راهکار عبور درست از مانع گوشه در کراس‌کانتری
پرش از مانع گوشه‌ای همه‌جا دیده می‌شود!
امروز در مسیرهای کراس‌کانتری بیشتر از گذشته با این مانع روبه‌رو می‌شویم، چون سوارکاری دقیق و رو به جلو را پاداش می‌دهد.
در عین حال، اشتباه اسب و سوارکار را هم با ۲۰ امتیاز جریمه برای عبور نکردن از مانع یا امتناع، مجازات می‌کند؛
نه با سقوط.
آزمون اصلی‌ای که مانع گوشه‌ای در هر سطحی پیش روی سوارکار می‌گذارد این است: آیا می‌توانید اسب‌تان را بین دست و پا نگه دارید و او را در یک خط مستقیم سوار کنید؟
این مانع چیست: اصطلاح «پرش از مانع گوشه‌ای» در نگاه اول روشن به نظر می‌رسد، اما همه موانع گوشه‌ای یکسان نیستند.
در سطوح پایین‌تر، از سوارکار خواسته می‌شود از بخش باریکِ مانعی بپرد که شکلی شبیه یک قاچ باریک کیک دارد.
بعضی از موانع گوشه‌ای در سطح ترینینگ، عملا چیزی بیش از یک مانع عمودی با اندکی عرض نیستند.
در سوی دیگر طیف، موانع گوشه‌ای در رقابت‌های چهارستاره‌ای مثل رقابت‌های سوارکاری بدمینتون و بارگلی، زاویه‌ای بیش از ۹۰ درجه دارند و همین باعث می‌شود پهنای مانع در «نوک» گوشه، به چالشی واقعی تبدیل شود.
همان‌طور که عرض مانع گوشه‌ای به سطح مسابقه بستگی دارد، ارتفاع آن هم بر اساس سطح رقابت تعیین می‌شود.
بلندترین مانع گوشه‌ای که در سطح ترینینگ می‌بینید، ۳ فوت و ۳ اینچ ارتفاع دارد.
این ارتفاع در سطح چهارستاره به ۳ فوت و ۱۱ اینچ می‌رسد.
و در حالی که پیش‌تر سوارکاران معمولا می‌توانستند برای نزدیک شدن به یک مانع گوشه‌ای، خطی مستقیم و فرضی را از میان مانع در نظر بگیرند و روی همان خط بمانند، طراحان مسیر در سطوح بالاتر در استفاده از بوته‌ها و عناصر دیگر بسیار هوشمندانه‌تر عمل کرده‌اند.
این اضافات اغلب سوارکار را مجبور می‌کند با زاویه‌ای دشوارتر از حالت ایده‌آل به مانع نزدیک شود و همین راه را برای خارج شدن از خط باز می‌کند.
برای نمونه، در بازی‌های جهانی ورزش‌های سوارکاری سال گذشته در آخن آلمان، سریع‌ترین مسیر رسیدن به مانع گوشه‌ای، سوارکاران را وادار می‌کرد بخش جلویی مانع را با زاویه‌ای بیشتر از حد معمول و راحتِ خود بپرند.
این یکی از تفاوت‌های پرسش فنیِ مانع گوشه‌ای با مانع اَروهد یا شورون است؛ موانعی که معمولا می‌توان آن‌ها را تقریبا کاملا مستقیم پرید.
توپوگرافی زمین هم می‌تواند درجه دشواری را افزایش دهد؛
به‌ویژه زمینی که از نوک مانع گوشه‌ای به سمت پایین شیب دارد؛
چون کشش سراشیبی می‌تواند اسب را از خطی که برای پرش به آن نیاز دارد، خارج کند.
سخت‌ترین مسیرها همچنین از موانع مرتبط هم استفاده می‌کنند؛
برای مثال یک میز بزرگ و عریض با خطی قوسی به سمت یک مانع گوشه‌ای؛
تا عبور از این نوع مانع را دشوارتر کنند.
روی فلت، مستقیم و رو به جلو
نخستین گام برای پرش موفق از مانع گوشه‌ای این است که بتوانید اسب‌تان را مستقیم و رو به جلو سوار کنید.
تمرین کنید که او را بین دست و پا نگه دارید و روی فلت‌ورک (flatwork) در یک خط مستقیم سوار کنید.
هم شما و هم اسب‌تان باید درک کنید که وقتی دست و پا را می‌بندید، او باید مستقیم و رو به جلو حرکت کند.
کلید رسیدن به این هدف، «عبورپذیری» است.
وقتی اسب شما عبورپذیر باشد، احساس می‌کنید که در طول یک یا دو گام می‌توانید طول گام او را بیشتر یا کمتر کنید، دست جلو را بالاتر بیاورید یا او را خم کنید؛
همه این‌ها در حالی که تماسی یکنواخت و کشسان با دهنه حفظ شده باشد، بدون آن‌که اسب یا دهنه را رها کند یا از روی دهنه فرار کند.
وقتی بتوانید اسب‌تان را رو به جلو و به سوی تماس با دست‌تان سوار کنید، می‌توانید او را صاف و جلوتر از ساق سوار کنید.
تمرین‌هایی مانند حرکات جانبی و انتقال‌های رو به بالا و رو به پایین بین گام‌ها و نیز درون هر گام، به روانی حرکت و عبور انرژی در بدن اسب کمک می‌کنند.
به شاگردانم می‌گویم: «هرچه اسب‌تان به شما عرضه می‌کند، از او عکس آن را بخواهید.» اگر بیش از حد رو به جلو است، انتقال‌های رو به پایین را تمرین کنید. اگر می‌خواهد صاف و خشک باشد، حرکات جانبی و دایره‌ها را انجام دهید.
وقتی بتوانید اسب‌تان را میان دست و ساق‌تان سوار کنید، می‌توانید به پرش از روی مانع‌های عمودی تکی و اکسِرها با زاویه بروید؛ همان چیزی که در پرش از مانع گوشه انجام خواهید داد. کاملاً دقیق باشید که دقیقاً از کدام نقطه مانع می‌پرید و می‌خواهید اسب‌تان چه خطی را دنبال کند؛ با زاویه به چپ یا راست. وقتی عبور با زاویه از مانع‌های معمولی برایتان راحت و باثبات شد، وقت آن است که مانع‌های گوشه واقعی را وارد تمرین کنید.
می‌توانید مانع‌های ساده تمرینی را هرجا بسازید؛ در میدان یا در یک زمین چمن. برای ساختن پرسشِ مانع گوشه شبیه آنچه در این عکس‌ها می‌بینید، به دو پایه مانع، دو چوب مانع، دو چوب زمینی و یک بشکه پلاستیکی نیاز دارید. کار را با ساختن یک مانع گوشه باریک و ساده شروع کنید. پایه‌های مانع حدود ۴ فوت از هم فاصله دارند و چوب‌ها در محل بشکه به یک نقطه می‌رسند؛ بشکه هم وقتی به پهلو قرار بگیرد، حدود ۲ فوت و ۶ اینچ ارتفاع دارد. چوب‌های زمینی زیر چوب‌های مانع به اسبم، واک آن د مون، تصور روشنی از شکل مانع می‌دهند. حالا دوباره عکس‌های بالا را مرور کنید تا ببینید من چگونه در خانه تمرین مانع‌های گوشه را شروع می‌کنم.
اِیمی تریون در حالی به بالاترین سطوح ایونتینگ رسید که ۱۳ سال به‌صورت تمام‌وقت آتش‌نشان بود؛ تا این‌که در سال ۲۰۰۶ بازنشسته شد تا به‌طور کامل روی تمرین‌دادن اسب‌ها و آموزش شاگردان تمرکز کند. او با اسب مسابقه‌ای سابقش، پوجیو ۲، در المپیک ۲۰۰۴ مدال برنز تیمی گرفت و به‌ترتیب در بازی‌های جهانی سوارکاری ۲۰۰۲ و ۲۰۰۶ به طلای تیمی و برنز انفرادی رسید. او بار دیگر با پوجیو ۲ در المپیک ۲۰۰۸ هنگ‌کنگ نماینده ایالات متحده بود. افزون بر دیگر اسب‌هایش در سطح ادونسد، ووداستاک و لو سامورایی، او با دو اسب مسابقه‌ای سابق ۶ ساله به نام‌های لیلند و کول کریک نیز رقابت می‌کرد. ایمی در آوریل ۲۰۱۲ به‌طور ناگهانی در ۴۲ سالگی درگذشت. از او همسرش، گرگ، به یادگار مانده است.
این مقاله نخستین‌بار در شماره ژوئن ۲۰۰۷ مجله پراکتیکال هورسمن منتشر شد.
[PHOTOGALLERY uniquename=”galleria-azur”]