ژیمناستیک پرش با اسب چگونه سواری را بهتر می‌کند

چهار نعل: ژیمناستیک پرش با اسب چگونه سواری را بهتر می‌کند

هر مربی‌ای که تا امروز با او کار کرده‌ام، از تمرینات ژیمناستیکی به‌عنوان ابزار تمرین استفاده کرده است.

بعضی‌ها زیاد از آن استفاده می‌کردند و بعضی‌ها گاه‌به‌گاه، اما همه از آن بهره می‌بردند.

دلیلش هم ساده بود: تمرینات ژیمناستیکی جواب می‌دهند.

اوایل دوران حرفه‌ای‌ام متوجه شدم اسب‌هایم در جلسه‌های تمرین ژیمناستیکی پیشرفت می‌کنند و از آن زمان تا امروز، این تمرینات را به بخشی اساسی از برنامه تمرینی‌ام تبدیل کرده‌ام.

حدس می‌زنم هر کسی که با اسب از روی مانع پریده باشد، در مقطعی از دوران سوارکاری‌اش یک تمرین ژیمناستیکی ساده را انجام داده باشد.

اما تمرینات ژیمناستیکی پیچیده‌تر، مانند نمونه‌ای که در بالا آمده، به‌طور منظم دیده نمی‌شوند.

وقتی شما و اسبتان در مبانی کار به ثبات برسید، می‌توان تمرینات ژیمناستیکی را با پیچیدگی شگفت‌انگیزی طراحی کرد.

این تمرین ژیمناستیکی از کتاب اخیر من با عنوان «ژیمناستیک مدرن» گرفته شده است.

اسب باید با یورتمه به گرید نزدیک شود و از روی چوب جای‌گذاری عبور کند.

بعد از آن، یک دوبل‌بانس ساخته‌ام، سپس با دو گام به یک هاگزبک می‌رسد و پس از آن هم با دو گام به یک دوبل‌بانس دیگر.

یادتان باشد همه تمرینات ژیمناستیکی را مرحله‌به‌مرحله بسازید و بپرید، نه اینکه همه اجزا را یک‌باره بچینید.

اثر نسخه نهایی این گرید این است که گام اسب شما روی دوبل‌بانس اول جمع‌تر می‌شود، سپس روی هاگزبک بازتر می‌شود و بعد در دوبل‌بانس آخر دوباره جمع می‌شود؛ تمرینی بسیار پیچیده برای اسب و سوارکار.

منظورم از تمرینات ژیمناستیکی، دو یا چند مانع است که با فاصله‌ای اندازه‌گیری‌شده از هم قرار می‌گیرند تا تعداد مشخصی گام میان آن‌ها ایجاد شود.

اسب‌ها از پریدن مکرر موانع از نقطه صحیح پرش سود می‌برند.

البته فرض من این است که شما این تمرین ژیمناستیکی را درست اندازه‌گیری کرده‌اید.

کمی بعد درباره این موضوع صحبت خواهیم کرد.

هرچه اسب‌ها موانع بیشتری را درست بپرند، اعتمادبه‌نفسشان بیشتر می‌شود.

این اعتمادبه‌نفس به آرامش منجر می‌شود و همین موضوع تکنیک آن‌ها را بهتر می‌کند.

رادنی جنکینز، یکی از موفق‌ترین سوارکاران پرش با اسب ما، یک‌بار گفته بود که اگر اسب در خط بالایی بدنش هر میزان تنش داشته باشد، پاهایش را جمع نخواهد کرد.

شما هم به همان دلایلی که اسبتان سود می‌برد، از پرش ژیمناستیکی بهره‌مند می‌شوید.

قابل‌پیش‌بینی بودن حرکت پرش، که شامل دانستن زمان جدا شدن اسب از زمین هم می‌شود، به شما اجازه می‌دهد آرام باشید و روی این تمرکز کنید که حرکت او را درست همراهی کنید.

چون می‌دانید در هر مرحله از تلاش اسب چه باید رخ دهد ــ نزدیک‌شدن، برخاستن، پرواز، فرود و خروج ــ می‌توانید روی این تمرکز کنید که در زمان درست، در جای درست باشید.

وقتی بدانید اسبتان با آرامش و ریتم مناسب از میان یک گرید ژیمناستیکی عبور می‌کند، راحت‌تر می‌توانید به این فکر کنید که هنگام فرود بعد از مانع، وزن خود را در مچ پاهایتان پایین ببرید یا آرنج‌هایتان را شل کنید تا دست‌هایتان هنگام استفاده اسب از سر و گردنش، همراهی درستی داشته باشند.

ساده شروع کنید
وقتی به ارزش پرش ژیمناستیکی متقاعد شدید، گام بعدی این است که تصمیم بگیرید از کدام تمرین مشخص استفاده کنید.

هنگام انتخاب یک تمرین، باید دو نکته را در نظر داشت: میزان آمادگی و مرحله تمرین اسب شما، و درسی که می‌خواهید در این جلسه به او بیاموزید.

طبیعی است که وضعیت آموزشی اسب، مهم‌ترین عامل در این تصمیم‌گیری باشد.

همه ما دوست داریم اسب‌هایمان بتوانند از چیدمان‌های بسیار پیچیده با مانع‌ها و فاصله‌های مختلف بپرند، اما چنین تمرینی برای اسب‌هایی که تجربه محدودی در پرش دارند مناسب نیست.

در شروع، به تمرین‌های ساده و پایه پایبند بمانید؛ اسب خودش به شما نشان خواهد داد چه زمانی برای رفتن به مرحله بعد آماده است.

کتاب‌های متعددی درباره تمرین‌های ژیمناستیکی در دسترس است و من خودم هم چند عنوان در این زمینه نوشته‌ام.

اگر هم شما و هم اسبتان در کار با ژیمناستیک بی‌تجربه هستید، برای نخستین تجربه خود یکی از ساده‌ترین تمرین‌های کتاب را انتخاب کنید.

اگر اکنون تکنیک اسب‌تان را با تمرین‌های ساده تثبیت کنید، بعدتر خواهید توانست تمرین‌های پیچیده را هم ساده جلوه دهید.

چیدمان را با دقت انجام دهید
وقتی تمرین را انتخاب کردید، باید درباره نحوه چیدن درست آن صحبت کنیم.

به یک محوطه هموار با کف‌سازی مناسب نیاز دارید؛ فضایی در ابعاد ۶۰ در ۱۲۰ فوت، احتمالاً حداقل اندازه لازم است.

من در زمستان از تمرین‌های ژیمناستیکی زیادی استفاده می‌کنم و به همین دلیل، بیشتر تمرین‌هایم در مانژ سرپوشیده انجام می‌شود.

محوطه محصور مطلوب است، اما ضروری نیست؛ به شرط آنکه محل تمرین شما هموار باشد و کف مناسبی داشته باشد.

وسیله بعدی که نیاز دارید، متر نواری است.

در نهایت، دوست دارم بتوانید فاصله‌ها را با قدم‌زدن دقیق اندازه بگیرید؛ اما فعلاً از متر استفاده کنید.

در تمرین اسب‌ها به اندازه کافی متغیر وجود دارد؛ دیگر نیازی نیست ناخواسته فاصله‌ای را وارد کار کنید که نتیجه مطلوب را به همراه نداشته باشد.

فاصله داخلی میان عناصر ژیمناستیکی را اندازه بگیرید؛ منظورم این است که اندازه‌گیری را از سطح پشتیِ نخستین پایه مانع تا سطح جلوییِ پایه مانع بعدی انجام دهید.

هر دو سمت تمرین را اندازه بگیرید تا مطمئن شوید چیدمان کاملاً متقارن است.

علاوه بر این، فاصله پایه‌های بیرونی تا دیوار یا نرده مانژ را هم اندازه بگیرید و مطمئن شوید این فاصله در تمام طول خط ژیمناستیکی یکسان است.

اگر چیدمان ژیمناستیکی شما کج باشد، به‌جای آنکه به اسب یاد بدهید در خطی مستقیم بپرد، به او یاد می‌دهید به یک سمت یا سمت دیگر متمایل شود.

اگر مانژ شما نرده پیرامونی ندارد، تا جایی که می‌توانید تلاش کنید چیدمان ژیمناستیکی به شکلی متقارن قرار بگیرد.

حین کار، وضعیت را حفظ کنید
برای آنکه تمرین‌های ژیمناستیکی بیشترین اثر را داشته باشند، به کمک یک گروه کنار مانع نیاز است.

مطمئن شوید آن‌ها شن‌کش در اختیار دارند تا به کف مانژ رسیدگی کنند.

فاصله‌های اندازه‌گیری‌شده در پرش ژیمناستیکی باعث می‌شود اسب‌ها بارها و بارها در یک نقطه پا بگذارند.

این موضوع باعث می‌شود کف در یک ناحیه دایره‌ای‌شکل جابه‌جا شود.

گروه کنار مانع باید مواد کف را از بیرون این دایره دوباره به داخل برگرداند؛ در غیر این صورت، در نهایت در محل کَندن اسب برای پرش، گودالی ایجاد می‌شود.

ژیمناستیک می‌تواند در کنترل شتاب‌زدگی هم مؤثر باشد.

اول از همه، آرامش خودتان را حفظ کنید.

شما نه نخستین سوارکاری هستید که اسبش با شتاب از میان یک تمرین ژیمناستیکی عبور کرده و از این سر تا آن سرِ مسیر، میله‌ها را ریخته است، و نه آخرین نفر خواهید بود.

می‌توانید این مشکل را برطرف کنید، اما برای موفقیت به ذهنیتی آرام و منضبط نیاز دارید.

اگر اسب‌تان پیش از کاوالتی یا تیر راهنمایی که قبل از نخستین مانع قرار دارد تند می‌شود، او را در الگوی عدد هشت کار کنید، به‌طوری‌که محل تقاطع این دو دایره درست در برابر ورودی تمرین ژیمناستیکی قرار بگیرد.

در آغاز، باید عدد هشت را با چند طول اسب فاصله از گرید اجرا کنید.

روی حفظ یک یورتمه موزون تمرکز کنید و فعلا نگران پریدن نباشید.

نگاه شما باید این‌گونه باشد که به پاس یورتمه ثابت و منظم اسب‌تان، به او اجازه می‌دهید چند تمرین ساده را بپرد.

هرچه اسب‌تان آرام‌تر می‌شود، می‌توانید محل تقاطع دو دایره را قدم‌به‌قدم به ورودی گرید ژیمناستیکی نزدیک‌تر کنید تا در نهایت وارد تمرین شوید و از میان آن عبور کنید.

برخی اسب‌ها آرام وارد تمرین می‌شوند، اما روی موانع بعدی بر سرعت‌شان می‌افزایند و به‌جای کانتر، با چهارنعل از تمرین خارج می‌شوند.

این نوع اسب‌ها را معمولا می‌توان با قرار دادن یک تیر فرود در فاصله ۹ فوتی پشت مانع بهبود داد.

این تیر باعث می‌شود اسب‌تان برای فرود به پایین نگاه کند که به بهبود شکل پرش او کمک می‌کند؛ کشیده شدن خط بالایی بدنش نیز به آرامش بیشتر منجر می‌شود.

علاوه بر این، تیر فرود باعث می‌شود اسب‌تان در محل درست، پشت آخرین مانع، به زمین برگردد و در نتیجه پیش از مانع بعدی فضای بیشتری در اختیار داشته باشد.

اگر اسب‌تان تا به حال این روش را ندیده است، پیش از استفاده از آن در گرید ژیمناستیکی حتما آن را آموزش دهید؛ به این صورت که او را در یورتمه، رفت‌وبرگشت، از روی یک تیر راهنما که در فاصله ۹ فوتی یک مانع عمودی با ارتفاع کمتر از ۲ فوت قرار گرفته عبور دهید.



افزودن به مسئله

در هفته‌ها و ماه‌های آینده، اسب‌تان باید بتواند از یک گرید ژیمناستیکی شامل ۳ تا ۴ مانع در خط مستقیم عبور کند، در حالی که ریتمی یکنواخت در کانتر را حفظ می‌کند.

اگر بتوانید به این مرحله برسید، آن وقت می‌توانید از تمرین ژیمناستیکی به شکلی پیشرفته‌تر استفاده کنید.

حالا که اسب‌تان در تعادل خود روی موانع به ثبات رسیده است، می‌توانید آموزش انعطاف‌پذیری را هم آغاز کنید.

برای معرفی مفهوم انعطاف‌پذیری، باید با دهان اسب‌تان ارتباط برقرار کنید.

از این مرحله به بعد، باید در جریان تمرینات ژیمناستیکی واقعا سوارکار باشید، نه فقط یک مسافر باهوش.

برای آموزش انعطاف‌پذیری، دو ابزار پایه در اختیار داریم: فاصله و شکل.

برای مثال، می‌توانیم با وارد کردن پرش‌های جهشی، به اسب‌تان یاد بدهیم که خیلی نزدیک به مانع قدم بگذارد و با این حال با ایمنی بپرد؛ این موانع که به آن‌ها «بدون گام» هم گفته می‌شود، با فاصله ۱۰ تا ۱۲ فوت از یکدیگر چیده می‌شوند.

در مراحل بعدی آموزش، می‌توانید با افزودن دو جهش پیاپی و همچنین کوتاه‌تر کردن فاصله میان اجزای تمرین در الگوهای یک‌گام و دوگام، درجه دشواری تمرین ژیمناستیکی را بالاتر ببرید.

در نهایت، اگر اسب شما می‌تواند به‌راحتی گامش را کوتاه کند، باید به او یاد بدهید که با بازتر کردن تدریجی فاصله‌ها بین موانع، گامش را بلندتر کند.

راه دیگر برای آموزش کشش به اسب، استفاده از شکل موانع برای تغییر دادن شکل باز شدن بدن او روی پرش است.

من از اکسِرهای بسیار کوتاه و بسیار عریض استفاده می‌کنم تا به اسب‌ها یاد بدهم سر و گردنشان را پایین بیاورند، خط بالایی بدنشان را بکشند و هنگام عبور از مانع با اندام‌های عقبی فشار بیاورند.

وقتی از اکسِرهای کوتاه و عریض استفاده می‌کنم، همیشه یک چوب سوم را به‌صورت مورب روی بخش بالایی مانع قرار می‌دهم تا اسب تصور نکند با یک بونس روبه‌رو است و داخل آن قدم نگذارد.

(به‌عنوان نکته‌ای حاشیه‌ای، متوجه شده‌ام که می‌توانم با کار دادن اسب‌ها روی اکسِرهای کوتاه و عریض، سبک پرش آن‌ها را در جلو بهتر کنم.

فکر می‌کنم این بهبود به این دلیل رخ می‌دهد که آن‌ها استفاده بهتری از شانه‌هایشان یاد می‌گیرند.

در نتیجه، دفعه بعد که بیش از حد به مانع نزدیک شوند و برای پریدن بدون خطا نیاز داشته باشند در بخش جلویی بدن کارآمد باشند، بهتر می‌توانند جلوی بدنشان را جمع کنند.

)

ممکن است متوجه شوید که ما با پایین آوردن سر و گردن اسب و اطمینان از این‌که او به‌درستی از طریق خط بالایی بدنش نیرو را منتقل می‌کند، انعطاف‌پذیری او را بهبود داده‌ایم.

شباهت این موضوع با کار کردن اسب درساژ به شکل «کشیده و پایین» کاملاً وجود دارد.

این یادآوری می‌کند که در هر رشته‌ای، هرگز نباید اصول پایه را در تمرین اسب‌ها نادیده بگیریم.

برای خرید یک نسخه از کتاب جیم با عنوان «ژیمناستیک مدرن»، می‌توانید به www. HorseBooksEtc. com مراجعه کنید.

این مطلب نخستین‌بار در شماره مارس ۲۰۱۴ نشریه پرکتیکال هورسمن منتشر شد.

منابع و پیوست‌ها:

منبع: Practical Horseman – Training

آموزش سوارکاری

مشاهده در وب‌سایت اصلی