۱۰ راهکار آزموده برای اصلاح وضعیت سوارکار
ما در انجمن‌های آنلاین، نامه‌ها و ایمیل‌ها، صفحه فیس‌بوک و عکس‌هایی که برای بخش «کلینیک پرش» فرستاده‌اید، درخواست‌های شما برای کمک را دیده و شنیده‌ایم.
شما می‌خواهید بدانید چطور آن ایرادهای آزاردهنده در وضعیت بدن‌تان را برطرف کنید؛ همان مشکلاتی که هرچه تلاش کرده‌اید، باز هم نتوانسته‌اید از شرشان خلاص شوید.
برای کمک، دبیران پرکتیکال هورسمن در ۱۵ سال شماره‌های گذشته و هزاران عکس جست‌وجو کردند؛ «باور می‌کنید کسی واقعاً آن را پوشیده بود؟»؛ تا بهترین راه‌حل‌های مورد علاقه‌شان را برای سرسخت‌ترین چالش‌های مربوط به وضعیت سوارکاری شما پیدا کنند.
از خواندن توصیه‌های کارشناسان طراز اول لذت ببرید؛ توصیه‌هایی که امروز هم به همان اندازه ارزشمندند که وقتی نخستین بار در صفحات مجله ما منتشر شدند.
وقتی آن‌ها را می‌خوانید، متوجه می‌شوید که بیشتر این مشکلات به هم مرتبط‌اند.
بنابراین عجیب نیست که در کنار تمرین‌هایی که اینجا آمده، در همه مقاله‌ها «کار بدون رکاب» هم پیشنهاد شده است.
(نکته: یادتان باشد بعضی از این عکس‌های، به‌اصطلاح، «کلاسیک» سال‌ها پیش از اجرای مقررات فعلیِ کلاه ایمنی مورد تأیید گرفته شده‌اند. مثل همیشه، ما قویاً توصیه می‌کنیم هر زمان سوار می‌شوید از کلاه ایمنی مورد تأیید استفاده کنید.)
۱. من به پایین نگاه می‌کنم
چرا مشکل‌ساز است: وقتی سر شما در راستای درست قرار ندارد، ممکن است از بالاتنه به جلو فروبریزید، به یک سمت متمایل شوید، سرتان مدام بالا و پایین یا این‌طرف و آن‌طرف حرکت کند و در نتیجه هم میدان دیدتان مختل شود و هم توانایی‌تان برای چرخاندن اسب کاهش پیدا کند.
راه‌حل: سر شما بسیار سنگین است؛ بنابراین وقتی آن را بالا نگه می‌دارید و در امتداد ستون فقرات قرار می‌دهید ــ تصور کنید چانه‌تان تقریباً موازی زمین باشد ــ به هم‌راستا شدن بقیه بخش‌های بالاتنه هم کمک می‌کنید؛ درست مثل یک ستون از بلوک‌های ساختمانی که هر بخش با کمترین فشار روی بخش دیگر متعادل شده است.
این هم‌راستایی به شما کمک می‌کند با شانه‌ها، بازوها و کمرِ رها و آرام سوارکاری کنید.
در پیست با یورتمه سبک شروع کنید و هر دو عنان را با تماس سبک در دست بیرونی بگیرید. دست داخلی‌تان را مستقیم روبه‌رو و در ارتفاع شانه بالا بیاورید و نگاه‌تان را روی آن نگه دارید؛ سپس آن را به سمت پهلو باز کنید و بعد بازو و دستِ کشیده‌تان را از ناحیه شانه بچرخانید و تا جایی که راحت هستید به پشت سر ببرید. در حالی که در تمام این حرکات همچنان دست داخلی‌تان را نگاه می‌کنید، یورتمه سبک یکنواخت را حفظ کنید. جهت را عوض کنید و دوباره همان تمرین را انجام دهید. این تمرین ساده به نظر می‌رسد و واقعاً هم ساده است؛ اما اگر هر بار که سوار می‌شوید چند دقیقه آن را انجام دهید، به شما کمک می‌کند تعادل، حس و استفاده مستقل از چشم‌ها و سر را در خود تقویت کنید. —میسی کلارک، آوریل ۲۰۰۰
۲. شانه‌هایم را جمع می‌کنم و سینه‌ام می‌خوابد
چرا مشکل‌ساز است: شانه‌ها را به جلو گرد می‌کنید، سینه‌تان جمع می‌شود و مرکز ثقل‌تان را جلوتر از مرکز ثقل اسب می‌فرستید. این تنش به بازوها منتقل می‌شود و عضلات ساعدتان به‌وضوح منقبض می‌شوند. وقتی این حالت مثل یک ویروس در بدن‌تان پخش می‌شود، زانوهایتان به اسب می‌چسبند؛ و همین آن‌ها را به نقطه اتکا تبدیل می‌کند، در نتیجه پاشنه‌ها بالا می‌آید و ساق پا به عقب می‌رود. با این بدنِ قوزکرده و چانه افتاده، نفس کشیدن دشوار می‌شود؛ همان‌طور که تشخیص دقیق فاصله تا مانع بعدی هم سخت‌تر خواهد شد.
راه‌حل: در قدم، هر دست‌تان را شل کنید و تکان بدهید؛ مثل وقتی که می‌خواهید حشره‌ای سمج را از خود دور کنید، تا تنش را واقعاً از بدن‌تان بیرون بریزید.
بعد هم‌زمان با بالا آوردن شانه‌ها به سمت گوش‌ها، یک نفس عمیق بکشید؛ این کار به آرام شدن، بالا آمدن و باز شدن قفسه سینه کمک می‌کند. سپس شانه‌ها را به عقب و پایین ببرید.
هر زمان احساس کردید عضلات شانه‌تان منقبض شده و انگار شانه‌ها را بالا می‌کشد، این تمرین را تکرار کنید.
—کتی فلچر، ژانویه ۲۰۰۱
۳. با بالاتنه‌ام روی مانع‌ها به جلو خم می‌شوم
چرا مشکل‌ساز است: در حالی به مانع نزدیک می‌شوید که بالاتنه‌تان به جلو می‌افتد، زانو جمع می‌شود، بخش پایین پا به عقب می‌لغزد و کم‌کم تکیه‌تان را روی دست‌تان می‌اندازید.
آن‌قدر بالا روی گردن اسب می‌روید که اسب روی دست جلو می‌افتد و دیگر نمی‌تواند از عقب خود نیرو بگیرد.
به‌جای اینکه اجازه بدهید اسب هنگام پرش بالا بیاید و زاویه بدن‌تان را ببندد، خودتان زودتر این زاویه را می‌بندید و «پیش از اسب از زمین جدا می‌شوید».
در این شرایط، تنها گزینه اسب‌تان ـ اگر اسب همراه و درستکاری باشد ـ یک پرش دست‌وپاگیر و ضعیف است که معلوم نیست اصلاً چگونه از آب دربیاید؛ یا اینکه کاملاً به مانع بچسبد.
اگر هم اسب به آن اندازه صادق نباشد، ممکن است کنار بکشد و دور بزند؛ یا ناگهان ترمز کند و شما را به زمین بیندازد.
راه‌حل: رکاب‌ها را دو یا سه سوراخ کوتاه‌تر کنید و خودتان را به بالا بکشید؛ این کار باعث می‌شود سطح داخلی پایتان صاف روی بدن اسب قرار بگیرد و پنجه پا بالاتر از پاشنه باشد.
این تکیه‌گاه محکم، به‌طور خودکار بالاتنه را روی مرکز ثقل‌تان قرار می‌دهد؛ وقتی تکیه‌گاه‌تان در مرکز باشد، خم شدن به جلو تقریباً ناممکن است. همچنین شما را وادار می‌کند حرکت درست را از پشت نشیمنگاه تا کشاله ران سوار شوید، نه اینکه فقط بالا و پایین بروید.
علاوه بر این، دست‌ها و بازوهای‌تان را جلوتر از بدن قرار می‌دهد.
«رکاب‌های بیش از حد بلند باعث می‌شوند یا پشت پا یا زانو را به‌عنوان تکیه‌گاه به کار بگیرید، و هیچ‌کدام کارآمد نیست.»
—تونی ورکمن، نوامبر ۱۹۹۸
۴. از حرکت اسبم جلو می‌زنم
چرا مشکل‌ساز است: وقتی از حرکت اسب جلو می‌زنید، از مرکز ثقل اسب جلوتر قرار می‌گیرید.
مثل زمانی که با بالاتنه به جلو خم می‌شوید، این حالت تعادل اسب را بر هم می‌زند و هل دادن از زمین و جدا شدن برای پرش را دشوار می‌کند؛ به‌ویژه وقتی فاصله‌ای عمیق و خیلی نزدیک به مانع داشته باشید.
جلو پریدن همچنین ثبات و کنترل شما را کمتر می‌کند و باعث می‌شود بعد از مانع زمان بیشتری برای جمع‌وجور شدن دوباره نیاز داشته باشید.
اگر اسب‌تان سکندری بخورد یا اشتباهی مرتکب شود، توانایی‌اش برای جبران کمتر می‌شود و احتمال اینکه از روی سر او به زمین پرت شوید بیشتر خواهد شد.
جلو افتادن مداوم از حرکت اسب می‌تواند اسب‌تان را تند، ناآرام و عصبی کند.
راه‌حل: یک کراس‌ریل کوچک یا یک مانع عمودی کوتاه را حدود نیمه ضلع بلند میدان سوارکاری قرار دهید و در دو طرف آن چوب‌های زمینی بگذارید تا بتوانید از هر دو جهت از روی آن بپرید.
یک کانتر کاری خوب در جهت راست بگیرید، در وضعیت دوپوینت قرار بگیرید و از گوشه عبور کنید.
در انتهای میدان یک نقطه کانونی انتخاب کنید؛ این موضوع به‌ویژه وقتی مهم است که عادت دارید سرتان را پایین بیندازید و به زمین نگاه کنید.
تمرکزتان روی این باشد که در مسیر نزدیک شدن به مانع و هنگام پریدن از روی آن در وضعیت دوپوینت بمانید؛ دقت کنید زاویه مفصل ران‌تان حدود ۲۵ درجه باشد و بدون پرتاب بیش از حد بدن به جلو، بیش از اندازه از زین بلند شدن، رها کردن اغراق‌آمیز عنان یا خم شدن به پایین، همان‌طور بماند.
فقط در وضعیت دوپوینت با کانتر به سمت مانع بروید و از روی آن بپرید.
وقتی با رکاب در انجام این تمرین احساس اطمینان کردید، آن را بدون رکاب امتحان کنید؛ این کار به‌طور خودکار مانع از آن می‌شود که بالای اسب معلق بمانید و بیش از حد از زین بلند شوید.
—جف کوک، نوامبر ۲۰۰۶
۵. من روی مانع‌ها خم می‌شوم چرا مشکل‌ساز است: خم شدن به پایین اشتباهی است که در آخرین لحظه رخ می‌دهد؛ تقریبا درست زمانی که پاهای جلوی اسب از زمین جدا می‌شوند.
شما در مسیر نزدیک شدن به مانع خم نمی‌شوید، اما بیشتر سوارکارانی که در مسیر نزدیک شدن پشت حرکت اسب می‌مانند، در نهایت حتی بیشتر از کسانی که با نیم‌نشسته نزدیک می‌شوند خم می‌شوند، چون می‌کوشند خودشان را به حرکت اسب برسانند.
خم شدن باعث می‌شود نشیمن‌تان خیلی بالا و جلو برود و زاویه زانوی شما تقریبا صاف شود.
وقتی مفصل ران شما روی بالای پرش تا این حد بسته می‌شود، معمولا زمانی که سُم‌های اسب به زمین می‌رسد، هنوز بیش از اندازه بسته هستید.
این موضوع تعادل شما را بر هم می‌زند و باعث می‌شود روی زانو بچرخید؛ در نتیجه ساق پایتان به عقب می‌رود و پاشنه‌تان بالا می‌آید.
همه این اتفاق‌ها درست در زمانی رخ می‌دهد که لازم است پایتان با اطمینان زیر بدن‌تان باشد، پاشنه پایین بماند و زاویه مفصل ران باز شود تا بتوانید به وضعیتی عمودی‌تر برگردید؛ همچنین باید خطی مستقیم از آرنج‌تان تا دهان اسب وجود داشته باشد تا این وضعیت را همراهی کند.
راه‌حل: با یک خط ساده شامل دو مانع کوتاه شروع کنید: یک جفت کراس‌ریل یا مانع عمودی ۲ فوتی که با فاصله حدود ۶۰ فوت از هم چیده شده‌اند.
اسب با طول گام متوسط معمولا می‌تواند مانع اول را با یورتمه بپرد و سپس تا مانع دوم در ۵ گام با کانتر برود؛ اگر اسب شما گام‌های کوتاه‌تر یا بلندتری دارد، فاصله را طوری تنظیم کنید که این ۵ گام برای او راحت باشد.
(هدف این تمرین این است که به شما حسِ ثابت نگه داشتن کامل بدن هنگام پرش اسب را بدهد، نه اینکه بین دو مانع گام را بلندتر یا کوتاه‌تر کنید.)
یورتمه را بگیرید و به سمت مانع اول بروید.
به محض اینکه دو مانع را در یک خط دیدید، و در حالی که هنوز چند گام با مانع اول فاصله دارید، در وضعیت دوپوینت قرار بگیرید.
عنان را در یک دست جمع کنید و همان دست را در حالت رهاسازی کوتاه روی گردن قرار دهید.
با دست دیگر، یال را حدود نیمه گردن بگیرید؛ تقریباً همان جایی که در رهاسازی بلند روی گردن دست‌تان را می‌گذارید، به‌طوری‌که هنوز اندکی خم در آرنج‌تان باقی بماند.
گرفتن یال به این شکل، بالاتنه شما را ایزوله می‌کند و نمی‌گذارد هنگام پرش، سرتان را پایین بیاورید.
در انتهای خط، یک نقطه ثابت برای نگاه کردن انتخاب کنید؛ مثلاً یک درخت یا تیر حصار، یا اگر در سالن سرپوشیده هستید، یک تیرک. سپس در تمام مسیر، سرتان را بالا نگه دارید و به جلو نگاه کنید.
اگر پایین را نگاه کنید، معمولاً خودتان هم به پایین خم می‌شوید.
تمرکزتان را روی این بگذارید که هنگام پرش اسب از مانع اول، کانتر رفتن در پنج گام تا مانع بعدی و سپس پرش از مانع دوم، بالاتنه‌تان بی‌حرکت بماند.
وزن‌تان را روی پاشنه‌ها نگه دارید و نگذارید زاویه لگن‌تان تغییر کند.
—میسی کلارک، ژوئن ۱۹۹۸
۶.
در مسیر، بیش از حد از دست استفاده می‌کنم
چرا مشکل‌ساز است: باعث می‌شود در دیدن فاصله‌ها پس از پیچ‌ها دچار مشکل شوید یا برای رسیدن به فاصله‌ای کاملاً دقیق، در خطوط یک گام اضافه کنید.
راه‌حل: یک تیر روی زمین، یک مانع ضربدری یا یک مانع عمودی کوتاه در جایی قرار دهید که فضای کافی برای اجرای یک عدد هشت با دو دایره نسبتاً بزرگ داشته باشید؛ یعنی از مانع بپرید و به راست هدایت کنید، سپس دوباره از همان مانع بپرید و به چپ هدایت کنید.
هرچه اسب‌تان کم‌تجربه‌تر باشد، در شروع باید دایره‌ها بزرگ‌تر باشند.
وقتی اسب مطمئن‌تر شد و شما هم حس هدایت کردن او را پیدا کردید، می‌توانید دایره‌ها را کوچک‌تر و جمع‌تر کنید.
مانع را مستقیم بپرید، بعد به راست دایره بزنید و به جایی نگاه کنید که می‌خواهید اسب‌تان به آن‌سو برود.
اگر اسب شروع کرد از مسیر دایره به داخل بزند، عنان بیرونی را باز کنید تا او را به بازگشت به مسیر دعوت کنید و نگذارید شانه‌اش به بیرون بیفتد؛ در همین حال، پای داخلی او را به سمت همان عنان بیرونی هدایت کند و عنان داخلی فقط روی گردنش قرار بگیرد.
اگر روی عنان بیرونی سنگین شد، عنان داخلی را باز کنید و عنان بیرونی را روی گردنش بخوابانید.
شما باید با عنان باز و جداشده او را در مسیر هدایت کنید، نه اینکه با کشیدن ناگهانی، دورش بچرخانید.
وقتی به نیمه آن دایره رسیدید، یعنی ۱۸۰ درجه دورتر از مانع، آگاهانه شروع کنید به نرم کردن دست‌ها، شانه‌ها و آرنج‌ها و این نرمی را تا پایین دست ادامه دهید تا هم بدن‌تان رها شود و هم بتوانید فاصله را ببینید و به خودتان اجازه دیدن آن را بدهید.
—کریس کاپلر، آوریل ۱۹۹۹
۷.
هنگام درساژ نشسته در یورتمه، در زین بالا و پایین می‌پرم
چرا مشکل‌ساز است: ریتم شما با حرکت بالا و پایینِ پشت اسب هماهنگ نیست.
ممکن است در بالا آمدن، همراه اسب خوب حرکت کنید، اما در پایین آمدن به سرعت او برنمی‌گردید.
این یعنی وقتی اسب دوباره بالا می‌آید، شما هنوز در حال پایین آمدن هستید.
در نتیجه زین به نشیمنگاه شما برخورد می‌کند، این ضربه شما را بیشتر به بالا پرتاب می‌کند و باز هم دیرتر پایین می‌آیید.
راه‌حل: یورتمه را تا حد امکان آرام و کم‌نوسان نگه دارید. در یورتمه سبکِ کاری، ریتم بالا و پایین رفتن شما حدود ۷۵ ضربه در دقیقه است، اما در یورتمه نشستهِ کاری این ریتم به حدود ۱۵۰ ضربه در دقیقه می‌رسد؛ یعنی دو برابر یورتمه سبک. و به‌طور کلی، هرچه یک حرکت سریع‌تر باشد، برای اجرای آن به هماهنگی بیشتری نیاز دارید. بنابراین وقتی در حال تمرین هستید و می‌خواهید با حرکت اسب هم‌زمان شوید و در عین حال حواستان به همه نکات دیگر هم باشد، آهسته‌تر کردن کار باعث می‌شود درساژ نشسته آسان‌تر و شدنی‌تر شود.
چند گام یورتمه بروید؛ بعد، پیش از آن‌که فرم‌تان از هم بپاشد، به قدم برگردید. اگر هنگام بیشتر کردن تعداد گام‌های یورتمه نشسته متوجه شدید موقعیت بدنی‌تان را از دست می‌دهید، خسته می‌شوید یا دوباره از ریتم خارج می‌شوید، بلافاصله به قدم برگردید و خودتان را دوباره جمع‌وجور کنید. تنها راهی که یک حرکت را خوب یاد می‌گیرید، این است که آن را درست انجام دهید. اگر بعد از خراب شدن وضعیت بدنی‌تان یا شروع بالا و پایین پریدن، همچنان ادامه بدهید، خوب نشستن در زین را یاد نخواهید گرفت. بلکه بد نشستن را تمرین می‌کنید. همچنین به این فکر کنید که زین را به پایین فشار می‌دهید. هر وقت در زین بالا و پایین پرتاب می‌شوید، حس می‌کنید کنترل از دست‌تان خارج شده است. اما فشار دادن زین به پایین، راه دیگری است برای اینکه مفصل لگن‌تان خم یا بسته شود و تقریباً به‌طور خودکار سریع‌تر پایین بیایید. و باور کنید یا نه، همین کار به شما این حس را می‌دهد که در موقعیتی که غریزه‌تان می‌گوید کنترلی ندارید، دوباره اختیار کار را در دست گرفته‌اید. —سندی هاوارد، اکتبر ۲۰۰۶
۸.
ساق پاهایم بی‌ثبات است
چرا مشکل‌ساز است: مدام رکاب‌تان را از دست می‌دهید، در نگه داشتن وزن روی پاشنه‌ها مشکل دارید، ساق‌تان پشت تنگ می‌لغزد و بالاتنه‌تان روی پرش به سمت جلو متمایل می‌شود، هرچقدر هم که برای حفظ ثبات تلاش کنید.
ساق پای درست و ثابت اهمیت بسیار زیادی دارد، چون پایه و اساس کل وضعیت بدنی شما را شکل می‌دهد.
راه‌حل: رکاب‌ها را آن‌قدر کوتاه کنید که زاویه پشت زانوی شما تقریباً بین ۹۰ تا ۱۰۵ درجه باشد. بند رکاب باید عمود بر زمین قرار بگیرد و بتوان یک خط مستقیم فرضی از پشت پاشنه‌ها تا لگن و سپس تا شانه‌های شما ترسیم کرد. وزن‌تان را در پاشنه‌ها رها کنید و پنجه پاها را حدود ۳۵ تا ۴۵ درجه به بیرون بچرخانید تا قوی‌ترین بخش ساق‌تان ــ قسمت داخلیِ پایینیِ پشت ساق ــ روی پهلوی اسب قرار بگیرد.
اگر پنجه پایتان به اندازه کافی به بیرون زاویه نداشته باشد، نگه‌داشتن ساق پا در جای درست برایتان دشوار می‌شود؛ اگر هم بیش از حد به بیرون باشد، زانو از زین جدا می‌شود، پشت ساق پایتان به پهلوی اسب می‌چسبد و پایتان استحکام لازم را نخواهد داشت.
برای عادت‌کردن به طول درست رکاب و تمرکز بر نگه‌داشتن ساق پا در موقعیت صحیح و تقویت آن، این تمرین ساده یورتمه نشسته‌وبرخاسته را انجام دهید: با قرار دادن پا در موقعیت درست و بدنی که حدود ۲۵ درجه جلوتر از خط عمود قرار دارد، یورتمه نشسته‌وبرخاسته را آغاز کنید.
اجازه دهید حرکت اسب شما را از زین به بالا هدایت کند.
هم‌زمان، احساس کنید حدود ۲۰ درصد از فشار پایتان از ساق به زانو و ران منتقل می‌شود؛ اما به یاد داشته باشید که ساق پایتان باید همچنان کنار تنگ اسب بماند.
برای تثبیت موقعیت ساق پا، وقتی به بالاترین نقطه در حرکت نشسته‌وبرخاسته می‌رسید، آگاهانه سعی کنید وزن را به پاشنه‌ها منتقل کنید.
در زمان پایین آمدن، با استفاده از عضلات ران، بخش جلویی نشیمنگاه خود را آرام و نرم ـ نه با ضربه ـ روی زین بنشانید.
آن‌قدر این حرکت را ادامه دهید تا احساس کنید خسته شده‌اید و پایتان از موقعیت درست خارج می‌شود.
سپس چند دقیقه در قدم به خودتان استراحت بدهید و بعد دوباره یورتمه نشسته‌وبرخاسته را از سر بگیرید.
—فرانک مدن، نوامبر ۱۹۹۵
۹. من با ران‌ها و زانوهایم فشار می‌دهم
چرا مشکل‌ساز است: فشار دادن با ران و زانو معمولاً باعث می‌شود پاشنه شما به بیرون بچرخد و ساق پا از جای خود خارج شود، به عقب شناور شود و ـوقتی در یورتمه هستیدـمدام با ضربه‌هایی پیاپی به پهلوی اسب بخورد.
اگر جفتک، رم‌کردن یا هر اتفاق دیگری باعث شود تماس زانوهایتان با زین از بین برود، کارتان تمام استـچون آنچه شما را روی اسب نگه می‌دارد، این است که مرکز ثقل‌تان را تا حد ممکن پایین بیاورید: تا پاشنه‌ها.
اگر مرکز ثقل شما در زانوها متوقف شود، از اسب جدا می‌شوید!
راه‌حل: در قدم، یورتمه و در نهایت کانتر، رکاب‌ها را از پا خارج کنید یا آن‌ها را ضربدری کنید و این تمرین‌ها را انجام دهید:
- بگذارید پاهایتان آزادانه آویزان باشد؛ سپس زانوها را یکی‌درمیان صاف و خم کنید تا مستقل از پهلوهای اسب حرکت کنند.
- وقتی پای چپ شما صاف می‌شود، پای راست خم می‌شود و در گام بعدی برعکس.
- زانو را مستقیم به سمت بالا بیاوریدـنه به سمت بیرونـو فقط به اندازه‌ای نگه دارید که تماس فشاری‌تان قطع شود، سپس بگذارید دوباره پایین بیفتد.
- —لندون گری، مارس ۱۹۹۹
برای اینکه با ران و زانو فشار نیاورید، بگذارید پاهایتان آزادانه آویزان باشد، سپس زانوها را یکی‌درمیان صاف و خم کنید.
وقتی پای چپ شما صاف می‌شود، پای راست خم می‌شود و در گام بعدی برعکس.
۱۰. پاشنه‌هایم پایین نمی‌مانند
چرا مشکل‌ساز است: بالا آمدن پاشنه‌ها باعث می‌شود بالاتنه شما به جلو واژگون شود یا به عقب بیفتد، به‌ویژه هنگام عبور از موانع.
راه‌حل: ابتدا اسب‌تان را کاملاً جلوِ ساق بیاورید: پاشنه را پایین بدهید و ساق‌تان را بکشید تا از او بخواهید به جلو برود. اگر با نیروی رانش و انرژی بیشتر پاسخ نداد، با شلاق، پشت ساق، ضربه‌ای بزنید یا با مهمیز تذکری سبک بدهید.
حالا در قدم، به حالت کلاسیک و درستِ دوپوینت بروید. برای اینکه فقط روی زانو ننشینید، این کار را مرحله‌به‌مرحله انجام دهید: اول دست‌ها را جلو ببرید و یال اسب را بگیرید تا به دهان او فشار نیاورید. بعد، در حالی که سینه پا روی رکاب است و انگشت کوچک پا به‌آرامی با شاخه بیرونی رکاب تماس دارد، پاشنه را پایین بدهید و شروع کنید به بالا آمدن. سپس زانو را باز کنید و در نهایت مفصل ران را ببندید. وزن‌تان را رو به پایین رها کنید. باید حس کنید داخل ران، داخل زانو و بخش بالاییِ داخل ساق‌تان نزدیک پهلوی اسب قرار گرفته است؛ نه به این دلیل که دارید می‌چسبید، بلکه چون در حال کشش هستید. پاشنه را تا جایی که می‌توانید پایین بیاورید و این کار را با رها کردن مچ پا به طرفین انجام دهید، نه بالا و پایین؛ مچ پا این‌طور کار نمی‌کند. در هر سه گام حرکتی، این حالت متعادل دوپوینت را تمرین کنید تا کاملاً برایتان خودکار شود. — پم بیکر، مارس ۲۰۰۱
