تمرین پرش با اسب برای آرامش و تعادل بهتر

چهار نعل: تمرین پرش با اسب برای آرامش و تعادل بهتر

بسیاری ملانی اسمیت تیلور را به‌عنوان برنده فینال جام جهانی ۱۹۸۲ و عضو تیم طلایی پرش با اسب در المپیک ۱۹۸۴ لس‌آنجلس می‌شناسند، اما او در عین حال مدافع اسب‌داری و سوارکاری‌ای است که به گفته خودش «تمام جنبه‌های رابطه میان اسب و انسان را دربر می‌گیرد.»

او تمرین‌های کار از روی زمین را «بهترین راه برای یادگیری و پرورش مهارت‌های اسب‌داری و سوارکاری، در حالی که پایه‌ای محکم برای همه تعامل‌های آینده با اسب‌تان می‌سازد» می‌داند.

ملانی این نگاه آموزشی را نزد اسب‌مردان نامدار، ری هانت و باک برانامان، در مزرعه وایلدوود او و همسر مرحومش لی در جرمن‌تاون، تنسی، آموخت؛ جایی که آن‌ها عمدتاً به پرورش و بزرگ کردن اسب‌های تروبرد برای پولو می‌پرداختند.

در کتاب تازه‌اش با عنوان سواری همراه با زندگی: درس‌هایی از اسب، ملانی سوارکاران را، فارغ از سطح یا رشته فعالیت‌شان، تشویق می‌کند که با اسب‌های خود مشارکتی واقعی بسازند.

کتاب با داستان شخصی او آغاز می‌شود، سپس به فیزیولوژی اسب، غرایز طبیعی آن و مبانی اساسی اسب‌داری و سوارکاری صحیح می‌پردازد.

در ادامه نوبت به کار از روی زمین و سپس کار زیر زین می‌رسد.

او در پایان توضیح می‌دهد که چگونه می‌توان اصول درست اسب‌داری و سوارکاری را در پرش با اسب به کار گرفت.

در این بخش که با اقتباس از فصل ۱۲، «تمرین روی موانع»، تنظیم شده، ملانی دو تمرین را معرفی می‌کند که به اسب‌ها کمک می‌کند با فرم صحیح بپرند، پیش و پس از مانع متعادل حرکت کنند و آرامش و ریلکسی خود را حفظ کنند.

دایره‌زدن برای حفظ آرامش

سواری روی دایره سه فایده اصلی دارد.

نخست این‌که برای اسبی که می‌خواهد شتاب بگیرد، این تمرین با واداشتن مداوم او به چرخش و دور نگه داشتن نگاهش از مقصد، به آرام شدنش کمک می‌کند.

روی خط مستقیم، احتمال بیشتری دارد که اسب پیش‌بینی کند و از نظر ذهنی همراه شما نماند.

دوم این‌که با ترکیب کردن پرش با چوب‌های بلندشده روی دایره، از پیش‌بینی کردن مانع توسط اسب جلوگیری می‌کنید.

سوم این‌که تمرین این مانور در هر دو جهت به او کمک می‌کند در هر دو سمت توانمند شود.

اسب‌ها باید بتوانند با هر دو لید به مانع نزدیک شوند و روی هر کدام هم فرود بیایند.

شکل ۱: دایره‌های آرام‌سازی.

یک مانع را به‌صورت سر به سر با یک چوب بلندشده در سمت مقابلِ سه چوب بلندشده قرار دهید که با فاصله ۸ فوت از یکدیگر روی یک قوس چیده شده‌اند.

برای این‌که اسب‌تان همراه شما بماند، یورتمه روی چوب‌ها و کانتر روی مانع یا چوب تکی را به‌نوبت با کانتر روی چوب‌ها و یورتمه روی مانع یا چوب تکی اجرا کنید.

اگر از چوب صاف استفاده می‌کنید، با بالا بردن کاپِ پایه داخلی آن را به چوب اریب تبدیل کنید تا اسب تشویق شود پای داخلی‌اش را کمی بالاتر بیاورد و روی لید داخلی فرود بیاید.

تمرین: دایره‌های آرام‌سازی

یک مانع (ضربدری یا عمودی کوتاه) را به‌صورت سر به سر با یک چوب بلندشده در سمت مقابلِ سه چوب بلندشده قرار دهید که با فاصله ۸ فوت از یکدیگر روی یک قوس چیده شده‌اند (شکل ۱، بالا).

فاصله داخلی این سه چوب ۷ فوت و فاصله بیرونی آن‌ها ۹ فوت است؛ بنابراین بسته به نوع نزدیک شدن‌تان به آن‌ها، گزینه‌های متفاوتی برای تعداد گام خواهید داشت.

می‌توانید به خط داخلی متمایل شوید تا فاصله گام‌ها میان چوب‌ها کوتاه‌تر شود، یا به خط بیرونی بروید تا گام‌ها بلندتر شوند و سپس دوباره به خط مرکزی برگردید.

برای کمک به حفظ قطر ثابت دایره، جفت‌هایی از مخروط‌ها را در اطراف دایره قرار دهید.

کار را با عبور از سه چوبِ بالاآمده در یورتمه آغاز کنید؛ به‌طوری‌که بین آن‌ها دو گام باشد، و سپس چوبِ بالاآمده مقابل را در خط داخلی با یورتمه یا کانتر طی کنید.

سپس به‌صورت یکی‌درمیان، چوبِ تکی را با پرش جایگزین کنید.

همیشه مفید است که میان بخش‌های دشوارتر، گزینه‌های ساده‌تر ارائه شود.

وقتی آماده بودید، کل تمرین را با کانتر اجرا کنید و از روی سه چوب به‌صورت پرشِ متوالی کوتاه عبور کنید.

چون بدن اسب با شکل دایره هماهنگ می‌شود، احتمال بیشتری دارد که پس از چوب‌ها و پرش، به‌طور طبیعی روی لید درست فرود بیاید.

برای اینکه اسب منتظر شما بماند، یک‌بار عبور از چوب‌ها را با یورتمه و مانع یا چوبِ تکی را با کانتر انجام دهید و بار دیگر چوب‌ها را با کانتر و مانع یا چوبِ تکی را با یورتمه طی کنید.

به این ترتیب، اسب در جریان تغییرات متعدد برای حفظ تعادل قرار می‌گیرد و شما نیز هم‌زمان دید خود را پرورش می‌دهید و بازوهایتان را رها می‌کنید تا گام را بهتر احساس کنید.

هرچه اسب آرام‌تر شود، به‌تدریج به ریتمی ثابت دست خواهید یافت.

اگر به‌جای کراس‌ریل از یک چوبِ مستقیم استفاده می‌کنید، آن را با بالا بردن کاپِ پایه داخلی به یک چوبِ مورب تبدیل کنید.

این کار اسب را ترغیب می‌کند پای داخلی‌اش را کمی بالاتر بیاورد و روی لید داخلی فرود بیاید؛ در عین حال، مانع از آن می‌شود که به داخل منحرف شود و شانه‌اش را به سمت داخل بیندازد؛ نمونه‌ای خوب از این‌که چطور اسب را در موقعیتی قرار دهید که موفق شود.

ترنزیشن‌ها در ژیمناستیک

در دنیای پرش با اسب، ژیمناستیک به الگویی از پرش‌ها گفته می‌شود که برای بهبود دقت اسب هنگام جدا شدن از زمین، تقویت هوشمندی او بین موانع و ایجاد سبک بهتر در پرش طراحی شده است.

ژیمناستیک که از چند مانع پشت‌سرهم تشکیل می‌شود، اغلب چوب‌های زمینی یا بالاآمده‌ای هم دارد که به‌صورت هدفمند پیش از مجموعه، میان آن یا پس از آن قرار می‌گیرند.

شما می‌توانید این الگو را برحسب نیاز اجرا کنید تا اشکال‌های فرم یا دقت اسب را در لحظه برخاستن، در هوا یا هنگام فرود جداگانه شناسایی کنید و به اصلاحات مورد نظر برسید.

چیدمانی که با برنامه‌ریزی درست طراحی شده باشد، بسیار سودمندتر از مجموعه‌ای از موانع پراکنده است.

برای رسیدن به بهترین نتیجه، من ترنزیشن‌های بین گام‌ها را به‌عنوان بخشی از برنامه ژیمناستیک خود وارد می‌کنم.

تمرین ترنزیشن‌ها هرگز بیش از حد نیست، چون به حفظ تعادل اسب کمک می‌کند و قابلیت تنظیم گام را به او می‌دهد.

در تمرین‌های زیر، از شما خواسته می‌شود ترنزیشن‌ها و تنظیمات متعددی انجام دهید تا تعادل و توانایی ورزشی اسب را پیش از هر چوب یا مانع، روی آن و پس از آن بهبود دهید.

بلندتر و کوتاه‌تر کردن گام‌ها به این شیوه، او را به‌مراتب بهتر برای کارهای پیشرفته‌تر آماده می‌کند.

همچنین از نظر ذهنی نیز بیشتر با شما همراه می‌ماند، پس از فرود دوباره با شما ارتباط می‌گیرد و منتظر هدایت شما می‌ماند.

تمرین: ساعت‌شنی

شکل ۲: تمرین ساعت‌شنی. این تمرین ژیمناستیکی با خط مستقیم و خط خم، گزینه‌ای مناسب برای اجرا پس از تمرین روی دایره است. میله‌ها باید در فاصله چهار تا پنج گام از پرش‌ها قرار بگیرند و با زاویه به چپ، راست و مستقیم رو به جلو چیده شوند تا بتوانید پس از اجرای تمرین ژیمناستیکی، مسیرهای مختلفی را انتخاب کنید.

۱. ساعت‌شنی: کانتر روی پرش متوالی در یک خط خم به سمت پرش‌ها.

۲. ساعت‌شنی: پریدن از تمرین ژیمناستیکی در خط مستقیم.

۳. ساعت‌شنی: اجرای انتقال به یورتمه و انتخاب خط مستقیم به سمت میله‌های بلندشده.

همان‌طور که توضیح داده شد، جابه‌جا کردن تمرین‌های دایره‌ای با کار روی خط مستقیم و خط خم، اسب شما را سبک، قابل تنظیم و متعادل نگه می‌دارد. این تمرین ژیمناستیکی گزینه‌ای مناسب برای اجرا پس از دایره‌های قبلیِ ریلکسیشن است. در اینجا باید میله‌های بلندشده را هم پیش از مجموعه پرش‌ها و هم پس از آن‌ها، در الگویی ساعت‌شنی، قرار دهید. عملی‌تر این است که تمرین ژیمناستیکی را طوری بچینید که بتوانید آن را در هر دو جهت بپرید. میله‌ها باید در فاصله چهار تا پنج گام از پرش‌ها قرار بگیرند و با زاویه به چپ و راست، و نیز مستقیم رو به جلو، چیده شوند تا بتوانید پس از اجرای تمرین ژیمناستیکی، مسیر خود را تغییر دهید (شکل ۲، بالا).

الگوی ساعت‌شنی انعطاف‌پذیری زیادی در اختیار شما می‌گذارد و تنها محدودیت، خلاقیت خودتان است. برای مثال، یک روز فاصله پرش‌ها را برای پرش متوالی ۱۰ تا ۱۲ فوت بگذارید و روزی دیگر برای یک گام ۱۸ تا ۲۱ فوت؛ یا با سه پرش، ترکیبی از هر دو حالت را به کار ببرید. برای میله‌های بلندشده، سه میله را با فاصله ۳ تا ۴ فوت از یکدیگر، در یک خط مستقیم، پیش و پس از پرش‌ها قرار دهید. مجموعه‌ای از میله‌هایی که نزدیک به هم چیده شده‌اند، اسب را وادار می‌کند به جای‌گذاری پاهایش فکر کند و او را به انتقال به یورتمه ترغیب می‌کند. اسبِ منقبض بیشتر احتمال دارد به کمک‌های شما بی‌اعتنا بماند و روی یک میله تکی در کانتر ادامه بدهد.

سپس در هر یک از زاویه‌های چپ و راست، پیش و پس از پرش‌ها، دو میله بلندشده را با فاصله ۷ تا ۸ فوت از هم قرار دهید تا اسب بتواند از روی آن‌ها با یورتمه یا کانتر عبور کند. ارتفاع میله‌ها را روی ۶ یا ۱۲ اینچ تنظیم کنید. می‌توانید به هر دو ارتفاع با یورتمه یا کانتر نزدیک شوید، اما میله‌های ۶ اینچی این امکان را می‌دهند که یا از روی هر دو میله با یورتمه عبور کنید یا در کانتر به داخل بپرید و با پرش متوالی خارج شوید. اسب شما باید از روی میله‌های ۱۲ اینچی، چه با نزدیک شدن در یورتمه و چه در کانتر، به صورت پرش متوالی عبور کند.

کار را با یورتمه به سمت هر مجموعه از میله‌های بلندشده آغاز کنید، سپس سرعت را کم کنید یا در یورتمه یا کانتر به سمت پرش‌ها ادامه بدهید، و بعد از فرود دوباره به یورتمه برگردید یا در کانتری نرم ادامه دهید.

پس از پرش‌ها، می‌توانید مستقیم بروید و بعد برای بازگشت به ژیمناستیک روی خطی قوسی به چپ یا راست بپیچید، یا ابتدا روی قوس قرار بگیرید و سپس در یک خط مستقیم برگردید.

تغییر مداوم گام و الگوی حرکت باعث می‌شود اسب شما نرم، منعطف و کاملا با شما هماهنگ بماند؛ او باید نه‌تنها به احساس و کمک‌های شما پاسخ بدهد، بلکه روی مسیری که انتخاب می‌کنید نیز تمرکز کند و پیش و پس از پرش‌ها پاهایش را درست از روی چوب‌های بالاآمده عبور دهد.

بیشتر اسب‌ها برای کم‌کردن سرعت و کوتاه‌کردن گام‌ها دشواری بیشتری دارند تا حرکت رو به جلو و بلندکردن گام‌ها، زیرا به‌طور طبیعی وزن بیشتری را روی دست جلو حمل می‌کنند و در انتقال به گام‌های آهسته‌تر باید آن را به عقب و روی کفل‌ها منتقل کنند.

موانع این چالش را شدیدتر می‌کنند، چون نیروی رانش پرش اسب هنگام فرود، وزن بسیار زیادی را به دست جلوی او منتقل می‌کند.

وقتی فاصله‌ها را در بخش چوب‌های بالاآمده و ژیمناستیک کوتاه نگه می‌دارید، همان‌طور که اینجا توضیح داده شده، نه‌فقط به نزدیک‌شدن یکنواخت‌تر و متعادل‌تر کمک می‌کنید، بلکه فرودی آرام‌تر و نرم‌تر را نیز تشویق می‌کنید.

سوارشدن با انتقال‌های پی‌درپی در این تمرین‌ها، به اسب شما یاد می‌دهد چگونه برای سبک‌ماندن در فرود، وزنش را دوباره متعادل کند و این به شما کمک می‌کند کنترل را پس بگیرید.

شما هم باید هرچه سریع‌تر وضعیت بدنی خودتان را بازیابی کنید تا این تلاش اسب برای برقراری دوباره تعادل را تقویت کرده و به آن کمک کنید.

اگر هیچ کاری نکنید و او در عوض روی مانع بعدی متمرکز شود، کنترل را در دست بگیرد و در برابر شما سفت شود، فکرش را عوض کنید؛ با انتقال به یورتمه یا حتی قدم، او را پایین بیاورید و سپس دوباره از نو شروع کنید.

وقتی اسب با شما فکر کند، نه به‌جای شما، زمانی که یک مسیر کامل را در کانتر می‌روید، هدایتش آسان‌تر خواهد بود.

هنگام تمرین، همیشه حواستان به راستای بدن اسب باشد.

هدفتان مرکز هر چوب یا مانع باشد و با انضباط، خروج از تمرین را روی خطی مستقیم انجام دهید.

حتی اگر به چپ یا راست روی قوس رفته‌اید، پس از آن پیچ هم خط مستقیم خروج را سوار شوید.

هر گام به یک اندازه اهمیت دارد.

بعد از آن‌که چند بار در رفت‌وبرگشت از میان این تمرین عبور کردید، اسب را روی یک خط مستقیم متوقف کنید.

راستای جانبی و جابه‌جایی طولی وزن را بررسی کنید و هر اصلاحی لازم است انجام دهید تا او را درون مستطیل فرضی در مرکز قرار دهید؛ به این ترتیب می‌تواند با تعادل بهتر و خودنگه‌داری بیشتر کار را از سر بگیرد.

وقتی از ضربدری‌ها به مانع‌های عمودی پیش می‌روید، همان‌طور که در عکس‌های زیر دیده می‌شود، خط‌های زمینی (چوب‌ها) را در دو طرف مانع حدود ۲ فوت به بیرون باز کنید. برای اکسِرها این چوب‌ها را تا این اندازه بیرون نکشید.

خط‌های زمینی به بهبود بیشتر تعادل و قابلیت تنظیم گام کمک می‌کنند، زیرا گام بین پرش‌ها را باز هم کوتاه‌تر می‌کنند و فاصله‌ها را از آنچه معمولا در یک مسیر دیده می‌شود، فشرده‌تر می‌سازند.

این چیدمان نه‌فقط انگیزه بیشتری به اسب می‌دهد تا برای جداشدن متعادل از زمین، وزنش را به عقب منتقل کند و از مفاصل عقب نیرو بگیرد، بلکه فضای بیشتری هم در اختیارش می‌گذارد تا بخش جلویی بدنش را بالاتر بیاورد و زانوهایش را جمع‌تر و دقیق‌تر عمل دهد؛ نمونه‌ای دیگر از این‌که چگونه می‌توان گذاشت خود تمرین به اسب آموزش بدهد تا کمک‌های شما نرم‌تر و کم‌دخالت‌تر باقی بماند، در حالی که او روی پرش تمرکز می‌کند.

خط زمینی در سمت پشت مانع به او کمک می‌کند قوس پرش خود را کامل کند؛ چون اسب را تشویق می‌کند به‌جای کوتاه‌کردن فرود، دورتر از چوب بالایی فرود بیاید.

من اغلب یک جعبه گل را در میانه یک ترکیب تک‌گام قرار می‌دهم و با این کار آن را به یک دوبل بونس تبدیل می‌کنم تا هم تنوع ایجاد شود و هم اسبم هوشیار بماند و در کار با پاهایش دقت بیشتری داشته باشد.

تمرین: تنوع ساعت‌شنی/خطوط مورب

شکل ۳: هنگام چیدن مسیرهای تمرینی، می‌توانید فقط با جابه‌جا کردن چوب‌هایِ بلندشده مرکزی، بین آرایش ساعت‌شنی (بالا) و خطوط مورب (پایین) جابه‌جا شوید.

هر دو چیدمان به اسب شما یاد می‌دهند که بعد از پرش دوباره به شما برگردد و منتظر راهنمایی بماند.

در هر دو آرایش از چهار پرش استفاده می‌شود؛ یکی در هر ربعِ میدان سواری و دو جفت چوبِ بلندشده در مرکز.

این چیدمان به شما اجازه می‌دهد با یورتمه یا کانتر وارد خط شوید، در میانه خط بازگشت به یورتمه یا قدم را تمرین کنید و سپس برای عنصر سوم خط دوباره یورتمه یا کانتر را از سر بگیرید.

به‌این‌ترتیب، اسب شما بعد از فرود از روی هر مانع یاد می‌گیرد دوباره به شما توجه کند و آماده‌کردن او برای مانع بعدی آسان‌تر می‌شود.

وقتی به مرحله‌ای برسید که یک خط از موانع را بدون بازگشت به یورتمه با کانتر طی کنید، تنظیم گام اسب با کمترین زحمت انجام خواهد شد؛ چون او یاد گرفته است نرم فرود بیاید و منتظر دستور شما بماند.

اگر چنین نیست، دوباره به تمرین انتقال در میانه خط با استفاده از چوب‌های بلندشده برگردید تا مطمئن شوید چند گام یورتمه می‌گیرید.

تا زمانی که در ورود و خروج از یورتمه انتقال انجام می‌دهید، نیازی نیست فاصله دقیقی بین پرش‌ها اندازه بگیرید.

توجه: هنگام چیدن موانع، به یاد داشته باشید که گام متوسط کانتر ۱۲ فوت است و باید برای فرود و برخاستن نیز برای هر کدام نیم‌گام اضافه کنید.

برای مثال، ۶۰ فوت یک فاصله چهارگامی است (۴ × ۱۲ = ۴۸) به‌علاوه ۶ فوت برای برخاستن و ۶ فوت برای فرود.

اما بیش از حد درگیر اعداد دقیق نشوید.

این فقط یک فرمول کلی است؛ باید ارتفاع و نوع مانع و همچنین ریتم حرکت خود را هم در نظر بگیرید.

هرچه مانع بلندتر باشد، نقطه برخاستن و فرود دورتر است؛ هرچه مانع عریض‌تر باشد، نقطه برخاستن و فرود نزدیک‌تر است؛ و هرچه ریتم حرکت سریع‌تر باشد، طول گام بیشتر می‌شود.

یاد بگیرید حدودی تشخیص دهید اسب شما کجا فرود می‌آید و از کجا برمی‌خیزد و تمرین کنید فاصله بین موانع را با توجه به گام او قدم بزنید؛ یک قدم بلند انسان حدود ۳ فوت است.

وقتی چند نفر هم‌زمان خطوط مورب را می‌پیمایند، باید مراقب یکدیگر باشند و هنگام عبور از خط مرکزی روی چوب‌های بلندشده، با دقت از کنار هم رد شوند.

در مقابل، چیدمان ساعت‌شنی این امکان را می‌دهد که چند سوارکار به‌طور هم‌زمان تمرین کنند، بی‌آن‌که نگران تلاقی مسیرهایشان در مرکز باشند.

(برای اینکه فضای کافی برای عبور وجود داشته باشد، حتماً دو جفت چوب مرکزی را مطابق شکل، کنار هم قرار دهید.)

یکی دیگر از مزیت‌های الگوی ساعت‌شنی، خطوط منحنی آن است که باعث می‌شود انتقال‌ها را آسان‌تر انجام دهید؛ چون اسب نمی‌تواند هدف نهایی را ببیند و وقتی برای رویه‌کردن به کَوَلِتی‌های روی زمین قرار می‌گیرید، هیچ مانعی مستقیم روبه‌روی او نیست.

وقتی از جهت حرکت مطمئن نباشد، احتمال بیشتری دارد که منتظر دستور شما بماند.

همچنین، انحنای خط بین موانع به شما اجازه می‌دهد هم از نظر جانبی و هم در امتداد مسیر تنظیم انجام دهید؛ بنابراین با استفاده از مسیر داخلی یا خارجی، راحت‌تر می‌توانید یک گام اضافه کنید یا یک گام را حذف کنید.

برای نسخه پیشرفته‌تر هر دو تمرین، می‌توانید یا کَوَلِتی‌های بالاآمده در میانه را بردارید یا آن‌ها را با موانع جایگزین کنید تا الگو به خطی از سه مانع در کانتر پیوسته تبدیل شود.

حتماً فاصله بین هر مانع را متناسب با سطح آموزش اسب خود تنظیم کنید.

با موانع کوتاه شروع کنید و در صورت نیاز، فاصله‌ها را تغییر دهید.

می‌توانید دو مانع را روی قطر میدان و با فاصله نیم‌گام تنظیم کنید تا این امکان را داشته باشید که خط را بلندتر یا کوتاه‌تر سوار شوید.

برای نمونه، فاصله ۷۲ فوت در حالت معمول با پنج گام طی می‌شود، اما اگر فاصله را ۷۸ فوت بگذارید، یعنی ۶ فوت برای نیم‌گام اضافه کنید، می‌توانید آن را با شش گام جمع‌وجور و ثابت یا با پنج گام رو به جلو و کشیده‌تر طی کنید.

وقتی از کراس‌ریل به مانع عمودی می‌رسید، خط‌های زمینی را در هر دو سمت مانع حدود ۲ فوت بیرون‌تر قرار دهید تا تعادل و قابلیت تنظیم بیشتر شود: خط زمینیِ جلوی مانع، اسب را تشویق می‌کند وزنش را به عقب منتقل کند و با تکیه بر مفاصل عقب از زمین جدا شود و همچنین به او زمان می‌دهد تا جلوی بدنش را بالاتر بیاورد.

خط زمینیِ پشت مانع، اسب را تشویق می‌کند قوس پرش را کامل کند و در سمت فرود، پرش را کوتاه نکند.

همکاری ما

سوارکار خوب شدن به چیزی بسیار فراتر از توانایی بدنی نیاز دارد.

شما باید تمرکز ذهنی و عاطفی داشته باشید و در کنار آن، انگیزه، اراده و آمادگی همیشگی برای آموختن از مربیان دانا را حفظ کنید؛ کسانی که کنجکاوی و اشتیاق شما را برمی‌انگیزند.

در میان سوارکاران مستعد بسیاری که در سراسر جهان هستند، آن‌هایی که بیش از همه برایشان احترام قائلم، اسب‌دارانی برتر نیز هستند.

این افراد که شاگردان تمام‌عیار اسب‌اند، شور و انضباط لازم را دارند تا نه‌فقط خوب سوارکاری کنند، بلکه از اسب‌هایشان نیز به‌درستی مراقبت و آن‌ها را درست مدیریت کنند و رفاه اسب را در مرکز همه کارهایشان قرار دهند.

ضروریات

هرچه بیشتر در جهان سفر می‌کنم، بیشتر از شمار زیاد اسب‌ها و سوارکارانی شگفت‌زده می‌شوم که فرصت یادگیری اصول و مهارت‌های پایه اسب‌داری را نداشته‌اند.

کار با اسب بدون توجه به این مبانی، ناگزیر به سوءتفاهم می‌انجامد و همین موضوع به‌نوبه خود باعث تنش‌های ذهنی و جسمی می‌شود.

به‌مرور زمان، اسب کند، ترسو یا بی‌تفاوت می‌شود و حتی ممکن است از نظر جسمانی هم دچار مشکل شود.

در نتیجه، سوارکار که احساس سرخوردگی و آسیب‌پذیری می‌کند، برای به‌دست آوردن کنترل به سراغ زین‌وبرگ و ابزار شدیدتر و روش‌های سخت‌گیرانه‌تر می‌رود؛ یا حتی اسب را به‌کلی کنار می‌گذارد و اسب دیگری می‌خرد.

از چنین چرخه بی‌ثمری هیچ نتیجه مثبتی به دست نمی‌آید.

در مقابل، وقتی شیوه‌هایی را به کار می‌گیریم که استادان سوارکاری در طول قرن‌ها از آن استفاده کرده‌اند، همه‌چیز با موفقیتی پایدار و همراه با رضایت برای هم اسب و هم سوارکار در جای خود قرار می‌گیرد.

این رویکرد انسانی و هوشمندانه با غرایز اسب سازگار است و به ما امکان می‌دهد به شکلی مؤثر با او ارتباط برقرار کنیم.

اصل ماجرا ساده است، اما آسان نیست: برای ساختن رابطه‌ای ماندگار و هماهنگ با اسب، باید توانایی‌ها و ویژگی‌های ارزشمند او را به‌درستی درک کنیم و همان‌ها را در رفتار خود به او بازتاب دهیم.

وقتی این خصوصیات را در خود پرورش می‌دهیم و به اسب عرضه می‌کنیم، او به شریکی محترم، مشتاق و همراه تبدیل می‌شود که می‌توانیم با تعادل و سبکی هدایتش کنیم.

نمی‌توان انتظار داشت اسب با اشتیاق وارد دنیای ما شود، بی‌آن‌که بدانیم چه چیزهایی برای او طبیعی و مهم است.

غریزه حفظ بقا نیرومندترین غریزه اوست؛ به همین دلیل، او در همراه و رهبر خود به‌دنبال این توانایی‌های بقا می‌گردد: قدرت مشاهده دقیق، حس و زمان‌بندی عالی، درک تیز از تعادل، چابکی و سرزندگی، و انضباطی خدشه‌ناپذیر برای محافظت از گله.

این‌ها پایه‌های اصلی برای پرورش کیفیت در هنر اسبداری و سوارکاری است.

این اصول در هر کاری که می‌خواهید با اسب‌تان انجام دهید کاربرد دارد؛ نه فقط در اجرای فلت‌ورک و تمرین‌های پرش برای آماده‌سازی حضور در مسابقات، بلکه در گاورانی، بازی چوگان و حتی لذت‌بخش‌تر کردن یک سواری در مسیرهای طبیعت.

کار کردن با اسب روی زمین، ایمن‌ترین و مؤثرترین راه برای یادگیری مهارت‌ها و رفتارهای یک رهبر در میان اسب‌سانان است.

تمرینات زمینی که بخش مهمی از برنامه روزانه هر فرد اهل سوارکاری به شمار می‌آید، به شکل‌گیری و حفظ ارتباطی روشن، اعتماد، پیوند ذهنی و جسمی و نیز سلسله‌مراتب در گله دونفره شما کمک می‌کند.

وقتی این عادت‌های خوب را به کار سوار منتقل می‌کنید، ظرفیت بهبود رابطه‌تان با اسب و موفقیت در هر کار یا رشته‌ای که دنبال می‌کنید، حد و مرزی نخواهد داشت.

همه مهارت‌های اساسی رهبری مانند تکه‌های یک پازل به هم پیوسته‌اند و هر قطعه برای کامل شدن تصویر به قطعات دیگر وابسته است.

این مطلب نخستین بار در شماره اوت ۲۰۱۵ نشریه پراکتیکال هورسمن منتشر شد.

منبع: Practical Horseman – Training

آموزش سوارکاری

مشاهده در وب‌سایت اصلی