کی‌دبلیوپی‌ان صدرنشین رده‌بندی کتاب‌های انساب درساژ ۲۰۲۶

چهار نعل: کی‌دبلیوپی‌ان صدرنشین رده‌بندی کتاب‌های انساب درساژ ۲۰۲۶

تحلیل کریستوفر هکتور

امسال نیز دفتر انساب کی‌دبلیوپی‌ان بار دیگر با ۱۳٫۳۷۵ امتیاز در صدر رده‌بندی قرار گرفت.

شش اسب برتر که در کسب این جایگاه نقش داشتند، عبارت‌اند از:

 

دفتر انساب اولدنبورگ نیز مانند سال گذشته با ۱۲٬۸۹۳ امتیاز در جایگاه دوم قرار گرفت.

شش اسب برتر این دفتر انساب که بیشترین سهم را در امتیازآوری داشتند، عبارت‌اند از:

 

دفتر انساب هانووری با ۱۱٬۵۹۶ امتیاز در رده سوم قرار گرفت.

این دفتر انساب در سال ۲۰۲۵ نیز سوم شده بود.

شش اسب برتر آن عبارت‌اند از:

کریستوفر هکتور نگاهی دقیق‌تر به پشت این اعداد دارد

هنوز هم دوره‌ای را به یاد دارم که پرورش‌دهندگان آلمانی اسب‌های درساژ، در زمانی که پرورش اسب درساژ در هلند تازه در حال شکل‌گیری بود، نگاهی تا حدی از بالا به پایین به آن داشتند.

آن‌ها می‌گفتند هلندی‌ها شاید اسب‌های پرش با اسب فوق‌العاده‌ای پرورش دهند، اما اگر درساژ می‌خواهید باید به آلمان بروید؛ به‌ویژه هانوور.

اما زمانه چقدر تغییر کرده است. امسال برای دهمین سال پیاپی، کی‌دبلیوپی‌ان جایگاه نخست رده‌بندی دفاتر انساب درساژ دبلیوبی‌اف‌اس‌اچ را از آن خود کرد؛ در حالی که دفتر انساب هانووری در رده سوم قرار گرفت و دو مورد از شش اسبی که امتیاز این دفتر را تأمین کردند، فرزندان نریان‌های هلندی بودند.

هلندی‌ها چگونه به این موفقیت رسیدند؟

نخست با به‌کار گرفتن همان راهبردی برای نریان‌های درساژ که پیش‌تر در پرش با اسب در پیش گرفته بودند.

در حالی که نریان‌ها در هانوور تقریباً همگی در مالکیت فرباند بودند و با مبلغی نه‌چندان بالا در جایگاه نریان‌های دولتی تسله قرار می‌گرفتند، نگه‌داران نریان در هلند می‌توانستند خودشان مبلغ خدمات را تعیین کنند و بهترینِ بهترین‌ها را جذب و حفظ کنند.

نکته مهم‌تر این بود که در حالی که دفاتر انساب آلمانی همچنان به هدف پرورش اسب همه‌فن‌حریف پایبند مانده بودند، هلندی‌ها خیلی زود نشانه‌ها را دیدند و برنامه پرورش خود را به دو شاخه پرش با اسب و درساژ تقسیم کردند.

این روند از سال ۱۹۹۰ آغاز شد؛ زمانی که در آزمون‌های نریان‌ها این دو گرایش به رسمیت شناخته شد، و در سال ۲۰۰۵ به سیاستی رسمی تبدیل شد.

جای تعجب نیست که تیم هلند را قهرمان جهان، گلاموردیل، در صدر دارد؛ اسبی که حاصل برنامه دقیق و سنجیده پرورش گرت-یان فان اولست است. در این مورد، او برای یافتن لرد لدر دیل، نریانی سبک‌تر و ظریف‌تر، به آلمان رفت تا آن را با مادیان‌های برخاسته از سیلمی پایه‌اش، نگرو، تلاقی دهد.

آنه فان اولست و لرد لدر دیل

گرت به من گفت: «در هلند، ما نریان‌ها و مادیان‌های زیادی از جز، کراک و خطوط خونی آن‌ها داشتیم، بنابراین به خون تازه نیاز داشتیم و به همین دلیل لرد لدر دیل را خریدیم.

دلیل دیگر این بود که فکر می‌کردم ویژگی‌های خوب او خیلی خوب با ویژگی‌های خوب نگرو جور درمی‌آید.

ما مادیان‌های زیادی از نگرو داشتیم و او نریان مناسبی بود که می‌شد با مادیان‌های نگرو ترکیبش کرد.

لرد لدر دیل نرمی زیادی می‌دهد، حضور زیادی می‌دهد و جلوی خیلی خوبی به اسب می‌بخشد.

او این ویژگی‌ها را خیلی خوب به مادیان‌های نگرو منتقل می‌کند؛ مادیان‌هایی که اغلب کمی جمع‌تر هستند، قدرت زیادی دارند و در حرکات جانبی کمی از نرمی و انعطاف کم دارند.

نقاط قوت نگرو خیلی خوب با لرد لدر دیل ترکیب می‌شود و این ترکیب موفقی بوده است: چیپندیل، اوردیل، فری‌تیل و گلاموردیل، همه از همین ترکیب به دست آمده‌اند.»

این‌که این نریان چگونه به نام پرورش‌دهندگان هانووری آمریکایی، داگ و لوئیز لدر دیل، نام‌گذاری شد، تا حدی در هاله‌ای از ابهام است.

یک بار از ینس مایر، که نریان‌های لدر دیل را در اختیار داشت، پرسیدم و او مبهم پاسخ داد: «موضوع به زمانی برمی‌گشت که داشتم با فان اولست معامله‌ای انجام می‌دادم...»

جگربام و بکی مودی؛ کسی که این اسب اخته را نیز پرورش داده است

جگربام، دومین اسب هلندی از نظر امتیاز، او هم از یک نریان آلمانی به نام دانته ولتینو است؛ نریانی که پدرش، ده نیرو از دونرهال، یکی از ستاره‌های واقعی پرورش اسب‌های درساژ به شمار می‌رود.

ده نیرو نریانی بود که رئیس مرکز دولتی نریان‌های هانووری در تسله این فرصت را داشت که هنگام صدور مجوز، او را به‌عنوان یکی از ۱۰ نریانی انتخاب کند که تسله در آن روزگار برایشان حق تقدم داشت. اما ظاهراً چون دکتر باده مصمم بود محصول بومی هانوور، یعنی ولتمایر، را تبلیغ کند و نه فرزندان دونرهال را که درست آن سوی مرز در اولدنبورگ بودند، گزینه ده نیرو را فعال نکرد و در نتیجه، تا حدی برخلاف انتظارش، این کره‌اسب به دست پرورش‌دهنده برجسته، بورشارد والر، رسید.

با آن‌که در شجره‌نامه دانته ولتینو دو تلاقی از ولتمایر دیده می‌شود، خود ولتمایر در جایگاه نریان مولد موفق نبود.

با وجود این‌که او در نخستین فصل جفت‌گیری‌اش با ۲۰۰ مادیان برتر هانوور جفت‌گیری کرد، آن هم زمانی که به‌جای فرستاده شدن به یکی از ایستگاه‌های کوچک محلی و واگذار شدن به شانس خود با مادیان‌های همان منطقه ــ که پیش از ولتمایر برای همه نریان‌ها همین روال بود ــ در مرکز دولتی نریان‌ها ماند، این نریان نتوانست اسب‌های اجرایی موفقی تولید کند.

کارل هستر و فیم

?

باقی اسب‌های گروه ک و پ ن نیز از تبارهایی کاملا هلندی هستند؛ فیم از بوردو، فلامبو از آمپر، ایندین راک از آپاچی و گریت اسکیپ کملوت از جانسون.

ایندین راک باشکوه که این روزها در ایالات متحده می‌درخشد، بار دیگر ماجرای مضحک دبلیواف‌اف‌اس را به یاد می‌آورد؛ چرا که دوران فعالیت آپاچی، پدر او، در سیلمی محدود شد؛ آن هم زمانی که مشخص شد او نیز مانند پسرش از نظر دبلیواف‌اف‌اس مثبت است.

ایندین راک

اولدنبورگ در رده سوم جدول قرار دارد. آن‌ها هم از داشتن کتاب انسابی نسبتا باز سود برده‌اند و همچنین از موفقیت بزرگ برادران شوکموله در پرورش اسب بهره‌مند شده‌اند.

آلوین، برادر نخست، نه‌تنها سوارکار بزرگی در پرش با اسب بود، بلکه پرورش‌دهنده هم بود؛ در حالی که برادر دوم، ورنر، پژوهشگری برجسته در زمینه اسب ورزشی و نویسنده سه کتاب درباره پرورش اسب بود.

او به من گفت: «به طور معمول، یک اسب به اندازه بلندپروازی پرورش‌دهنده‌اش خوب می‌شود.

شاید این حرف کمی دیوانه‌وار به نظر برسد، اما اگر بیشتر به آن فکر کنید، معنا پیدا می‌کند.

وقتی پرورش‌دهندگان به اندازه کافی برای رسیدن به بالاترین هدف تلاش کنند، دستیابی به آن ممکن است؛ تاریخ پرورش همه‌گونه حیوانات هم همین را نشان می‌دهد.

شما می‌توانید هر آنچه می‌خواهید پرورش دهید؛ فقط باید آن‌قدر باهوش، سرسخت، نیرومند و توانمند باشید که بدون ترس از پیامدها این کار را انجام دهید؛ آن وقت این کار ممکن است.

اما آدم‌ها از نظر فکری بیش از حد تنبل‌اند؛ می‌گویند ‹ما فقط می‌توانیم اسب درساژ پرورش دهیم› یا ‹ما فقط می‌توانیم اسب پرش با اسب پرورش دهیم›.

این اشتباه است.»

برادر سوم، پاول، از همه مهم‌تر است و از جهات بسیاری پرورش اسب ورزشی را متحول کرده است.

او آن‌قدر اهمیت دارد که باید کتابی مستقل تماما به او اختصاص داده شود.

نریان‌هایی که در امتیاز اولدنبورگ نقش داشته‌اند، به‌خوبی نشان می‌دهند پرورش‌دهندگان این مجموعه تا چه اندازه با دیدی باز جست‌وجو کرده‌اند و انتخاب‌هایشان چقدر هوشمندانه بوده است: هلند، هانوفر، تراکنر، هلند، تراکنر.

ویوالدی

اسب شماره یک آن‌ها، ویوا گلد، نماینده موفق‌ترین تبار سال‌های اخیر، یعنی خط ویِ ویوالدی، است.

شجره این نریان تقریبا تاریخچه تحول درساژ در هلند را بازگو می‌کند: کراک سی، جز، اولفت؛ با این حال اوژن ریسینک، نابغه پرورشی که ویوالدی را مشهور کرد، اذعان دارد که هنوز کمی برایش معماست که خلق‌وخوی افسانه‌ای ویوالدی و پسرانش دقیقا از کجا می‌آید.

او گفت: «جالب است، چون اگر به تبار ویوالدی نگاه کنید، کراک سی و جز را می‌بینید و انتظار دارید که...

دیوانه‌وار باشد.

اما در عین حال، آن‌ها این‌قدر راحت و خوش‌سواری هستند؛ و من مطمئنم که این ویژگی از خود ویوالدی شروع می‌شود.»

در جایگاه سوم، فرباند هانوفر قرار دارد و همین خود تا حدی نشان‌دهنده ناتوانی آن‌ها در تولید نریان‌های پدر است؛ چرا که حتی یک اسب از تیم آن‌ها هم فرزند نریانی از برنامه پرورشی هانوفر نیست.

بیشتر امتیازهای هانووری از اسب فوق‌العاده «فری‌استایل» به‌دست آمد؛ اسبی از فیدرمارک/دونرهال که برای دومین سال پیاپی عنوان پرورش‌دهنده سال WBFSH را برای پرورش‌دهنده آلمانی‌اش، اشتفان کورتس، به ارمغان آورد؛ و امیدواریم این یعنی دیگر بتوان پیشوند «ام‌تی سنت جان» را کنار گذاشت، چون آن اصطبل بریتانیایی هیچ نقشی در پرورش این مادیان نداشته است.

کواتربک

دو اسب دیگر هم ریشه در شرق و در نوشتات-دوسه دارند؛ جایی که کواتربک را از یکی از خانواده‌مادیان‌های نامدار خود پرورش دادند. پسر او، کواتر‌هال، از مادیانی از دونرهال نیز به مجموع امتیاز هانووری‌ها کمک کرد.

چهارمین اسب از نظر بیشترین امتیاز، «فرست کلاس» بود؛ اسبی از فورستن‌بال که این بار از مادیانی هانووری از برگامون به دنیا آمده بود.

پنجمین عضو تیم هانووری از آمپره است؛ نریانی که از این جهت جلب توجه می‌کند که تنها نریانی است که بیش از یکی از فرزندانش در این رده‌بندی حضور دارند.

شاید به دلیل مسیر حرفه‌ای تا حدی نامنظمش، از هلند تا سوئد و سپس ایالات متحده، آمپره تا اندازه‌ای نادیده گرفته شده است.

پدر او، روسو، یکی از مهم‌ترین انتقال‌دهندگان خون فررو بزرگ بوده و سویه مادری‌اش نیز کاملاً هلندی است: فلمینگ/آمور.

آمپره پدر ۶۸ پسر نریان و ۴۹ اسب شرکت‌کننده در گرندپری است.

آمپره

آمپره همچنین نمونه‌ای فوق‌العاده از این است که هلندی‌ها چگونه خطوط خونی پرش با اسب ــ عمدتاً از هولشتاین ــ را گرفته و از آن‌ها گونه‌ای تازه از اسب‌های متخصص درساژ ساخته‌اند.

به ردیف چهارم شجره آمپره نگاه کنید: سل فرانسه «لو مکزیکو»، هولشتاینر «فارن» ــ آن هم دو بار ــ، «پیلاتوس» نریان بنیادگذار اسب‌های پرش مدرن وستفالیایی، که خود پدر «پایلوت» و «پولیدور» بود، یکی دیگر از بزرگان هولشتاین یعنی «لاندگراف»، و پسر «کور دو لا بری‌یر» یعنی «کارنوال».

در ردیف سوم نیز به یکی دیگر از هولشتاینرهایی می‌رسیم که در شکل‌گیری وارم‌بلاد هلندی نقش داشت: آمور.

در نتیجه، این‌که چنین ترکیب خونی‌ای توانسته اسبی تا این حد ظریف و مدرن تولید کند و هم‌زمان محور توجه را از پرش با اسب به درساژ منتقل کند، خود نوعی پیروزی در پرورش به‌شمار می‌آید.

آمپره از روسو است؛ نریانی دیگر با پیشینه‌ای چندملیتی.

او نیز در سال ۱۹۹۸ در هلند به دنیا آمد، اما از سال ۲۰۰۶ پس از دو فصل حضور در ایستگاه مشهور نریان‌های خانواده پاپه در آلمان، در ایالات متحده مستقر شده است.

روسو

روسو از فررو، اسب درساژ شرکت‌کننده در رقابت‌های بین‌المللی، است و از مادری به دنیا آمده که از روئمر بود؛ نریانی دیگر که به آمریکا صادر شد و پس از یک دوران ورزشی در پرش با اسب در هلند، به اسب درساژ گرندپری تبدیل شد.

آمپره دو رشته زرین دیگر از پرورش درساژ هلندی را هم به این ترکیب اضافه می‌کند: فلمینگ و آمور.

وقتی پرورش‌دهنده نامدار هلندی، ویپکه فان در لاخه‌وخ، فلمینگ را در هولشتاین در دوره کره‌اسب نر خرید، به‌گمان زیاد پرش با اسب در ذهنش بود؛ دست‌کم شجره این اسب چنین چیزی را نشان می‌داد. همین‌طور هم شد و در آزمون عملکرد در هلند، یکی از سه نمره ۹ فلمینگ مربوط به پرش بود؛ و زمانی که در نسخه ۱۹۹۲/۹۳ نریان‌های برتر هلند برای او آگهی منتشر شد، تصویرش در حال پریدن از روی مانع بود.

اما در نهایت مشخص شد که تولیدات او در میدان درساژ می‌درخشند و فلمینگ به یکی از مهم‌ترین نریان‌های آغازین درساژ در هلند تبدیل شد.

دو پسر نریان فلمینگ، کراک سی و لینگ، عضو تیم درساژ هلند بودند و توانایی‌های او به‌عنوان پدر درساژ حتی در آلمان هم به رسمیت شناخته شد؛ جایی که در سال ۲۰۰۹، پسرش فربنکس قهرمان ارزیابی نریان‌های اولدنبورگ شد و با رقم رکوردشکن ۲۵۰٬۰۰۰ یورو به داگ لدردیل، پرورش‌دهنده آمریکایی اسب هانووری، فروخته شد تا در هنگست‌اشتاتسیون مایر مستقر شود.

آمور

مادر آمپر، نوه آمور است؛ اسبی که در سه‌سالگی از هولشتاین وارد شد.

از آنجا که آمور از ۱۹۵۹ تا ۱۹۹۰ زندگی کرد، نفوذی بسیار گسترده داشت و شجره‌نامه‌های هلندی پر از نام اوست؛ اغلب حتی چند بار در یک شجره‌نامه.

پرورش‌دهنده مشهور هلندی، هوب فان هل‌فورت، برنامه پرورش خود را بر پایه دو مادیان از آمور بنا کرد و از جمله، نریان بزرگ جاز را نیز بر همین پایه مادیانی به دست آورد.

نخستین نسل آمپر، پنج پسر را به رقابت انتخاب نریان‌های کی‌دبلیو‌پی‌ان در سال ۲۰۱۲ رساند و این اسب‌ها از نظر تیپ، گروهی بسیار چشم‌نواز بودند؛ به‌روشنی مُهر پدرشان را بر خود داشتند.

سه اسب از آمپر برای آزمون عملکرد تأیید شدند و اکس‌کالیبور از مادر دنیرو به قهرمانی راه یافت.

آمپر/فیدرمارک در نمایش نریان‌ها…

در حال حاضر، آمپر به‌شکلی درخشان با لاریسا پلویس و پسرش فلامبو، از مادری زئولیت، نمایندگی می‌شود؛ اسبی که در جام جهانی اشتوتگارت با امتیاز ۸۲ پس از ایزابل فرت و ویوا گلد در جایگاه دوم قرار گرفت.

۵۵۵

فلامبو
تصویر صفحه

منبع: The Horse Magazine

آموزش سوارکاری

قیمت و خرید اسب کی‌دبلیوپی‌ان

مشاهده در وب‌سایت اصلی