راهکارهای تقویت اعتمادبه‌نفس سوارکار پرش

چهار نعل: راهکارهای تقویت اعتمادبه‌نفس سوارکار پرش

برای ساختن اعتمادبه‌نفس سوارکاران، باید مطمئن شوید تمرین‌هایی که طراحی می‌کنید، مهارت‌های لازم برای پاسخ‌دادن به هر چالشی را که در پرش با اسب با آن روبه‌رو می‌شوند، در آن‌ها پرورش می‌دهد.

موفقیت در این مسیر، سطح اطمینان و خودباوری سوارکار را برای انجام آنچه در مسابقه از او خواسته می‌شود، بالا می‌برد.

بهبود اعتمادبه‌نفس یعنی قرار دادن سوارکاران در موقعیتی آموزشی که هم کنترل‌شده باشد و هم چالش‌برانگیز.

محیطی کنترل‌شده کمک می‌کند مطمئن شویم آن‌ها از عهده هر چیزی که پیش رویشان می‌گذارید، برمی‌آیند.

همین موضوع توانایی آن‌ها را برای مواجهه با آزمون مسابقه بالا می‌برد؛ زمانی که از محیط کنترل‌شده خارج می‌شوند تا در یک رقابت شرکت کنند.

من همیشه به این سوارکاران می‌گویم که در خانه، در اصطبل‌های استون‌هنج، ۹۰ درصد کارهایی را که انجام می‌دهیم در کنترل ماست.

دلیل این‌که می‌گویم ۹۰ درصد، این است که وقتی در کانتر به سمت مانع می‌روید، کنترل در دست شماست.

اما وقتی اسب از زمین جدا می‌شود، دیگر شما کنترل کاملی ندارید.

آن ۱۰ درصد باقیمانده، به ذات این ورزش مربوط است.

با این حال، در مسابقه سوارکار با میزان کمتری از کنترل روبه‌روست.

به‌محض این‌که از تایمرهای شروع عبور می‌کنید، باید مسیر را از مانع اول تا مانع آخر طی کنید.

امید این است که بتوانید در آن مسیر، هر انتخاب عملی و ممکن را به بهترین شکل اجرا کنید تا دوری موفق، بدون انداختن میله و در زمان مجاز داشته باشید.

برای رسیدن به این هدف، به مهارت نیاز دارید، به اعتمادبه‌نفس نیاز دارید، و آن بخش بسیار اندکی که باقی می‌ماند شانس است؛ چون اسب ممکن است در هر لحظه نوک سُمش را به مانع بزند و میله پایین بیفتد.

بنابراین اعتمادبه‌نفس یکی از کلیدهای اصلی است تا همه‌چیز آن‌طور که می‌خواهید پیش برود، و تمرین‌هایی که در خانه انجام می‌دهیم نیز با همین هدف طراحی شده‌اند.

برای این مطلب، من مجموعه‌ای از کاوالتی، یک پین‌ویل و ژیمناستیک را همراه با چند خط قوسی و چند مانع دیگر کنار هم چیده‌ام.

این تمرین‌ها در ارتفاع کم اجرا می‌شوند و هدفشان آموزش مدیریت گام‌ها در مسیر، با تأکید بر تعادل و ارتباط ۱۰۰ درصدی میان اسب و سوارکار است.

وقتی شاگردانم را تمرین می‌دهم، ابتدا از آن‌ها می‌خواهم هر تمرین را جداگانه کار کنند، بعد کمی قدم بروند و سپس همه بخش‌ها را مرحله‌به‌مرحله با هم ترکیب کنند.

هنگام کار روی این تمرین‌ها، به آن‌ها مثل یک مجموعه متنوع نگاه کنید که در آن خودتان انتخاب می‌کنید از مانع‌ها چگونه و در چه ترکیبی استفاده شود.

همه فاصله‌های ذکرشده در این مطلب را می‌توان متناسب با سطح و نیازهای مربی، سوارکار و اسب تنظیم کرد.

همچنین ارتفاع مانع‌ها را پایین نگه دارید؛ هیچ‌کدام بیش از ۳ فوت نباشد و بیشتر آن‌ها بسیار کوتاه‌تر باشند، تا اگر اشتباهی رخ داد، اسب بتواند به‌راحتی آن را جبران کند.

در این تمرین، من کاوالتی، پین‌ویل و ژیمناستیک را همراه با چند خط قوسی و چند مانع دیگر با هم ترکیب کرده‌ام.

از شاگردانم می‌خواهم ابتدا هر بخش را جداگانه کار کنند، بعد کمی قدم بروند و سپس همه اجزا را مرحله‌به‌مرحله با هم ترکیب کنند.

کاوالتی و پین‌ویل

پیش از آن‌که این تمرین‌ها را با شاگردان‌مان شروع کنیم، همیشه ابتدا روی کار درساژ سبک کار می‌کنیم تا اسب و سوارکار با هم راحت شوند و احساس هماهنگی پیدا کنند.

بعد از آن، سراغ کاوالتی، پین‌ویل و سپس تمرینات ژیمناستیک می‌رویم.

وقتی با یک سوارکار کار می‌کنم، ممکن است توضیح بدهم: «خیلی خوب، با اسب تو باید کمی آرام‌تر وارد شوی و صبور باشی.

ممکن است یک یا دو گام را از دست بدهد، اما بگذار خودش مسیر را پیدا کند.

فقط باید به وضعیت پرش بروی و کمی دهان اسب را حس کنی.

باید دقت داشته باشی.

اگر قرار است اسبت مضطرب شود، باید از صدایت استفاده کنی.

آیا اسبت کمی تنبل است؟

باید از ساق پا استفاده کنی.

باید کمکی را به کار ببری که مناسب اسب خودت باشد.»

انجام این تمرین‌ها به من امکان می‌دهد در تمام مراحل، وضعیت ذهنی اسب و سوارکار را ارزیابی کنم و ببینم آن روز برای چه کاری آماده هستند.

بیشتر سوارکاران در تمرینات روزانه ثبات دارند، اما درست مثل اسب‌ها، ما هم روزهای بهتر و بدتر داریم.

وقتی پیش از رفتن به سراغ تمرین‌های دیگر، روی فلت‌ورک و سپس روی کاوالتی کار می‌کنید، می‌توانم تشخیص بدهم که سطحی از اضطراب وجود دارد یا نه.

وقتی با گروهی دو یا سه نفره کار می‌کنم، همه با هم فرق دارند؛ بعضی بیش از حد تند می‌روند، بعضی بیش از حد کند، بنابراین باید این تفاوت‌ها را جبران کنم و مدام رویکردم را تغییر بدهم تا مطمئن شوم به هرکدام همان چیزی را می‌دهم که نیاز دارند.

گاهی با اسبی روبه‌رو هستید که واقعاً سرحال و پرانرژی است، بنابراین باید پیش از رفتن به مرحله بعد، زمان بیشتری را روی کاوالتی بگذرانید.

اگر از این مرحله عبور کنید، آن اسب و سوارکار برای امتحان کردن تمرین دیگری آماده نیستند.

بیشتر اوقات، کار ما با هنرجویان روی کاوالتی یک تمرین کانتر است؛ چه با میله روی زمین و چه با کاوالتی ۱۲ اینچیِ بالاآمده.

کاوالتی برای اسب مانعی بسیار حداقلی ایجاد می‌کند تا بتواند تمرین را انجام دهد.

پس از گرم‌کردن روی فلت‌ورک، کارولین اسب ۱۲ ساله‌اش، سیسکا وی‌اچ لیندنهوف زد، از نژاد زانگرشاید را در کانتر از روی کاوالتی عبور می‌دهد. کاوالتی برای انجام این تمرین، مانعی حداقلی برای اسب ایجاد می‌کند. © نانسی جفر

وقتی این بخش از کار با کاوالتی را کامل کردیم، به سراغ تمرین پین‌ویل می‌رویم.

این تمرین شامل چهار مانع به ارتفاع ۱۰ تا ۱۲ اینچ روی یک دایره است؛ مثل صفحه ساعتی که عقربه‌هایش روی ۱۲، ۳، ۶ و ۹ قرار گرفته باشند. فاصله هر مانع تا مانع بعدی شش گام است و این چیدمان فضای بیشتری برای کار و تنظیم در اختیار شما می‌گذارد.

برای سوارکار کم‌تجربه‌تر، این تمرین را می‌توان با ریل‌هایی روی زمین هم چید.

ما کار را با کانتر روی دو جزء از پین‌ویل آغاز می‌کنیم و وقتی این بخش خوب پیش برود، دو جزء دیگر را هم اضافه می‌کنم.

این تمرین به شما یاد می‌دهد چگونه اسب‌تان را روی خطوط منحنی سوارکاری کنید.

مثلاً اگر اسب تمایل دارد به چپ برود، یعنی هنگام اجرای پین‌ویل به سمت چپ، باید بیشتر کار کنید تا او را در میانه مانع‌ها نگه دارید؛ طوری که به زمین ضربه نزند و آن شش گام را به پنج‌ونیم گام تبدیل نکند.

اگر پین‌ویل را به سمت راست می‌روید و اسب‌تان به راست منحرف می‌شود نیز همین موضوع صادق است.

باید این اصل را در مورد هر گرایش و جهتی در اسب‌تان به کار بگیرید.

این تجربه زمانی به کارتان می‌آید که در مسابقه هستید و اسب‌تان در حالی که یک خط قوسیِ شش‌گامه به سمت راست را می‌پرد، تمایل دارد به چپ برود. پس باید بدانید چطور عنان داخلی را باز کنید تا این شش‌گام طبیعی‌تر شود. اگر این کار را نکنید، این شش گام ممکن است به هفت گام تبدیل شود یا آن‌قدر کشیده شود که پرش کمی ترسناک به نظر برسد.

شروع با ژیمناستیک

بعد از تمرین پین‌ویل، سراغ ژیمناستیک می‌رویم. من دوست دارم در ورود به ترکیب‌ها با یورتمه کار کنم، چون این کار با یاد دادن محل قرارگیری پاها، تعادل و هماهنگی واقعی به اسب‌ها می‌دهد. همچنین برای سوارکار این آسودگی را فراهم می‌کند که بدون نیاز به سرعت بالا وارد تمرین شود. فاصله‌ها هم طوری اندازه‌گیری شده‌اند که اسب‌ها بتوانند هم جمع‌شدگی و هم بازشدگی را به دست بیاورند.

من به تکرار اعتقاد دارم. به نظر من، تکرار یکی از مهم‌ترین دستورالعمل‌های پیشرفت است، چون شما را وادار می‌کند با همان الگو کار کنید و بررسی کنید چه کاری را درست یا غلط انجام داده‌اید و چطور باید آن را اصلاح کنید. اگر مدام الگو را عوض کنید، هیچ‌وقت فرصت پیدا نمی‌کنید آن مسئله‌ای را که قبلا نتوانسته‌اید حل کنید، برطرف کنید. اگر بار اول پاسخ آن سوال را اشتباه بدهید، با تکرار تمرین این فرصت را دارید که دفعه بعد آن را درست انجام دهید و همه این‌ها به ساختن اعتمادبه‌نفس کمک می‌کند.

پس چطور می‌توانید آن را درست انجام دهید؟ با تکرار تمرین تا زمانی که بتوانید آن را کاملا راحت اجرا کنید. این به شما به‌عنوان سوارکار اعتمادبه‌نفس می‌دهد که در آینده هم می‌توانید این وظیفه را انجام دهید، چون اسب‌تان را می‌شناسید، می‌دانید واکنشش چه خواهد بود و چطور باید آن را جبران کنید؛ چه در رفتن به راست و چه به چپ.

الگوی ژیمناستیکی که در بالا نشان داده شده، شامل ورود با یورتمه روی یک کاوالتی و سپس یک کراس‌ریل است؛ بعد از آن یک گام کانتر تا یک مانع عمودی و یک گام دیگر تا یک اکسِر، و سپس این امکان که یکی از دو خط قوسی را انتخاب کنید؛ یکی به سمت یک مانع عمودی و دیگری به سمت یک اکسِر.

اگر بعد از ژیمناستیک به راست بروید، پنج گام تا مانع عمودی می‌روید و سپس شش گام تا یک مانع عمودی دیگر که بخشی از پین‌ویل است، و بعد هم شش گام تا دو مانع عمودی بعدی پین‌ویل. با بازگشت به یورتمه، اسب را در امتداد ضلع بلند مستقیم نگه می‌دارید تا به کاوالتی تکیِ بخشی از ژیمناستیک برسید و دوباره از روی ژیمناستیک عبور می‌کنید.

وقتی هر دو خط قوسیِ پنج‌گامه و شش‌گامه را می‌روید، در نقشه خواهید دید که فاصله، یک اندازه ثابت دارد. این به شما اجازه می‌دهد با طی کردن یک فاصله یکسان با تعداد گام متفاوت، روی قابلیت تنظیم اسب‌تان کار کنید. در اینجا، یک پنج‌گام روان و باز را به یک شش‌گام جمع‌وجور و خوب تبدیل می‌کنید.

بار بعدی که وارد ژیمناستیک می‌شوید، به چپ می‌روید و پنج گام تا اکسِر می‌پیمایید؛ سپس از آنجا در شش گام کوتاه به یک مانع پین‌ویل و بعد دو مانع بعدی پین‌ویل وصل می‌شوید. بعد از آن، در شش گام باز به یک ترکیب یک‌گامه عمودی/عمودی می‌روید و سپس در سه گام مناسب به یک اکسِر می‌رسید.

من از سوارکاران می‌خواهم وقتی تمرین تمام می‌شود، اسب را در خط مستقیم متوقف کنند؛ هرگز نپیچند.

هر بار که فرود می‌آیید، اسب‌ها در فکر پیچیدن هستند؛ بنابراین وقتی تمرین تمام می‌شود، با مستقیم جمع‌کردن اسب به آن‌ها می‌فهمانید کار تمام شده است.

مستقیم‌بودن، کلید کار است.

یک گزینه دیگر این است که پیش از رفتن به ترکیب یک‌گام عمودی و سپس اکسِر، یک دور کامل دیگر هم در الگوی پین‌ویل بزنید.

همه این مسیرها همان چیزی را شبیه‌سازی می‌کنند که در مسابقه رخ می‌دهد.

فرض کنید یک مانع عمودی در یک خط قوسی به سمت راست دارید که با ۶ گام به یک اکسِر بزرگ می‌رسد، و بعد خطی که به سمت چپ قوس برمی‌دارد و با ۷ گام به مانع بعدی می‌رسد.

با این حال، وقتی اسب شما به راست یا چپ متمایل می‌شود، این تعداد گام‌ها تغییر می‌کند.

فرض کنیم اسب من تمایل دارد به چپ برود.

پس از مانع ۱ تا ۲، باید از مهارت‌هایی که در تمرین‌های پین‌ویل و ژیمناستیک یاد گرفته‌ام استفاده کنم تا این ۶ گام را به‌صورت عادی طی کنم؛ باید عنان راست را باز کنم و خطی کمی مستقیم‌تر سوار شوم.

اگر این کار را نکنم، مسافتی طولانی‌تر از فاصله‌ای که این تمرین از مرکز تا مرکز نیاز دارد طی خواهم کرد.

در نتیجه، چون اسبم به چپ متمایل شده، با نیم‌گام اضافه مواجه می‌شوم.

بعد هم از مانع ۲ تا ۳، باید مطمئن شوم آن‌قدر به چپ نمی‌رود که این خط را در ۶ و نیم گام طی کند.

به همین ترتیب، اگر اسب من تمایل داشته باشد به راست برود، از مانع ۱ تا ۲ باید کمی بیرون‌تر بمانم تا خط را در ۵ و نیم گام نروم.

بعد از مانع ۲ تا ۳ هم باید مطمئن شوم آن‌قدر به راست نمی‌رود که خط را در ۷ و نیم یا ۸ گام طی کند.

به این کار «ترکینگ» گفته می‌شود و حتی روی مانع‌های کوتاه هم می‌توان واقعا حس خوبی از آن پیدا کرد.

برنامه هفتگی ما در استون‌هنج این‌گونه است که یکشنبه رینگ را جمع می‌کنیم و دوشنبه آن را برای فلت‌ورک در روز سه‌شنبه آماده می‌کنیم.

چهارشنبه هم یک مسیر عادی کار می‌کنیم.

ما هر هفته تمرین‌های ژیمناستیک انجام نمی‌دهیم.

با وجود آن‌که این تمرین‌ها بسیار مفید هستند، اگر در آن‌ها زیاده‌روی کنید و مدام فاصله‌ها و چیدمان‌ها را تغییر دهید، ممکن است برای اسب یا سوارکار خسته‌کننده و آزاردهنده شوند.

من همیشه به تعادل و اندازه مناسب اعتقاد دارم.

زیاده‌روی در هر چیزی، زیاد است.

در طول یک هفته کامل، این تمرین‌ها را در هر جلسه با هر مسیر ۲ یا ۳ بار انجام می‌دهیم و همین کاملا کافی است.

هفته بعد، یک مسیر عادی کار می‌کنم، اما چیزی که بسیار ملایم‌تر و سازگارتر باشد.

این الگو کمی تهاجمی است، هرچند مانع‌ها کوتاه هستند.

نکته‌هایی برای موفقیت

لگام مسابقه کنترل بسیار بیشتری نسبت به لگامی به شما می‌دهد که در خانه با آن تمرین می‌کنید.

این، نهایی‌ترین ابزاری است که هنگام ورود به مسیر در اختیار دارید؛ جایی که کنترل از محیط خانه کمتر است.

در خانه، وقتی روی مانع‌های کوچک‌تر و در محیطی کنترل‌شده می‌پریم، از لگامی استفاده می‌کنیم که از نظر دهنه و بندی که روی بینی قرار می‌گیرد، شدت کمتری دارد.

این موضوع هنگام انجام آن تمرین‌های دشوار در یک خط قوسی اهمیت زیادی دارد.

اگر به‌اشتباه وقتی اسب لگام مسابقه‌ای دارد دهانش را بکشید، ممکن است اثر بسیار بزرگی بگذارید؛ اثری که اصلا نمی‌خواهید.

  • این تمرین‌ها را باید متناسب با سطح سوارکار، از نظر ارتفاع موانع، تنظیم کنید. همان نوع کار را برای سوارکاران جایزه بزرگ انجام می‌دهید که برای سوارکاری با تجربه کمتر انجام می‌دهید؛ فقط فاصله‌ها و میزان پیچیدگی را تغییر می‌دهید. برای سوارکاری که تجربه میدانی محدودی دارد، تمرین پین‌ویل به احتمال زیاد با چوب‌های روی زمین انجام می‌شود که درک مسیر را برای سوارکار کمی آسان‌تر می‌کند. خط بیرونی هم با کراس‌ریل و فاصله‌ای ملایم‌تر چیده می‌شود. اگر این روش برای شما بهتر جواب می‌دهد، برای شروع همه چیز را با چوب‌های روی زمین انجام دهید و در این کار تردید نکنید.
  • فاصله‌ها و اندازه‌هایی که در نمودار ما آمده، بر اساس ابعاد میدان است. میدان ما در استون‌هنج ۳۵۰ در ۲۸۰ فوت است. اگر میدان شما کوچک‌تر است، باید همه چیز را در مقیاس کوچک‌تر بچینید. من توصیه نمی‌کنم همه این تمرین‌ها را هم‌زمان در یک میدان کوچک قرار دهید؛ چون ممکن است با حالتی شبیه اثر پینگ‌پنگ روبه‌رو شوید.
  • می‌توانید تمرین‌ها را به‌صورت بخش‌بخش انجام دهید. من حتما تمرین پین‌ویل را انجام می‌دهم، اما اگر برای چهار چوب جا ندارید، به‌جای آن یک فن سه‌چوبه بچینید. برای ژیمناستیک، می‌توانید یک کراس‌ریل از یورتمه، با یک گام تا مانع عمودی، و یک گام تا اکسِر بچینید، سپس سه گام تا یک مانع عمودی دیگر. پیش از آن‌که دور بزنید و دوباره ژیمناستیک را شروع کنید، دو مانع دیگر بعد از این ژیمناستیک اضافه کنید.
  • همان نوع مکانیک

    کارولین آنارلا، که در عکس‌های این گزارش سوارکار نمایشی است، پس از آن‌که آخرین مادیانش در رده‌های پایین و متوسط آماتور-مالک پرش با اسب به سقف توان خود رسیده بود، رویای حضور در رده‌های بالای آماتورها و جایزه‌های بزرگ کوچک را در سر داشت. او هرگز فکر نمی‌کرد این هدف دست‌یافتنی باشد تا سپتامبر ۲۰۱۹؛ زمانی که «سیسکا وی‌اچ لیندنهوف زد» ۱۲ ساله از نژاد زانگرشاید را خرید؛ اسبی که در اروپا در ارتفاع ۱٫۴۵ متر پرش می‌کرد.

    مکس آمایا و کارولین آنارلا

    مکس می‌گوید: «این‌که اسب از سطح مورد نیاز بالاتر است، به کارولین این فرصت را می‌دهد که این کار را در سطحی کمی پیشرفته‌تر یاد بگیرد. اسبی با این کیفیت، نوع متفاوتی از سوارکاری می‌طلبد. کمی سخت‌گیرانه‌تر و کمی پیچیده‌تر. وقتی وظیفه این باشد، همان‌جاست که به‌عنوان سوارکار شروع به رشد می‌کنید.»

    کارولین اشاره کرد تمرین‌هایی که برای عکس‌ها اجرا کرده، طوری طراحی شده‌اند که به او کمک کنند پیشرفت کند. او گفت: «این تمرین‌ها کمک می‌کنند، چون با این‌که برای من سخت هستند، باعث می‌شوند بقیه چیزها خیلی آسان‌تر به نظر برسند؛ چون وقتی وارد مسیر می‌شوم، همان نوع مکانیک را به کار می‌گیرم. این باعث می‌شود بهتر متوجه باشم چه اتفاقی در حال رخ دادن است.»

    کارولین ۲۵ ساله که در نیو اسکول در رشته علوم انسانی تحصیل کرده، اهل رامسن در نیوجرسی است؛ جایی که حدود نیم ساعت با استون‌هنج فاصله دارد و او چهار سال است در آن‌جا سوارکاری می‌کند.

    کارولین که با یک روان‌شناس ورزشی هم کار کرده، قبلا با خودش فکر می‌کرد: «همه دارند این کارهای بزرگ را انجام می‌دهند و من حس خیلی بدی نسبت به خودم دارم»، بنابراین برایش مهم بود که با این طرز فکر مقابله کند.

    او گفت: «مهم‌ترین نکته این است که دست از مقایسه کردن خودتان با دیگران بردارید؛ چیزی که در دنیای اسب‌ها واقعا یک مسئله جدی است.»

    به خاطر داشته باشید که این کار را انجام می‌دهید چون عاشق سوارکاری هستید و اسب را دوست دارید.

    هر کسی با سرعت خودش پیش می‌رود.

    او آموخت: «فقط باید یاد بگیرید در آن احساس امنیت و خوشحالی داشته باشید.»

    «وقتی این کار را شروع می‌کنید، کم‌کم مسیر خودتان و این‌که در نهایت ممکن است به کجا برسید را می‌بینید.

    این بسیار دلگرم‌کننده است.»

    درباره مکس آمایا

    آمایا در استون‌هنج استیبلز خود در کولتز نکِ نیوجرسی، سوارکاران طراز اول پرش با اسب، از جمله براین گوته‌ال-مارتو و چارلی جیکوبز، شرکت‌کنندگان فینال جام جهانی FEI، را تمرین داده است.

    او همچنین در همکاری با بیکن هیل شو استیبلز در همان نزدیکی و استیشا مدن، در تیم‌های قهرمان همه فینال‌های اکویتیشن حضور داشته است.

    او پس از آن‌که پدربزرگش، که در سواره‌نظام آرژانتین خدمت می‌کرد، او را در زادگاهش آرژانتین با این ورزش آشنا کرد، وارد پرش با اسب شد.

    وقتی مکس به آمریکای شمالی آمد، پیش از آن‌که به بیکن هیل برود، برای ماریو دلوریه، قهرمان پرش فینال جام جهانی FEI، کار کرد.

    او با چرچ رود در بیش از ۵۰ جایزه بزرگ در جمع برترین‌ها قرار گرفت و در بازی‌های جهانی سوارکاری FEI در سال ۲۰۰۶ سوار شد؛ سپس سال بعد در بازی‌های پان‌آمریکن در ترکیب تیم آرژانتین رقابت کرد.

    آمایا که اکنون شهروند ایالات متحده است، تمرکز خود را بر آموزش سوارکاران جوان، آماتور و بین‌المللی گذاشته است.

    این مطلب نخستین‌بار در شماره تابستان ۲۰۲۱ نشریه پرکتیکال هورسمن منتشر شد.

    منبع: Practical Horseman – Training

    آموزش سوارکاری

    مشاهده در وب‌سایت اصلی