برای سوارکاری چه ابزارهایی لازم دارید؟
من هیچ‌وقت واقعاً دفتر کاری با منظره نمی‌خواستم؛ من منظره‌ای برای دفتر کارم می‌خواستم.
برای همین است که پنجره‌ام رو به کوه‌های بلو ریج باز می‌شود و به همین دلیل، پاییز یکی از محبوب‌ترین فصل‌های سال برای من است.
تا این وقت سال، کمی از مسابقات خسته شده‌ام و در عین حال دارم برای سال آینده برنامه‌ریزی می‌کنم.
برگ‌ها در حال تغییر رنگ‌اند و من هم نقشه می‌کشم که چطور مطمئن شوم شاگردانم همه‌چیز را می‌برند.
می‌دانم که این‌طور نخواهد شد، اما همان‌طور که در ترانه آمده است، «باید رؤیایی داشته باشی»، وگرنه «چطور می‌خواهی رؤیایت به حقیقت بپیوندد؟»
مدتی است به اسب‌ها و سوارکارانی فکر می‌کنم که امسال با آن‌ها کار خواهم کرد و به این نتیجه رسیده‌ام که شاید بعضی از سوارکارانم برای انجام کار، به ابزارهای بهتری نیاز داشته باشند.
اول از همه فقط روی اسب‌هایشان تمرکز کردم، چون می‌ترسم بعضی از آن‌ها برای اهدافی که سوارکارانشان دارند مناسب نباشند.
چند گفت‌وگوی سخت در پیش خواهد بود، اما این هم بخشی از نقش من است.
سوارکارانی که در مسیر حرفه‌ای بلندپروازانه حرکت می‌کنند، باید ابزار لازم برای انجام کار را در اختیار داشته باشند و این موضوع از اسب مناسب آغاز می‌شود.
همین باعث شد بیشتر به ابزارهایی فکر کنم که برای سوارکاری به کار می‌بریم؛ هم ابزارهای موجودی که می‌توان آن‌ها را بهتر کرد و هم ابزارهای کاملاً تازه‌ای که می‌توان در طول زمستان توسعه داد.
وقتی از «ابزار» حرف می‌زنم، ممکن است طبیعی باشد که ذهنتان به وسایل ضروری سوارکاری مثل زین و لگام برود و با خودتان فکر کنید قرار است پیشنهاد کنم به دهنه یا زین دیگری نیاز دارید یا شاید هم ــ با عرض پوزش ــ به بندی روی بینی که از کاوسون ساده قوی‌تر باشد.
نه؛ لطفاً کاتالوگ لوازم سوارکاری را کنار بگذارید و ناامیدی‌تان را هم پنهان کنید.
منظورم از ابزار، چیزی است که با صرف زمان و یادگیری به دست می‌آورید: زبانی که برای ارتباط با اسب‌هایمان به کار می‌بریم.
البته این زبان شامل شلاق، مهمیز و دهنه هم می‌شود، اما در بنیادی‌ترین شکل خود، به پاها و دست‌ها، وضعیت نشستن شما، صدایتان و ــ شاید مهم‌تر از همه ــ شناخت شما از اسب‌ها و واکنش‌هایشان به محرک‌های مختلف مربوط است.
بگذارید از وضعیت نشستن شما شروع کنیم
برای اینکه بتوانید با اسبتان مؤثر و شفاف ارتباط برقرار کنید، باید فرم بدن خود را در زین حفظ کنید.
وقتی پاهایتان بسته می‌شود، این حرکت باید برای او معنایی داشته باشد.
اگر انگشتانتان را جمع می‌کنید، او باید واکنش نشان دهد.
اما اسب باید بداند دقیقاً قرار است به چه چیزی واکنش نشان دهد.
حرکت‌های اضافی و بی‌هدف از طرف شما، برای او به سوءتفاهم منجر می‌شود.
اگر پاشنه‌هایتان را می‌بندید اما دست‌هایتان مثل دری که وسط طوفان محکم به هم می‌خورد این‌سو و آن‌سو می‌پرد، اسبتان همیشه به همان ابزار ــ یعنی همان کمکی ــ گوش می‌دهد که اصلاً نمی‌خواستید متوجهش شود.
اینجاست که اهمیت وضعیت نشستن مشخص می‌شود.
وقتی به سوارکاران موفق درساژ نگاه می‌کنید، متوجه می‌شوید که آن‌ها با شکوه و وقاری شبیه شاهان و ملکه‌ها در زین می‌نشینند.
فارغ از اینکه در چه رشته‌ای فعالیت می‌کنید، به وضعیت درست درساژ نیاز دارید، چون درساژ همان ابزاری است که با آن به اسبتان یاد می‌دهید چطور به کمک‌های شما پاسخ بدهد؛ همان کمک‌هایی که در هر رشته‌ای از ورزش سوارکاری برای ارتباط با او از آن‌ها استفاده خواهید کرد.
از کسی بخواهید وقتی در حالت ایست کامل هستید و طول رکاب‌هایتان برای درساژ تنظیم شده، شما را از پهلو نگاه کند.
از مربی‌تان بخواهید بررسی کند که یک خط عمودی از گوش شما، از میان شانه، لگن و تا پاشنه‌تان عبور می‌کند.
وزن خود را به‌طور مساوی روی دو استخوان نشیمن‌گاه و استخوان شرمگاهی تقسیم کنید.
مطمئن شوید در ناحیه کمرتان قوس ملایمی وجود دارد تا وقتی اسب حرکت می‌کند، این هم‌راستایی اسکلت شما بدن‌تان را به حرکت دنبال‌کننده وادار کند.
این یعنی برای همراه ماندن با حرکت اسب، نیازی به چنگ‌زدن و انقباض نخواهید داشت.
وقتی نسبت به این معیارها آگاه شوید، کم‌کم متوجه خواهید شد که هر سوارکار درساژ طراز اول جهان با آن‌ها منطبق است و به‌درستی در زین می‌نشیند.
تقریباً هر سوارکار پرش با اسب در سطح جهانی، جایگاه ساقی در سطح جهانی هم دارد.
سوارکاران نخبه کراس‌کانتری از شیب‌های رو به بالا می‌پرند و از بلندترین افت‌ها پایین می‌آیند، بی‌آن‌که هرگز تعادل‌شان را از دست بدهند؛ چون وضعیت بدنی‌شان آن‌قدر خوب است که می‌توانند با تغییرات ناگهانی زمین و تعادل کنار بیایند.
هیچ راهی برای جدا کردن نحوه سوارکاری شما از نحوه حرکت اسبتان وجود ندارد.
وقتی در زین هستید، دامنه گسترده‌ای از کمک‌ها در اختیار دارید.
باید هر یک از آن‌ها را بشناسید و در هر لحظه فقط همان کمک یا کمک‌هایی را به کار ببرید که در آن لحظه لازم است؛ و هیچ چیز اضافه‌ای نه.
یک وضعیت بدنی خوب همراه با نشیمن‌گاه مستقل، این امکان را به شما می‌دهد که چنین کاری انجام دهید.
همه‌چیز به این برمی‌گردد که…
من مقیاس تمرین را درک می‌کنم، اما من درساژ را پیش از آن‌که این مقیاس ابداع شود آموختم و درس‌هایم فقط در این خلاصه می‌شد: «آرام، رو به جلو، مستقیم.»
ساده است، بله... اما آسان نیست.
اگر اسبتان آرام نباشد، از کمک‌های شما درس‌های اشتباه می‌گیرد؛ یعنی به‌جای آن‌که او را برای پیشرفت آموزش دهید، دارید بدرفتاری را به او یاد می‌دهید.
از همان لحظه‌ای که هر روز زین و برگ اسب را می‌بندید، باید با رویکردی آرام با او کار کنید.
اگر «آرام، رو به جلو، مستقیم» را به‌عنوان اصل راهنما بپذیریم و اسبتان آرام باشد، گام بعدی استفاده درست از ساق پا است.
با اینکه واکنش اسب‌ها به کمک ساق بسیار متفاوت است، باید با قواعدی بسیار ساده سوارکاری کنید.
اگر هر دو ساق را می‌بندید، اسب باید بلافاصله به جلو حرکت کند.
اگر یک ساق را می‌بندید، اسب باید بلافاصله از فشار فاصله بگیرد و به کنار برود.
فشاری که با ساق وارد می‌کنید باید به این ترتیب اعمال شود: نخست فشاری خفیف و تقریباً نامحسوس با پاشنه، سپس مهمیز، و بعد ضربه‌ای با شلاق پشت ساق تا آن کمکی را که کسری از ثانیه پیش از رسیدن شلاق تقریباً نامرئی بود، مؤثر کند.
اسب شما حتماً باید به کمک ساق پاسخ بدهد؛ همین و بس.
توجه داشته باشید که اگر اسب به نخستین کمک شما پاسخ ندهد، هر کمک بعدی باید از قبلی قوی‌تر باشد و با فاصله‌ای کوتاه اعمال شود.
همچنین دقت کنید که در این توالی، جایی برای فشار مداوم و تکراری پاشنه یا بالا آوردن پاشنه و گرفتن اسب با مهمیز وجود ندارد.
خیلی زود متوجه می‌شوید که این کار، جایگاه ساق پای شما را هم به‌هم می‌زند.
بدیهی است که حساسیت هر اسب به کمک ساق متفاوت است، اما نتیجه نهایی باید این باشد که بتوانید با کمکی نامرئی، حرکت رو به جلو ایجاد کنید.
اسب‌هایی که یا بیش از حد به ساق شما حساس‌اند یا برعکس، تقریباً به کمک‌های ساق بی‌اعتنا هستند، آموزش دشوارتری دارند؛ اما وقتی به این توالی ساده پایبند شوید، کار با آن‌ها بسیار آسان‌تر می‌شود.
گفتن ندارد، اما باز هم می‌گویم: اسبی که بیش از حد حساس است، از پیش شرط من را برآورده کرده؛ یعنی باید جلوی ساق شما باشد.
برای آموزش چنین اسبی، باید همچنان با کمک‌های ظریف ساق سوارکاری کنید و به او بیاموزید ارتباط ساق داخلی با عنان خارجی را که کمی بعد توضیح می‌دهم بپذیرد.
عنان خارجی سرعت را کنترل می‌کند.
اگر اسبی دارید که با میل و رغبت به سمت این ارتباط رو به جلو می‌رود، در مسیر داشتن اسبی خوش‌سواری و خوب‌آموزش‌دیده قرار گرفته‌اید.
از این‌جا به بعد، فقط زمان و درساژ لازم دارید.
اسب‌های بسیار کند، درست مانند اسب‌های بیش از حد حساس، سواری دشواری دارند.
با این حال، وقتی خود را متعهد به سوارکاری رو به جلو کنید، کار با آن‌ها آسان‌تر می‌شود.
رمز سوارکاری درست با این اسب‌ها آن است که در حالی که دست‌هایی بسیار نرم دارید، بر حرکت رو به جلو اصرار کنید.
«درگیر کردن» کمک‌ها با یکدیگر — یعنی هم‌زمان لگد زدن و کشیدن — رایج‌ترین اشتباهی است که می‌بینم سوارکاران هنگام سواری گرفتن از اسب‌های کند مرتکب می‌شوند.
البته که قوی‌تر کردن کمک‌های ساق، بدون آن‌که بالاتنه، بازوها و دست‌ها منقبض شوند، کار دشواری است و به نشستی واقعاً مستقل نیاز دارد.
بله، باز هم همان موضوع.
به خاطر داشته باشید تا وقتی فعالیت اندام‌های عقبی اسب را به‌درستی فعال نکرده‌اید، هیچ شانسی ندارید که یک اسب کُند و بی‌انرژی را به‌شکل صحیح روی دهنه بیاورید.
برای این کار سراغ روش «لگد و کشیدن» نروید؛ در عوض، او را با حرکتی رو به جلو به سمت دستی نرم برانید.
تمرین دادن اسب‌های کُند چالش‌برانگیز است؛ نه آن‌قدر به این دلیل که نسبت به کمک‌های ساق بی‌اعتنا هستند، بلکه بیشتر چون بیش از حد آماده‌اند به دست‌های شما گوش بدهند و با کم کردن سرعت واکنش نشان دهند.
بهتر است اسب‌های کُند را با دهنه ساده اسنفِل و کاوسونِ نسبتاً آزاد سوار شوید.
برای اینکه بتوانید با دست‌هایی بسیار نرم اسب را رو به جلو برانید، عنان را به حالت «دوچرخه‌ای» در دست بگیرید؛ یعنی به‌جای آن‌که عنان زیر انگشت حلقه قرار بگیرد، آن را بین شست و انگشت اشاره نگه دارید.
این کار باعث می‌شود بیشتر متوجه وزن تماس خود با دهان اسب باشید.
اگر در را باز نکنید، اسب هم با میل خودش از آن عبور نخواهد کرد.
من طرفدار بزرگ مهمیزهای مدرن نیستم؛ بسیاری از آن‌ها چرخ‌مهمیز دارند یا طول و شکل‌شان بیش از حد اغراق‌آمیز است.
ترجیح من یک جفت مهمیز پرینس آو ویلز است که درست تنظیم شده باشد.
اگر اسبتان با یک فشار تیز و مشخصِ این مهمیزها واکنش نشان نمی‌دهد ــ دقت کنید گفتم «یک» فشار تیز، یعنی فقط یک‌بار ــ باید دو کار انجام دهید: اول مطمئن شوید دست‌هایتان نرم است و بعد بی‌درنگ کمک ساق را با شلاق پشتیبانی کنید…
و وقتی می‌گویم بی‌درنگ، دقیقاً منظورم همین است.
اگر یک کمک یکسان را دوبار تکرار کنید، دیگر سوارکاری نمی‌کنید؛ دارید ور می‌روید و مدام نق می‌زنید.
«رو به جلو، مستقیم و آرام» را دارید؟
خوب، حالا مرحله بعد…
حرکات و گام‌هایی که از اسب می‌خواهید باید دقیق، روشن و قابل‌فهم باشند.
اگر پیش از آن‌که گردش روی دست را به اسب یاد داده باشید از او لگ‌یلد بخواهید، ممکن است آرامش ذهنی‌اش را بر هم بزنید.
چرا لگ‌یلد و بعدتر شولدر-این این‌قدر مهم هستند؟
چون این‌ها نخستین تمرین‌هایی هستند که برای یاد دادن این موضوع به اسب به‌کار می‌بریم که با فشار یک ساق به سمت دست مخالف رو به جلو حرکت کند.
در این وضعیت، اسب شما میان گاز و ترمز قرار می‌گیرد؛ به او یاد داده‌اید که توانایی شما در کنترل پیشرانی و سرعت را بپذیرد.
حالا فقط به زمان نیاز دارید…
و ابزار درست برای هر کار.
تجربه من این است که وقتی به یک وضعیت نشستن واقعاً مستقل برسید، می‌توانید با هر نوع اسبی پیشرفت کنید.
با استفاده از کمک‌های بسیار روشن و با اصرار بر پاسخ درست به همان کمک‌ها، کم‌کم رابطه متقابل میان کمک‌های شما و توانایی‌تان در تمرین دادن اسب‌ها را درک خواهید کرد.
هرچه درباره اسب‌ها بیشتر یاد بگیرید، آرام‌تر می‌شوید و سوارکاری‌تان هم مؤثرتر خواهد شد.
یادتان باشد…
آرام، رو به جلو، مستقیم.
این مطلب نخستین‌بار در شماره زمستان ۲۰۱۹ منتشر شد.