کنترل بهتر گام و کمک‌ها با تمرین «دایره مرگ»
اگر به‌خاطر آب‌وهوای زمستانی ناچارید در مانژی کوچک‌تر سوارکاری کنید، می‌خواهید از یکنواختی تمرین خارج شوید یا دنبال تمرینی تازه هستید تا تأثیر کمک‌های خود را محک بزنید، بد نیست «دایره مرگ» را به برنامه تمرینی‌تان اضافه کنید. این تمرین نام تهدیدآمیزش را از آن‌جا گرفته که برای عبور موفق از آن باید هر تک‌گام را سوار شوید و هدایت کنید؛ بنابراین، به همان اندازه که به مهارت در زین نیاز دارد، به تمرکز و قدرت تحلیل هم وابسته است.
ریچل راوودر، مربی هانتر/پرش با اسب که مالک و گرداننده نیتیو ریور فارمز در پرینستونِ تگزاس است، به‌طور منظم شاگردانش را با این تمرین دشوار به چالش می‌کشد تا به آن‌ها بیاموزد چگونه مؤثرتر از کمک‌های بیرونی استفاده کنند، پیچ‌های مربع‌تر بگیرند و قابلیت تنظیم‌پذیری اسب‌هایشان را بهبود دهند.
این تمرین همچنین به بهتر شدن تعادل، ریتم، کنترل گام و دقت شما در پرش کمک می‌کند، چون از شما می‌خواهد با تمرکز کامل بر کمک‌ها، تعداد درست گام‌ها را بین کاوالتی‌ها پیدا کنید. افزون بر این، کمک می‌کند بهتر درک کنید که خط سیر شما چه اثری بر فاصله‌ها و تعداد گام‌ها دارد و برای اسب‌هایی که تمایل به شتاب‌زدگی دارند هم مفید است، زیرا آن‌ها را به حفظ ریتمی یکنواخت تشویق می‌کند.
با استفاده از نکات راوودر، این «دایره مرگ» بدنام را با موفقیت پشت سر بگذارید.
چیدمان
این تمرین با چیدمانی ساده شامل چهار کاوالتی روی یک دایره انجام می‌شود. می‌توانید آن را به‌صورت تقریبی روی دایره‌ای ۲۰ متری در نظر بگیرید، اما اندازه نهایی به شکل و ابعاد مانژ شما هم بستگی دارد. راوودر ترجیح می‌دهد فاصله بین کاوالتی‌ها را کمی در حد نیم‌گامِ بین چهار و پنج گام تنظیم کند تا به شاگردانش یاد بدهد چگونه با تنظیم ریتم و خط سیر، تعداد گام‌های متفاوتی را بین هر دو کاوالتی ایجاد کنند. (برای اطلاعات بیشتر درباره اندازه‌گیری فاصله‌ها، می‌توانید از این نکات کاربردیِ رانی رایمر، سوارکار پرش با اسب، استفاده کنید.)
نکته: اگر سوارکاری مبتدی یا نیمه‌حرفه‌ای در سطوح پایین‌تر هستید، این تمرین فقط باید زیر نظر مربی یا یک فرد حرفه‌ای انجام شود.
شکستن تمرین به بخش‌های کوچک‌تر
راوودر پیشنهاد می‌کند پس از گرم کردن کامل روی کار فلت و اطمینان از اینکه اسب‌تان گوش‌به‌فرمان و پاسخ‌گو به کمک‌هاست، برای شروع، تمرین را ساده‌تر کنید: ابتدا فقط کاوالتی‌های ۱ و ۳ را با لید چپ در کانتر بروید و سپس در جهت عکس، از کاوالتی ۳ به ۱ را با لید راست در کانتر کار کنید. در هر دو جهت، تمرکزتان بر استفاده از کمک‌های بیرونی باشد تا اسب‌تان تا رسیدن به کاوالتی اول صاف بماند و هنگام پیچیدن به سمت کاوالتی دوم هم با پای بیرونی «در را ببندید» تا این راستی و تعادل حفظ شود.
سپس او توصیه می‌کند برای اینکه حس بهتری از کنار هم قرار دادن کل دایره پیدا کنید، کوالتی‌ها را از لید چپ از ۲ به ۴ و از لید راست از ۴ به ۲ در کانتر طی کنید. ممکن است متوجه شوید که یک بخش از دایره با بخش دیگر متفاوت سوارکاری می‌شود.
کنار هم گذاشتن «دایره مرگ»
حالا که حس سوار شدن روی هر چهار کوالتی را هم از لید چپ و هم از لید راست پیدا کرده‌اید، وقت آن است که کل دایره را کنار هم بگذارید. روودر از روی کوالتی ۱ و با لید چپ شروع می‌کند و ابتدا از شاگردانش می‌خواهد دایره را با کانتر جمع‌تر و با پنج گام بین کوالتی‌ها طی کنند. با همین نگاه، او سوارکاران را تشویق می‌کند که پیش از ورود، کانتری سربالا برقرار کنند و تماس با عنان را حفظ کنند تا در صورت نیاز از نیم‌توقف استفاده شود.
پیش از کوالتی ۱، آماده باشید که بلافاصله اسب‌تان را به سمت کوالتی ۲ هدایت کنید؛ برای این کار، کمی به چپ و به سمت بخش بعدی دایره نگاه کنید و آماده باشید پای بیرونی را ببندید تا اسب‌تان روی خط بماند. اگر برای گردش بیش از حد از عنان داخلی استفاده کنید، اسب را از خط خارج می‌کنید و نمی‌گذارید صاف و متعادل بماند. اگر چند بار طول کشید تا بتوانید از دایره عبور کنید، دلسرد نشوید. ممکن است چند تلاش لازم باشد تا بفهمید به چه میزان عنان و پا نیاز دارید، اما روودر مدام تأکید می‌کند که اگر از عنان استفاده می‌کنید، حتما باید با پای‌تان آن را پشتیبانی کنید.
اگر اسب شما به‌طور طبیعی گام بلندتری دارد، ممکن است لازم باشد برای اینکه پنج گام درست دربیاید، خط بیرونی را انتخاب کنید. و اگر دیدید بیش از حد درگیر فاصله‌ها شده‌اید، فقط به این فکر کنید که دارید یک دایره ۲۰ متری خوب و ریتمیک را در کانتر می‌روید که اتفاقا چهار کوالتی کوچک هم در مسیر آن قرار دارد.
وقتی پنج گام از سمت چپ را به‌خوبی اجرا کردید، جهت را عوض کنید و از سمت راست هم امتحان کنید؛ در این حالت از کوالتی ۳ شروع می‌کنید و دایره را در جهت مخالف کار می‌کنید. در نظر داشته باشید که شاید لازم باشد در جهت دیگر کمک‌هایتان را تنظیم کنید، چون بیشتر اسب‌ها یک جهت محبوب و نرم‌تر برای حرکت دارند و ممکن است در جهت دیگر به همان اندازه صاف یا قابل تنظیم نباشند.
در ادامه، روهودر از شاگردانش می‌خواهد این تمرین را در چهار گام سوار شوند و تأکید می‌کند که هرچند برای چهار گام باید طول گام اسب را کمی بازتر کنید، اما نباید کانتر اسب به حالتی دونده و تخت تبدیل شود؛ حالتی که در آن اسب پشتش را خالی می‌کند و روی دست جلو می‌افتد. حتی هنگام بلندتر کردن گام هم باید همان حس سربالایی را حفظ کنید. بعد از اجرای تمرین در پنج گام، چهار گام تندتر به نظر می‌رسد؛ بنابراین اهمیت دارد که کاملاً روی کمک‌های خود باشید، به مسیرتان نگاه کنید و هر گام را سوار شوید.
هرچه پیشرفت می‌کنید و توانایی تنظیم‌پذیری اسب‌تان بهتر می‌شود، با تغییر دادن تعداد گام‌ها بین کاوالتی‌ها، خودتان را بیشتر به چالش بکشید. برای مثال، می‌توانید از کاوالتی ۱ تا ۲ را در پنج گام، فاصله ۲ تا ۳ را در چهار گام، فاصله ۳ تا ۴ را در پنج گام و از ۴ تا بازگشت به ۱ را در چهار گام طی کنید.
امیدواریم این نکته‌ها به شما کمک کند از پس «دایره مرگ» بربیایید و پس از اجرای موفق آن، به سوارکار بهتری تبدیل شوید.
درباره ریچل روهودر
ریچل روهودر با بیش از ۱۷ سال سابقه سوارکاری رقابتی، از اسب‌های جوان تا اسب‌های دارای رتبه ملی، در برنامه نیتیو ریور فارمز در پرینستونِ تگزاس تلاش می‌کند به اسب و سوارکار کمک کند به اهداف خود برسند. او با تکیه بر پیشینه‌اش در رقابت در رده‌های هانتر، پرش با اسب و اکویتیشن، بر پرورش و پیشرفت اسب‌های جوان و همچنین پرورش سوارکاران در همه سطوح مهارتی تمرکز دارد.
روهودر مسیر خود در ورزش سوارکاری را در کلرادو آغاز کرد؛ جایی که در دوران جونیور، عمدتاً در منطقه ۸ به رقابت پرداخت. او در سوارکاری با اسب‌های ناآشنا توانایی بالایی نشان داد و تجربه گسترده‌ای در حضور در رقابت‌های هانتر، دربی‌ها، مدال‌های بزرگ اکویتیشن و پرش با اسب به دست آورد؛ در حالی که زیر نظر مارک مید، لاری جونمن و استیو جانسون تمرین می‌کرد. او که در سال ۲۰۱۰ جواز حضور در فینال‌های مکلی را کسب کرد، در ساحل شرقی آمریکا، از جمله در مسابقات سالنی، و نیز در ولینگتون فلوریدا هم به میدان رفت.
پس از پایان دوران جونیورش، روهودر وارد دانشگاه بیلور در واکو شد و مدرک مالی و حسابداری خود را گرفت. او هم‌زمان برای رقابت همراه با وودهیل فارمز و مت سایفرت به فلاور ماوندِ تگزاس رفت‌وآمد می‌کرد؛ مسیری که در نهایت باعث شد در دالاس ساکن شود و به عنوان سوارکار حرفه‌ای در منطقه دالاس-فورت ورث جایگاه خود را تثبیت کند.