تقویت شراکت سوارکار و اسب در ایونتینگ
مثل بسیاری از سوارکاران ایونتینگ در سطوح بالا، من تقریباً با هر نوع اسبی که تصورش را بکنید سواری کردهام.
از اینکه اسبی را که کمی به خودش اطمینان ندارد — چه در درساژ، چه در کراسکانتری و چه حتی در وضعیت کلی زندگیاش — در اختیار بگیرم و برایش برنامهای طراحی کنم تا اعتمادبهنفس پیدا کند، لذت میبرم.
در بلندمدت، هدفم برقراری ارتباطی قویتر و ساختن شراکتی بهتر با اسبم است.
در همان نقطه است که احساس میکنم برای روبهرو شدن با هر چالشی آمادهام، چون برای من همهچیز به همین شراکت برمیگردد.
من برنامهای از پیش تعیینشده ندارم.
از اصول پایهای که از برخی از بهترین سوارکاران این رشته آموختهام استفاده میکنم تا هر کاری را که انجام میدهم، متناسب با هر اسب تنظیم کنم.
میخواهم با صحبت درباره دو اسب کاملاً متفاوت که اخیراً آنها را تا سطح CCI*** یا بالاتر رساندهام، نشان بدهم این رویکرد چگونه عمل میکند: ریور کینگ (رایلی)، یک هولشتاینر، و هیرز تو یو (کوئینسی)، یک تروبرد.
تمرکزم بر این خواهد بود که برای آموزش هر کدام از آنها جهت مواجهه با یکی از پرسشهای کلاسیک کراسکانتری در سطوح بالا، یعنی جاده فرورفته، چه کارهایی لازم بود انجام دهم.
تمرین دادن دو نقطه مقابل کامل
از نظر بدنی، ایونتینگ برای رایلی آسان است؛ او شجاع است، بهطور طبیعی توانایی ورزشی بالایی دارد و فرم بدنیاش رو به بالا ساخته شده است.
وقتی به من رسید، از پیش در سطح CCI** رقابت میکرد و میتوانست بدون اینکه واقعاً فشار خاصی به خودش بیاورد، پاهایش را از روی موانع جمع کند.
بزرگترین نکته بدنی که کم داشت این بود که نمیدانست چطور روی پرش بدنش را گرد کند؛ و من میدانستم وقتی به سطح CCI*** برسد، این موضوع میتواند برای ما لحظات دشواری ایجاد کند، چون در آن سطح و بالاتر، فاصلهگذاری میان اجزای ترکیبها ایجاب میکند اسب بتواند خودش را جمع کند و به اصطلاح توی خودش برود.
اگر روی پرش بدنش را گرد نکند، نمیتواند خودش را جمع کند.
از نظر آموزش دادن رایلی برای اینکه از تمام بدنش بهصورت یکپارچه استفاده کند، کارهای زیادی در پیش بود.
از نظر ذهنی، بزرگترین چالش رایلی این بود که توجهش را روی آنچه پیش رو دارد نگه دارد.
وقتی چند جزء به هم نزدیک بودند، مثل جاده فرورفته، درست هنگام کنده شدن برای عبور از جزء اول، به پایین و به چیزی که پشت آن قرار داشت نگاه میکرد و میپیچید، به مانع میزد یا خطش را از دست میداد؛ و همین موضوع تنظیم گامها را برای چند جزء بعدی دشوار میکرد.
پرسشهای بدنیای که برای رایلی آسان بود، برای کوئینسی چالشی بزرگ به حساب میآمد. او بخش عقبی قدرتمندی دارد، اما فرم بدنیاش رو به پایین است و در سایر بخشها آنقدر روی فرم اندام جلوییاش نیاز به کار داشت که قبلاً به شوخی به او میگفتیم «پا اسپاگتی».
اغلب، بخش عقبیاش قبل از آنکه بخش جلوییاش متوجه شود باید حرکت کند، نیرو وارد میکرد.
اگر اسبهای سطوح بالا در کار با پاهایشان به اندازه کافی سریع نباشند، در حین حرکت بهسختی میتوانند تنظیمات لازم را انجام دهند.
کوئینسی باید کار با پاهایش را تا جایی توسعه میداد که وقتی در موقعیتی قرار میگیرد و وقت فکر کردن ندارد، حافظه عضلانیاش وارد عمل شود.
میدانستم هرچه اسبهای بهترِ سطوح بالا در کار با پاهایشان مسلطتر باشند، گزینههای بیشتری برای خودشان ایجاد میکنند و احتمال اشتباه کردنشان کمتر میشود.
وقتی برای نخستین بار او را دیدم، ممکن بود کوئینسی در نگاه اول اسب مناسب سطح CCI**** به نظر نرسد، اما از زمانی که بهعنوان یک اسب در سطح پرلمینری به من رسید، احساس بسیار خوبی نسبت به او داشتم؛ چون برای عبور از هر مانعی، وسعت پرش، قدرت و میل لازم را داشت.
وظیفه من این بود که به او کمک کنم تکنیک بخش جلویی بدنش را بهتر توسعه بدهد.
از نظر ذهنی، سوار شدن کوئینسی از رایلی آسانتر بود، چون کوئینسی بسیار تیزهوش بود و بهخوبی متوجه میشد در مسیر چه چیزی در پیش است.
با این حال، ذهن او گاهی آنقدر سریع جلو میرفت که بدنش، بهویژه بخش جلویی، نمیتوانست با آن همراه شود.
حالت پیشفرض او این بود که با نیروی بیشتری از عقب بدنش از زمین جدا شود و پرش بزرگتری انجام بدهد.
همین موضوع میتوانست او را بیش از حد به عنصر بعدی نزدیک کند و پرش را دشوارتر سازد.
بهطور کلی، در کراسکانتری میخواهم ذهن اسبهایم آرامتر کار کند — واقعاً سؤالهای مسیر را تحلیل کنند — در حالی که بدنشان باید سریع واکنش نشان بدهد.
هر زمان روی یک سؤال مشخص، مثل جادهگود با کوئینسی و رایلی، تمرکز میکردم، دوباره به همین الگوی ایدهآل برمیگشتم.
در مورد کوئینسی، لازم بود همهچیز را کندتر کنم و عناصر را کوچک و ساده نگه دارم تا او بتواند آنها را درست اجرا کند.
درباره رایلی، ماجرا دقیقاً برعکس بود.
تمرینهای ما در خانه باید بهاندازهای جدی و قابلتوجه میبود که او بفهمد باید اهمیت بدهد و تمرکز کند.
اگر برای هر دو اسب یک تمرین یکسان میگذاشتم، آن را برای کوئینسی روی ارتفاع ۲ فوت و ۶ اینچ تنظیم میکردم، چون او به همان اندازه که نسبت به یک مانع ۲ فوت و ۶ اینچی آگاه است، نسبت به مانع ۴ فوت و ۶ اینچی هم حساس و هوشیار است.
اما برای رایلی باید از همان ابتدا تمرین را بهاندازه کافی سنگین و چالشبرانگیز میگذاشتم تا توجه او را جلب کند و ذهنش را تیزتر سازد.
حالا بیایید به سؤالی که قرار است تحلیل کنیم، یعنی جادهگود، نگاه کنیم و ببینیم این سؤال برای هر یک از اسبها چه چالشی ایجاد میکرد.
در عکسهای صفحههای بعد، من این بخش را با جدیدترین اسب اصطبلام، شیم آن د مون، نشان میدهم.
عناصر جادهگود
اول، اصلاً این چیست؟
جادهگود در سطح ادوانس از یک پرش «ورودی» تشکیل میشود که معمولاً یک مانع عمودی است و بلافاصله پس از آن یک بَنس یا یک فاصله تکگام قرار دارد و سپس یک فرود عمودی قابلتوجه دیده میشود.
پس از این فرود، یک فاصله تکگام در عرض «جاده» وجود دارد و بعد اسب باید از شیب خاکی طرف دیگر بالا بپرد و بلافاصله پس از این بالا رفتن، یک تلاش پرشی دیگر، یعنی پرش «خروجی»، در پیش است.
عنصر ورودی از نظر نوع سؤالی که مطرح میکند، معمولاً ساختار نسبتاً ثابتی دارد.
اما در بخش خروجی، مسیرهای سختتر از شما میخواهند از چیزی بپرید که به قدرت بسیار بیشتری نیاز دارد؛ باید نشان بدهید اسبتان میتواند در بخش بسیار فنیِ قبلی این سؤال هم قدرتش را حفظ کند.
این عنصر خروجی میتواند بسیار متنوع باشد.
در یک CCI****، ممکن است دو گام تا یک کرنر عظیم باشد، در حالی که در یک رقابت اسبسواری سطح ادوانس، ممکن است یک بَنس تا یک ریل ساده و کوچک باشد.
سؤال جادهگود همه عناصر لازم برای یک سواری خوب در کراسکانتری را در خود دارد: هم از اسب و هم از سوارکار تعادل و هماهنگی میخواهد، و هم توانایی برقراری ارتباط میان آنها را، آن هم در حالی که همهچیز با سرعت زیادی در حال تغییر است.
در نزدیکشدن به مانع، بعد از اجرای یک ترنزیشن از چهارنعل به کانتری متعادل، هم من و هم اسبم باید حضور ذهن داشته باشیم — که یکی از مهمترین عوامل است — تا سؤال مانع را درست بخوانیم و آن را بهدرستی بپریم.
از نظر من، بزرگترین چالش در این سؤال این است که هم اسب و هم سوارکار بعد از فرود از دراپ، دوباره تعادل خود را برقرار کنند.
اسب در بخش گودال با تمام وزنش روی دست جلو فرود میآید و باید وزنش را به عقب منتقل کند تا بتواند از آن بیرون بپرد.
اگر سوارکار در این تغییر سریع در سطح ادونس جایگاه خود را از دست بدهد، دیگر وقتی برای بازیابی آن وجود ندارد.
مرحله بعد، آموزش آن چگونه است؟
بهطور کلی، وقتی میخواهم اسب یا سوارکاری را برای عبور از سانکن رود تمرین بدهم، این سؤال را به بخشهای جداگانه تقسیم میکنم.
کار را با تمرین یک دراپ ساده شروع میکنم و بعد یک عنصر پیش از دراپ به آن اضافه میکنم.
بهصورت جداگانه هم روی بانک رو به بالا کار میکنیم و بعد بانک رو به بالا را با یک عنصر دیگر در آنسوی مانع تمرین میکنیم.
اغلب وقتی بخش دراپِ این تمرین خوب پیش میرود، یک بونس کوچک، حدود ۲ فوت، در فاصله یک یا دو گام از پایین دراپ اضافه میکنم.
این روشی کمریسکتر و بخشندهتر است تا مشخص شود آیا اسب میتواند فرود بیاید، دوباره تعادلش را بهدست آورد و پیش از آنکه خیلی زود با یک بانک رو به بالا روبهرو شود، پاهایش را سریع جمع کند یا نه.
بانکهای رو به بالا از جمله موانعی نیستند که خطا را زیاد ببخشند و برای یک اسب کمتجربه خیلی آسان است که هنگام پریدن به بالا گیر کند یا زمین بخورد.
وقتی احساس کنم اسب یا هنرجو با این عناصر اعتمادبهنفس کافی پیدا کرده است، او را با تریلر به مجموعهای میبرم که یک سانکن رود واقعی داشته باشد؛ یعنی مانعی با دو یا سه گام در کف، تا همه چیز را کنار هم اجرا کنیم.
این برنامه پایهای بود که برای آموزش کوئینسی و رایلی برای عبور از سانکن رود به کار بردم، اما چون این دو از نظر ویژگیهای فردی بسیار متفاوت بودند، مجبور شدم روش خود را برای هر کدام جداگانه تطبیق بدهم.
رایلی: یاد گرفتن نگاه کردن به پایین
رایلی پیش از آنکه به من برسد، قبلاً با سانکن رودها روبهرو شده بود و در این سؤال کاملاً اعتمادبهنفس داشت.
با این حال میدانستم که وقتی به سطح ادونس میرویم، او باید بتواند فرم خود را تغییر دهد و بدنش را تنظیم کند، نه اینکه فقط پاهایش را از سر راه مانع جمع کند.
اسبهای سطح ادونس باید تعادل خود را حفظ کنند، اما در عین حال باید یاد بگیرند به پایین نگاه کنند تا بدانند پاهایشان را کجا میگذارند.
این موضوع همچنین با ساختن فرمی گردتر در بدن آنها همراه است تا بتوانند خود را جمع کنند.
چون رایلی از قبل روی پرشهایش تمرکز نمیکرد، تا لحظهای که درست در حال کندن از روی عنصر اول بود، به آنچه پشت آن قرار داشت نگاه نمیکرد — و بعد تعادلش به هم میخورد.
(این مشکل تا زمانی بروز نکرده بود که او مجبور شد ابتدا ریل پیش از سانکن رود را بپرد و بعد با یک بونس وارد دراپ شود.)
من هم تا لحظهای به مانع نگاه میکنم که بین گوشهای او از دید خارج شود، و بعد نگاهم را بالا نگه میدارم.
جدوگاه دلتا بالا آمده و جلوی بدنش سبک است، و من این فرم را با نشیمنی نزدیک به زین و عنانهایی نرم اما حمایتکننده حفظ میکنم؛ تماسی که به او اجازه میدهد نگاه کند و بدون محدود کردنش، تعادلش را بالا نگه میدارد.
ساق پای من روی بدن او فعال است تا او را وادار کند از عقب، گام را رو به جلو و زیر بدنش بردارد.
با توجه به اینکه درست پشت این مانع یک دراپ قرار دارد، میخواهم حرکت دلتا را دنبال کنم اما پرشش را محدود نکنم.
در عین حال، باید به جلو نگاه کنم و چشمم به دراپ نیفتد.
هنوز با همین تماس از او حمایت میکنم؛ میگذارم از سر و گردنش استفاده کند، اما در عین حال او را در خط نگه میدارم.
دلتا کاملاً مستقیم است، در جلو مربع و متعادل ایستاده و خودش را خیلی خوب نگه داشته، و حالتش هم نسبت به آنچه در پیش است هوشیار است.
وقتی دلتا پایین را نگاه میکند، فرم بدنش بهطور محسوسی تغییر میکند.
وزنم را عقب نگه داشتهام، خیلی نزدیک به زین هستم، پاشنهام پایین است و ساق پایم کمی جلوتر آمده، اما بالاتنهام را عقب نبردهام چون میخواهم او را تشویق کنم.
باید در وضعیتی باشم که اگر مشکلی پیش آمد، در زین امن و ثابت بمانم.
در حالی که تماس را حفظ میکنم، آرنجم را بازتر میکنم تا آنقدر عنان به او بدهم که بتواند پایین را ببیند و مسیر مورد نظرش را تشخیص دهد.
بالاتنهام در حالی آماده و متعادل مانده که من بالا و رو به جلو را نگاه میکنم، نه پایین را؛ همانجایی که او به آن خیره شده است.
اینجا دلتا وزنش را به عقب منتقل کرده تا جلوی بدنش را برای پرش به پایین آزاد کند، و من هم همراه با حرکت او به جلو آمدهام؛ پاشنههایم پایین است، وزنم در ساق پا به جلو رفته و نزدیک زین هستم.
دستهایم را کمی بالا آوردهام تا تماس را حفظ کنم، چون دلتا هنوز شروع به پایین آمدن نکرده است.
یکی از اشتباههای رایج سوارکاران هنگام پرش از دراپ این است که خیلی زود و بیش از حد به عقب مینشینند؛ در نتیجه زاویه لگنشان قفل میشود و هنگام فرود آن حالت «شلاقی» ایجاد میشود.
اینجا لگن من با حرکت او خم میشود و آماده است به جلو رانده شود و حمایتی را که نیاز دارم در اختیارم بگذارد.
در زین جا افتادهام و هنگام نزدیک شدن به بانک، تمرکزم روی گام و زمانبندی است.
دلتا سر و گردنش را بالا آورده تا مانع را ببیند و دست من هم همراه او حرکت میکند.
ساق پای من دوباره عقب رفته تا مطمئن شوم او همچنان از عقب بهخوبی جلو میآید.
کپل او زیر بدن جمع شده و جدوگاهش بالا آمده است.
بالاتنهام عمودی اما رها و آرام است.
کانتر او را مثل یک فنر جمع کردهام تا نیروی لازم برای پرش به بالای بانک را داشته باشد.
اینجا آرنجم را خم کردهام و دستم را کمی بالا آوردهام تا دلتا حمایت اضافهای را که برای فرود نرم هنگام بالا آمدن از بانک نیاز دارد، دریافت کند، بیآنکه اثری رو به عقب روی لگام ایجاد شود.
اگر دستهایم را به عقب میآوردم، بالاتنهام به عقب پرتاب میشد و این روی تعادل او اثر میگذاشت.
برای آمادهسازی کلی، مقدار زیادی کار با کاوالتی انجام دادیم تا رایلی ناچار باشد به چیزی که مقابلش قرار دارد دقت کند. همچنین تمرینهای پرش زیادی داشتیم که در آنها اجزای موانع را تغییر میدادم تا او مجبور شود فرم بدنش را عوض کند. ممکن بود از یک مانع بلند و باز به چیزی کوتاه و پهن در یک بَنس یا فاصله یک گام برویم. من همیشه فاصلهها را تغییر میدادم تا او هرگز به انجام دادن تمرین فقط به یک شکل عادت نکند، و گاهی هم چیزی حجیم و توپر مثل جعبه گل را پای مانع پهن میگذاشتم تا تشویق شود به آن نگاه کند. من باید مدام فکر میکردم.
بهعنوان سوارکار، در چیزی مثل جاده فرورفته باید دقت کنید که اسبتان را هدایت میکنید، اما در کار او دخالت نمیکنید. سوارکار هیچوقت نمیخواهد هنگام تلاش اسب برای پریدن، حواس او را پرت کند و پرسشی مثل جاده فرورفته، بیش از آنکه مجموعهای از پرشهای جداگانه باشد، یک تلاش پیوسته برای پریدن است. بارها در روند آموزش دادن به رایلی برای اینکه به مسیر پیش رویش نگاه کند، پیش آمده بود که وقتی با چهارنعل میآمدم و بعد میخواستم او را برای این پرسش آماده کنم، در نهایت بهجای عبور، جلوی مانع دور میزدم. نمیخواستم او فکر کند میتواند نصفهنیمه به من گوش بدهد و فقط با سفت کردن بدن و زور از این بخش عبور کند؛ اما در عین حال هم نمیخواستم در طول این پرسش او را نگه دارم و محدود کنم، چون از نظر یاد گرفتن استفاده درستتر از بدنش، هیچ کمکی به او نمیکرد.
بخش دیگر چالش این بود که او را قانع کنم از چهارنعل به قاب بدن و سرعتی که برای این پرسش نیاز داشتیم، انتقال بدهد. فکر میکردم وقتی در ژوئن ۲۰۱۳ به رقابت CCI*** برومونت رسیدیم، همه این تکهها را کنار هم گذاشتهایم. روند بسیار خوبی داشتیم تا اینکه به یک دراپ عظیم رسیدیم که بعد از آن باید میپیچیدیم تا از دو کلبه باریکِ زاویهدار بپریم. فکر میکردم در مسیر نزدیک شدن، او را به اندازه کافی جمع کردهام. منطق من این بود: «حتماً وقتی آن دراپ بزرگ را ببیند، مکث میکند»؛ اما او مکث نکرد و فقط خودش را از دراپ پایین انداخت، چون عنصر بعدی را پشت پیچ نمیدید و بعد دیگر هیچ راهی وجود نداشت که بپیچیم و اسب را برای کلبهها در خط درست قرار دهیم. در نهایت ۲۰ پنالتی گرفتیم، چون مجبور شدیم پایین مانع دور بزنیم. تابستان را دوباره از نقطه صفر شروع کردیم و روی این مفهوم کار کردیم: «حتی اگر چیزی را نمیبینی، باید به من گوش بدهی!»
«بارها و بارها، او را در زمین تمرین کوچک خودم از شیب بالا بردم، از او خواستم پیش از پریدن از مانع کوچک بالای شیب یک گام اضافه کند، بعد دوباره به پایین میپریدیم و دور میزدیم.
بخش کلیدی این تمرین، همان مانع کوچک پیش از افت بود؛ نمیخواستم با تمرین روی یک افت بزرگ فشار زیادی به رایلی وارد کنم، اما میدانستم که او از افتی به ارتفاع ۲ یا ۳ فوت فقط ساده پایین میپرد و بدون اینکه بدنش را جمع کند و از عقب نیرو بگیرد، از آن عبور میکند.
آن مانع کوچک در بالای شیب، در عمل او را مجبور میکرد که برای آن افت کوچک تلاش بیشتری انجام دهد.
او یاد گرفت نرمتر فرود بیاید و بعد میتوانست به من گوش بدهد.
این کار تکرار زیادی میخواست.
کوئینسی: «از اجزایت استفاده کن، نه از قدرتت!»
دقیقا همان ویژگی کوئینسی که باعث شده بود فکر کنم ظرفیت بینالمللی دارد — یعنی قدرتش — همان چیزی بود که در سوالات فنیای مثل سانکن رود برایمان دردسر ایجاد میکرد.
هرچند او در ابتدا تا حدی ترسو بود، اما از آن دسته اسبهایی نیست که از پرشهایش عقب بکشد.
او معمولا از افتها خیلی بزرگ میپرید و ساختار بدنیاش که روی دست بود، باعث میشد بازیابی تعادل برایش دشوار شود و نتواند با دستهای جلو سریع و تیز عمل کند؛ بهجای اینکه با دستهای جلویش کار کند، سعی میکرد بلندتر بپرد.
اگر بار اول از یک ترکیب عبور میکرد اما هنگام خروج خیلی ناشیانه عمل میکرد، همین موضوع او را میترساند و باعث میشد بار بعدی بلندتر و محکمتر بپرد.
او بالاخره راهی برای عبور پیدا میکرد، اما آن پرش ناشیانه احتمال از دست دادن اعتمادبهنفسش را بیشتر میکرد.
کار با کوئینسی را زودتر از رایلی در مسیر حرفهایاش شروع کردم و به همین دلیل ارتباط بین ما بهتر شکل گرفته بود.
مالک قبلی او، ربکا پولان، مدتی آمد و با من کار کرد و من او را در نخستین مسابقه پریلمش سوار شدم.
فهمیدم که برای روبهرو شدن با سوالی مثل سانکن رود، باید با حسی نزدیک به کمتوانی به آن نزدیک شویم؛ یعنی به کوئینسی زمان بدهیم فکر کند، نه اینکه با پرشهای خودش خودش را به دردسر بیندازد.
هر کاری که با او انجام میدهم به همین مفهوم برمیگردد: «از اجزایت استفاده کن، نه از قدرتت!» چالش دیگر این است که او دهنه را خوب نمیپذیرد.
بخش زیادی از تمرین و آمادهسازی بدنی او را با هاکامور یا لگام بدون دهنه انجام میدهم، چون وقتی درگیر دهنهاش نیست، کار بیشتری از پیش میبریم.
وقتی نوبت به سانکن رود رسید، سوار شدنِ انتقال از چهارنعل به یک فرم جمعتر با کوئینسی کمی آسانتر از رایلی بود، چون کوئینسی آنقدر روی پرش متمرکز میشد که به آن نگاه میکرد و تا حدی خودش را نگه میداشت.
تمرکز من روی این بود که به او یاد بدهم بهتر از دستهای جلویش استفاده کند و با پاهایش سریعتر باشد؛ وگرنه پاهایش کند میشد و پیش از بخش جلو، عقبش نیرو وارد میکرد.
در تمرین، در فاصلههای مختلف، تیرکهای جایگذاری کوچک و ریلهای بونس را پیش از بخشهای مختلف، بین بخشها — همهجا — اضافه کردم.
به همه این سوالات با سرعت کم نزدیک میشدیم و تعدد اجزا او را تشویق میکرد که همه بخشهای بدنش را در حرکت نگه دارد.
بهتدریج ارتفاع پرشها را بیشتر کردم تا یاد بگیرد اینکه مانعها ۱ فوت بلندتر شدهاند، به این معنا نیست که میتواند همه چیز دیگر را نادیده بگیرد و فقط بزرگ بپرد.
او باید روی چیزی که پیش رویش بود تمرکز میکرد و دربارهاش فکر میکرد.
این موضوع بهویژه در بخش خروجی جاده فرورفته بسیار مهم بود؛ جایی که او میتوانست بهراحتی آنقدر پرقدرت از شیب بالا بپرد که بیش از حد به جزء پایانی نزدیک شود.
میدانستم که در سال ۲۰۱۱ با کوئینسی به نقطه عطف رسیدهام؛ در دومین رقابت CCI*** ما در فیر هیل اینترنشنال در مریلند، وقتی کارن اوکانر پرسید کراسکانتریمان چطور پیش رفت و من گفتم: «تمام مسیر انگار مغزش در حالت حرکت آهسته بود!»
آنجا بود که فهمیدم بالاخره میتواند ذهنش را آرام کند و بهجای اینکه فقط بپرد، به هر گام فکر کند.
در آن مسابقه در بین ۱۰ نفر برتر قرار گرفتیم و بهار سال بعد راهی رقابت CCI**** سهروزه رولکس کنتاکی شدیم.
مسیر کراسکانتری ما آنجا فوقالعاده بود، جز یک امتناع در مانع ۹C، یعنی «کافین»، که خندق، کوئینسی را غافلگیر کرد.
او یکی از پاهای جلویش را گیر انداخت، چون همانطور که بعدا متوجه شدم، در مسیر نزدیک شدن به مانع، بر خلاف معمول او را تهاجمیتر سوار شده بودم و غافلگیرش کردم.
او بهموقع پاهایش را دوباره زیر بدنش جمع کرد تا از اتفاقی که در بعضی عکسها شبیه یک سقوط چرخشی قریبالوقوع به نظر میرسید جلوگیری کند، اما خط سیرمان را برای جزء بعدی از دست دادیم.
عملکرد کلیاش مرا متقاعد کرد که برای رقابت بینالمللی آماده است و همان پاییز به رقابتهای بینالمللی سوارکاری بلنهایم پالاس CCI*** در انگلستان رفتیم.
بعد از یک تست درساژ فوقالعاده که نمره ۴۴ برایمان به همراه داشت، از نگرانی بابت اینکه در تمرینهای پرشمان احساس میکردم در بهترین شرایط نیست، دوباره به حالت «مادر محافظهکار» برگشتم و در مسیر کراسکانتری آهستهتر از آنچه لازم بود پیش رفتیم.
جریمه زمانی گرفتم و در پایان هم اسب هنوز توان زیادی در خود داشت.
وقتی روز بعد در پرش با اسب یک دور بدون خطا داشتیم، از دست خودم عصبانی بودم، اما در عین حال میدانستم که کوئینسی واقعا به آن سطح تعلق دارد.
جمعبندی
نتایجی که با رایلی، کوئینسی و اسبهای دیگر گرفتهام، اعتمادم را به برنامه تمرینیام و به شیوهای که آن را برای هر اسب بهصورت فردی تنظیم میکنم، بیشتر کرده است.
از آنجا که کوئینسی را از سطح پرلیمینری به بالا خودم پرورش داده بودم، وقتی در سال ۲۰۱۲ رایلی را در حالی گرفتم که یک اسب ایونتینگ سطح اینترمدیت بود، آنقدر به کاری که انجام میدادم اطمینان داشتم که او را برای سطح ادونس آماده کنم.
همچنین این اعتمادبهنفس را داشتم که در اواخر ۲۰۱۳ تشخیص بدهم، با وجود پیشرفت چشمگیرش در فرم کراسکانتری، ایونتینگ بینالمللی قرار نیست آن حرفهای باشد که برای رایلی در ذهن داشتم.
هرچه سوارشدن او راحتتر، نرمتر و روانتر شد، در روز استادیوم هم نسبت به برخورد با موانعی که پیشتر از رویشان میپرید، بیتفاوتتر شد؛ هرچند آن پرشها تا حدی نامنظم بودند.
میدانستم با اسبی طرف هستم که از همان ابتدا چندان اهمیتی به آنچه روبهرویش قرار دارد نمیداد.
نمیتوانستم در او میلِ لمس نکردن آن چوبها را در روز آخر ایجاد کنم.
او حالا در نقش جدیدش بهعنوان اسب یانگ رایدر بسیار خوشحال است.
این بونس به دلتا یاد میدهد که در حالی که من در مرکز میمانم و حمایتش میکنم، خودش را جمع کند و دوباره بالانس بگیرد.
آرنج من به عقب برگشته و دستهایم کمی بازتر شدهاند تا تماس را حفظ کنم؛ درست همان کاری که بعد از فرود از یک دراپ، وقتی عنانهایم کمی بلندتر هستند، باید انجام بدهم.
و درست مثل وقتی که بعد از یک دراپ فرود میآیم، نگاهم بالاست و شانههایم صاف هستند، اما زاویه لگنم همراه با حرکت او تغییر میکند و در برابر این حرکت قفل نمیشود. | © خوان بلاسدر همین حال، درباره کوئینسی بیصبرانه منتظرم روزی برسد که همه قطعههای پازل کنار هم قرار بگیرند و او بتواند بدرخشد.
میدانم که او تواناییاش را دارد.
اگر بهار امسال در رولکس عملکرد خوبی داشته باشد، دوست داریم دوباره راهی مسابقات خارج از کشور شویم.
زندگی امیلی بشیر با اسبها در میشیگان آغاز شد؛ با یک پونی ۴ ساله که هنوز رامکردن و زینکردن نشده بود و مادرش وقتی امیلی ۶ ساله بود آن را خرید.
او با خنده میگوید: «وقتی بزرگ میشدم، همهچیز بر پایه آزمون و خطای جدی پیش میرفت.»
حضور زودهنگام او در برنامه ۴-اچ روحیه رقابتیاش را شعلهور کرد و سرنوشت هم از جایی وارد ماجرا شد که نخستین باشگاه سوارکاریای که مادرش برایش پیدا کرد، یک مجموعه ایونتینگ بود؛ اصطبل برلوود متعلق به مارگارت اسپنسر.
امیلی پس از نخستین سفرش به رولکس در ۱۰ سالگی همراه با گروهی از همان باشگاه سوارکاری، انگیزه گرفت که خودش را بیشتر به چالش بکشد.
او معتقد است موفقیتش در ورزش سوارکاری «بیش از هر چیز حاصل قرار گرفتن در جای درست و ارتباط با آدمهای درست از همان سالهای اول» بوده است.
شرکت در کلینیکهای مربیان برجسته ایونتینگ مانند جیم ووفورد و کارن و دیوید اوکانر در سالهای نوجوانی برای او اهمیت زیادی داشت.
گرت زوتر، مربی درساژ، در یکی از کلینیکهای درساژ از او خواست از حرکات درساژ سطح بالاتری استفاده کند و همین او را به چالش کشید.
او رالف هیل، سوارکار ایونتینگ، را عامل این میداند که «ذهن هر اسب را بهعنوان یک فرد مستقل بشناسم و برنامه تمرینی را متناسب با شیوه فکر کردن هر کدام تنظیم کنم.»
امروز امیلی به همراه همسرش، جفری بشیر، دامپزشک اسبهای ورزشی، مجموعه بریکلند ایونتینگ را در سامرستِ ویرجینیا اداره میکند؛ پسرشان نیکلاس که ۱۰ سال دارد، با اشتیاق فوتبال بازی میکند.
امیلی که مربی محبوبی است، مدرک مربیگری سطح ۴ آیسیپی از انجمن ایونتینگ ایالات متحده را نیز دارد.
او این روزها بر این هدف تمرکز کرده است که «خودم را روی اسبهایی قرار دهم که نهتنها در سطوح بالا رقابتی باشند، بلکه در سطح بینالمللی هم قدرت رقابت داشته باشند.» (برنامههای او برای حضور در مسابقات خارج از کشور در سال ۲۰۱۳ به تعویق افتاد، چون تصمیم گرفت کوئینسی را به دلیل آسیب خفیف بافت نرم که هنگام گرم کردن دچار آن شده بود، از رولکس CCI**** خارج کند.)
جدیدترین اسب اصطبل او شیم آن د مون با نام دلتا است؛ مادیان ۷ ساله تریکنر/تروبرد از سیلم سونت سیکر.
او میگوید: «او همه ویژگیهایی را که میخواهیم دارد: حرکاتش زیباست، شجاع است، آرام و متعادل است و در عین حال زمینههای زیادی میبینم که میتوانم روی آنها کار کنم و بیشتر پرورششان بدهم.»
این مطلب نخستین بار در شماره مه ۲۰۱۴ مجله پرکتیکال هورسمن منتشر شد.