کریستی هررا با میس لوسی قهرمان دربی هانتر آمریکا شد

چهار نعل: کریستی هررا با میس لوسی قهرمان دربی هانتر آمریکا شد

این صحنه را تصور کنید: زیر نور خیره‌کننده ورزشگاه، در برابر بیش از ۱٬۰۰۰ تماشاگر تشویق‌کننده، با کانتر وارد میدان می‌شوید و باید مسیر دشوار یک کلاس هندی‌هانتر را با ۱۱ مانع پشت سر بگذارید؛ موانعی که ارتفاع آن‌ها از ۳ فوت تا ۴ فوت و ۹ اینچ متغیر است، به‌علاوه یک دیوار نهایی چشمگیر.

حتی برای باتجربه‌ترین سوارکار حرفه‌ای هم چنین شبی، شبی بزرگ، اتفاقی مهم و چالشی جدی است.

اما برای کریستی هررا (Kristy Herrera)، برنده قهرمانی بین‌المللی هانتر دربی انجمن هانتر جامپر ایالات متحده در سال جاری در کنتاکی هورس پارکِ لکسینگتون، این چالش به‌طور ویژه‌ای سخت‌تر بود.

اسب او، میس لوسی، متعلق به هلن لناهان بود؛ اسبی که کریستی فقط دو هفته سوارش شده بود.

جنیفر آلفانو، مربی این تیم، کنار آخرین مانع دور هندی‌هانتر ایستاده است؛ دیواری با ارتفاع ۵ فوت و ۱٫۵ اینچ. میس لوسی معمولاً با جنیفر سوار می‌شد، اما او امسال به‌دلیل مصدومیت از حضور در این رقابت بازماند و بنابراین شاگرد سابقش، کریستی هررا، با کت قرمز، این مادیان کهر را سوار شد.

میس لوسی اسبی باتجربه بود و با جنیفر آلفانو (Jennifer Alfano) در زین، یکی از اسب‌های موفق و ثابت‌قدم در مدار دربی به‌شمار می‌رفت.

جنیفر هم در این کلاس چهره‌ای ناآشنا نبود؛ او در سال ۲۰۱۲ با جرزی بوی قهرمان دربی شده بود.

اما در ماه مه، جنیفر در جریان سقوطی در نمایشگاه اسب دوون به‌شدت آسیب دید و چند ماه جراحی و دوران نقاهت در پیش داشت.

وقتی نتوانست خودش با میس لوسی به این قهرمانی برود، ترجیح داد شاگرد سابقش سوار این مادیان بااستعداد اما خاص شود.

جنیفر توضیح داد: «اگر قرار بود عنان را به کسی بسپارم، این کار برای هر کسی غیر از کریستی سخت بود.

«ما رابطه‌ای قدیمی و طولانی‌مدت داریم و همین موضوع کار را آسان‌تر می‌کند.

«این‌که من و کریستی تا این اندازه به هم نزدیک هستیم، خیلی مهم بود.

«چون او این اسب را نمی‌شناخت، باید به من اعتماد می‌کرد.»

این اعتماد نتیجه داد؛ کریستی توانست این مادیان ۱۴ ساله را با تاختِ در دست تا آخرین مانع دور هندی، یعنی دیوار هیزمی با ارتفاع ۵ فوت و ۱٫۵ اینچ، به‌درستی هدایت کند.

این زوج با امتیاز مجموع ۵۸۷ که در دو روز مسابقه به‌دست آوردند، قهرمان سال ۲۰۱۶ شدند و با اختلاف پنج امتیاز از کوداکروم، اسبِ کلی فارمر، پیش افتادند.

این قهرمانی، نقطه اوج بیش از ۷۰ رویداد دربی در طول سال است و هم یک دور کلاسیک و هم یک دور هندی را در بر می‌گیرد.

امسال ۴۰ رأس از ۶۶ اسب حاضر در قهرمانی، به دور هندی که شنبه‌شب ۲۰ اوت در آرنای شیلا سی. جانسون برگزار شد، راه یافتند.

هر ترکیب اسب و سوارکار از سوی ۶ داور در قالب ۳ پنل داوریِ دو نفره امتیازدهی شد.

سوارکاران برای هر گزینه مانع بلند که انتخاب می‌کردند، از هر پنل یک امتیاز اضافه می‌گرفتند.

هر پنل همچنین می‌توانست بر اساس میزان چابکی و مهارت اجرای مسیر، تا ۱۰ امتیاز پاداش به هر سوارکار بدهد.

رده‌بندی نهایی بر پایه امتیاز مجموعِ دور کلاسیک و دور هندی تعیین شد.

مسیرهای قهرمانی دربی را طراحان مسیر، دنی مور و بابی مورفی، طراحی کرده بودند؛ آن‌ها می‌خواستند مسیری سنتی در سبک شکار سوارکاری ارائه کنند که در عین حال، از نظر فنی نیز به اندازه کافی دشوار باشد تا بتواند شرکت‌کنندگان را از هم متمایز کند.

با وجود پیچ‌های تند این مسیر هندی و گزینه‌های بلند و سنگین، کریستی گفت که روی میس لوسی احساس اطمینان داشت، چون «هیچ مانعی نیست که نتوانی او را به سمتش ببری.

او یک اسب فوق‌العاده است.

همه وسعت پرش و قدرت را دارد.

من بیشتر فقط سعی کردم مزاحمش نشوم و به این اعتماد کنم که وسعت پرش لازم را دارد؛ اینکه می‌توانی با کانتر و عنانی آزاد تا پای یک پرش عظیم بروی و خودش از پس آن برمی‌آید.»

تام برنان، داور مسابقه، گفت کریستی و میس لوسی در تمام آخر هفته قهرمانی «به‌طور مداوم عالی» بودند و همین عملکرد کلی برایشان عنوان قهرمانی را به ارمغان آورد.

تام توضیح داد: «میس لوسی در مسیر هندی بسیار رقابتی بود، اما جایی که قهرمانی را برد، ثباتش در طول دو روز بود.

او به اندازه‌ای چابک و هندی بود که با امتیازهای بونوس در کورس رقابت بماند، اما از همه هندی‌تر نبود.

جایی که واقعاً از بقیه پیش افتاد، اجرای باثبات و پیوسته‌ای بود که با مقداری ریسک همراه شد.

این مادیان بسیار خوب پرید.

او بارها و بارها با همان سبک درست و صحیحی که ما دنبالش بودیم پرید.

واقعاً هیچ ایرادی نمی‌شد از او گرفت.»

یک مجسمه شنی که گاوی را در حال سرک کشیدن از اصطبل نشان می‌داد، میان گزینه‌های بلند و کوتاهِ مانع ۶ قرار داشت. طراحان مسیر، بابی مورفی و دنی مور، ۱۰ مجسمه شنیِ سفارشی‌ساخت را به‌عنوان بخشی از طراحی موانع این قهرمانی گنجانده بودند.

در ادامه، مرور مانع‌به‌مانعِ دور هندی را می‌خوانید؛ همراه با دیدگاه‌های کریستی درباره اینکه چگونه این مسیر دشوار را پشت سر گذاشت و همچنین توضیحاتی از جنیفر؛ مربی و تماشاگری که به‌حق مضطرب بود.


مانع ۱: دروازه پیکتی و پرچین
ارتفاع:
گزینه بلند در سمت راست، ۴ فوت و ۷ اینچ؛ گزینه کوتاه در سمت چپ، ۳ فوت و ۱۰ اینچ

ساختار: یک مانع عمودی با قفسه‌های بوته در پشت یک دروازه پیکتی سفید.

عرض هر گزینه ۱۸ فوت بود (از چپ به راست) و عمق قفسه بوته ۱۶ اینچ بود.

نکات طراح مسیر: سوارکاران با کانتر به مرکز میدان می‌آمدند و سپس به سمت مانع ۱ برمی‌گشتند و رو به جایگاه تماشاگران حرکت می‌کردند.

پس از دور کلاسیک، خطوط زمینی بیشتری به این مانع اضافه شده بود، چون بعضی اسب‌ها برای پریدن از آن با فرم مناسب دچار مشکل می‌شدند.

بابی گفت: «ما می‌خواستیم اسب‌ها از این مانع زیبا بپرند.

هیچ میله‌ای وجود نداشت که بشود انداخت.

این مانع، نقطه کانونی میدان بود و انگار اسب‌ها می‌گفتند: ‹سلام، من اینجا هستم تا مسیرم را شروع کنم.›»
هر دو گزینه مانع اول، از روی لید راست یا چپ قابل دسترسی بود.

بابی گفت: «این مسیر درباره برابری بود.

می‌خواستیم اسب‌هایی که هر کدام یک لید را ترجیح می‌دهند، شروعی برابر داشته باشند.»

کریستی: مهم‌ترین چیزی که جن به من گفت این بود که این را مثل دور اول سوارکاری کنم و پیچ را تنگ‌تر بگیرم.

این نکته کمکم کرد، چون گاهی در راندهای هندی بیش از حد بلندپروازی می‌کنم و زیادی فشار می‌آورم.

هم مضطرب بودم و هم به لوسی اطمینان داشتم.

وقتی وارد شدم، به خودم گفتم: «بیا، از پسش برمی‌آییم.»

اولین کار این بود که یک چهارنعل خوب بگیرم.

چهارنعل بخشی از هندی است، بنابراین فقط می‌خواستم نشان بدهم که رو به جلو می‌رویم.

مجبور شدم برای آن پیچ سرعت را کم کنم و فاصله کمی کوتاه از آب درآمد، اما لوسی در جا باز کردن فوق‌العاده است و همین باعث شد همه‌چیز خیلی خوب پیش برود.

مانع ۳ در سمت راست با یک مجسمه شنی از نشان یو‌اس‌اچ‌جی‌ای احاطه شده بود.

از روی مانع اول پریدم و همان‌جا فهمیدم اوضاع خوب است.

آن مانع واقعاً یک دروازه بزرگ بود.

حس فوق‌العاده‌ای در هوا داشت و نخستین گزینه بلند بود.

آن‌قدر خوب پیش رفت که به من اعتمادبه‌نفس داد و باعث شد بتوانم از همان‌جا به ادامه مسیر فکر کنم.

جنیفر: مسیر را ــ شاید حدود صد بار ــ مرور کردیم و بعد من گفتم: «موفق باشی و لذت ببر.» فقط می‌خواستم همه‌چیز خوب پیش برود و برای کریستی تجربه لذت‌بخشی باشد، اما خودم واقعاً مضطرب بودم.

راستش کمی از خود بی‌خود شده بودم.

تماشاگر خوبی نیستم.

مدام بالا و پایین می‌رفتم.

و باور کنید، هر مانع را با او می‌پریدم.

کریستی به طرز باورنکردنی‌ای دستورالعمل‌ها را اجرا می‌کند.

هرچه گفته بودم انجام بدهد، دقیقاً اجرا کرد.

وقتی شروع کرد، نگران پیچ بین مانع ۱ تا ۲ بودم؛ خیلی تنگ بود.

لوسی اسبی بزرگ و کشیده است و مثل یک اتوبوس مدرسه دور می‌زند.

اما وقتی از آن پیچ گذشت و به مانع ۲ رسید، احساس خوبی پیدا کردم.

موانع ۲ و ۳: اکسر به ورتیکال
ارتفاع: هر دو مانع در خط هفت‌گامه روی ارتفاع ۳ فوت و ۱۰ اینچ تنظیم شده بودند.

ساختار: مانع ۲ یک اکسر بود که با ستون‌های بزرگ سفید قاب شده بود.

این مانع شامل سه بخش براش‌رک، یک دروازه سفید ریویرا در جلو و ریل‌های دوتایی در عقب بود.

مانع ۳ نخستین مانع با مجسمه شنی بود: یک ورتیکال شبیه پل از براش که در دو طرفش مجسمه‌های شنی روبان آبی و نشان یو‌اس‌اچ‌جی‌ای قرار داشت.

یادداشت‌های طراح مسیر: برای این مانع لازم بود از داخل مانع ۱۱ یک پیچ تند به راست بگیرید تا برای این خط که از دروازه ورود دور می‌شد، صاف شوید.

بابی گفت: «مانع ۲ فقط نسخه‌ای سنگین‌تر از مانع ۱ بود.

فقط می‌خواستیم اسب‌ها را تنظیم کنیم.

اما فاصله ۱۰۳ فوتی از اکسر تا ورتیکال، یک چالش فنی برای سوارشدن ایجاد می‌کرد.

اسب‌ها باید برای گرفتن آن پیچ داخلی، چابکی بالایی می‌داشتند.»

کریستی: باید آن پیچ را با برنامه می‌گرفتید، چون اکسر پهن بود و خط با زاویه به سمت راست می‌رفت.

اگر پیچ را می‌بریدید، به سمت چپ هدایت می‌شدید و خط طولانی‌تر می‌شد.

سعی کردم پیچ را آرام بگیرم تا بتوانم بعد از خروج از آن رو به جلو بیایم.

میس لوسی اکسر را آن‌قدر خوب پرید که عبور از خط هفت‌گامه بعد از آن آسان شد.

مانع ۴: اکسر با ریل طبیعی
ارتفاع:
گزینه بلند در سمت چپ، ۴ فوت و ۹ اینچ؛ گزینه کوتاه در سمت راست، ۳ فوت و ۹ اینچ

ساخت: یک اوکسر با ریل‌های طبیعی که با زاویه به سمت درِ ورودی میدان قرار گرفته بود. مجسمه شنی‌ای که در جلوی آن صحنه‌ای از دربی هانتر شیکاگو و در پشت آن صحنه‌ای از روباه و سگ‌های شکاری را نشان می‌داد، میان گزینه بلند و کوتاه قرار داشت. گزینه بلند ۴ فوت پهنا و ۱۲ فوت عرض داشت و گزینه کوتاه ۳ فوت و ۹ اینچ پهنا و ۱۶ فوت عرض داشت.

یادداشت‌های طراح مسیر: یک پیچ چپِ فنی به سمت اوکسرِ زاویه‌دار. گزینه بلندتر و باریک‌تر در سمت چپ قرار داشت و همین موضوع پیچ را دشوارتر می‌کرد. بابی گفت: «در این بخش از مسیر، باید به چپ می‌پیچیدیم.» او افزود: «و تصمیم گرفتیم از ریل استفاده کنیم، بنابراین در نهایت یک ریل اضافه هم گذاشتیم تا این مانع ظاهر محکم‌تری داشته باشد.» این مانع یکی از مجموع ۳ اوکسری بود که طبق قوانین فدراسیون سوارکاری ایالات متحده باید در مسیر قرار می‌گرفت.

کریستی: در تمام طول این پیچ، باید به رسیدن به پای مانع فکر می‌کردم، چون اوکسر بزرگی بود و بعضی از اسب‌ها با آن مشکل داشتند. اما از دلِ گام خیلی خوب درآمد. او فوق‌العاده از روی آن پرید. من فقط یال‌های بافته را گرفتم و توانستم روی اسب بمانم.

پس از فرود، صدای سوت کسی را شنیدم. بعد باید در مرکز تعادلم می‌ماندم و پیچ بعدی را به سمت مانع یورتمه انجام می‌دادم.

کریستی از گزینه بلند مانع ۴، با ارتفاع ۴ فوت و ۹ اینچ، پرید؛ اوکسری با عرض ۴ فوت و ریل‌های طبیعی.

مانع ۵: مانع یورتمه
ارتفاع:
۳ فوت

ساخت: یک کنده طبیعی. پهنای آن حدود ۲ فوت و ۶ اینچ تا ۳ فوت بود و در بخش میانی کمی باریک‌تر می‌شد.

یادداشت‌های طراح مسیر: این کنده روستایی از مسیر کراس‌کانتری در سوی دیگر پارک اسب کنتاکی به امانت گرفته شده بود. بابی محل قرار گرفتن آن را «جایی مناسب برای مانع یورتمه» توصیف کرد، چون رول‌بک به سوارکاران زمان می‌داد تا خود را برای عبور در یورتمه تنظیم کنند.»

کریستی: من و جن درباره این صحبت کرده بودیم که باید کاملاً مستقیم به آن برسیم. چون کنده بود، مانعی محکم به حساب می‌آمد و کمی هم پهن بود، بنابراین نمی‌شد با زاویه به آن نزدیک شد. اما لوسی در پرشِ یورتمه فوق‌العاده است. او خیلی مؤدبانه از روی آن عبور کرد، انگار یک کراس‌ریل باشد. همین باعث شد فرود خیلی خوب باشد و بتوانیم به سمت مانع بعدی رو به جلو حرکت کنیم.

مانع ۶: کلاسیک لاگ ایکن
ارتفاع:
گزینه بلند در سمت راست، ۴ فوت و ۹ اینچ؛ گزینه کوتاه در سمت چپ، ۳ فوت و ۸ اینچ

ساخت: این مانع چشمگیر اما سنتی از نوع کنده و بوته، به افتخار طراحان مسیر و مجسمه شنی میان دو گزینه که گاوی را در حال سرک کشیدن از داخل طویله نشان می‌داد، «حیاط طویله دنی و بابی» نام گرفته بود. این مانع از کنده‌های بلندِ روی‌هم‌چیده‌شده تشکیل شده بود و در سمت نزدیک‌شدن، بوته‌ها به شکل شیب‌دار به مانع تکیه داده شده بودند. کنده‌های کوتاهِ بالای مانع در قطعات ۲ فوتی بریده و درون ناودانی کم‌عمق قرار داده شده بودند تا اگر برخوردی رخ داد، از جای خود بغلتند و پایین بیفتند. در سمت فرود نیز تصاویر بُرش‌خورده یک اوپوسوم، چند مرغ و یک روباه که در درخت پنهان شده بود، به این تم اضافه می‌کرد.

یادداشت‌های طراح مسیر: پس از پیچیدن به راست بعد از مانع یورتمه، سوارکاران در امتداد بالای میدان با کانتر حرکت می‌کردند تا یکی از دو گزینه مانع ۶ را که با زاویه چیده شده بود، بپرند.

بابی گفت این مانع در ظاهر صفحه عمودی داشت، اما به‌دلیل بوته‌ها و شاخه‌هایی که به کنده منتهی می‌شد، بیشتر شبیه تریپل‌بار عمل می‌کرد.

او گفت: «می‌خواستیم سوارکار فقط عنان را کمی رها کند و اسب را تا پای مانع پیش ببرد.»

کریستی: در آن مقطع، من نیمی از مسیر را پشت سر گذاشته بودم.

همیشه سعی می‌کنم مسیر را به بخش‌های مختلف تقسیم کنم و تکه‌تکه به آن فکر کنم.

بنابراین برای من انگار همه چیز از نو شروع می‌شد؛ بعد از مانع یورتمه باید دوباره خودم را جمع‌وجور می‌کردم.

آن مانع برایم دردسرساز نبود.

روز قبل پریدنش آسان بود و روی آن هم بوته و شاخه‌های زیادی قرار داشت.

از طرفی لوسی تقریباً همه مانع‌ها را به یک شکل می‌پرد، بنابراین فقط باید برای زمان ماندن در هوا همراهش می‌ماندی.

کریستی برای این‌که فاصله‌ای بیش از حد بلند پیدا نکند، تا ۷ یا ۸ گام مانده به مانع ۱۱، آخرین پرش مسیر، به آن نگاه نکرد.

جنیفر: در آن لحظه واقعاً اعتمادبه‌نفس زیادی داشتم، چون همه چیز فوق‌العاده خوب پیش می‌رفت.

کریستی هنگام سواری واقعاً اهل فکر و تحلیل است.

همه چیز داشت کنار هم جور می‌شد.

مانع ۷: پیست مسابقه کنتاکی
ارتفاع:
۳ فوت و ۱۰ اینچ از هر دو طرف

ساخت: یک جفت مانع عمودی خوش‌دعوت با پرکننده‌ای به عرض ۳ فوت از پرچین.

این مانع شبیه نرده‌های پیست مسابقه طراحی شده بود و از پرچین، بوته و یک ردیف درختچه هالی ساخته شده بود.

پایه‌های مانع به شکل برجک‌های چرچیل داونز بود و مجسمه شنی میان دو مانع نیز ادای احترامی به امریکن فاروآه، قهرمان تریپل کراون، به‌شمار می‌رفت.

یادداشت‌های طراح مسیر: یک پیچ سریع به راست برای انتخاب سمت راست یا چپ این مانع، اما بدون گزینه اختلاف ارتفاع.

سوارکاران برای پیدا کردن زاویه درست و آماده شدن برای گردش تند به سمت مانع ۸ فضای زیادی داشتند، زیرا عرض هر دو سمت ۲۰ فوت بود.

کریستی: من سمت راست مانع را پریدم، چون هم ورودیِ کاربردی‌تری داشت و هم پیچ زیباتر و جمع‌وجورتری به سمت مانع شنی، یعنی مانع ۸، ایجاد می‌کرد.

مسیر همیشه روی فاصله اثر می‌گذارد، بنابراین وقتی به مانع نزدیک می‌شدم، فاصله را خیلی خوب دیدم و توانستم همان زاویه را حفظ کنم.

مانع ۸: مانع شنی
ارتفاع:
۳ فوت و ۸ اینچ

ساخت: یک مانع عمودی منحصربه‌فرد از شن فشرده با لایه‌ای فومی به ضخامت ۳ اینچ در بالا که با چمن مصنوعی پوشانده شده بود.

یادداشت‌های طراح مسیر: در هفته پیش از دربی، از رسانه‌ها دعوت شد تا از روند ساخت مجسمه‌های شنی در میدان بازدید کنند.

بابی گفت: «یکی از من پرسید آیا اسب‌ها واقعاً قرار است از روی شن بپرند؟»

او ادامه داد: «و من هم گفتم: ‹بله، همین کار را می‌کنند.› بنابراین خودم را به این ایده متعهد کردم و می‌دانستم که باید آن را اجرا کنیم.»

با این‌که مانع شنی با چسب مقاوم‌سازی شده بود، اما به احتمال زیاد در صورت یک گام اشتباه بزرگ از سوی یکی از اسب‌ها دوام نمی‌آورد.

بابی گفت: «برای این‌که این ایده عملی شود، احتیاط‌های زیادی به خرج دادیم.»

«اما من به همه گفتم: ‹از این مانع عبور خراب نکنید، چون حتما عکسش در رسانه‌ها منتشر می‌شود.›»

کریستی: بعد از پیچ کمی با حوصله‌تر رفتم، اما لوسی از حالت تقریبا ایستاده هم می‌تواند بپرد، بنابراین باز هم توانستم او را جمع‌وجور نگه دارم.

فکر می‌کنم خوش‌شانس بود که دیرتر در این کلاس رفتم و هیچ‌کس مانع را خراب نکرده بود.

فقط یک پیچ تمیز به سمت مانع بود.

مانع‌های ۹ و ۱۰: ترکیب واگن‌ویل این‌اوت
ارتفاع:
مانع ۹، یعنی ورتیکال ورودی، ۳ فوت و ۹ اینچ ارتفاع داشت و از یک تیر تکی تشکیل می‌شد که روی یک رول‌تاپ با پهنای ۳ فوت قرار گرفته بود.

مانع ۱۰، یعنی اکسر خروجی، ۳ فوت و ۹ اینچ ارتفاع داشت و فاصله تیر تا تیر آن ۳ فوت و ۹ اینچ بود.

ساختار: دیواره‌های چمنی با تیرک‌های طبیعی توس در بالا.

عرض ورتیکال ورودی ۱۲ فوت از چپ به راست بود و عرض اکسر خروجی ۱۶ فوت.

در دو سوی آن، پایه‌های واگن‌ویل با ارتفاع ۶ فوت قرار داشت.

یادداشت‌های طراح مسیر: سوارکاران پس از مانع شنی با کانتر دور می‌شدند و با یک رول‌بک تنگ به سمت راست، مستقیم به این ترکیب چالش‌برانگیز دو گامه می‌رسیدند.

این ترکیب با فاصله بلند ۳۹ فوت چیده شده بود.

بابی گفت: «این ترکیب، آخرین آزمون توان پرش اسب بود.»

او افزود: «آن‌ها با رول‌بک به این مانع می‌رسیدند و فاصله هم بلند بود، بنابراین یک چالش تاکتیکی ایجاد می‌کرد.

می‌خواستیم آن‌ها توان بدنی، قدرت پرش و کیفیت کانتر را نشان بدهند و این این‌اوت را با ریتم و درخشش پشت سر بگذارند.»

کریستی: دیده بودم که برای بقیه این مانع بلند سوار می‌شود، برای همین می‌خواستم کاملا مستقیم بروم.

وقتی به سمت این‌اوت می‌رفتم، با صدای بلند به خودم گفتم: «فقط جمعش کن.» احتمالا داورها هم شنیدند.

فقط سعی کردم در پیچ بیرون بمانم و دوباره اسب را جمع کنم، و هنگام خروج از پیچ با حرکت رو به جلو به آن رسیدم.

از بعضی عکس‌هایی که دیده‌ام، بهترین پرش لوسی روی مانع خروجی بود.

مانع ۱۱: چهارنعل دستی به سمت دیوار
ارتفاع:
دیوارِ گزینه بلند، ۵ فوت و ۱٫۵ اینچ؛ مانعِ جداگانهِ گزینه کوتاه، ۳ فوت و ۹ اینچ

ساختار: این دیوار که طوری طراحی شده بود که شبیه یک اسب در حال استراحت به نظر برسد، از بلوک‌های چوب هیزمی، بوته و چمن مصنوعی ساخته شده بود.

ارتفاع سر اسب ۱۰ فوت و ۶ اینچ بود و عرض کل نمای مانع از چپ به راست ۲۸ فوت؛ در حالی که بخش قابل پرش آن ۱۴ فوت عرض داشت.

با احتساب بوته‌ها و پرچین‌های مسیر نزدیک‌شدن به دیوار، پهنای مانع حدود ۵ فوت بود.

گزینه کوتاهِ مانع ۱۱ یک دیوار جداگانه از پیچک به شکل مارپیچ بود که با بلوک‌هایی در بالا تکمیل می‌شد و در مسیری جداگانه، حدود ۲۰ فوت سمت راست دیوار اصلی قرار داشت.

یادداشت‌های طراح مسیر: بابی گفت جلوی دیوار با فضای سبز شیب‌بندی شده بود تا «تا جای ممکن برای یک مانع، دعوت‌کننده باشد.»

او گفت: «با اینکه دیوار بود، اما مثل یک تریپل‌بار می‌پرید.

آن سوارکاران می‌توانستند کاملا تا پای مانع بروند.

بابی اضافه کرد: «نکته درباره آن دیوار این بود که یک مانع اختیاری بود»، و اشاره کرد که تقریبا همه ۲۵ سوارکار حاضر در فینال قهرمانی، گزینه بلند مانع ۱۱ را انتخاب کردند.

«در واقع پریدن از روی دیوار منحنیِ مارپیچ کمتر از دیوار بزرگِ اسب دعوت‌کننده بود.

برای آن‌جا به آن اندازه خطِ زمین نگذاشته بودیم.

با استفاده از مانع مارپیچ، سوارکار باید نقطه‌ای را روی مانع انتخاب می‌کرد، مستقیم از میان گوش‌های اسب نگاه می‌کرد و نقطه‌ای را نشانه می‌گرفت، خط را صاف نگه می‌داشت و امیدوار می‌ماند که میله‌ای نیفتد.»

کریستی: راستش اصلاً از ارتفاع آخرین پرش نترسیده بودم و جن به من گفته بود که روی لوسی فقط همین یک گزینه را دارم.

وقتی مسیر را پیاده بازبینی کردیم، فقط فکر کردم ارتفاعش در حد موانع جایزه بزرگی است که تابستان امسال فرصت پریدن‌شان را داشته‌ام و با شناختی که از توان پرش لوسی داشتم، واقعاً به آن مطمئن بودم.

تلاش کردم چهارنعلِ کنترل‌شده را زود نشان بدهم و بعد اسب را متعادل کنم.

من عادت دارم وقتی مانع دور است، چشمم را بیش از حد جلو بیندازم.

برای همین تا وقتی هفت یا هشت گام به آن دیوار مانده بود، اصلاً به آن نگاه نکردم تا مبادا زودتر از حد لازم ببینمش و برای رسیدن به آن بی‌قرار شوم.

خوشبختانه دقیقاً همان‌طور که می‌خواستم از آب درآمد؛ هنوز می‌توانستم اسب را جلو ببرم، اما فاصله هم بیش از حد بلند نبود.

آن لحظه تا وقتی امتیاز روی تابلو نیامده بود، نمی‌دانستم برنده شده‌ام.

یاد گرفته‌ام وقتی داخل میدان هستم به بردن فکر نکنم، چون آن وقت دیگر از فکر کردن به سوارکاری غافل می‌شوم.

بردن تا وقتی کل مسیر تمام نشده باشد، اتفاق نمی‌افتد.

شنیدن فریاد همه از سکوها واقعاً اتفاق بزرگی بود.

وقتی فرود آمدیم، آن‌قدر آسوده‌خاطر شده بودم که حس کردم همان کاری را که برایش آمده بودم انجام داده‌ام.

تلاش می‌کردم مسیر را مانع به مانع بروم، به لوسی شتاب ندهم و اجازه بدهم همان‌طور که بلد است عملکردش را نشان بدهد.

او در آن کلاس واقعاً یک حرفه‌ای تمام‌عیار است.

می‌دانستم اگر او را در موقعیت درست قرار بدهم، همه‌چیز درست پیش می‌رود.

جنیفر: نزدیک بود اصلاً نتوانم آخرین پرش را تماشا کنم.

یک لحظه نگاهم را برمی‌گرداندم و لحظه‌ای بعد دوباره نگاه می‌کردم.

صادقانه بگویم، اگر روی اسبی بودم که فقط برای همین دور سوارش شده بودم، هیچ‌وقت به آن مانع کانتر نمی‌آمدم.

کریستی آن را بی‌نقص سواری کرد، انگار فقط یکی دیگر از همان پرش‌ها بود…

نه تندتر شد و نه کندتر؛ فقط با چهارنعل به سمتش آمد و آن را در همان ریتمِ گام‌ها سواری کرد.

همین که از دیوار عبور کرد، دیگر از شدت هیجان از خود بی‌خود شده بودم؛ فریاد می‌زدم و گریه می‌کردم.

واقعاً لحظه‌ای خاص بود.

تعیین یک استاندارد تازه
در حالی که برنامه دربی بین‌المللی شکارچیِ انجمن هانتر جامپر ایالات متحده وارد هشتمین سال خود می‌شد، بابی مورفی، طراح مسیر، می‌خواست کمی فضا را تغییر دهد.

بابی با اشاره به گزینه‌های بلند و جسورانه و دیوار دلهره‌آور ۵ فوت و ۱٫۵ اینچیِ دور هندِ قهرمانی امسال گفت: «همیشه در این رشته گفته می‌شد که اسب‌های هانتر آن‌قدر بزرگ نمی‌پرند.

اما باید زمانی هم باشد که اسب‌های هانتر به چالش کشیده شوند.

آن دیوار یک پرش بزرگ بود.

و همان مانع، لحظه‌ای بود که اسب‌های هانتر برابری خود را با اسب‌های جامپر ثابت کردند.»

علاوه بر این، بابی و دنی مور، طراح همکار او، با گنجاندن ۱۰ مجسمه شنیِ منحصربه‌فرد و سفارشی به‌عنوان بخشی از طراحی موانع، استاندارد تازه‌ای از خلاقیت را در دربی به ثبت رساندند.

او گفت: «این ایده را سال ۲۰۱۰ برای بازی‌های جهانی سوارکاری این‌جا در لکزینگتون دیدم.»

کتاب‌فروشی جوزف-بث یک سازه عظیم شنی داشت که همه رشته‌های بازی‌های جهانی سوارکاری را بازنمایی می‌کرد.

بابی گفت: «همان‌جا بود که این ایده کم‌کم در ذهنم شکل گرفت.»

تیم سندتستیک از ساراسوتا در فلوریدا این مجسمه‌های شنی را با استفاده از بیش از ۱۲۵ تن شن و بیش از ۲۰ گالن چسب ساخت.

بابی اذعان کرد: «کارهای اجرایی خیلی بیشتر از چیزی بود که انتظارش را داشتم.

فکر می‌کردم یک لایه پلاستیک پهن می‌کنیم، مقداری شن می‌ریزیم و چند مجسمه می‌تراشیم.

اما کار خیلی سخت‌تر از این حرف‌ها بود.

از طرفی هم باید با شرایط آب‌وهوایی کنار می‌آمدیم.

وقتی یکی از طوفان‌های کنتاکی از راه رسید، هیو کینکانون، مدیر مسابقه، و راب مورفی، پدرم، با یک تیم ۲۰ نفره مشغول برپا کردن چادرها شدند تا از آن محافظت کنند.

واقعاً ماجرایی پرهیجان بود.»

بابی گفت ساخت مسیر در «مقیاسی بزرگ» انجام شد و یک تیم دوم هم در تمام طول هفته دربی تا نیمه‌های شب کار کرد تا همه‌چیز را سر و سامان بدهد.

این تیم حتی یک مانع کوچک پرش با اسب، یعنی مانع ۸، را از شن ساخت؛ اتفاقی که برای برنامه دربی برای نخستین بار رخ داد.

همچنین در بازگشت به سنت، امسال بخشی با چهارنعل دستی و یک مانع یورتمه هم به مسیر اضافه شد؛ بخش‌هایی که چند سال از مسیر قهرمانی حذف شده بودند.

این درخواست رون دانتا، رئیس کمیته بین‌المللی دربی هانتر USHJA، بود که می‌خواست اطمینان پیدا کند طراحی نوآورانه مسیر همچنان بازتاب‌دهنده تاریخچه ورزش هانتر باشد.

بابی گفت مسیر چالش‌برانگیز امسال برای برنامه دربی یک «پله پیشرفت» بوده است و افزود که سوارکاران در سال ۲۰۱۷ می‌توانند در مسیر رسیدن به امتیاز کامل برای یک اسب دربی، منتظر گزینه‌هایی با ارتفاع ۴ فوت و ۳ اینچ و ۴ فوت و ۶ اینچ باشند.

بابی گفت: «فکر می‌کنم با این مسیر، سناریویی بی‌نقص نوشتیم.

اما قرار نیست همیشه همه‌چیز شبیه یک پویسانس هانتر باشد.

در سال ۲۰۱۷، موضوع یک دیوار بزرگ نیست.

موضوع، امتیاز کامل است.»

این مطلب نخستین‌بار در شماره نوامبر ۲۰۱۶ نشریه پراکتیکال هورسمن منتشر شد.

منبع: Practical Horseman – Training

مشاهده در وب‌سایت اصلی