فشار عملکرد در زین؛ مطالعه‌ای درباره خودتردیدی سوارکاران
این‌که در زین تا چه اندازه منصفانه به اشتباه‌ها واکنش نشان می‌دهیم، تا حد زیادی به عزت‌نفس ما بستگی دارد. یک مطالعه جدید نشان می‌دهد سوارکاران مسابقه‌ای بسیار بیشتر از سوارکاران تفریحی با تردید نسبت به خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
محتوا
جزئیات مطالعه؛ واقعیتِ پشت اعداد
این‌که وضعیت روانی هر فرد تا چه اندازه بر رفتار او در زین اثر می‌گذارد، برای مدت طولانی به‌ندرت از نظر علمی بررسی شده بود. برای پر کردن این خلأ، پژوهشگر پروفسور دکتر مانوئلا کسلمن (Manuela Kesselmann) یک نظرسنجی میان سوارکاران زن و مرد انجام داد. در مجموع، ۴۸۴ نفرِ ۱۶ ساله و بالاتر این پرسش‌نامه را به‌طور کامل تکمیل کردند؛ نمونه آماری نیز ۹۸ درصد زن و ۲ درصد مرد بود. شرکت‌کنندگان عمدتاً از سوارکاران تفریحی تشکیل می‌شدند که ۷۶ درصد را شامل می‌شدند، در حالی که ۲۰ درصد در ورزش مسابقه‌ای فعال بودند و ۲ درصد نیز در گروه سوارکاران حرفه‌ای قرار داشتند.
گروه مورد مطالعه از نظر تجربه عملی، کمبودی نداشت. ۸۶ درصد پاسخ‌دهندگان اعلام کردند که بیش از ۱۰ سال است به‌طور فعال سوارکاری می‌کنند و با اسب‌ها سروکار دارند؛ ۸ درصد دیگر نیز بین ۶ تا ۱۰ سال سابقه داشتند. علاوه بر این، تمایل بسیار بالایی برای پیشرفت فردی دیده شد. ۹۸ درصد شرکت‌کنندگان به‌طور منظم از طریق کتاب‌های تخصصی، دوره‌ها، شبکه‌های اجتماعی یا آموزش‌های آنلاین اطلاعات کسب می‌کنند. با این حال، درباره آموزش سوارکاری تصویر بسیار پراکنده‌ای به دست آمد. ۲۴ درصد پاسخ‌دهندگان هفته‌ای یک تا دو بار درس می‌گیرند. بزرگ‌ترین گروه، با ۳۴ درصد، ماهی یک تا دو بار زیر نظر مربی سوارکاری کار می‌کند. ۱۶ درصد سالی یک تا ۶ بار از جلسات تمرینی هدفمند استفاده می‌کنند و ۲۶ درصد نیز اصلاً آموزش سوارکاری نمی‌بینند.
محور اصلی این پژوهش، ویژگی‌های شخصیتی مانند عزت‌نفس، توانایی همدلی و آمادگی فرد برای تغییر بود. هم‌زمان، شرکت‌کنندگان به پرسش‌هایی درباره سبک واقعی سوارکاری خود در زندگی روزمره هم پاسخ دادند. پژوهشگر می‌خواست مشخص کند که آیا در تمرین، آرامش و درک متقابل غالب است یا این‌که سوارکاران هنگام بروز مشکل، بیشتر به ابزارهای فشار و نمایش قدرت متوسل می‌شوند.
عزت‌نفس چگونه رابطه با اسب را تعیین می‌کند
پس از ارزیابی همه داده‌ها، یک خط ارتباطی کاملاً روشن نمایان شد. این‌که تا چه اندازه با اسب‌مان منصفانه رفتار می‌کنیم، کمتر به مهارت صرف در سوارکاری مربوط است. بلکه بیش از هر چیز، به نگرش درونی خود ما بستگی دارد.
سوارکارانی که از اعتمادبه‌نفس بالایی برخوردارند، در زندگی روزمره بیشتر به دانش تخصصی متکی می‌شوند و تا حد زیادی از رفتارهای سلطه‌جویانه پرهیز می‌کنند.
آن‌ها رابطه با اسب خود را رابطه‌ای به‌ویژه هماهنگ توصیف می‌کنند.
در مقابل، افرادی که با تردیدهای عمیق نسبت به خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند، در موقعیت‌های دشوار زودتر به سمت ایفای نقش سخت‌گیرانه «رئیس» می‌روند و خطاها را با فشار اصلاح می‌کنند.
افزون بر این، یکی از عوامل بسیار ارزشمند برای سوارکاری منطبق با رفاه اسب، نگرش بنیادی فرد به این حیوان است.
افرادی که آگاهانه اسب خود را منبع نیرو و یک پشتوانه مثبت می‌بینند، به‌طور قابل‌اثبات با ملاحظه بیشتری با آن رفتار می‌کنند.
آنچه بیش از همه باعث شگفتی شد، مقایسه مستقیم گروه‌ها بود.
در کمال تعجب، سوارکاران تفریحی در ارزیابی‌ها اعتمادبه‌نفسی به‌مراتب بالاتر از سوارکاران آماتور و حرفه‌ای مسابقات نشان دادند.
بر همین اساس، آن‌ها به‌طور میانگین رابطه خود با اسب‌شان را نیز به‌مراتب مثبت‌تر ارزیابی کردند.
چرا سوارکاران تفریحی اعتمادبه‌نفس بالاتری دارند؟
این‌که سوارکاران تفریحی در این مطالعه اعتمادبه‌نفس خود را بالاتر از سوارکاران مسابقه ارزیابی کرده‌اند، دلایل روشنی در شرایط ورزش قهرمانی دارد.
در مسابقات، سوارکاری در کانون ارزیابی عمومی و اجتماعی قرار می‌گیرد.
سوارکاران مدام خود را با رقبا مقایسه می‌کنند، از خود انتظارهای بالایی دارند و نگاه‌شان به‌شدت معطوف به خطاهاست.
اگر این انتظارها برآورده نشود، خیلی زود باعث می‌شود ورزشکار احساس کند از شایستگی کمتری برخوردار است و اعتمادبه‌نفسش آسیب ببیند.
جاه‌طلبی، به‌ویژه زمانی مسئله‌ساز می‌شود که مستقیماً به ارزشمندی فرد در نگاه خودش گره بخورد.
کسی که فقط بر اهداف صرفاً عملکردی متمرکز است، درس‌های خراب‌شده یا افتادن از روی اسب را به‌شدت ناامیدکننده تجربه می‌کند.
در چنین لحظاتی، سوارکار فقط درگیر خودش می‌شود و نیازهای اسب را از نظر دور می‌کند.
در مقابل، برای سوارکاران تفریحی لذت و خوشحالی از مسیر پیشرفت مشترک در اولویت است.
این موضوع انگیزه درونی را تقویت می‌کند، احساس استقلال و توانمندی شخصی را بالا می‌برد و فوراً از بار ناامیدیِ خطاها می‌کاهد.
هنوز در جست‌وجوی اسب رویایی‌تان هستید؟ 🐴
همین حالا آن را در ایهورسز، بزرگ‌ترین بازار اسب جهان، پیدا کنید!
گاهی آن‌قدر در تمرین روی جزئیات قفل می‌شویم که از بس درگیر اصلاح‌کردن می‌شویم، لذت کار کاملاً از بین می‌رود.
در چنین لحظه‌هایی، مکثی کوتاه و کنار گذاشتن فشارِ انتظار، کمک بسیار بزرگی به من می‌کند.
به‌محض این‌که آرامش و رهایی برگردد، تمرین هم اغلب تقریباً خودبه‌خود پیش می‌رود.
میشل
دبیر تحریریه در ایهورسز
راه خروج از تله ناکامی: سوارکاران و مربیان چه می‌توانند بکنند
رفتار ناعادلانه با اسب به‌ندرت از ناآگاهی ناشی می‌شود؛ این مسئله بیشتر به تنظیم هیجانیِ فرد مربوط است.
از آن‌جا که می‌توان عزت‌نفس را به‌طور هدفمند تقویت کرد، این مطالعه راهکارهای عملی و مشخصی برای کار روزمره ارائه می‌دهد.
توصیه‌هایی برای سوارکاران
مسیر مشترکِ تمرین را در اولویت بگذارید: موفقیت خود را بر پایه هدف‌های تمرینیِ شخصی، مانند کمک‌های ظریف‌تر یا رهایی و آرامش اسبتان تعریف کنید.
این کار شما را از نمره‌ها و روبان‌ها مستقل می‌کند.
تمرکز را روی پیشرفت خودتان بگذارید: ناامنی‌ها و تردیدهای خود را آگاهانه بشناسید و خودتان را با دیگران در اصطبل یا مسابقه مقایسه نکنید.
خودتان را تحقیر نکنید: اشتباهات کوچک را شکست نبینید؛ به آنچه تا امروز همراه اسبتان به دست آورده‌اید افتخار کنید.
تمرین ذهنی برای آرامش و لذت بیشتر: به‌صورت هدفمند روی ناکامی و عصبی‌بودن کار کنید.
خنده بیشتر و آرامش بیشتر روی زین، از رابطه با اسب محافظت می‌کند.
توصیه‌هایی برای مربیان
اصلاح‌ها را با درک هیجانی همراه کنید: دستورها نباید صرفاً فنی بمانند.
فضایی برای یادگیری ایجاد کنید که در آن، خطاها به‌جای این‌که شکست تلقی شوند، نشانه‌های مهمِ یادگیری به حساب بیایند.
رفتار ناعادلانه را متوقف و ریشه‌یابی کنید: در برابر ابزارهای فشار فوراً مداخله کنید و با پرسش‌های هدفمند، به هنرجوی خود در خوداندیشی کمک کنید.
پرسش‌های درست بپرسید: از پرسش‌های تأمل‌برانگیز مانند «الان می‌خواستی به چه چیزی برسی؟» یا «چه چیزی تو را تحت فشار گذاشت؟» استفاده کنید تا آگاهی فرد نسبت به نگرش خودش بیشتر شود.
پرسش و پاسخ
بر اساس این مطالعه، عزت‌نفس پایین اغلب به شکل رفتار سلطه‌جویانه در برابر اسب بروز می‌کند. سوارکارانی که دچار تردید نسبت به خود هستند، معمولاً با خطاها ضعیف‌تر کنار می‌آیند، آن‌ها را شکست شخصی تلقی می‌کنند و در برابر نافرمانی‌های اسب، به‌جای درک و فهم، بیشتر با ناامیدی و ابزارهای فشار واکنش نشان می‌دهند.
این پژوهشگر، سوارکاری منطبق با رفاه اسب را بر پایه دستورالعمل‌های اف‌ان تعریف کرد. در اصل، موضوع بر دو عامل استوار است: آرامش و رهایی بدن اسب به‌عنوان پایه هر آموزش، و این قاعده اساسی که سوارکار در برابر خطاها یا نافرمانی‌های اسب نه با زور، بلکه با دانش فنی مستند و درک درست واکنش نشان دهد.
خیر. افراد نتیجه‌گرا لزوماً شریک بدتری برای اسب خود نیستند. این موضوع زمانی مشکل‌ساز می‌شود که بلندپروازی و جاه‌طلبی به‌طور جدایی‌ناپذیر به احساس ارزشمندی سوارکار گره خورده باشد. کسی که از نظر ذهنی قوی است و ورزش مسابقه‌ای را با لذت و روحیه تیمی دنبال می‌کند، کاملاً می‌تواند در ورزش سوارکاری به‌شکلی منصفانه و سازگار با رفاه اسب فعالیت کند.
نه، اصلاً. بحث بر سر نکوهش مسابقات نیست، بلکه هدف این است که هرکس انگیزه خود را زیر سؤال ببرد. کسی که برای تأیید ارزش شخصی‌اش به موفقیت نیاز ندارد و رقابت را یک آزمون مشترک با اسب می‌بیند، در میدان مسابقه هم می‌تواند کاملاً منصفانه و آرام بماند.
بهترین کار این است که فوراً یک نفس عمیق بکشید: عنان را آزادتر کنید، بازدم عمیق داشته باشید و تمرین را برای لحظه‌ای قطع کنید. شروع دوباره با قدم یا یک تمرین ساده که با اطمینان انجام می‌شود، فوراً تنش را هم از شما و هم از اسبتان دور می‌کند.
دقت کنید که در برابر خطاها چگونه واکنش نشان می‌دهید. اگر از درون عصبانی می‌شوید چون یک تمرین جواب نداده یا ممکن است از بیرون بد به نظر برسد، یعنی خودخواهی در حال قرار گرفتن در مرکز توجه است. اگر منصف بمانید، در عوض با نگاهی واقع‌بینانه از خود می‌پرسید: آیا اسب من اصلاً کمک‌های مرا درست فهمیده است؟
ارتباط مستقیم شما با دنیای اسب‌ها!
مطالب جدید
اسب‌های هفته
میشل برایتنفلد پس از پایان تحصیل در حوزه اقتصاد رسانه و روزنامه‌نگاری، در بخش بازاریابی «ایهورسز» فعالیت می‌کند. او به‌عنوان کارشناس حوزه اسب، خبرهای اختصاصی این صنعت و مطالب راهنمایی مرتبط با دنیای اسب را ارائه می‌دهد. از طریق نشانی m.breitenfeld@ehorses.de می‌توانید با او در تماس باشید.