چطور دور هانتر را حرفهای و امتیازآور بروید
وقتی داوران میخواهند در کلاسهای هانتر رتبهبندی کنند، از خود میپرسند: «دوست دارم کدامیک از این اسبها را سوار شوم؟» با دورهایی که فقط ۹۰ تا ۱۲۰ ثانیه طول میکشند، زمان زیادی برای نشان دادن اینکه اسب شما پاسخ این پرسش است، وجود ندارد.
از لحظهای که وارد میدان میشوید تا وقتی آن را ترک میکنید، اجرای شما باید سرشار از راحتی و اعتمادبهنفس باشد.
ارتباط میان شما و اسبتان باید تقریبا نامرئی باشد.
هیچچیز نباید توجه داور را از دور اسب منحرف کند.
در واقع، بهترین سوارکاران چنان در منظره محو به نظر میرسند که تنها چیزی که به چشم میآید، خود اسب است.
سوارکاران برجسته هانتر اجازه میدهند حالت و بیان اسب آشکار شود تا هر مانعی که با آن روبهرو میشود، ساده، روان و تماشایی باشد.
چطور میتوان دوری با این کیفیت ارائه کرد؟
با ساختن یک تاثیر اولیه فوقالعاده و نشان دادن ریتمی زیبا و کاملا یکنواخت از ابتدا تا انتها، همراه با پیچهای نرم و جداشدن و فرودهای متعادل.
من نکتهها و تمرینهایی را برای کار در خانه در اختیارتان میگذارم تا به این اهداف برسید.
این ماه درباره سرعت پیشروی صحبت میکنم و تمرینهایی برای حفظ آن تا رسیدن به مانع و در عبور از پیچ به سمت یک خط ارائه میدهم.
ماه آینده، تمرینی را برای پیچیدن دور یک مانع و پریدن از مانعی دیگر روی قطر میدان مطرح میکنم و همچنین تمرینی دیگر برای چرخاندن سر هنگام پریدن در میان یک گرید، تا توانایی شما در نگاه کردن به جلو بهتر شود.
همانطور شروع کنید که میخواهید تمام کنید
یک دور برنده از همان کانتر آغازین و نخستین پرش شروع میشود.
این نه گرمکردن است و نه یک پرش مجانی؛ این هم حساب میشود.
مانع اول را طوری با کانتر طی کنید که انگار پیش از آن از چهار مانع گذشتهاید.
این کار از همان ابتدا نشان میدهد که قصد دارید این دور را روان و با اعتمادبهنفس اجرا کنید.
در بخش آماتور بزرگسال، رایجترین علامتی که روی برگه داوریام برای پرش اول مینویسم، یادداشت «کند و نزدیک» است.
سوارکاران معمولا مردد هستند و اسب را با پیشروی کافی نمیآورند.
در نتیجه، بیش از حد نزدیک و/یا ضعیف به مانع اول میرسند.
این باعث میشود با خودم فکر کنم: «اصلا خودشان میخواهند از این مانع بپرند؟»
اگر حسی که منتقل میکنید این باشد که «مطمئن نیستم الان اصلا بخواهم اینجا باشم»، نباید انتظار نمره بالا داشته باشید.
بخشی از این تردید از استرس ناشی میشود.
برای نکتههایی درباره مقابله با آن، به بخش کناری پایین صفحه با عنوان «خونسردیتان را حفظ کنید» مراجعه کنید.
بخشی از آن هم به کمتجربگی برمیگردد.
شاید بزرگترین تفاوت آماتورها و حرفهایها این باشد که آماتورها «صبر میکنند تا وقت رفتن برسد»، در حالی که حرفهایها «میروند تا وقت صبر کردن برسد».
حرفهایها با اطمینان به سمت موانع پیش میروند؛ حتی وقتی هنوز محل جداشدن را مشخص نکردهاند.
اگر از پیش با حرکت رو به جلو میآیید و برای رسیدن درست به مانع به کمی افزایش طول گام نیاز دارید، این امکان در اختیار شما هست.
اگر لازم است مکث کنید و به اسبتان کسری از ثانیه زمان بیشتری بدهید تا گامش جا بیفتد، انجام آن هم آسان است.
اما اگر بیش از حد محتاط باشید و اسب را رو به مانع نفرستید، دیگر این گزینهها را در اختیار نخواهید داشت.
ممکن است فاصله را دیر، در بخش پایانی نزدیک شدن به مانع، ببینید و بخواهید ناگهان به آن حمله کنید.
اسبتان که از این تغییر ناگهانی غافلگیر شده و تعادلش به هم خورده است، پرشی متوسط انجام میدهد و در آن سوی مانع نیز نامنظم فرود میآید.
بدترین حالت این است که با احتیاط به مانع نزدیک شوید و بعد متوجه شوید باید حتی بیشتر هم سرعت را کم کنید.
در این مرحله حتی ورزیدهترین اسبها هم برای انجام کارشان به زحمت میافتند.
بدون ایمپالژن، راستی و اعتمادبهنفس، این همراهان نجیب ما ناچار میشوند درست جلوی مانع از موقعیت دشواری بیرون بیایند؛ موقعیتی که خودِ سواریِ رو به عقب ما ایجاد کرده است.
نتیجه این وضعیت میتواند یک گام اضافه نامناسب، امتناع از پرش یا حتی سقوط باشد.
حتی اگر پرش کاملا خراب هم نشود، باز هم شما تغییر شدیدی در ریتم حرکت ایجاد کردهاید؛ ایرادی بزرگ در ورزش ما، چون چنین موقعیتهایی ناایمن هستند.
خطاهای مشابه، روی مانعهای تکی با مسیر نزدیک شدن طولانی نیز زیاد رخ میدهد.
برای بعضی سوارکاران، این موقعیت مثل جعبه پاندورا است.
چون احساس میکنند وقت زیادی دارند و باید کاری انجام دهند، درگیر تغییر دادن همهچیز میشوند؛ گاهی چند بار پشت سر هم؛ چه در پی یافتن فاصله ایدهآل باشند و چه بخواهند اسبشان را صافتر کنند.
سوارکارانی که در کلاسهای هانتر از ارتفاع ۲ فوت تا ۳ فوت و ۶ اینچ شرکت میکنند، فقط لازم است در محدوده یک محل پرش مناسب به مانع برسند تا به اسبشان فرصت دهند مانع را خوب بپرد.
آنها به دقتی در حد سوارکارانی که از ارتفاع ۴ یا ۵ فوت میپرند نیاز ندارند.
در عوض، باید روی برقراری ریتم، آهنگ و خط سیر درست تمرکز کنند و سپس کنترل فاصله را رها کنند.
تمرینهای زیر به شما کمک میکند این کار را انجام دهید.
برای این تمرینها به اسبی نیاز دارید که قابلیت تنظیم داشته باشد و با آرامش مایل به حرکت رو به جلو باشد.
(هرچند این تمرینها در درجه اول برای سوارکارانی طراحی شدهاند که در ارتفاع ۳ فوت و ۶ اینچ یا کمتر میپرند، اما بهراحتی برای همه سطوح قابل تغییر هستند.)
تکلیف: ریتم را تندتر کنید
کار را با تمرین افزایش ریتم آغاز کنید.
با این مفهوم راحت شوید که رو به جلو حرکت کنید تا زمانی که ببینید وقت انجام کار دیگری رسیده است؛ چه این کار، درخواست آرام و نامحسوس از اسب برای صبر کردن باشد و چه کمی افزایش دادن طول گام او، بدون اینکه ریتمش را تغییر دهید. روش کار این است:
یک جعبه گل یا یک چوب روی زمین، روی خط یکچهارم یا در یک مسیر نزدیک شدن طولانی بهصورت اریب قرار دهید.
هدف این است که از یک سر مانژ تا سر دیگر، روی یک خط مستقیم حرکت کنید و مانع را «خارج از گام» بپرید؛ یعنی در تمام مسیر همان کانتر رو به جلو و موزون را حفظ کنید، بدون ایجاد هیچ تغییری.
وقتی وارد پیچ میشوید، به جایی نگاه کنید که میخواهید در نهایت به آن برسید.
یک نقطه مشخص برای تمرکز پیدا کنید؛ مثلا برگی روی شاخه درخت یا گرهای در چوب دیوار مانژ سرپوشیده.
این نقطه باید کانون تمرکز شما باشد.
چوب زمینی یا فلاورباکس باید فقط بخشی از مسیر مستقیم شما تا مقصدتان باشد.
میتوانید نگاهی کوتاه به آن بیندازید، اما تمرکز اصلیتان باید روی نقطهای فراتر از انتهای میدان باشد.
بدن شما نگاهتان را دنبال میکند و اسبتان هم همینطور.
اگر از خط منحرف شد، چشمتان را از نقطه تمرکز برندارید.
همزمان که به آن نقطه نگاه میکنید، با پاها، نشست و دستهایتان او را دوباره به خط برگردانید.
در خروج از پیچ، رو به جلو بروید.
این کار نهتنها شانس شما را برای پریدن از روی فلاورباکس در گام مناسب بیشتر میکند، بلکه به راستتر شدن اسبتان هم کمک میکند.
تصور کنید تکهای نخ شل روی میز دارید که به شکل مارپیچ افتاده است.
اگر به شما بگویم با فشار دادن دو طرف نخ آن را صاف کنید، خیلی طول میکشد تا راست شود.
اما اگر دو سر نخ را از هم بکشید تا بلندتر شود، خیلی سریع صاف میشود.
برای اسب شما هم همینطور است.
بهترین راه برای راست کردن اسب، بلندتر کردن اوست.
وقتی این کانتر رو به جلو را برقرار کردید، آن را حفظ کنید.
به خودتان بگویید این مسیر هیچ تفاوتی با هیچ تقرب دیگری ندارد.
بارها از شاگردان میشنوم که میپرسند: «وقتی نمیدانم چه باید بکنم، چه کار کنم؟»
اعتماد کنید که وقتی فاصله تا چوب زمینی یا فلاورباکس را نمیبینید ــ چه ۲۰ گام مانده باشد چه دو گام ــ شما از قبل ریتم، آهنگ و مسیرتان را تنظیم کردهاید.
تنها کاری که باید بکنید این است که بالاتنه را راست نگه دارید و بگذارید پرش به سمت شما بیاید.
هر نتیجهای هم که حاصل شود، از یک تغییر ناگهانی در آخرین لحظه که از وحشت ناشی شده باشد بهتر است.
به همین شکل، در هر دو جهت، دو یا سه بار با کانتر از روی چوب زمینی یا فلاورباکس عبور کنید.
بعد سراغ تمرینهای دیگر بروید.
کمی بعدتر در همان جلسه سوارکاری یا روز دیگری در همان هفته دوباره به این تمرین برگردید تا اهمیتِ حفظ سرعت، مسیر و ریتم یکنواخت را به خودتان یادآوری کنید.
تکرار این تقربهای یکنواخت به «چشم» شما ــ یعنی تواناییتان در تشخیص فاصله تا نقطه مناسبِ برخاست ــ فرصت پیشرفت میدهد.
اگر در هر تقرب کانترتان را تغییر بدهید، هرگز چنین فرصتی به دست نمیآورید.
پیچها را نرم و روان بزنید
یکی دیگر از عناصر مهمی که در یک دور استثنایی هانتر اغلب دستکم گرفته میشود، پیچهاست. اگر درست اجرا شوند، کار پرش را بسیار آسانتر میکنند. اگر نادرست اجرا شوند، پرش را بهمراتب دشوارتر میکنند. اگر سوارکاران خیلی زود یا خیلی دیر بپیچند، معمولاً در نهایت با حمله به مانع، کشیدن عنان به عقب به امید بهدست آوردن زمان بیشتر، یا تلاش برای بردن اسب به چپ یا راست جهت اصلاح دیرهنگام مسیر مواجه میشوند. همه این کارها اسب را از تعادل خارج میکند و توانایی او برای اجرای یک پرش باکیفیت، مستقیم و چهارگوش را محدود میسازد.
حفظ همان آهنگ حرکت در طول پیچها برای بسیاری از سوارکاران چالشبرانگیز است. آنها با کانتر تا انتهای میدان میروند، در پیچ آهنگ حرکت را از دست میدهند و بعد سعی میکنند دوباره کانتر را پیدا کنند. در یک دور هانترِ نرم و زیبا، آن کانتر باید در تمام طول پیچ حفظ شود و حضور داشته باشد.
عادت دردسرساز دیگری که پیچها را خراب میکند، سواری با «دید تونلی» بین گوشهای اسب است. سوارکارانی که این کار را انجام میدهند، معمولاً اول میپیچند و بعد نگاه میکنند ببینند کجا قرار گرفتهاند. این دقیقاً مثل عوض کردن خط حرکت با خودرو است: نباید فقط فرمان را بچرخانید و بعد ببینید آیا در خط درست قرار گرفتهاید یا نه.
این اشتباهها بهویژه زمانی رایج است که خط تقرب به مانع، عبور از کنار یک مانع دیگر را هم در بر بگیرد. برای مثال، وقتی لازم است برای رسیدن به یک مانع تکی در خط قطری، از دور یک خط بیرونی عبور کنید، این وضعیت واقعاً دید افراد را بههم میریزد. سوارکاران معمولاً تا وقتی از مانع اول عبور نکردهاند، برای پیچ برنامهریزی نمیکنند. تا آن زمان، پیچ درست را از دست دادهاند و در مسیر اشتباه به سمت مانع قرار میگیرند. سپس چند گام بعدی را صرف اصلاح آن اشتباه و سازماندهی دوباره میکنند؛ چیزی که اغلب هم پرش را خراب میکند و هم روانی دور را، و گذشته از آن اسب را هم سردرگم میسازد.
راهحل مشکلاتی از این دست در پیچیدن ساده به نظر میرسد، اما همیشه آسان نیست: قبل از پیچیدن نگاه کنید. عادت کنید پیش از آنکه پیچ را شروع کنید، سرتان را بچرخانید و به جایی نگاه کنید که میخواهید به آن برسید، و بعد اسب را با همان نقطهای که روی آن تمرکز کردهاید، همخط کنید. به یاد داشته باشید که بدن شما و اسبتان از نگاهتان پیروی میکنند.
تمرین: حفظ آهنگ حرکت در طول پیچ
با ایجاد یک سیستم قابل اتکا برای خودتان، میتوانید پیچهای باکیفیتتری بسازید و نزدیکشدنهای نامنظم و ناپایدار را از مسیرهایتان حذف کنید. این تمرین بعدی، یعنی پیچیدن روی یک خط، و تمرینهایی که ماه آینده به اشتراک میگذارم، پیچهای شما و تواناییتان برای نگاهکردن به جلو را بهتر میکند.
پیچیدن روی یک خط، بر مهارتهای نقطه کانونی که در تمرین قبلی آموختید، بنا میشود. دو مانع را در یک خط در امتداد ضلع میدان بگذارید؛ با فاصلهای حداقل پنج گام از هم (۷۲ تا ۷۶ فوت، بسته به اسب شما و ارتفاع مانع).
با کانتر به انتهای میدان بروید و در حالی که تماس کافی با عنان را حفظ میکنید تا نگذارید اسب تندتر برود، ساقهایتان را به پهلوهای اسب فشار دهید. این کار، بخش عقبی بدن او را با انرژی درگیر میکند و کیفیت کانترش را بهتر میکند. همچنین کمک میکند ریتم را در طول پیچ حفظ کنید تا هنگام خروج از پیچ، همان کانتری را داشته باشید که هنگام ورود به آن داشتید.
وقتی با کانتر از عرض انتهای میدان عبور میکنید، سرتان را بچرخانید و به مانع اولِ خط نگاه کنید. وقتی مانع دوم از میان پایههای مانع اول در دیدتان قرار گرفت، پیچ به سمت خط را آغاز کنید. وقتی پیچ کامل شد و دو مانع در یک راستا قرار گرفتند، اسب را به مرکز هر دو مانع هدایت کنید و نگاهتان را روی نقطهای فراتر از انتهای دورِ میدان نگه دارید.
میدانم که او در بهترین موقعیت برای پرش خوب قرار دارد، چون از ابتدا تا انتها ریتم، سرعت و مسیر بسیار خوبی را حفظ کردهایم.
این دو تمرین را آنقدر تکرار کنید تا در حفظ سرعتتان تا رسیدن به مانع و همچنین در پیچیدن به سمت خط موانع، کاملا احساس راحتی و اطمینان داشته باشید.
ماه آینده، دو تمرین دیگر معرفی میکنم که بر همین مهارتها بنا میشوند و به تقویت آنها کمک میکنند.
خونسردیتان را حفظ کنید
برای اینکه یک دور را با اعتمادبهنفس آغاز کنید، مطمئن شوید که کارهای لازم را از پیش انجام دادهاید، بهموقع و زودتر رسیدهاید تا مسیر را یاد بگیرید و برنامه سواریتان را با مربیتان مرور کردهاید.
هرچه بیشتر فرصت حضور در میدان مسابقه را داشته باشید، کنترل اضطرابتان بهتر میشود.
اگر امکان شرکت مداوم در مسابقات را ندارید، راههایی پیدا کنید که شرایط مسابقه را در خانه یا در مزرعه یکی از دوستانتان شبیهسازی کنید.
در میدان، یک مسیر بچینید و چند پرش گرمکردن را در میدانی دیگر یا در پادوک مجاور قرار دهید.
در این بخش جداگانه درست مثل روز مسابقه گرم کنید، سپس وارد میدان شوید و مسیر را طوری بروید که انگار در یک مسابقه سوارکاری هستید و کسی هم در طول مسیر به شما راهنمایی نمیکند.
مسیر را فقط یک بار پرش کنید و به خودتان بگویید که باید نتیجه را همانطور که هست بپذیرید.
این ذهنیت «بدون فرصت دوباره» به شما کمک میکند دورهایتان را بهتر تحلیل کنید و برای نوبت بعد آمادهتر باشید.
برای اینکه در روز مسابقه بهترین عملکردتان را ارائه دهید، از همان راهکارهایی استفاده کنید که مدارس پیش از امتحان به دانشآموزان توصیه میکنند: خواب شبانه کافی داشته باشید، کارها را به دقیقه آخر موکول نکنید، آنقدر زود بیدار شوید که صبحانه خوبی بخورید و آب کافی بنوشید.
از نظر ذهنی، انتظار چندساعته برای شروع کلاستان در مسابقه سوارکاری میتواند دشوار باشد.
بسیاری از سوارکاران آنقدر مضطرب میشوند که خوردن و نوشیدن را فراموش میکنند و این موضوع واقعا روی عملکردشان اثر میگذارد.
سعی کنید چند ساعت پیش از کلاستان چیزی بخورید؛ حتی اگر فقط مقدار کمی منبع پروتئین، مثل مغزها و غلات باشد.
به این ماشین سوخت برسانید تا هم بدنتان درست کار کند و هم ذهنتان هوشیار بماند.
اگر میتوانید، یک دوست حامی را همراه خود ببرید تا به شما یادآوری کند که چقدر خوششانس هستید که فرصت حضور و سواری در مسابقه سوارکاری را دارید.
قرار است همه اینها لذتبخش باشد!
بعد از پایان کار هم، روزتان را بهعنوان یک پله در مسیری طولانی ارزیابی کنید، نه بهعنوان نتیجه نهایی.
پرکتیکال هورسمن از لین رایس برای در اختیار گذاشتن محل و اسب مورد استفاده در عکسهای این مقاله تشکر میکند.
از آیاچاسای تا مدار ای
تام برنان، سوارکار رشته هانتر، مربی و داور درجه «آر» فدراسیون سوارکاری ایالات متحده، مسیر موفق حرفهای خود را بهعنوان عضو تیم سوارکاری کالج استونهیل آغاز کرد.
او در حالی که مدرک روانشناسی خود را میگرفت، دو عنوان قهرمانی انفرادی در رقابتهای ملی انجمن مسابقات سوارکاری بیندانشگاهی به دست آورد و در فصل ۲۰۰۲–۰۳ نیز بهعنوان کاپیتان، تیمش را به عنوان قهرمانی تیمی آیاچاسای رساند.
او سپس به مجموعه تمرینی تونی ورکمن، وینتر هیل فارم، در هیلزبورو، ویرجینیا پیوست؛ جایی که کارش را بهعنوان مهتر آغاز کرد و پلهپله تا جایگاه فعلیاش بهعنوان کمکمربی بالا آمد.
در این مسیر، مشتریانی مانند لین رایس به او کمک کردند تا در میدان مسابقه با اسبهای بااستعداد همکار شود.
او برای نخستین بار با دیویدند جواز حضور در رقابتهای سالنی را به دست آورد و سپس با گرامرسی پارک و پرپل هارت در چندین قهرمانی مهم شرکت کرد.
در سال ۲۰۱۲، گرامرسی پارک به عنوان اسب برتر سال در بخش هانتر برنامه قهرمانی جهانی سوارکار هانتر USHJA انتخاب شد و تام نیز عنوان قهرمان ملی حرفهای نوظهور WCHR را به دست آورد.
این مطلب نخستین بار در شماره فوریه ۲۰۱۷ نشریه پرکتیکال هورسمن منتشر شد.