اعتمادبه‌نفس در کراس‌کانتری با تمرین‌های بویْد مارتین
بوید مارتین (Boyd Martin)، سوارکار چهار دوره المپیک، در یکی از جلسات آموزشی کراس‌کانتری در جریان «کمپ ویندورا» خیلی زود با جملاتی به‌یادماندنی از سوارکارانی که عملکرد خوبی داشتند تمجید کرد؛ اردوی آموزشی آخرهفته‌ای که اوایل اوت در مجموعه متعلق به او و همسرش سیلوا برگزار شد. «تو یک قهرمانی!» «رفیق، تو واقعاً یک افسانه‌ای!» «تو ستاره‌ای! یک نوازش حسابی به او بکن و به او بگو دوستش داری.» مارتین در کنار این شیوه مربیگری مثبت، نکته‌های ارزشمندی هم درباره رویکردش به سواری در کراس‌کانتری ارائه کرد.
در این جلسه، مارتین هدایت گروهی از ترکیب‌های اسب و سوارکار در رده مودیفاید/پرلیمینری را بر عهده داشت؛ گروهی که چند تمرین مختلف را در مسیر کراس‌کانتری این مجموعه بزرگ در کوچرانویل، پنسیلوانیا، تمرین کردند.
پس از گرم‌کردن روی فلت‌ورک، جلسه آموزشی کراس‌کانتری گروه با چند مانع کوچک آغاز شد؛ از جمله کنده‌ها، کوپ‌ها، رول‌تاپ‌ها و کابین‌ها.
مارتین گفت: «داریم اسب‌ها را در حال‌وهوای کراس‌کانتری قرار می‌دهیم، اما این‌ها موانع سرعتی نیستند. تقریباً شبیه گرم‌کردن در پرش با اسب است. فقط می‌خواهیم با آرامش و راحتی از روی این موانع عبور کنیم.»
تمرین گودال
وقتی زوج‌ها وارد ذهنیت کراس‌کانتری شدند، از دو خط متفاوت برای ورود به مجموعه گودال و خروج از آن پریدند تا روی فرمان‌پذیری و تعادل اسب‌ها کار کنند. مارتین توصیه کرد هنگام پریدن از مانعی که به داخل گودال منتهی می‌شود و زمین پشت آن افت می‌کند، سوارکاران با ریتمی یکنواخت و کمی آهسته‌تر به مانع نزدیک شوند.
مارتین گفت: «به نظر من بعضی از سخت‌ترین پرش‌ها آن‌هایی هستند که اسب‌ها کمی نسبت به محل فرودشان تردید دارند. از نظر وضعیت بدن، ممکن است لازم باشد کمی محکم‌تر در زین بنشینید و هنگام نزدیک‌شدن به این موانع، بالاتنه‌تان را عقب نگه دارید.»
با این حال، او هنگام بالا رفتن از شیب و پریدن برای خروج از گودال توصیه کرد که سوارکار کمی شتاب بگیرد و اجازه دهد کانتر تا رسیدن به مانع روان و جاری بماند، نه این‌که بخواهد یک گام به آن اضافه کند. این کار معمولاً سواری نرم‌تر و کارآمدتری به همراه دارد. او همچنین یادآور شد که بهتر است سوارکار با حرکت اسب همراه بماند، چون ممکن است اسب هنگام خروج از گودال پرش بلندی روی مانع داشته باشد.
برای اسب‌هایی که در تمرین گودال تند می‌شدند، مارتین پیشنهاد کرد سوارکاران آن‌ها را جمع کنند تا ریتم‌شان کندتر شود. در سوی دیگر، برای اسب‌هایی که در پرش به داخل گودال مردد بودند، مارتین از سوارکاران خواست پا را نگه دارند، به‌ویژه در پای مانع، و نگاهشان را به مانع بعدی بدوزند. او گفت: «وقتی از بخش A می‌پرید، سعی کنید چشم اسب‌تان را روی بخش B قفل کنید.»
در حالی که ممکن است برای سوارکاران وسوسه‌انگیز باشد که هنگام پرش با بدن خود به اسب‌ها «کمک» کنند، مارتین بر سواری آرام و بی‌حرکت تأکید داشت. او گفت: «سعی کنید هنگام پریدن، بدن‌تان را تا جایی که می‌توانید ثابت نگه دارید.» اگر زوج‌ها روی هر یک از عناصر توخالی پرش ناموزونی داشتند، او از آن‌ها می‌خواست یک بار دیگر همان تمرین را کار کنند تا روند سواری‌شان روان‌تر شود.
نخستین تمرین مجموعه موانع آب
در تمرین بعدی، مارتین از زوج‌ها خواست از روی یک کلبه روی تپه بپرند، سپس با گردشی به راست به یک کنده کوچک در ورودی آب برسند و بعد از آن با پنج گام از روی یک کنده کوچک در خروجی آب عبور کنند. سپس باید با یک گردش به راست به یک مانع باریک سفید می‌رسیدند و پس از پنج گام، از روی یک میز در آب می‌پریدند.
اگر سوارکاران در فاصله بین موانع داخل آب، به‌جای پنج گام، شش گام ناموزون داشتند، مارتین از آن‌ها می‌خواست خط را دوباره طی کنند، پس از مانع در آب فرود بیایند و «روان ادامه بدهند»؛ یعنی پا را روی اسب نگه دارند تا به‌راحتی به پنج گام برسند. از سوی دیگر، اگر سوارکاران متوجه می‌شدند که درست پیش از دومین مانع در این خطوط می‌خواهند اسب را کم کنند تا پنج گام را جور کنند، او توصیه می‌کرد در تلاش دوم، با ریتمی متعادل‌تر به مانع اول نزدیک شوند.
تمرین موانع تکی
در این تمرین، زوج‌ها ابتدا از روی یک میز می‌پریدند و سپس با گردشی به راست به یک میز دیگر می‌رسیدند. بعد از آن، باید روی یک نیم‌دایره بازِ چپ‌گرد، از یک رولتاپ به رولتاپ بعدی و سپس به یک میز سفید می‌پریدند.
مارتین می‌خواست سوارکاران با این مجموعه موانع طوری برخورد کنند که انگار چند پرش ابتدایی یک مسیر کراس‌کانتری را می‌پرند. هدف این بود که موانع را با ریتم مناسب و از دل گام اسب بپرند، بی‌آن‌که برای پیدا کردن فاصله‌ای کاملاً ایده‌آل، گام اسب را بیش از حد تغییر دهند.
او گفت: «هنر هیچ کاری نکردن، کار سختی است. دارید به مانع نزدیک می‌شوید و تلاش می‌کنید نه دنبال فاصله بلند بگردید و نه دنبال فاصله کوتاه، بلکه می‌خواهید اسب را از دل گام خودش به مانع برسانید.»
مارتین پیشنهاد کرد سوارکاران با حداکثر سرعت به موانع حمله نکنند که بعد ناچار شوند درست پیش از هر مانع، اسب را به‌شدت کم کنند. او می‌خواست آن‌ها در چهارنعل‌شان به یک حد میانه و متعادل برسند.
مارتین گفت: «در درساژ، وقتی در کانتر متوسط هستید، می‌توانید گام را کمی بزرگ‌تر کنید و به کانتر کشیده برسید، یا آن را کوتاه کنید و به کانتر جمع‌شده بروید. من ایده چهارنعل متوسط را دوست دارم. می‌دانم شاید عجیب به نظر برسد، اما منظورم این است که اگر بخواهم تندتر بروم، بتوانم، و اگر بخواهم متعادل‌تر کنم، باز هم بتوانم.»
هرچند موانع به‌ویژه دشوار نبودند، مارتین بر اهمیت تمرین موانع انفرادی کراس‌کانتری تأکید کرد. او گفت: «حدود ۶۰ درصد مسیرهای کراس‌کانتری را موانع انفرادی تشکیل می‌دهند و کارآمد و روان پریدن این موانع انفرادی می‌تواند دشوار باشد.»
مارتین گفت برای سوارکارانی که در حال رفتن به سطوح بالاتر هستند و موانع بزرگ‌تر می‌پرند، تمرین نقش کلیدی در به‌دست آوردن اعتمادبه‌نفس دارد. او توصیه کرد: «بدون این‌که خودتان را بترسانید، باید کم‌کم به پریدن موانع با ارتفاع قابل توجه عادت کنید. با وجود این‌که با سرعت می‌روید و پرش‌ها بزرگ هستند، باید در سوارکاری شما عنصری از آرامش وجود داشته باشد و این روند باید تقریبا طوری حس شود که انگار در حرکت آهسته اتفاق می‌افتد.»
مارتین به سوارکارانی که با اسب‌های کم‌تجربه‌تر کار می‌کنند نیز یادآور شد که در استفاده از کمک‌ها پشتیبان‌تر باشند و برای ارائه اسب به مانع، زمان بیشتری در اختیارش بگذارند.
مارتین گفت اگر سوارکاران هنگام تمرین با امتناع از پرش یا رد کردن مانع مواجه شدند، «موضوع مهمی نیست». او در صورت نیاز از سوارکاران می‌خواست ابتدا از یک مانع ساده‌تر بپرند و سپس برای تلاش دوم به مانع مشکل‌ساز برگردند. موانع سفید در این جلسه تمرینی چند مشکل جزئی ایجاد کردند. مارتین معتقد است اسب‌ها به‌دلیل نحوه دیدشان، هنگام پریدن از موانع سفید یا نیمه‌سفید در کراس‌کانتری، اغلب مردد می‌شوند یا کمی عصبی نشان می‌دهند؛ بنابراین ممکن است در مسیر نزدیک شدن به مانع به کمک‌های حمایتی بیشتری نیاز داشته باشند.
تمرین ترکیب اسکینی
مارتین از هر جفت خواست رولتاپ اول را از جهت مخالف تا بخش بیِ یک ترکیب برس زاویه‌دار و سپس میز سفید را از جهت مخالف، با ۶ گام تا یک مانع اسکینی، تمرین کنند.
او درباره هر یک از تمرین‌های کراس‌کانتری خود توضیح داد که دوست دارد کار را با مانعی آسان و بخشنده آغاز کند تا اگر سوارکاران پرشی نامتعادل داشتند، پیش از آن‌که موانع دشوارتر شوند، فرصت اصلاح داشته باشند.
مارتین برای ترکیب میز تا مانع اسکینی توصیه کرد سوارکاران در المان A پرشی متعادل داشته باشند تا در المان B با گام مناسب به مانع برسند. مستقیم ماندن و قرار گرفتن در میانه پرچم‌ها در المان B، نکته کلیدی برای تمرین دقت بود.
وقتی یکی از جفت‌ها در مانع باریک دچار مشکل شد و چند بار از سمت چپ از خط خارج شد، مارتین ابتدا از آن‌ها خواست مستقیم و کاملاً رو‌به‌روی مانع باریک قدم بیایند تا اسب برای دید بهتر، پوزه‌اش را از میان پرچم‌های جلو و پشت مانع عبور دهد. سپس از آن‌ها خواست مانع را با زاویه از چپ به راست بپرند و از یک ریل راهنما در سمت چپ استفاده کرد. مارتین توصیه کرد برای عبور از این مانع از سرعت کمک نگیرند، بلکه با سواری قاطعانه و با حفظ وضعیت صحیح بدن پیش بروند.
ترکیب براش زاویه‌دار
در تمرین بعدی، مارتین از جفت‌ها خواست با دست چپ به یک تیبل برسند، سپس یک تراکنر را بپرند و بعد از یک گردش به راست، وارد یک ترکیب براش زاویه‌دار با فاصله یک گام شوند. سپس آن‌ها دایره زدند تا یک تیبل را بپرند و بعد با شش گام به یک ترکیب براش زاویه‌دار با فاصله یک گام برسند.
وقتی جفت‌ها ترکیب براش زاویه‌دار با فاصله یک گام را به‌تنهایی می‌پریدند، مارتین به سوارکاران توصیه کرد خیلی زود گردش نکنند و صبر کنند تا خط مناسب به سمت موانع را پیدا کنند. او اشاره کرد که موانع براش زاویه‌دار در مسابقات رایج هستند و به همین دلیل دوست دارد آن‌ها را در جلسات تمرینی کراس‌کانتری خود بگنجاند.
مارتین گفت: «وقتی در حال تمرین کراس‌کانتری هستم، هدفم این است که هیچ‌وقت از خط خارج نشوم. اگر راهی باشد که اول بخش C را بپریم، بعد B به C را بپریم و سپس A-B-C را بپریم، این را بیشتر می‌پسندم تا این‌که فقط به یک ترکیب سخت حمله کنیم و کار خراب شود. اسب می‌داند چه چیزی در پیش است، بنابراین کمی شبیه کلک زدن است، اما خیلی خوب جواب می‌دهد.»
تمرین کافین
در این بخش، جفت‌ها ابتدا با یورتمه از روی خندقِ یک نیم‌کافین عبور کردند ــ بسته به جهت حرکت، خندق به مانع یا مانع به خندق ــ تا اسب‌ها با آن آشنا شوند. سپس در جهت مخالف با کانتر بازگشتند؛ از روی خندق عبور کردند و بعد با دو گام در سربالایی به رول‌تاپِ نیم‌کافین رسیدند.
مارتین توضیح داد: «رفتن از خندق به مانع خیلی آسان‌تر از رفتن از مانع به خندق است، برای همین روند کار را از این شکل آغاز می‌کنم.»
وقتی زوج‌ها تمرین هاف‌کافن را از پرش به خندق انجام دادند، مارتین به سوارکاران گفت برای هر دو جزء A و B به عقب بنشینند تا اگر اسب‌هایشان مکث کردند، آماده باشند. او به سوارکاران یادآوری کرد اگر اسب‌ها مردد شدند، ساق پا را حفظ کنند و آماده باشند برای تشویق، ضربه‌ای سبک با شلاق بزنند. پس از آن‌که زوج‌ها هاف‌کافن را در هر دو جهت با موفقیت تمرین کردند، به سراغ مجموعه‌ای از موانع رفتند که یک کافن دشوارتر هم در آن بود و در آن بخش هم باید همان نوع سواریِ حمایتی و تشویق‌کننده را به اسب‌هایشان می‌دادند.
زوج‌ها یک مانع کلبه‌ای را در خطی خمیده با پنج گام، به سمت یک کرنر با گردش به راست، و سپس به یکی از دو مانع رولتاپ یا هنگینگ‌ریل و بعد به یک مانع باریک پریدند. بعد از آن، یک گردش به راست به سمت هاف‌کافن داشتند و سپس با گردش به چپ به دو کنده کوچک روی تپه‌واره‌ها می‌رسیدند. آن‌ها کار را با یک گردش به چپ به سمت کافن کامل تمام کردند؛ شامل A. رولتاپ، یک گام در سرازیری تا B. یک خندق، و سپس دو گام در سربالایی تا C. یک مانع باریک.
در فواصل طولانی‌تر بین موانع، مارتین از سوارکاران خواست طوری چهارنعل بروند که انگار در مسابقه هستند و سپس کانتر اسب را برای عبور از هاف‌کافن، کافن کامل و تغییرات زمین «کم کنند». با این حال، بوید نمی‌خواست سوارکاران بیش از حد نزدیک به موانع، گام اسب را تنظیم کنند.
او گفت: «می‌خواهم سعی کنید پرش‌ها را طوری اندازه بگیرید که در یک یا دو گام آخر دیگر او را تنظیم نکنید؛ یعنی اگر لازم بود، کمی زودتر سرعت را کم کنید.»
وقتی یکی از اسب‌ها بین A و B کافن کامل مردد شد و در فاصله‌ای که باید یک‌گامه طی می‌شد، دو گام برداشت، مارتین از آن زوج خواست ترکیب را دوباره انجام دهند تا با سواری جسورانه، این فاصله را در یک گام طی کنند؛ سوارکار هم باید بعد از جزء A با کمک قوی‌تر ساق پا و در صورت لزوم با «قلقلک‌دادن با مهمیز» یا ضربه‌ای با شلاق، اسب را حمایت می‌کرد. مارتین گفت: «کاملاً پیداست که او نسبت به آن خندق کمی تردید دارد، بنابراین باید به او یاد بدهیم که وقتی آن خندق را می‌بیند، باید برود.»
مارتین معتقد است موانع کافن روی زمین‌های متنوع، شبیه تمرین گودی هستند؛ جایی که اسب‌ها نسبت به محل فرودشان اطمینان کامل ندارند و به حمایت بیشتری از کمک‌های سوارکار نیاز دارند.
تمرین دومِ مجموعه موانع آب
مارتین برای پایان‌دادن به جلسه تمرین کراس‌کانتری، از زوج‌ها خواست مجموعه‌ای از موانع را در دومین مجموعه موانع آب بپرند. بیشتر زوج‌ها مانع کلبه‌ای را با گردش به چپ به سمت یک هنگینگ‌ریل داخل آب پریدند، سپس با گردش بازگشتی به راست به یک شِورون داخل آب رسیدند و از آن‌جا با شش گام کوتاه به یک مانع باریک در آب رفتند. او با توجه به روند هر اسب و سوارکار در طول جلسه، برنامه را برای بعضی از آن‌ها تغییر داد تا بتوانند تمرین را با حس خوب به پایان برسانند.
در حالی که مارتین از زوج‌ها خواست خط شِورون تا مانع باریک را با شش گام و آرام سوار شوند، به سوارکارانِ اسب‌های پرقدرت هشدار داد که مانع باریک را دست‌کم نگیرند و با کمبود نیرو به آن نرسند. او گفت: «فرود بیایید و شش گام با ثبات بمانید.»
یک گزینه دیگر برای خط شِورون به مانع باریک، اجرای آن به‌صورت خطی با قوسی ملایم بود. مارتین گفت: «کمی به سمت راستِ مانع اول نشانه بروید و بعد با یک خم جزئی کمک کنید تا برای پرش دوم کمی فضای بیشتری پیدا کنید.»
برای سوارکاری که روی مانع باریک داخل آب پرشی ناموزون داشت، مارتین او را به جسارت بیشتر تشویق کرد. او گفت: «وقتی کمی عصبی هستید، باید در یک کانتر کوتاه، قدرتمند و هجومی باشید.»
جمع‌بندی پایانی مارتین
پس از آن‌که همه جفت‌ها با موفقیت از مجموعه موانع آب عبور کردند، مارتین جلسه را با چند نکته پایانی برای هر یک از سوارکاران درباره مواردی که باید در ادامه روی آن کار کنند، به پایان رساند. او همچنین روند تمرین کراس‌کانتری خود را مرور کرد که شامل این موارد است:
- پرش آرام از موانع کوچک برای این‌که اسب به کراس‌کانتری فکر کند.
- طراحی یک مسیر کوچک از موانع تکی و بالا بردن سرعت تا سطحی که برای اسب مناسب باشد.
- شکستن ترکیب‌ها به بخش‌های کوچک‌تر، شروع از یک جزء تکی و سپس حرکت به سمت پرش از کل ترکیب.
در پایان، مارتین می‌خواهد اسب‌ها هنگام تمرین روی موانع کراس‌کانتری، اعتمادبه‌نفس بیشتری پیدا کرده باشند. او تأکید می‌کند که برای رسیدن به این هدف، سوارکار باید آرام و همدلانه عمل کند.
مارتین گفت: «موضوع این نیست که [سوارکار] تهاجمی، خشن، زمخت یا چیزی شبیه به آن باشد؛ موضوع، درک و اعتمادبه‌نفس [اسب] است.»
او افزود سوارکارانی که در حال توسعه مهارت‌های کراس‌کانتری خود هستند، اگر در جلسات تمرینی از لحظات دشوار عبور کرده باشند، برای مسابقه آمادگی بهتری خواهند داشت.
مارتین گفت: «باید این رفتارِ تمرین‌شده وجود داشته باشد که ‹وقتی همه‌چیز بی‌نقص نیست، باز هم کار را به سرانجام می‌رسانم›، چون در مسابقه نمی‌توانید ناگهان به چنین فردی تبدیل شوید.»
به نظر می‌رسید همه جفت‌ها این جلسه تمرینی کراس‌کانتری را با اعتمادبه‌نفس بیشتری ترک کردند. سوارکارانی هم که در پرش‌های نه‌چندان ایده‌آل مجبور شدند سرسختی نشان دهند، از این فرصت آموزشی برای بهتر شدن استفاده کردند. با نکات مارتین در اردوگاه ویندورا، سوارکاران حالا برای مسابقه یا جلسه تمرینی بعدی، مهارت‌های بیشتری در جعبه‌ابزار کراس‌کانتری خود دارند.