چرا باید ساق پیش از عنان به کار بیاید

چهار نعل: چرا باید ساق پیش از عنان به کار بیاید

یکی از مهم‌ترین اصول سوارکاری در هر سطح و در هر رشته این است که کمک‌های عنان هرگز نباید بدون کمک‌های پا به کار گرفته شوند. بسیاری از مربیان هنگام آموزش مبانی، کمک‌ها را بیش از حد ساده‌سازی می‌کنند و به هنرجویان می‌گویند برای رفتن به جلو از پا و برای چرخیدن و ایستادن از عنان استفاده کنند.

اما اگر سوارکار در ابتدای کار یاد بگیرد که بدون پا از عنان استفاده کند، اصلاح این عادت بسیار دشوار می‌شود؛ به همین دلیل من معتقدم همه سوارکاران باید هرچه زودتر یاد بگیرند که کمک‌های پا را همزمان با کمک‌های عنان به کار ببرند. این را هم از روی تجربه شخصی می‌گویم؛ به عنوان سوارکاری که مجبور شد روش درست استفاده از پاهایش را دوباره بیاموزد.

در این مطلب توضیح می‌دهم که چرا این مفهوم تا این اندازه مهم است و سه تمرین ساده ارائه می‌کنم تا هم کمک‌های پای خود را محک بزنید و بهبود دهید و هم واکنش‌پذیری اسب‌تان را نسبت به این کمک‌ها بهتر کنید.

پا پیش از عنان برای تعادل بهتر

استفاده از عنان بدون پا مثل این است که بخواهید دوچرخه را فقط با ترمز جلو و بدون ترمز عقب متوقف کنید. اگر با سرعت زیاد رکاب بزنید، با این کار خطر واژگون شدن دوچرخه وجود دارد. به همین شکل، اگر روی اسب فقط از «ترمزهای جلو» یعنی عنان استفاده کنید، اسب روی دست جلو می‌افتد و روی دهنه سنگین می‌شود. اضافه کردن «ترمزهای عقب» یعنی پا، اندام‌های عقبی او را درگیر می‌کند و آن‌ها را تشویق می‌کند بیشتر زیر بدنش قدم بردارند.

این کار به اسب کمک می‌کند تعادلش را حفظ کند و با استفاده از تمام بدنش به‌موقع به کمک‌های شما پاسخ دهد؛ چه از او بخواهید بچرخد، روی دایره برود یا انتقال به گام پایین‌تر انجام دهد. برای مثال، اگر می‌خواهید او را به راست بچرخانید، از پای راست استفاده می‌کنید تا از او بخواهید بدنش را در مسیر پیچ خم کند، سپس پای چپ را اضافه می‌کنید تا پس از خروج از پیچ، دوباره روی خطی مستقیم و متعادل قرار بگیرد. به این ترتیب، اسب همان‌قدر متعادل از پیچ خارج می‌شود که هنگام ورود به آن بود.

هرچه بیشتر بدون همراهی پا از کمک‌های دست استفاده کنید، اسب بیشتر روی دست جلو تکیه می‌کند و روی لگام سنگین‌تر می‌شود. به همین دلیل است که بسیاری از اسب‌ها به دهنه‌های قوی‌تر و قوی‌تر نیاز پیدا می‌کنند. مشتری‌ها اغلب اسب‌هایی را برای تمرین به اصطبل من می‌فرستند که دهنه‌های بسیار بزرگ و قوی دارند. شاید در نگاه اول خلاف انتظار به نظر برسد، اما این‌ها همان اسب‌هایی هستند که سوارکارشان باید بیشتر از پا استفاده کند، نه کمتر. هدف من همیشه این است که آن‌ها را با یک دهنه ساده اسنفِل به خانه برگردانم. این بهترین نشانه است که شما اسبی را طوری تمرین داده‌اید که به‌درستی به کمک‌های پا پاسخ بدهد.

پا پیش از عنان
هدف من با هر اسب این است که عمدتاً با پا و نشیمن سوارکاری کنم و در عین حال روی این حساب باز کنم که اسب به سبک‌ترین تماس ممکن با عنان پاسخ بدهد. در این تصویر، اسب اخته وستفالین «کژوال پلیژر» کانتری متعادل، درگیر و رو به بالا را نشان می‌دهد.

برای انجام این کار، باید عادت تازه‌ای در خودتان ایجاد کنید: هر بار که از دست‌هایتان استفاده می‌کنید، از پاهایتان هم استفاده کنید. حتی وقتی تغییری در ریتم یا خط حرکت ایجاد نمی‌کنید، باز هم به احتمال زیاد با دست‌هایتان کاری انجام می‌دهید؛ مثلا تماس سبک با دهان اسب را حفظ می‌کنید. پاهایتان هم باید به همین شکل، پیوسته و با اندازه‌ای حساب‌شده به کار گرفته شوند. دست‌کم باید همیشه یک ارتباط سبک میان ساق پاهای شما و پهلوهای اسب برقرار باشد.

این موضوع درباره همه اسب‌ها صدق می‌کند، فرقی هم نمی‌کند چقدر پرحرارت یا حساس باشند. کونکونکرتو بلیو، مادیانی که با او در جایزه بزرگ رولکس یو.اس. اوپن در مسابقات سوارکاری سنترال پارک سال ۲۰۱۵ به پیروزی رسیدم، نمونه‌ای کاملا روشن است. او خون زیادی از تروبرد دارد، اما با این حال من همچنان باید با پای زیاد سوارش شوم. اگر اسب بسیار حساسی دارید، می‌توانید استفاده از مهمیزهای کوچک‌تر یا حتی بدون مهمیز سوار شدن را در نظر بگیرید، اما باید بدانید که استفاده از پا کاملا ضروری است.

یکی از بهترین راه‌ها برای سنجیدن این‌که آیا پاهایتان را درست به کار می‌گیرید و آیا اسب هم به‌درستی پاسخ می‌دهد، اجرای حرکت عقب‌رفتن است. اسبی که در پاسخ به کمک‌های عنان و پای شما، بدون هیچ نشانه‌ای از تنش، مطیعانه به عقب می‌رود، واقعا کمک‌های شما را درک کرده است. مزیت دیگر این تمرین آن است که تکرار حرکت عقب‌رفتن، عضلات پشت اسب را درگیر می‌کند، تقویت می‌کند و به آرامش آن‌ها کمک می‌کند. بنابراین این تمرینی بسیار مناسب است که در برنامه منظم تمرین و آماده‌سازی اسب گنجانده شود.

تمرین ۱: آزمون

برای این‌که از اسب‌تان بخواهید در یک خط مستقیم پنج گام به عقب برود، از روش زیر استفاده کنید (هشدار: اگر با هر نوع عنان کمکی یا وسایل محدودکننده سر و گردن، مانند دراو رین، سیستم دوگوگ، مارتینگال ثابت یا شامبون سوار می‌شوید، این تمرین را انجام ندهید):

۱. از قدم شروع کنید. آرام و متعادل در مرکز زین بنشینید، بالاتنه را رها و آرام نگه دارید و در عین حال تماس سبکی روی عنان‌ها حفظ کنید.

۲. سپس کمی کمک پای بیشتری بدهید تا «قصدِ رو به جلو»ی اسب بیشتر شود؛ یعنی این احساس ایجاد شود که اسب فعال‌تر به سمت جلو و روی دهنه حرکت می‌کند. نحوه استفاده از پا و شدت آن به اسب شما بستگی دارد. بعضی اسب‌ها ممکن است فقط به یک فشار خفیف ساق پا نیاز داشته باشند، در حالی که بعضی دیگر لازم است چند بار با پا یا مهمیز به پهلوهایشان تلنگر بزنید.

۳. وقتی این قصدِ رو به جلو را احساس کردید، فشار را به‌طور یکنواخت روی هر دو عنان بیشتر کنید تا اسب بایستد؛ در تمام این مدت هم کمک‌های پا را ادامه دهید. تصور کنید در حال باد کردن لاستیک دوچرخه‌ای هستید که سوراخ دارد. پاهای شما هوا را وارد لاستیک می‌کنند. دست‌هایتان باید روی سوراخ فشار وارد کنند تا هوا خارج نشود. میزان فشاری که با دست‌ها وارد می‌کنید، به مقدار هوایی بستگی دارد که با پاها وارد لاستیک می‌کنید.

۴. وقتی اسب‌تان کاملاً متوقف شد، همان‌طور که برای درخواست ایست از کمک‌های ساق و دست استفاده کردید، دوباره همان کمک‌ها را به کار ببرید؛ در عین حال، بقیه بدن‌تان را آرام، متعادل و رها روی زین نگه دارید. هم‌زمان با وارد کردن فشار به عنان‌ها برای جلوگیری از حرکت رو به جلو، ساق‌ها را بفشارید یا ضربه‌ای آرام با آن‌ها بدهید. این دو کمک را ادامه دهید تا اسب یک گام به عقب بردارد. سپس کمک‌ها را تکرار کنید و از ساق و دست راست و چپ به یک اندازه استفاده کنید تا اسب در خطی مستقیم به عقب برود.

وقتی این کمک‌های رین‌بک را اعمال می‌کنید، یک اسب معمولی معمولاً یکی از سه واکنش را نشان می‌دهد: یا به عقب می‌رود، یا به جلو می‌دود، یا در برابر دست شما مقاومت می‌کند، شانه‌هایش را قفل می‌کند و این حس را می‌دهد که انگار به سنگ تبدیل شده است. اگر به جلو دوید، کمک عنان را بیشتر کنید. اگر خشکش زد، سعی نکنید او را به زور وادار کنید. روشن است که هنوز به‌درستی عقب رفتن را یاد نگرفته است. اگر بیشتر به او فشار بیاورید، ممکن است واکنشی خطرناک مثل بلند شدن روی دو پا ایجاد شود. در عوض، از یک نفر روی زمین بخواهید کمک کند تا تمرینی را که در تمرین ۲ توضیح داده‌ام اجرا کنید.

بعضی اسب‌ها ممکن است فقط دو یا سه گام به عقب بردارند و بعد متوقف شوند. بدن این اسب‌ها دچار گرفتگی است، چون عضلات‌شان به این نوع حرکت عادت ندارد. این حرکت حتی ممکن است برایشان دردناک باشد؛ درست مثل وقتی که مدت‌ها به باشگاه نرفته باشید و بعد ناگهان بخواهید تمرین سنگینی انجام دهید.

اگر اسب‌تان به این شکل قفل می‌کند، بلافاصله او را به جلو بفرستید و اجازه دهید عضلاتش رها شود. بعد دوباره متوقفش کنید و فقط چند گام دیگر به عقب بخواهید. هرگز آن‌قدر فشار نیاورید که کلافه یا ناراحت شود.

۱. برای سنجش درک کژوال پلیژر، اسب اخته ۹ ساله وستفالن، از کمک‌های ساق، یک تمرین ساده رین‌بک را انجام می‌دهم. کار را از قدم شروع می‌کنم؛ آرام و متقارن در مرکز زین می‌نشینم، بالاتنه‌ام را رها نگه می‌دارم و در عین حال، تماسی سبک با عنان‌ها حفظ می‌کنم. سپس کمی کمک ساق را بیشتر می‌کنم تا این حس ایجاد شود که او با فعالیت بیشتر به سمت لگام حرکت می‌کند. همان‌طور که از پای عقبش پیداست که عمیق زیر بدنش قدم می‌گذارد، او به‌خوبی به این کمک‌ها پاسخ می‌دهد.
۲. در مرحله بعد، با انتقال اندک وزن بالاتنه‌ام به عقب و افزایش یکنواخت فشار روی هر دو عنان، از او ایست می‌خواهم؛ در تمام این مدت نیز کمک‌های ساق را ادامه می‌دهم. کژوال پلیژر در آخرین لحظه پیش از توقف، سرش را کمی بالا آورده است، اما این موضوع برایم نگران‌کننده نیست. وقتی برای نخستین بار به اصطبل من آمد، در ناحیه پشت بسیار ضعیف و خشک بود. رها کردن عضلات پشتش دشوار بود. او در مدت کوتاهی خیلی قوی‌تر شده است، اما هنوز از او انتظار ندارم فرم گردتر بدن و حالت حمل سر نسبتاً عمودیِ یک اسب پیشرفته‌تر را حفظ کند. در این مرحله، تمرکز بر پاسخ‌دهی و فعالیت پاهای عقب او بسیار مهم‌تر است.
۳. وقتی کژوال پلژر کاملاً می‌ایستد، برای لحظه‌ای عنان را نرم می‌کنم تا به‌خاطر پاسخ درستش به کمک‌های من، به او پاداش بدهم. سرش هنوز بالاست، اما خیلی‌ها اشتباه می‌کنند و بیش از حد روی وضعیت سر اسب‌شان تمرکز دارند. این موضوع می‌تواند گمراه‌کننده باشد. اسبی که سرش را پایین و گرد نگه می‌دارد هم ممکن است همچنان در پشت ضعیف و از نظر تعادل ناموزون باشد. در اسب‌های سوارکاران طراز اول، شکل‌های بسیار متفاوتی از حمل سر را می‌بینید. اما یک ویژگی مشترک در همه این اسب‌ها، درگیری و فعالیت مناسب بخش عقبی بدن است.
۴. سپس با ساق پاهایم به پهلوهای کژوال پلژر ضربه‌های آرام می‌زنم و هم‌زمان روی عنان فشار می‌آورم تا نگذارم به جلو حرکت کند. دقت کنید که یک خط مستقیم بین آرنج من و دهان او حفظ شده و هر دو دستم را به یک اندازه به کار می‌گیرم تا منظورم کاملاً روشن باشد. با اینکه این اسب مدت زیادی نیست که با من است، عقب‌بردن را مرتب تمرین می‌کنیم. بنابراین او همین حالا هم با این کمک‌ها کاملاً آشناست.
۵. او بلافاصله با برداشتن یک گام به عقب پاسخ می‌دهد. من همان کمک‌های دست و پا را تکرار می‌کنم تا از او بخواهم نرم و در یک خط مستقیم به عقب رفتن ادامه دهد. باز هم در این مرحله نگران وضعیت سر او نیستم. او چیزی بسیار مهم‌تر ارائه می‌دهد: پاسخ‌گویی مطیعانه به کمک‌ها، پشتی نرم و گرد و بخش عقبیِ درگیر و فعال.

تمرین ۲: به اسب‌تان عقب‌رفتن را آموزش دهید

اگر اسب‌تان از عقب رفتن خودداری می‌کند یا با مقاومت زیاد به عقب می‌رود، برای بهبود درک او از کمک‌ها، تمرین زیر را امتحان کنید. این تمرین را فقط زمانی انجام دهید که سوارکاری باتجربه با نشیمن محکم باشید. در غیر این صورت، پیش از اجرای آن از روی زین، ابتدا این مفهوم را در کار از روی زمین به او آموزش دهید؛ یا از یک حرفه‌ای بخواهید درس‌های ابتدایی را به اسب‌تان یاد بدهد.

۱. یک راهروی مثلثی درست کنید؛ به این صورت که در یک سر، دو مانع مستقیم را با فاصله ۵ یا ۶ فوت از هم قرار دهید و در سر دیگر، آن‌ها را به هم نزدیک کنید تا رأس مثلث شکل بگیرد. راه دیگر این است که با استفاده از حصار یا دیوار مانژ و یک مانع مستقیم که با زاویه نسبت به آن قرار می‌گیرد و یکی از پایه‌هایش کنار دیوار است، یک مثلث بسازید. ارتفاع موانع را ۳ یا ۴ فوت بگذارید تا هیچ خطری برای گیر کردن پای اسب به آن‌ها وجود نداشته باشد.

۲. از فرد همراه‌تان روی زمین بخواهید در رأس مثلث بایستد، یک شلاق لونژ در دست داشته باشد و آن را به سمت زمین بگیرد.

۳. اسب‌تان را از سمت باز مثلث با قدم به داخل هدایت کنید. با استفاده از همان کمک‌هایی که پیش‌تر توضیح دادم، از او بخواهید چند فوت مانده به فرد همراه‌تان بایستد.

۴. در مرحله بعد، از کمک‌هایی که توضیح دادم استفاده کنید تا از اسب‌تان بخواهید یک گام به عقب بردارد. هم‌زمان، فردی که روی زمین به شما کمک می‌کند باید با دهان صدای تشویقی درآورد و تسمه شلاق را روی زمین به شکل مارگونه حرکت دهد؛ آن‌قدر پرتحرک که اسب فقط کمی غافلگیر شود و یک گام به عقب بردارد. اگر اسب به عقب قدم برنداشت، از همراه‌تان بخواهید تسمه شلاق را به پاهای جلوی اسب نزدیک‌تر تکان دهد. اگر باز هم مؤثر نبود، از او بخواهید با بخش سخت شلاق، خیلی آرام به سینه اسب تماس بزند. صبور باشید و مراقب باشید شرایط را تا جایی پیش نبرید که اسب کلافه یا مضطرب شود.

۵. وقتی در نهایت یک یا دو گام به عقب برداشت، بلافاصله او را نوازش کنید و فشار کمک‌های ساق و دست را متوقف کنید. سپس از او بخواهید یک یا دو گام به جلو بردارد تا عضلات پشتش دوباره رها شود.

۶. این تمرین را چند بار تکرار کنید تا مفهوم آن در ذهن اسب تثبیت شود. سپس جلسه تمرین همان روز را به پایان برسانید.

با تمرین، می‌توانید این کار را بدون کمک فردی روی زمین انجام دهید و از اسب بخواهید چند گام پیاپی بیشتر به عقب برود. همیشه روی صاف نگه داشتن بدن اسب و حفظ آرامش او تمرکز کنید. هرچه عضلاتش قوی‌تر شود، انجام این تمرین برایش آسان‌تر خواهد شد. همچنین به طور کلی به کمک‌های ساق شما بهتر پاسخ می‌دهد.

۱. یکی از بهترین روش‌ها برای آموزش عقب‌رفتن صحیح اسب در پاسخ به کمک‌های سوارکار، بدون اینکه در بدنش مقاومت و انقباض ایجاد کند، استفاده از یک راهروی باریک است که با پایه‌های مانع و چوب‌ها ساخته می‌شود. برای نشان دادن این روش، من با کژوال پلژر وارد این راهروی موقت می‌شوم و کمی به او فرصت می‌دهم تا آرام شود و به آن عادت کند. دستیارم، اریک مولینا، درست روبه‌روی ما ایستاده و شلاقی را به سمت زمین گرفته است. ©امی کی. دراگو
۲. سپس کمک‌های عنان و ساق را هم‌زمان به کار می‌برم تا از کژوال پلژر بخواهم یک گام به عقب بردارد. هم‌زمان، اریک با دهان صدای تشویقی درمی‌آورد و تسمه شلاق را روی زمین به شکل مارگونه حرکت می‌دهد؛ فقط به اندازه‌ای که اسب یک گام به عقب بردارد. چون این اسب به‌طور خاص از قبل با کمک‌های من برای عقب‌رفتن آشناست، تقریباً به هیچ فشاری از طرف عنان نیاز ندارم. (اگر این اسب تجربه کمتری داشت، از فشار مستقیم و یکنواخت عنان استفاده می‌کردم که در تمرین ۱ نشان دادم.) به محض اینکه شروع به عقب رفتن می‌کند، فوراً عنان را آزادتر می‌کنم تا به او پاداش بدهم. اریک هم به سمت ما قدم برمی‌دارد و آماده است در طول این راهرو ما را دنبال کند و با حضور خود و شلاق، کمک‌های مرا تقویت کند. ©امی کی. دراگو
۳. اگر اسب‌تان بلافاصله به عقب نرفت، از کمک‌تان بخواهید همان‌طور که اریک اینجا نشان می‌دهد، با شلاق به پاها یا سینه او ضربه‌های آرام بزند. دقت کنید که کژوال پلیژر همچنان چقدر راحت و آرام به نظر می‌رسد. بسیار مهم است که در طول این تمرین‌ها هرگز اسب‌تان را نترسانید یا مضطرب نکنید. برای اینکه واقعاً از این تمرین سود ببرد، باید هم از نظر جسمی و هم از نظر ذهنی آرام بماند.
۴. وقتی اسب‌تان سرانجام یک یا دو گام به عقب برداشت، بلافاصله او را نوازش کنید و فشار ساق و کمک‌های دست را قطع کنید. سپس از او بخواهید برای رها شدن عضلات پشتش، یک یا دو گام به جلو بردارد. این تمرین را چند بار تکرار کنید تا مفهوم آن در ذهن اسب تثبیت شود. اگر لازم بود، هر بار که رین‌بک را درخواست می‌کنید، از کمک‌تان بخواهید همان‌طور که اریک اینجا انجام می‌دهد، برای تقویت اثر کمک‌های شما همچنان با شلاق به سینه یا پاهای اسب ضربه‌های آرام بزند. وقتی اسب‌تان با کمک فرد زمینی رین‌بک را به‌خوبی انجام داد، می‌توانید آن را به‌تنهایی امتحان کنید.

تمرین ۳: انتقال از یورتمه به ایست

وقتی اسب در حرکت به عقب عملکرد خوبی پیدا کرد، این مفهوم را به سطح بعدی ببرید و انتقال‌های کاهشی را تمرین کنید؛ به این صورت که همیشه پیش از به‌کار بردن کمک‌های عنان، از او بخواهید به سمت دست شما جلو بیاید. آن‌قدر از ساق استفاده کنید که حس کنید اسب‌تان دهنه را می‌گیرد. نگران زیاده‌روی هم نباشید؛ هرگز نمی‌توان بیش از حد از ساق استفاده کرد. سپس با همان میزان فشار روی عنان، انتقال کاهشی را درخواست کنید. کار را با انتقال‌های ساده مثل یورتمه به قدم و کانتر به یورتمه آغاز کنید، بعد به کانتر به قدم و یورتمه به ایست برسید. یادتان باشد: دست بدون ساق، هرگز.

۱. انتقال‌های کاهشی یکی دیگر از راه‌های عالی برای تقویت پاسخ درست اسب به کمک‌های ساق و همچنین قوی‌تر کردن عضلات پشت اوست. برای آماده شدن جهت انتقال از یورتمه به ایست، ساق‌هایم را می‌بندم تا همان تمایل به جلو را بخواهم که در تمرین رین‌بک هم از اسب درخواست کردم. چون اینجا مزیت اضافه حرکت رو به جلو را دارم، حفظ گردی در امتداد خط بالایی بدن او آسان‌تر است.
۲. در ادامه، وزن بالاتنه‌ام را کمی به عقب منتقل می‌کنم و تماس عنان را اندکی بیشتر می‌کنم. هر دو کمک ساق و عنان را ادامه می‌دهم تا این‌که …
۳. … اسب به یک ایست خوب و متعادل برسد. دقت کنید که چگونه پشت او گرد باقی مانده و در پاسخ به کمک‌های ساق من، هر دو پای عقب را زیر بدنش آورده است.

درباره دنیل بلومن

دنیل بلومن، سوارکار جایزه بزرگ پرش با اسب، در مدلین کلمبیا به دنیا آمد. او سوارکاری را از ۳ سالگی آغاز کرد و در رده جونیور در کلمبیا، آلمان و ایالات متحده رقابت کرد. بلومن در سال ۲۰۰۷ به ولینگتونِ فلوریدا رفت و به‌عنوان سوارکار حرفه‌ای فعالیت خود را ادامه داد. او در نمایندگی از کشور زادگاهش، کلمبیا، در بازی‌های جهانی سوارکاری ۲۰۱۰، بازی‌های پان‌آمریکن ۲۰۱۱ و المپیک ۲۰۱۲ شرکت کرد. بلومن در سال ۲۰۱۵ با کونکونکوcreto بیلیو برنده جایزه بزرگ ۲۱۲٬۰۰۰ دلاری اوپن آمریکا در سطح CSI*** در رقابت‌های سوارکاری رولکس سنترال پارک شد و سال گذشته نیز با آپاردی در المپیک به میدان رفت. او بخش عمده آموزش خود را مرهون دو سوارکار افسانه‌ای المپیکی می‌داند: اریک لماز کانادایی و نلسون پسوا برزیلی. بلومن اکنون حدود نیمی از وقت خود را در بروکسلِ بلژیک و نیم دیگر را در ایست نورویچِ نیویورک می‌گذراند؛ جایی که او و پسرعمویش ایلان، کسب‌وکارشان با نام بلومن اکسترین را اداره می‌کنند.

منبع: Practical Horseman – Training

آموزش سوارکاری

مشاهده در وب‌سایت اصلی