سرعت در کراس‌کانتری خطاهای سوارکار را بزرگ‌تر می‌کند
شما با وضعیت بدنی خود، ارتباط‌تان را با اسب برقرار می‌کنید.
وضعیت صحیح، حس یگانگی ایجاد می‌کند و به شما اجازه می‌دهد به شکلی ظریف و نامحسوس با او ارتباط برقرار کنید.
این، پایه سوارکاری صحیح است و شگفت‌انگیز است که وقتی درست سوارکاری می‌کنید، نتایج‌تان چقدر بهتر می‌شود.
در دو ستون قبلی، به‌ترتیب وضعیت صحیح برای درساژ و پرش با اسب را بررسی کردم.
این ماه قرار است اصول اولیه وضعیت بدن در کراس‌کانتری را مرور کنیم.
اولین نکته‌ای که مردم درباره مرحله کراس‌کانتری در ایونتینگ متوجه می‌شوند، نقش سرعت است؛ عاملی که هرچه از سطح مبتدی به پیشرفته‌تر می‌روید، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
یکی از دلایل این است که «سرعت، اشتباهات را بزرگ‌تر می‌کند.» این جمله از لوئیس «پدی» نیلسون است؛ یکی از بزرگ‌ترین جوکی‌های مسابقات چوبی ما.
پدی درباره سوارکاری با سرعت روی موانع ثابت به‌خوبی می‌داند، زیرا بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۹ سه بار قهرمان مریلند هانت کاپ شده است.
در هانت کاپ، موانعی از تخته‌های چوبی، تیرک‌ها و ریل‌ها ساخته می‌شود که ارتفاع آن‌ها می‌تواند به نزدیک ۵ فوت برسد.
این گفته پدی هشداری جدی است که اگر می‌خواهید از حادثه و آسیب‌دیدگی دور بمانید، اصول اولیه وضعیت بدن شما در کراس‌کانتری باید تا حد ممکن بی‌نقص باشد، زیرا سرعت این مرحله هر اشتباه شما را چند برابر می‌کند.
شما با وضعیت بدنی خود، ارتباط‌تان را با اسب برقرار می‌کنید.
وضعیت صحیح، حس یگانگی ایجاد می‌کند و به شما اجازه می‌دهد به شکلی ظریف و نامحسوس با او ارتباط برقرار کنید.
این، پایه سوارکاری صحیح است و شگفت‌انگیز است که وقتی درست سوارکاری می‌کنید، نتایج‌تان چقدر بهتر می‌شود.
سطح بالاتر، رکاب کوتاه‌تر
وضعیت صحیح کراس‌کانتری در سطوح پایین‌تر (پری‌نویس تا ترینینگ) همان وضعیت پرش با اسب است: وقتی روی زین نشسته‌اید، باید طول بند رکاب را طوری تنظیم کنید که پشت زانوی شما زاویه ۹۰ درجه داشته باشد.
اگر در این سطوح سوارکاری می‌کنید، به دلیل کارتان در میدان پرش با اسب، به این طول رکاب عادت دارید.
در این سطوح، سرعت مورد نیاز در کراس‌کانتری آن‌قدر زیاد نیست و تغییرات زمین هم آن‌قدر چشمگیر نیست که لازم باشد وضعیت بدنی خود را تغییر دهید.
با این حال، وقتی الزامات سطوح تغییر می‌کند، شما هم باید وضعیت خود را تغییر دهید.
از سطح پرلیمینری به بعد، هم سرعت شما و هم اندازه موانع سقوطی بیشتر می‌شود و تنوع زمین بسیار چالش‌برانگیزتر خواهد شد.
هرچه سرعت‌تان بیشتر می‌شود، باید بند رکاب‌ها را کوتاه‌تر کنید و زاویه مفصل ران را ببندید.
این کار به شما اجازه می‌دهد متعادل بمانید و با حرکت اسب‌تان هماهنگ و در ارتباط باشید.
به‌طور کلی، پیشنهاد من این است که برای هر سطح ستاره، بند رکاب‌ها را ۱ اینچ کوتاه‌تر کنید.
یعنی در سطح مقدماتی یا یک‌ستاره، باید در کراس‌کانتری ۱ اینچ کوتاه‌تر از طول رکابِ پرش با اسب سوار شوید؛ در سطح اینترمدیت، ۲ اینچ کوتاه‌تر، و به همین ترتیب.
برخی مربیان اخیراً پیشنهاد کرده‌اند به وضعیتی برگردیم که در قرن هجدهم رواج زیادی داشت؛ یعنی ایستادن با پاهای صاف در زین و رکاب‌های بلند.
خوشبختانه، پژوهش‌های علمی تأیید کرده‌اند که این مؤثرترین وضعیت چهارنعل رفتن برای اسب شما نیست و بنابراین، وضعیت درستی به شمار نمی‌آید.
من این پژوهش‌ها را در علم چهارنعل بررسی کرده‌ام.
صرف‌نظر از طول رکاب، بند رکاب باید در تمام مواقع یک خط عمودی تشکیل دهد: در سربالایی، سراشیبی و مسیر هموار.
بند رکاب فقط زمانی می‌تواند وزن شما را تحمل کند که عمودی باشد.
بسیاری از سوارکاران سعی می‌کنند در زینی با رکاب کوتاه‌تر سوار شوند که اساساً برای چنین حالتی طراحی نشده است؛ در نتیجه، هنگام فرود پس از موانع، پای آن‌ها به عقب رانده می‌شود.
سوارکارانی که در این وضعیت ناپایدار قرار می‌گیرند، معمولاً برای جبران، رکاب‌ها را دوباره تا طول مناسب پرش با اسب بلند می‌کنند؛ حتی اگر سرعت مورد نیازِ سطح مسابقه‌شان ایجاب کند که کوتاه‌تر سوار شوند.
اگر قرار است در کراس‌کانتری با سرعت سوار شوید، در قبال اسب‌تان مسئولید که این کار را با تعادل و هماهنگی انجام دهید؛ و هرچه با رکاب کوتاه‌تری سوار شوید، باید آمادگی بدنی بیشتری داشته باشید تا بتوانید در سرعت‌هایی تا ۲۰ مایل در ساعت، بی‌حرکت و آرام در وضعیت درست بنشینید.
ما از اسب‌هایمان کارهای دشواری می‌خواهیم؛ نباید با دخالت در حرکات طبیعی‌شان، کار آن‌ها را دشوارتر کنیم.
می‌توانید هنگام تمرین این وضعیت، تا حدی آمادگی بدنی خود را هم بهتر کنید.
هم در نوبت‌های گرم‌کردنِ یورتمه و هم در کانترهای بدنسازی، رکاب‌ها را دست‌کم یک سوراخ کوتاه‌تر از طولی تنظیم کنید که در سطح مسابقه‌تان استفاده می‌کنید.
نوبت‌های گرم‌کردنِ یورتمه را به‌جای پستینگ، در وضعیت دو نقطه انجام دهید.
اگر خوب گوش کنید، صدای خنده مرا می‌شنوید؛ بیشتر ما نمی‌توانیم سه نوبت پنج‌دقیقه‌ای یورتمه را در وضعیت دو نقطه برویم، چه برسد به اینکه در نوبت‌های کانترِ بدنسازی هم در همان وضعیت بمانیم.
حتی اگر احتمالاً موفق نشوید، باز هم ادامه بدهید.
همزمان با آماده‌سازی بدنی اسب‌تان، آمادگی بدنی خودتان را هم به یک پروژه جدی تبدیل کنید.
وقتی با یک دور بدون خطا و سریع از خط پایان عبور کنید و احساس کنید شما و اسب‌تان هر دو می‌توانید دوباره به خط شروع برگردید و همین مسیر را یک بار دیگر طی کنید، آن وقت خواهید دید که این تلاش‌ها ارزشش را داشته است.
کار کردن با رکاب کوتاه سخت است، اما وقتی بند رکاب‌ها را دوباره به طول مسابقه‌ای خود برگردانید، وضعیت صحیح نشستن و سوارکاری برای‌تان به امری غریزی تبدیل می‌شود.
در ستون فوریه‌ام، درباره تأثیر مفید سوارکاری بدون رکاب صحبت کردم.
سواری‌کردن در درساژ بدون رکاب باعث می‌شود وضعیت بدنی شما مستقل‌تر شود؛ وقتی دوباره رکاب‌ها را می‌گیرید، احساس می‌کنید رکاب‌ها کوتاه‌تر شده‌اند، با اینکه طول بند رکاب‌ها را تغییر نداده‌اید.
به همین ترتیب، پس از آن‌که چهارنعل‌رفتن را با بند رکاب‌های بسیار کوتاه تمرین کردید و بعد آن‌ها را تا اندازه مناسب مسابقه بلندتر کردید، احساس خواهید کرد بیش از آنچه واقعاً هست، با رکاب بلندتر سوار شده‌اید؛ و همین باعث می‌شود در وضعیت کراس‌کانتری خود اعتمادبه‌نفس و اطمینان بیشتری داشته باشید.
حساسیت را با ثبات عوض کنید
سرعت در کراس‌کانتری به چند تنظیم دیگر هم نیاز دارد.
شاید به یاد داشته باشید که در پرش با اسب، می‌خواهم سینه پا را روی کفی رکاب بگذارید، به‌طوری که انگشت کوچک پا به شاخه بیرونی رکاب تکیه داشته باشد.
اما وقتی با سرعت‌های بالاتر شروع به چهارنعل‌رفتن می‌کنید، پا را کمی عمیق‌تر داخل رکاب ببرید و سینه پا را به شاخه داخلی رکاب تکیه دهید.
این وضعیت پا به اندازه حالت پرش با اسب نرم و حساس نیست، اما ایمن‌تر است.
هرچه رکاب‌های شما کوتاه‌تر باشد، جریمه از دست‌دادن آن‌ها شدیدتر خواهد بود؛ یادتان باشد سرعت، اشتباه‌ها را بزرگ‌تر می‌کند.
وقتی در باران و گل مسابقه می‌دهید یا تازه از یک مانع آب عمیق عبور کرده‌اید، کفی رکاب‌ها و کف چکمه‌ها ممکن است لغزنده شود.
در این شرایط، توصیه می‌کنم پا را کاملاً «جا» داخل رکاب قرار دهید؛ یعنی آن‌قدر پا در رکاب جلو برود که پاشنه چکمه به کفی رکاب برسد.
موقعیت‌هایی هست که در آن عاقلانه است حساسیت را فدای ایمنی کنید.
به خاطر داشته باشید وقتی قرار است چهارنعل بروید، عنان‌ها را کوتاه‌تر نگه دارید.
اگر عنان‌ها را زمانی تنظیم کرده‌اید که در زین نشسته بودید، وقتی به وضعیت دو نقطه‌ای بلند می‌شوید متوجه می‌شوید بیش از حد بلند هستند، چون بالاتنه شما به گردن اسب نزدیک‌تر خواهد شد.
در این تصویر، بروس روی آپولیناکس در حال عبور از مانع سیزدهم در مریلند هانت کاپ ۱۹۸۳ دیده می‌شود و انگار برای یک کانتر آرام روز یکشنبه بیرون آمده است.
اعتمادبه‌نفس او از جای‌گیری مطمئن ساق پاهایش سرچشمه می‌گیرد.
بند رکاب او کمی پشت خط عمود قرار دارد؛ یعنی بروس در مسیر نزدیک‌شدن، «فاصله بلند» را دیده و پاهایش را جمع کرده تا مطمئن شود آپولیناکس با جای‌گیری مناسب از مانع بلند می‌شود.
بالاتنه کمی تدافعی او این برداشت را تأیید می‌کند.
در این سرعت، کوچک‌ترین مکث یا لغزش می‌تواند شما را از زین به بیرون پرتاب کند.
بروس مطمئن می‌شود که وقتی اسبش فرود می‌آید، در تعادلی ایمن قرار داشته باشد.
وقتی سوارکاران ایونتینگ به مسابقه روی موانع چوبی عادت می‌کنند، سرعت سطوح بالای ایونتینگ در مقایسه با آن کند به نظر می‌رسد.
آرامش در اوج سرعت
اکنون که همه این اصلاحات را انجام داده‌اید، وقت آن رسیده است که درباره وضعیت واقعی بدن‌تان هنگام چهارنعل در کراس‌کانتری صحبت کنیم.
مسیرهای کراس‌کانتری معمولا بین ۲۰ تا ۳۰ تلاش پرشی دارند.
این شاید عدد زیادی به نظر برسد، اما برای کامل کردن مسیر باید چندصد گام چهارنعل بردارید.
منظورم این است که شما زمان بسیار بیشتری را صرف چهارنعل رفتن می‌کنید تا پریدن.
بنابراین، حالا که زینی مناسب کار کراس‌کانتری دارید و آمادگی جسمانی خودتان را هم هم‌سطح اسب‌تان رسانده‌اید، وقت آن است که درباره وضعیتی صحبت کنیم که برای چهارنعل در کراس‌کانتری هم ایمن‌تر است و هم کارآمدتر.
اصطلاحات متفاوت است، اما برای قرار گرفتن در کارآمدترین وضعیت چهارنعل، باید در حالتی باشید که من آن را «دو نقطه» می‌نامم؛ یعنی وزن شما روی زانوها و مچ پاهایتان قرار می‌گیرد و بدن‌تان بالای پشت اسب معلق می‌ماند.
می‌خواهم هنگام چهارنعل، نشیمن‌تان را نزدیک زین نگه دارید، بی‌آنکه روی زین بنشینید یا بدتر از آن در کانتر یا چهارنعل بالا و پایین بروید.
پشت شما باید تقریبا زاویه‌ای ۴۵ درجه با زمین بسازد و آرنج‌هایتان باید به‌خوبی جلوتر از استخوان‌های لگن قرار بگیرند.
وقتی وضعیت بدن‌تان را در درساژ و پرش با اسب تمرین می‌کنید، اغلب می‌توانید با نگاه کردن به آینه مانژ، وضعیت‌تان را بررسی کنید.
هرچند این کار در فضای باز ممکن نیست، اما همه ما می‌توانیم از دوستی بخواهیم با گوشی هوشمند چند عکس یا یک ویدیوی کوتاه بگیرد.
مطمئن شوید حرکت اسب‌تان را با زانوها و مچ پاها جذب می‌کنید، نه با مفصل‌های لگن.
باید این حس را داشته باشید که روی یک ترامپولین ایستاده‌اید و سطح ترامپولین زانوهای شما را به سمت لگن بالا می‌فرستد و دوباره پایین می‌آورد.
وقتی در حال آماده‌سازی بدنی اسب‌تان هستید، به سایه خود نگاه کنید؛ آیا فاصله بین استخوان‌های نشیمن و زین ثابت می‌ماند، یا بالاتنه‌تان به جلو و عقب حرکت می‌کند؟
اگر خودتان بتوانید این حرکت اضافی را ببینید، اسب‌تان هم آن را حس می‌کند و تعادلش به‌هم می‌ریزد.
اینکه باید در کانتر و چهارنعل روی زین آرام و بی‌حرکت باشیم، درک کردنش آسان اما اجرا کردنش دشوار است.
باید ویدیوهای خودتان را با دقت بررسی کنید، سوارکاران دیگری را تماشا کنید که راه چهارنعل متعادل را پیدا کرده‌اند و آن‌قدر ادامه دهید تا پاسخ مناسب را بیابید.
موفقیت در ایونتینگ مدرن به کمال فنی در هر سه فاز نیاز دارد.
فقط مطالعه ظرافت‌های جمع‌کردگی در درساژ یا رسیدن به دقت در نزدیک شدن به موانع پرش با اسب کافی نیست.
شما باید هر جنبه‌ای از سوارکاری کراس‌کانتری خود را بررسی کنید، چون در نهایت سرعت، اشتباهات را بزرگ‌تر می‌کند.
درباره جیم ووفورد
جیم ووفورد، ستون‌نویس باسابقه «پرکتیکال هورسمن»، در سه دوره بازی‌های المپیک و دو دوره قهرمانی جهان رقابت کرد.
او همچنین پنج بار قهرمان ملی ایالات متحده شد.
علاوه بر این، مربی‌ای بسیار مورد احترام هم بود.
او در طول چند دهه، از سال ۱۹۷۸ به بعد، دست‌کم یک شاگرد در هر یک از تیم‌های المپیک، قهرمانی جهان و پان‌آمریکن ایالات متحده داشت.
او در ۲ فوریه ۲۰۲۳ درگذشت.