راهکارهای موفقیت در پرش با اسب برای سوارکاران ایونتینگ
اگر ایونتینگ‌سوار باشید، حتما مدت‌هاست متوجه شده‌اید که مانند درساژ، مرحله پرش با اسب در این رشته هم روزبه‌روز نقش مهم‌تری در نتیجه نهایی شما پیدا می‌کند.
افتادن یک یا دو مانع در بخش پرش می‌تواند جایگاه شما را در جدول رده‌بندی از بین ببرد، حتی اگر اسبتان در کراس‌کانتری یک ستاره واقعی باشد.
این‌که اسب لین اشکر (Laine Ashker)، رایزینگ اسپیریت (Rising Spirit)، هنگام کانتر از روی یک تیر زمینی در جلسه تمرینی عملکرد بالای یو‌اس‌ای‌اف برای سوارکاران ایونتینگ که اوایل سال گذشته در ایکن، کارولینای جنوبی آمریکا برگزار کردم، چطور روی اندام عقبی خود جمع شده، برایم بسیار جذاب است.
فلت‌ورکی که برای موفقیت در پرش با اسب لازم است، درون هر گام آرام‌تر و کندتر از کار درساژِ رو به جلوتر و پویاتری است که برای اجرای موفق یک تست درساژ نیاز دارید.
| © هوف پیکس اسپورت هورس فتوگرافی
به همین دلیل است که سوارکاران طراز اول ایونتینگ در فهرست بلند آموزشی فدراسیون سوارکاری آمریکا، چند سالی است که از متخصصان پرش با اسب و درساژ، آموزش ویژه «فنی» دریافت می‌کنند.
من در سال ۲۰۱۰، زمانی که هدف این سوارکاران قهرمانی بازی‌های جهانی سوارکاری بود، به ایونتینگ‌سواران نخبه آمریکا آموزش دادم و بار دیگر در اوایل ۲۰۱۱ با آن‌ها کار کردم؛ برداشتم از کارهایی که برای پیشرفت باید انجام دهند، برای ایونتینگ‌سواران در هر سطحی کاربرد دارد.
در اصل، می‌خواهم شاگردان ایونتینگ من در پرش با اسب با همان هدفی وارد شوند که سوارکاران تمام‌وقت پرش با اسبِ تحت آموزش من دنبال می‌کنند: این‌که بتوانند هر خط را بی‌نقص طی کنند.
منظورم از این حرف چیست؟
هرچند نمی‌شود همه جزئیات روش‌های آموزشی‌ام را در یک مقاله خلاصه کرد، اما می‌توانم درباره بخش‌های اصلی پرش با اسب که ایونتینگ‌سواران معمولا باید روی آن‌ها تمرکز کنند و دلیل اهمیت‌شان صحبت کنم.
اسب‌ها
چالش ایونتینگ‌سواران در پرش با اسب از همین‌جا آغاز می‌شود: پیدا کردن اسبی که هم شجاعت و روحیه لازم برای انجام آنچه در مرحله کراس‌کانتری ایونتینگ از او خواسته می‌شود را داشته باشد و هم آن میزان دقتی را که ما در مانژ پرش با اسب دنبال می‌کنیم، بسیار نادر است.
بسیاری از اسب‌هایی که در کراس‌کانتری خوب هستند، با تماس مختصر با مانع مشکلی ندارند.
آن‌ها پرش‌کننده‌های بدی نیستند؛ فقط از آن دسته اسب‌های فوق‌العاده دقیقی نیستند که حتی حاضر نباشند کوچک‌ترین برخوردی با مانع داشته باشند.
در واقع، اسب‌های باتجربه‌تر یاد گرفته‌اند که از روی بعضی موانع کراس‌کانتری، مثل موانع بوته‌ای، حتی می‌توانند از چند اینچ بالایی مانع هم عبور کنند و به آن تماس داشته باشند.
اما وقتی به پرش در میدان می‌رسند، همان تماس جزئی هم می‌تواند به افتادن میله منجر شود.
علاوه بر این، ما در پرش با اسب به‌دنبال اسب‌هایی هستیم که به شکل خاصی بپرند؛ آن‌ها زانوهای جلو را سریع جمع می‌کنند و از عقب هم اندام عقبی را بالا می‌آورند تا پشت مانع را به‌خوبی رد کنند.
بسیاری از اسب‌های خوب سه‌روزه، به‌طور طبیعی سبک پرشی کمی نامعمول دارند که باید به فرم مناسب‌تر برای پرش با اسب تبدیل شود.
آن‌ها باید یاد بگیرند سرعت را کم کنند، وزن را عقب ببرند و به‌جای این‌که به سمت جلو بپرند، رو به بالا جهش کنند.
بعدتر درباره نوع تمرین‌هایی صحبت می‌کنم که به سوارکاران ایونتینگ می‌دهم تا این فرم را در اسب‌هایشان ایجاد کنند.
سوارکاران
ایونتینگ‌سوارانی که با آن‌ها کار می‌کنم، همگی سوارکاران خوبی هستند.
برخلاف پرش با اسب در ایالات متحده ــ که، همان‌طور که بارها گفته‌ام، احساس می‌کنم در آن در معرض خطر پرورش نسلی از سوارکاران ضعیف و بیش از حد حمایت‌شده هستیم ــ ایونتینگ در این کشور سوارکاران سرسخت و جسوری را پرورش می‌دهد که با هر اسبی که توانسته‌اند به دست بیاورند، در حال پیشرفت هستند.
کار کردن با این سوارکاران لذت‌بخش است؛ آن‌ها تشنه یادگیری‌اند، واقعاً تشنه یادگیری، و در عین حال سخت‌جان هستند؛ چیزی که من دوست دارم.
آن‌ها آن‌قدر شجاع و قدرتمند هستند که می‌توانند این جسارت را به اسب‌هایشان منتقل کنند تا از پس دشوارترین بخش، یعنی کراس‌کانتری، بربیایند.
اما به نظر من، آن‌ها باید مهارت‌هایشان را در دو بخش دیگر هم صیقل بدهند.
ورزش آن‌ها هم مثل رشته‌های هانتر و جامپر به فعالیتی تمام‌وقت تبدیل شده که ۳۶۵ روز سال جریان دارد؛ به‌طوری که دیگر وقتی برای هیچ کاری جز رفتن به مسابقات باقی نمی‌ماند.
در گذشته، ایونترهای طراز اولی مثل بروس دیویدسن در فصل غیرمسابقه‌ای برای حدود یک ماه به باشگاه سوارکاری پرش با اسب مثل باشگاه ما می‌آمدند و تمرین و مسابقه می‌دادند. می‌دانم که آن‌ها همچنین نزد سوارکاران درساژ هم کار می‌کردند و در طول سال برای یک یا دو ماه همراه حرفه‌ای‌ها در مسابقات درساژ شرکت می‌کردند.
اما حالا آن‌ها به‌جای این‌که شش ماه از سال را فقط صرف پرش با اسب یا فقط صرف درساژ کنند، تمام طول سال هر روز ایونتینگ سه‌روزه کار می‌کنند.
چالش سوارکاران ایونتینگ آمریکا این است که به‌جای این‌که در همه‌چیز دستی بر آتش داشته باشند، باید در همه بخش‌ها متخصص شوند؛ مثل میشائل یونگ، ایونتر جوان آلمانی که در بازی‌های جهانی سوارکاری ۲۰۱۰ مدال طلای انفرادی را برد.
او در هر سه بخش ایونتینگ واقعاً فوق‌العاده است.
او در سال ۲۰۱۰ به یک مسابقه پرش با اسب در اشتوتگارت رفت و همه سوارکاران پرش با اسب اروپا را شکست داد.
شنیده‌ام که او در کلاس‌های درساژ هم برابر بعضی از بهترین سوارکاران درساژ جهان به پیروزی رسیده است.
اگر سوارکاران ایونتینگ سه‌روزه آمریکا می‌خواهند نفراتی مثل او را شکست دهند، باید مهارت‌های خودشان را در هر بخش به کمال برسانند.
چند نمونه از چیزهایی را که وقتی آن‌ها با من سوارکاری می‌کنند رویشان کار می‌کنیم، مطرح می‌کنم.
پوزیشن
من با خیلی از سوارکاران ایونتینگ روی پوزیشن کار می‌کنم.
همه آن‌ها از نوعی سوارکاران نیرومند و فعال هستند.
در کراس‌کانتری، آن‌ها در حالت چهارنعل از پشت اسب جدا می‌شوند و وقتی به پرسش‌های پیچیده پرش می‌رسند، می‌دانند چطور با ساق و نشیمن اسب را به جلو برانند تا از آن موانع عظیم و ترسناک عبور کند.
در پرش با اسب، اسب شما همچنان باید رو به جلو باشد و جلوِ ساق شما حرکت کند، اما این انرژی باید مهار و متعادل شود.
علاوه بر رو به جلو بودن، اسب باید تا حد امکان آرامش داشته باشد تا بتواند روی یک دور بدون خطا تمرکز کند.
در بیشتر موقعیت‌ها در مسیر پرش با اسب، به‌جای این‌که جلوی مانع بنشینید و اسب را به جلو برانید، باید با بدن خود آرام، ثابت و کنترل‌شده باشید.
اگر مدام در بالا و پایین رفتن باشید، زودتر از اسب بپرید یا بیش از حد لازم فشار بیاورید، احتمالاً اسب شما هم با تندتر رفتن، تخت شدن و برخورد با چوب مانع واکنش نشان می‌دهد.
از طرف دیگر، بیشتر موانع پرش با اسب برای اسب‌های ایونتینگ چندان ابهت‌آور نیستند؛ بنابراین وظیفه شماست که به اسبتان کمک کنید روی کیفیت پرشش تمرکز کند.
برای این‌که سوارکاران ایونتینگ یاد بگیرند هنگام پریدن از موانع میدان پرش با اسب، بدن‌شان را ثابت‌تر نگه دارند، من روی تمرین‌های زیادی در حالت دو‌نقطه کار می‌کنم؛ به‌طوری‌که آن‌ها تا خود مانع از پشت اسب‌هایشان جدا بمانند، نه این‌که به زین برگردند و با فشار، اسب را به جلو برانند.
همچنین روی وضعیت بالاتنه هم زیاد کار می‌کنیم؛ این‌که شانه‌ها بالا بماند و بدن آرام و بی‌حرکت باشد، نه این‌که سوارکار برای راندن اسب به جلو، بالاتنه را پایین بیندازد.
نشستن سبک و بالاتنه ثابت، اسب را ترغیب می‌کند پرش خود را آرام‌تر و سنجیده‌تر انجام دهد و مانع را بدون خطا پشت سر بگذارد.
فلت‌ورک
به تجربه دیده‌ام سوارکاران ایونتینگ، در کار روی زمین پیش‌زمینه‌ای متفاوت با ما سوارکاران پرش با اسب دارند.
کار درساژ زیبای آن‌ها که رو به جلو، پرتحرک و با ریتمی پایدار است، همان چیزی است که تست‌های خوب درساژ را می‌سازد.
در اینجا تأکید اصلی بر کیفیت حرکات و انتقال‌هاست.
برای مثال، انتقال‌های آن‌ها باید کاملاً روان و بدون گسست باشد.
هرچند سوارکاران می‌خواهند این انتقال‌ها در نقاط مشخصی انجام شود، اما این هدف نباید به بهای افت کیفیت اجرای آن انتقال‌ها تمام شود.
برای این‌که یک اسب در پرش با اسب خوب عمل کند، فلت‌ورک در مقایسه با درساژ، درون گام‌ها کمی آرام‌تر و آهسته‌تر است.
اما در مقابل، تأکید زیادی وجود دارد بر این‌که اسب با چه سرعتی به درخواست شما پاسخ می‌دهد، نه این‌که آن را با چه میزان جلوه و بیان اجرا می‌کند.
برای نمونه، روی کار در زمین می‌خواهید اسبتان به محض درخواست شما فوراً به چهارنعل برود و بعد، هر زمان خواستید، بلافاصله جمع شود.
به این ترتیب می‌توانید در طول یک کورس با چهارنعل حرکت کنید، سپس در سه گام با کادری کاملاً کنترل‌شده برای یک پرش یا یک خط، اسب را جمع کنید، دوباره او را به جلو بفرستید و باز هم در سه گام جمع کنید؛ یعنی تغییر میان سرعت‌های مختلف یک گام باید بسیار سریع‌تر انجام شود.
بدنسازی برای پرش با اسب
من برای این‌که اسب‌های سه‌روزه و سوارکاران‌شان سبک پرش بهتری پیدا کنند، زیاد با ژیمناستیک و خط‌های زمینی کار می‌کنم.
یک تمرین ژیمناستیک که خط‌های زمینی زیاد، اکسرهای شیب‌دار و گام‌های کمی بلندتر داشته باشد، می‌تواند به اسبی کمک کند که دست‌های جلوی خیلی تیزی ندارد.
برای اسبی که با پاهای عقبش پایین و تخت می‌پرد، یک خط شامل دو یا سه بانس با فاصله حدود ۱۰ فوت می‌چینم و خط‌های زمینی را کمی جلوتر از پایه‌ها بیرون می‌گذارم تا فاصله‌ها اندکی کوتاه‌تر شود.
این کار او را تشویق می‌کند در انتهای عقبش سریع‌تر عمل کند و البته می‌تواند به بخش جلو هم کمک کند.
هدف از ژیمناستیک این است که اسب متوجه شود اگر سبک پرشش را کمی به این شکل یا آن شکل اصلاح کند، می‌تواند مانع را بدون خطا بپرد و نه به آن سایه بزند و نه میله بیندازد.
هدف همیشه این است که به اسب کمک کنیم بهتر بپرد، نه این‌که او را بترسانیم.
نمودار ۱: در حرکت کانتر از چپ به راست، با دست‌ها به اسب میدان بدهید و با ساق او را تشویق کنید، چون فاصله بین موانع و ارتفاع آن‌ها بیشتر می‌شود.
در جهت مخالف، هم‌زمان با کوچک‌تر شدن موانع و فشرده‌تر شدن فاصله‌ها، انگشتان‌تان را ببندید و شانه‌ها را بالا نگه دارید.
در بسیاری از این نوع تمرین‌ها، از سوارکاران می‌خواهم این موانع را با کانتر جمع‌شده طی کنند، بعد به چپ یا راست بپیچند، در امتداد ضلع بلند میدان کانتر بروند و تمرین را سه یا چهار بار تکرار کنند؛ یا دایره بزنند و همان موانع را از جهت دیگر بپرند.
اگر سوارکاری تمرین را درست اجرا نکند، به او می‌گویم: «یک لوپ برگرد و دوباره انجامش بده.» در این مرحله، خیلی از سوارکاران ایونتینگ می‌گویند: «اسبم خسته شده است. این تمرین بیش از حد سنگین است!»
این همیشه مرا به خنده می‌اندازد. پاسخ من این است: «فکر می‌کردم اسب‌هایتان می‌توانند چهار مایل بتازند، اما این نوع کار آن‌ها را خسته می‌کند.» از نظر تمرینی، برایم جالب است که اسب‌های پرش با اسب من احتمالاً نمی‌توانند چهار مایل چهارنعل بروند؛ اما می‌توانند ساعت‌ها با کانتر جمع‌شده روی پرش‌های کوچک بالا و پایین بروند، بی‌آن‌که بیش از حد داغ کنند. آمادگی‌ای که سوارکاران ایونتینگ برای تاخت کراس‌کانتری به اسب‌ها می‌دهند، یک علم است؛ اما آن‌ها باید برای این نوع کار جمع‌شده هم آمادگی بدنی را توسعه دهند. این کار خسته‌کننده است، اما اهمیت دارد؛ مثل بخش اجباری در اسکیت نمایشی در برابر اجرای آزاد.
انضباط
وقتی از شاگردان ایونتینگم می‌خواهم یک مسیر پرش با اسب را طی کنند یا یک خط از موانع را تکرار کنند و در آن یک گام اضافه کنند یا یک گام کم بگذارند، همه آن‌ها در ابتدا به من می‌گویند: «فاصله را نمی‌بینم! فاصله را نمی‌بینم!»
من می‌گویم: «چرا، می‌توانید. شما فاصله را می‌بینید. همه‌تان فاصله‌ها را خیلی خوب می‌بینید. چیزی که به آن عادت ندارید، تمرکز و انضباط و توجه لازم برای دیدن بهترین فاصله ممکن به سمت تک‌تک موانع است.» خیلی وقت‌ها مسئله این است که «آن فاصله را نبین؛ یک فاصله دیگر را ببین!» اسب‌ها هرچه در مسیر مانژ پیش می‌روند، رو به جلوتر می‌شوند و اغلب در پایان، گام‌هایشان بلند می‌شود و فاصله‌هایی که سوارکار می‌بیند هم بلند و تخت می‌شود. باز هم این وظیفه سوارکار است که مطمئن شود کنترلی که در پایان مسیر دارد، همان کنترلی است که در آغاز آن داشته است.
من از سوارکاران ایونتینگم همان نوع تمرین‌هایی را می‌خواهم که ما همیشه برای پرش با اسب انجام می‌دهیم. برای نمونه، ژیمناستیک‌های جالبی روی قوس می‌چینم؛ مثلاً خط‌هایی که در آن باید بعد از پیچ رو به جلو بیایید تا چهار گام بلند، یعنی ۶۴ فوت، تا مانع را به دست آورید.
اگر اسب شما گام متوسطی داشته باشد، می‌توانید این خط را از مرکز تا مرکز بپرید. اگر اسبتان گام کوتاه‌تری داشته باشد، یاد می‌گیرید که باید خط را از مرکز مانع اول به سمت گوشه داخلی مانع دوم بپرید. اگر اسبتان گام بلندتری داشته باشد، یاد می‌گیرید که باید از مرکز به سمت گوشه بیرونی بپرید. این تمرین همچنین نشان می‌دهد اسب شما به کدام سمت انحراف پیدا می‌کند.
نمودار ۲: برای این‌که این خط را خوب سوار شوید، باید بعد از پیچ رو به جلو بیایید تا چهار گام بلند را به دست آورید. اگر اسب شما گام متوسطی دارد، آن را از مرکز تا مرکز بپرید. اگر گامش کوتاه‌تر است، آن را از مرکز مانع اول به سمت گوشه داخلی مانع دوم بپرید.
اگر اسبتان گام بلندتری دارد، پرش را از میانه به سمت گوشه بیرونی انجام دهید.
گاهی هم از سوارکار می‌خواهم با چهارنعلی کشیده به یک این‌اند‌اوت برسد که فاصله بین مانع‌های آن کوتاه است؛ برای یک‌گام، ۲۱ فوت. برای ثبت زمان خوب در یک مسیر استادیوم باید همان‌طور که در پیچ‌ها با چهارنعل می‌روید، به مانع برسید؛ اما بعد باید در برابر وسوسه ورود با فاصله بلند مقاومت کنید، چون در آن صورت جا دادن یک گام بین دو مانع بسیار دشوار می‌شود و احتمال انداختن چوب بالا می‌رود.
در عوض، ۴ یا ۵ گام مانده به مانع باید گام اسب را کوتاه کنید تا بتوانید با سرعتی کم وارد پرش شوید و آن یک گام را به‌درستی جا بدهید (نمودار ۳ در سمت راست).
نمودار ۳: با چهارنعل به این این‌اند‌اوت آرام نزدیک شوید و در ۴ یا ۵ گام مانده به مانع اول، اسبتان را به‌نرمی جمع کنید تا بتوانید با سرعت کم وارد پرش شوید و آن یک گام را به‌درستی جا بدهید.
در تمرین‌هایم با سوارکاران ایونتینگ در سال گذشته، روی استایل پرش اسب‌ها با خطی از پرش‌های بونس به ارتفاع ۲ فوت کار کردیم که با فاصله ۹ تا ۱۰ فوت از هم چیده شده بودند؛ معمولاً دو بونس پشت سر هم، همراه با گراندلاین و یک چوب جای‌گذاری، یا در ورودی بونس‌ها یا در خروجی آن‌ها (نمودار ۴ در پایین).
این تمرین را دوست دارم چون به اسب کمک می‌کند هم در دست جلو و هم در دست عقب سریع باشد، اما گراندلاین‌ها مانع از آن می‌شوند که بیش از حد به مانع نزدیک شود.
هرچه اسب بهتر می‌شود، ارتفاع بونس‌ها را به‌تدریج بیشتر می‌کنیم، البته نه بیشتر از ۳ فوت.
یکی دیگر از تمرین‌های محبوبم این است که دو مانع عمودی را در یک خط با فاصله ۴ و نیم گام از هم، یعنی ۶۶ فوت، می‌چینیم و از سوارکار می‌خواهیم آن را هم در ۴ گام و هم در ۵ گام برود: یا با ریتم روان وارد می‌شوید و یک گام را کم می‌کنید، یا آرام وارد می‌شوید و یک گام اضافه می‌کنید.
بعد همین خط را داخل یک مسیر کامل قرار می‌دهم و می‌گویم: «خیلی خوب، اگر این آخرین خط مسیر در راه برگشت به سمت خانه باشد، می‌خواهید یک گام را کم کنید؛ از طرف دیگر، اگر بلافاصله بعد از این خط یک پیچ تند کوتاه دارید، باید مطمئن شوید که یک گام اضافه می‌کنید.»
این تمرین توانایی شما را برای انجام هر کاری که در آن خط می‌خواهید انجام دهید، بر اساس جایگاهش در مسیر و کاری که بعد از آن باید انجام بدهید، تقویت می‌کند.
من عاشق اضافه کردن و کم کردن گام‌ها، کوتاه کردن و بلند کردن گام هستم.
موضوع فقط کنترل اسب نیست، بلکه به توانایی شما در گرفتن تصمیم درست و بعد عملی کردن آن مربوط می‌شود.
همه درس‌های من برای آشکار کردن مشکل‌ها و ضعف‌ها طراحی شده‌اند.
وقتی اسبی در یکی از این تمرین‌ها اشتباه می‌کند، می‌خواهم سوارکار بفهمد چه کاری را اشتباه انجام داده و راه اصلاحش را پیدا کند.
من راه‌های مختلف و موضوع‌های متفاوتی را برای کار کردن نشان می‌دهم.
سوارکاران باید درک کنند که این کیفیت بی‌نقص سواری است که به اسب‌ها امکان می‌دهد بدون تماس با مانع‌ها بپرند.
نمودار ۴: من دوست دارم روی استایل پرش اسب با یک خط از بونس‌های ۲ فوتی کار کنم. برای هر مانع عمودی، یک گراندلاین کمی جلوتر از پایه مانع قرار داده می‌شود. بونس‌ها به اسب کمک می‌کنند در دست جلو و دست عقب سریع‌تر شود، اما گراندلاین‌ها مانع از آن می‌شوند که بیش از حد به مانع نزدیک شود.
موضوع این است که بهترین شکل پرش اسبتان را بشناسید و بدانید چگونه آن را بسازید؛ نه فقط یک‌بار، بلکه در تمام طول مسیر.
در مسابقات، این روند از گرم‌کردن برای بخش ورزشگاه آغاز می‌شود: من می‌خواهم سوارکاران ایونتینگم واقعاً گرم‌کردن خود را بر اساس آنچه در آن روز برای آن اسب ایده‌آل است برنامه‌ریزی کنند.
آیا لازم است آن صبح یک تمرین ژیمناستیک بپرند؟
آیا می‌خواهند در گرم‌کردن برخوردی با مانع داشته باشند یا نه؟
آیا باید از گراندلاین استفاده کنند یا بدون گراندلاین کار کنند؟
من تلاش می‌کنم نوع متفاوتی از امید و فلسفه را درباره بخش پرش با اسبِ ورزش‌شان به آن‌ها بدهم: با تمرکز و انضباط، آن‌ها می‌توانند به سطحی برسند که بر شیوه پرش اسب‌هایشان روی تک‌تک موانع اثر بگذارند.
امیدوارم مهم‌ترین تأثیر من بر سوارکاران ایونتینگی که آموزش می‌دهم این باشد که افق کارشان را گسترش دهند و زمان بیشتری را صرف پرش با اسب کنند، نه فقط در چارچوب رشته خودشان.
دوست دارم اسب‌هایشان را به فستیوال زمستانی سوارکاری در ولینگتونِ فلوریدا ببرند و در کلاس‌های زیادی شرکت کنند.
برای سوارکاران ایونتینگ، یک دور پرش با اسب به‌عنوان بخشی از یک ایونت کافی نیست تا اسب‌هایشان را واقعاً بشناسند: این‌که کدام خط‌ها برایشان دشوار یا آسان است، از چه چیزهایی رم می‌کنند، و به محیط‌های مختلف و انواع متفاوت زمین چگونه واکنش نشان می‌دهند.
سوارکاران ایونتینگ در ایالات متحده باید از الگوی سوارکاران طراز اول جهانی ایونتینگ که در اروپا شناخته‌ام پیروی کنند؛ چهره‌هایی مثل مارک تاد یا ؟
لوسیندا پرایر-پالمر گرین که خودشان هم پرش‌کاران خوبی هستند.
کتی موناهن پرودنت پیش از آن‌که در سال ۲۰۱۰ کار با سوارکاران مستعد تیم ایونتینگ ایالات متحده را آغاز کند، تجربه‌ای در مربیگری سوارکاران ایونتینگ داشت؛ سمتی که بعدها لورن هاف، سوارکار المپیکی پرش با اسب، بر عهده گرفت.
او گفت: «سال‌هاست با کارن و دیوید اوکانر که در نزدیکی پلین بی فارم من در میدلبرگِ ویرجینیا هستند، دوستم. همچنین به دوست بسیار خوبم یان بیینی، که مزرعه شورفایر او در پرسلوویل قرار دارد و احترام زیادی برایش قائلم، و نیز آلیسون اسپرینگر که یکی از امیدوارکننده‌ترین سوارکاران جوان ایونتینگ است، آموزش داده‌ام.»
دوران درخشان حرفه‌ای کتی در دنیای هانتر/جامپر از رده جونیور آغاز شد؛ با قهرمانی در هر دو فینال مدال و مک‌لی، و پس از آن چندین عنوان قهرمانی در رینگ هانتر، پیش از آن‌که به ستاره‌ای بین‌المللی در پرش با اسب تبدیل شود.
او که عضو تیم قهرمان جهان پرش با اسبِ دارنده مدال طلای سال ۱۹۸۶ بود، تقریباً در همه جایزه‌های بزرگ مهم ایالات متحده به پیروزی رسیده و سه بار عنوان سوارکار سال ایالات متحده از سوی ای‌جی‌ای را به دست آورده است.
او اکنون همراه همسرش، آنری پرودنت، سوارکار فرانسوی، یک برنامه آموزشی بین‌المللی را اداره می‌کند. آن‌ها زمان خود را بین میدلبرگ و روزیر او سالینِ فرانسه تقسیم می‌کنند.
جدیدترین نمونه از شاگردان موفق فراوان کتی در رده سوارکاران جوان پرش با اسب، رید کسلر است؛ عضوی از تیم پرش با اسب سوارکاران جوان ۲۰۱۱ که سال گذشته با موفقیت در تور اروپایی سوارکاران جوان رقابت کرد.
این تیم ژوئن گذشته نخستین پیروزی خود در جام ملت‌ها را در اتریش به دست آورد.
کتی که خودش همچنان یک رقیب فعال است، قصد دارد به سوارکاری ادامه دهد.
او گفت: «دوست دارم در چند سال آینده آن‌قدر در سطح خوبی بمانم که بتوانم گروهی از سوارکاران رو به پیشرفت را به اروپا ببرم و همراهشان رقابت کنم.»
این مطلب نخستین‌بار در شماره مه ۲۰۱۲ نشریه پرکتیکال هورسمن منتشر شد.