سنجش سرعت کمک می‌کنند.
اگر زمان مطلوب ۵ دقیقه است، جاهایی را مشخص کنید که می‌خواهید در پایان هر دقیقه سواری به آن‌ها رسیده باشید.
نشانه‌ها را مشخص کنید — مثلاً یک درخت بزرگ در سمت چپ بین مانع ۹ و ۱۰ — و آن‌ها را روی نقشه مسیر علامت بزنید.
وقتی برای بار سوم مسیر را پیاده بازدید می‌کنید، این نشانه‌ها را دوباره مرور کنید.
در زمان سواری، سرعت‌تان را در این نشانه‌ها کنترل کنید و بر همان اساس تنظیمات لازم را انجام دهید.
موفق باشید!جان ویلیامز از مندونِ نیویورک، سوارکار ایونتینگ و طراح مسیر کراس‌کانتری سه و چهارستاره مورد تأیید FEI است. او دارای مجوز «آر» طراحی مسیر و «آر» نماینده فنی از فدراسیون سوارکاری ایالات متحده است و در سراسر ایالات متحده، از جمله مسیرهای CCI** و CCI*** در جرزی فرش، مسیر طراحی کرده است. او همچنین طراح مسیر کراس‌کانتری بازی‌های پان‌آمریکن ۲۰۱۱ بود. ویلیامز به‌عنوان سوارکار، عضو تیم برنز المپیک آتن ۲۰۰۴ و تیم طلای بازی‌های جهانی سوارکاری ۲۰۰۲ بود.
این مقاله نخستین‌بار در شماره مه ۲۰۱۴ نشریه پرکتیکال هورسمن منتشر شد.