ارزیابی فرم و کارکرد اسب در درساژ
مثلثهای متساویالساقین، اهرمها و نقاط اتکا از آن اصطلاحاتی نیستند که معمولا در راهروهای اصطبل زیاد به گوش بخورند.
اما به گفته کریستی ویسوکی (Kristi Wysocki)، داور درساژ و پرورش اسب ورزشی، سوارکار FEI، مربی و متخصص بازتوانی، باید چنین باشد.
و البته او یک مهندس هم هست؛ کسی که پیش از آنکه بهصورت حرفهای وارد دنیای اسبها شود، ۱۵ سال در میدانهای نفتی کار کرده بود.
همین پیشینه مهندسی کریستی بود که او را به طراحی سمپوزیوم «ارزیابی فرم و عملکرد اسب ورزشی» رساند؛ برنامهای که در نشست سالانه انجمن درساژ کالیفرنیا در روزهای ۲۳ و ۲۴ ژانویه در ساکرامنتو، کالیفرنیا برگزار شد. درساژکلینیک.کام حامی مالی این آخرهفته بود.
این ارائه با هدف روشنکردن ارتباط میان فرم بدنی اسب و توانایی او برای اجرای وظایفی که در همه سطوح درساژ از او خواسته میشود، چند مأموریت را دنبال میکرد:
• کمک به سوارکاران برای ارزیابی اسبهای خود و درک این موضوع که چگونه میتوان از نقاط قوت و ضعف تیپ بدنی آنها در قالب تمرین درست بهره برد یا آنها را جبران کرد.
• کمک به خریداران اسب برای کنار گذاشتن احساسات از معادله خرید. برای مثال، اینکه بیش از حد تحت تأثیر زیبایی ظاهری یا شجرهنامه چشمگیر اسب قرار نگیرند. و از سوی دیگر، بهخاطر ایرادهای جزئیای که ممکن است با تمرین برطرف شوند یا با نقاط قوت دیگر در بدن متعادل شوند، از خرید نترسند.
بیش از هر چیز، کریستی در پی آن بود که نشان دهد درساژ صحیح، که معنای آن «تمریندادن» است، میتواند بدن هر اسبی را تقویت و نرم کند و پیشرفتی چشمگیر در شیوه حرکت او به وجود آورد. همچنین، تا زمانی که حرکات درخواستی با تیپ بدنی اسب متناسب باشد، اجرای آنها را برای اسب آسانتر میکند.
کریستی در روز نخست کلینیک، با استفاده از اسلایدهای نمایشدادهشده از اسبهای مختلف، با ترسیم خطهایی میان نقاط گوناگون بدن اسب، ارتباط آنها را با یکدیگر نشان داد. از شرکتکنندگان نیز خواسته شد با استفاده از نخهایی که روی تصاویر بزرگشده اسبها قرار میدادند، چشم خود را برای تشخیص تیپ بدنی پرورش دهند. روز بعد، این ایدهها هنگامی جان گرفت که بر اسبهای در حال حرکت، از نژادها و سطوح مختلف تمرین و رشد جسمانی، اعمال شد.
روز دوم با یک اسب دورگه فریزن/هلندی آغاز شد و با نریان جایزه بزرگ جنای وان، یعنی هانووری دوناروایس جیجیاف، به پایان رسید. در این میان، یک جیپسی ونر، یک ولش کاب جرمن رایدینگ پونی ۲۰ ساله، یک هافلینگر و یک اسب خونگرم هلندی ۱۷٫۳ هند، ویژگیهای تیپ بدنیای را به نمایش گذاشتند که نشان میداد این مفاهیم تا چه اندازه کاربردی گسترده دارند.
در جریان بررسی نقاط قوت و ضعف تیپ بدنی، مجموعهای از نکات تمرینی نیز با جمعیت دقیق و مشتاقی که در یک روز خنک در فضای بازِ مرکز سوارکاری استار وانِ خانواده وان در منطقه ساکرامنتو گرد آمده بودند، در میان گذاشته شد.
خوب، بد و زشت
بر اساس خط هارمونی، طول فاصله بین پسگردن و پوزه باید تقریبا با طول هشت بُعد دیگر از بدن اسب که در تصویر نشان داده شده، برابر باشد.
کریستی پس از اشاره به موسیقی سوتی فیلم وسترن همنام کلینت ایستوود، معیارهای «خوب، بد و زشت» را در تیپ بدنی اسب تشریح کرد.
ویژگیهای خوب باعث میشوند بتوان درباره توان بالقوه اسب برای ورزش سوارکاری، ارزیابی مثبتی داشت.
با این حال، این ویژگیها تضمینکننده نیستند.
او گفت: «اسبهایی که تیپ بدنی خوبی دارند، همیشه حرکتهای خوبی ندارند و برعکس.»
برای نمونه، گراف جورج، دارنده دو مدال برنز المپیک درساژ، شاید از نظر تیپ بدنی کاملا بینقص نبود، اما با تمرین درست بر این مسئله غلبه کرد و در بالاترین سطح عملکرد داشت.
ویژگیهای بد در تیپ بدنی، طیفی از نواقص را شامل میشود که احتمالا انجام خواستهها را برای اسب دشوارتر میکند، اما در بسیاری از موارد میتوان با تمرین صحیح و اتکا به نقاط قوت دیگر بخشهای بدن آنها را جبران کرد.
اما در بحث تیپ بدنی اسب، نه از نظر ظاهری بلکه از نظر ساختاری، «زشت» چیزی است که باید از آن پرهیز کرد.
اینها ویژگیهایی هستند که معمولا به مشکلات سلامت حرکتی و/یا ایمنی منجر میشوند.
کریستی درباره «نقصهای شدید» توصیه کرد: «از آن بگذرید!»
او از جمله به پاشنه زیررفته، پاشنه جمعشده یا تنگ، و پاسترن نرم یا بیش از حد انعطافپذیر اشاره کرد که چه در کنار هم و چه بهتنهایی، احتمال آسیبهای رباط آویزان را افزایش میدهند.
پاهای عقبی بیش از حد صاف، پنجههای رو به داخل یا رو به بیرون، استخوانها و مفاصل کوچک و همچنین سُمهای کوچک نیز اگر به شکل شدید دیده شوند، میتوانند نشانه هشدار باشند.
کریستی توضیح داد که اغلب دلیلی مرتبط با تیپ بدنی وجود دارد که باعث میشود یک اسب نتواند کاری را انجام دهد.
او گفت: «از زمانی که بیومکانیک اسب را بهتر فهمیدم، سوارکار، مربی، مدرس و داور بسیار بهتری شدم؛ در مجموع فرد بسیار آگاهتری در کار با اسبها شدم.»
از آنجا که تیپ بدنی تا حد زیادی توسط استخوانهای اسب تعیین میشود، درک روشن از ساختار اسکلتی اسب بسیار مهم است.
کریستی اشاره کرد که لازم نیست بیش از ۲۰۰ استخوان بدن اسب را از بر بود، اما باید ساختارهای اصلی را شناخت.
او گفت بیش از ۳۰ سال پیش، زمانی که برای نخستین بار به اسکلت یک اسب نگاه کرد، ناچار شد بپرسد این اسکلت متعلق به چه حیوانی است.
محل اتصال استخوانهای گردن، نزدیک بخش پایینی کتف، او را شگفتزده کرده بود.
او تصور میکرد این نقطه بسیار بالاتر و در امتداد خط بالایی بدن قرار دارد.
این بهترین زاویه برای بررسی پیچخوردگی مفصل فتلاک و نیز پنجههای رو به داخل یا رو به بیرون است.
وِردفورد اندکی از مرکز انحراف دارد، اما تیپ بدنی کلی او از نظر کریستی «انتظارات بالایی» ایجاد میکند.
یکی دیگر از جنبههای ساختاری که حتی افراد باتجربه در کار با اسب را هم شگفتزده میکند، نبود اتصال استخوانی میان شانه و دیگر بخشهای سیستم اسکلتی است.
با درک روشن از دستگاههای اصلی اسکلتی، گام بعدی این است که چشم را آموزش دهیم تا جای استخوانها و محل اتصال آنها را زیر پوشش موی اسب تشخیص دهد.
این مرحله عملی شامل کنار زدن موها و لمس آرام با انگشتان است تا محل برجستگی لگن، برجستگی شانه، انتهای قفسه سینه و دیگر نقاط مرجع بدنی مشخص شود.
این کار روی اسبی که تازه موهایش چیده شده باشد آسانتر است و با پوشش زمستانی پرپشت دشوارتر میشود.
در مورد اسبی که بیش از حد حساس باشد، ممکن است تعیین محل این نقاط مرجع با لمس مستقیم امکانپذیر نباشد.
چون ایمنی در اولویت است، در چنین شرایطی ممکن است لازم باشد از نگاه باتجربه یک فرد کارآزموده برای شناسایی این نقاط کمک بگیرید.
پس از مشخص شدن محل استخوانها، گام بعدی رسم خطهای مستقیم بین آنهاست تا ارزیابی شود بخشهای مختلف بدن اسب چگونه میتوانند در کنار هم کار کنند.
این مهارت را میتوان با تمرین روی عکسهای بزرگشده اسبها و استفاده از نخ پرورش داد.
در عمل و در صورتی که اسب همکاری کند، کریستی چوبهای صاف را روی بدن اسب تنظیم میکند تا زاویهها و تناسب اندام را تعیین کند.
از نمای کلی شروع کنید
در نمای جانبی و زمانی که اسب بهصورت چهارگوش ایستاده است، ارزیابی باید از تصویر کلی آغاز شود.
طول کلی بدن اسب باید از ارتفاع او بیشتر باشد؛ ارتفاع از بالاترین نقطه جدوگاه اندازهگیری میشود. همچنین طول پاها، که از پشت آرنج تا زمین سنجیده میشود، باید بیشتر یا دستکم برابر با عمق بدن باشد؛ عمق بدن نیز از جدوگاه تا شکم و از همان نقطه پشت آرنج اندازهگیری میشود.
فاصله میان برجستگی جدوگاه و برجستگی کپل باید ۴۵ درصد یا کمتر از طول کلی بدن باشد.
پشتهای کوتاه معمولا به انعطافپذیری کمتر و دشواری بیشتر در کارهای جانبی منجر میشوند.
پشتهای بلندتر درگیر کردن بدن از عقب را برای اسب دشوارتر میکنند و کنترل بخش عقبی را نیز برای سوارکار سختتر میسازند.
باید بهدنبال خط بالایی گردنی باشید که از جدوگاه بهنرمی رو به بالا قوس بگیرد و در حالت ایدهآل، بهسمت پسسر شکلی شبیه بادبزن بازشده ایجاد کند.
خط بالایی گردن باید حدود دو برابر طول خط پایینی گردن باشد.
اگر طول خط بالایی و پایینی گردن به هم نزدیک باشد، بهویژه اگر این وضعیت با گلوی کلفت همراه شود، برای اسب دشوار خواهد بود که روی دهنه قرار بگیرد و در همان وضعیت بماند.
در پاهای عقب، زاویه ایدهآل مفصل خرگوشی حدود ۱۵۴ درجه است؛ زاویهای که امکان بالاآمدن عمودی لازم برای آوردن پاهای عقب به سمت بالا و زیر بدن را فراهم میکند.
به گفته کریستی، اندامهای جلویی «ستونهای نگهدارنده» اسب هستند و باید به شکلی قرار گرفته باشند که وزن بدن اسب را تحمل کنند.
در نمای جانبی، این اندامها نباید به سمت جلو یا عقب زاویه داشته باشند.
نشانههای مطلوب شامل بازوی جلوییِ مایل به جلو و متصل به استخوان ساعدی نسبتاً بلند و استخوان ساق کوتاه است.
نمای روبهرو نیز تصویر دیگری از این ستونهای نگهدارنده به دست میدهد.
در اندامهای جلویی، باید به یک خط مستقیم از بدن به پایین توجه کرد که زانو و استخوان ساق را نیز دربر بگیرد و اجزا بهجای خارج شدن از محور، در یک راستا باشند.
این بهترین زاویه برای بررسی پیچخوردگی مفصل فتلاک، پنجه رو به داخل یا پنجه رو به خارج است.
همچنین باید به رشد متوازن عضلات سینه و فاصله قرارگیری دو دست از یکدیگر دقت کرد، با این نگاه که این وضعیت تا چه اندازه از وزن اسب بهخوبی پشتیبانی میکند.
در نمای پشت، باید به خطوطی مشابه و مستقیم در امتداد اندام و سُم، رشد متوازن بخش عقبی بدن و دُمی که صاف روی خط بدن قرار گرفته و مستقیم آویزان است توجه کرد.
دم کج میتواند نشانهای از کجی در بدن باشد.
همچنین باید به قفسه سینهای با انحنای مناسب دندهها توجه کرد تا جایی برای قرار گرفتن و اعمال فشار ساق پا فراهم شود، بهویژه اگر پاهای شما بلند است.
ابزارهای کار
«خط هارمونی» کریستی، تعادل کل بدن اسب را ارزیابی میکند و در نتیجه میتواند ظرفیت او بهعنوان اسب ورزشی و احتمال بروز آن عامل «واو» زیر زین را نشان دهد.
این موضوع برای بسیاری چشمگشا بود.
بر اساس خط هارمونی، طول فاصله میان پسسر و پوزه باید تقریباً با طول هشت اندازه دیگر در بدن اسب برابر باشد.
این اندازهها عبارتاند از:
۱. جدوگاه تا نوک شانه
۲. جدوگاه تا دور سینه در پشت آرنج
۳. نوک لگن تا خفه
۴. خفه تا هاک
۵. هاک تا زمین
۶. شاهبلوط تا زمین — اندام جلویی
۷. آرنج تا فتلاک
۸. طول پشت بدن؛ که برای این منظور از انتهای پشتی کتف تا نوک لگن اندازهگیری میشود
بخشی از این ارزیابی کلی، جستوجوی نشانههایی از حرکت طبیعی سربالا یا سرازیر در بدن اسب است.
حمل بدن بهشکل سربالا که در درساژ مطلوب است، به درگیری و قدرت بخش عقبی بدن نیاز دارد و تیپ بدنی میتواند دستیابی به آن را آسانتر یا دشوارتر کند.
«مرکز تعادل» یکی از چند شاخصی است که کمک میکند پیشبینی شود اسب تا چه اندازه بهآسانی میتواند حالت حرکت سربالا را به دست آورد و حفظ کند.
مرکز تعادل در محل تقاطع دو خط قرار میگیرد: یک خط مورب که از نقطه کتف آغاز میشود و یک خط مورب که از نقطه سرین از میان نقطه لگن عبور میکند.
هرچه این نقطه تقاطع به سمت عقبتر و نزدیکتر به محل نشستن سوارکار باشد، بهتر است.
کریستی اشاره کرد که برخی کارشناسان بیومکانیک اسب، مرکز ثقل اسب را نیز در همین ناحیه میدانند، اما درباره محل دقیق آن اختلاف نظر دارند.
او مرکز ثقل و مرکز تعادل را در عمل یک مفهوم میداند، اما برای دور نگه داشتن سیستم خود از این بحث، از عنوان دوم استفاده میکند.
نتایج امیدوارکننده در هر یک از این اندازهگیریها، تضمینی برای حرکت سربالا نیست.
در عوض، این نتایج نشان میدهد که «اسب کارش را آسانتر انجام میدهد و در حین انجام آن، از سلامت حرکتی بهتری برخوردار میماند.» کریستی گفت: «وقتی اسبی کاری را آسان نشان میدهد، معمولاً واقعاً برایش آسان است.»
نقاط قدرت
کریستی با تمرکز بر موتور حرکتی اسب، یعنی بخش عقبی، مثلثی از خطوط ترسیم کرد که نقطه لگن، نقطه سرین و نقطه زانو را به هم وصل میکند.
در یک اسب درساژ، حالت ایدهآل این است که این شکل یک مثلث متساویالساقین باشد که ضلع کوتاه آن، خط بالایی میان نقطه لگن و نقطه سرین است.
در اسبهای پرش با اسب، معمولاً بهتر است هر سه ضلع با هم برابر باشند.
او گفت: «اسب درساژ باید توان حمل وزن و افزایش طول گام را داشته باشد و اسب پرش باید بتواند وزن را حمل کند و بپرد.» در هر یک از این دو نوع اسب، یک «مثلث خوب در بخش عقبی» میتواند بسیاری از ضعفهای دیگر در اندامبندی را جبران کند. زاویه مناسب استخوان لگن و استخوان ران نیز نشانه دیگری است از اینکه اسب میتواند بهراحتی بخش عقبی خود را درگیر کند.
شیب کپل بین ۱۵ تا ۱۸ درجه ایدهآل است.
اگر بیش از حد صاف باشد، حمل بدن برای اسب دشوار میشود و اگر بیش از حد شیبدار باشد، توان بخش عقبی برای انتقال انرژی به جلو کاهش مییابد و ممکن است به مفصل کمریخاجی فشار وارد کند.
اندامبندی در حرکت
گردن ضخیم او که کمی پایین قرار گرفته و پاهای جلویی کوتاهترش، میتواند جمع شدن را دشوارتر کند.
زاویه شانه او کمی تند است، اما اتصال خوبی در ساعد دارد.
| کیم اف. میلر
روز دوم این سمپوزیوم به تکنیکهای تمرینی اختصاص داشت که برای نقاط قوت و ضعف اندامبندی به کار میآیند.
اسبها بسیار متفاوت بودند، اما توصیه کریستی بهطور مداوم بر حرکت از درگیری ظاهری به درگیری واقعی متمرکز بود.
حالت اول از خط بالایی قفلشده ناشی میشود؛ وضعیتی که در آن گردن بدون کمک عضلات پشت و بخش عقبی، بهتنهایی بالا نگه داشته میشود؛ چیزی که کریستی آن را «ارتفاعگیری مطلق» توصیف کرد.
«او ترجیح میدهد گردن در وضعیت پایینتری دیده شود تا اتصال و عبور انرژی در بدن شکل بگیرد و سپس سوارکار با اتکای به درگیری واقعی و درست اندامهای عقب، تعادل رو به بالا یا همان ‹بالاگیری نسبی› را ایجاد کند.»
تغییرات بین گامها و تمرینهای جانبی، کلید افزایش نرمی و آرامشی بودند که برای رسیدن به عبور صحیح انرژی در بدن و درگیری صادقانه و مؤثر لازم است.
کریستی از هر سوارکار، با توجه به سطح اسب، خواست مجموعهای از تمرینها را اجرا کند؛ از جمله کناررو روی خط مستقیم و روی دایره، و برای اسبهای پیشرفتهتر، دورههای کوتاهی از شولدر-این.
در کنار چند اسب وارمبلاد چشمگیر، اسبهایی از نژادهای غیرمتعارف درساژ هم حضور داشتند که تیپ بدنیشان در نگاه اول چندان خیرهکننده به نظر نمیرسید، اما سوارکارانشان آنها را به کیفیتی در گامها و حرکات رساندند که هم تحسین کریستی را برانگیخت و هم تماشاگران را.
او این اسبهای نمایشی را مدتها پیش از سمپوزیوم و در زمان داوری در کالیفرنیا، شخصا انتخاب کرده بود.
همه آنها اسبهای درساژ موفقی هستند، با تیپهای بدنی بسیار متفاوت، تا نشان دهند آموزش صحیح چه اثری میتواند بر هر اسبی بگذارد.
چند نمونه از آنها عبارتاند از:
رمانتیک، هافلینگری ۱۱ ساله است که آریانا بارزمن-گرنان با آن در رقابتهای قهرمانی جونیور/سوارکار جوان کالیفرنیای شمالی در سال ۲۰۱۵، عنوان نایبقهرمان ذخیره فرست لول در رده سنی ۱۸ تا ۲۱ سال را به دست آورد.
رمانتیک در ارزیابی روی دست، در مجموع تصویری زیبا ارائه میداد، اما بررسی با ابزارهای کریستی نشان داد که از نظر تیپ بدنی، چالشهایی هم وجود دارد.
گردن رمانتیک میتواند تفکیک بیشتری داشته باشد و نسبتاً پایین به سینه متصل شده است.
این ویژگی، همراه با گلوی ضخیم، میتواند نشاندهنده آن باشد که قرار گرفتن او روی دهنه کار سادهای نباشد.
شیوههای تمرینی که به او کمک کند خط بالایی بدنش را بهتر توسعه دهد، میتواند به جبران این مسائل کمک کند.
مثلث اندام عقب او برای درساژ نسبتاً مناسب است.
تقویت پشت و کمر، انتقال انرژی را برای این اسب آسانتر خواهد کرد.
کپل او که کمی شیبدار است، برای تولید قدرت مناسبتر از کپل صاف به شمار میرود.
رمانتیک پس از بازگشت به میدان زیر زین، کار را با گامهای کوتاه آغاز کرد؛ در حرکاتش تعلیق کافی دیده نمیشد و خط بالایی بدنش، مانند تقریباً همه اسبهای نمایشی در شروع برنامه، خشک و بسته بود.
کریستی به آریانا توصیه کرد «بزرگ بالا و پایین برود، اما تند نه» و در یورتمه نشسته، بدنش را مثل نیرویی تصور کند که توپ بسکتبال را به بالا میجهاند.
در کانتر نیز به این سوارکار دارنده مدال برنز یواسدیاف گفته شد که در «هر گام یک جهش» ایجاد کند؛ «بپر! بپر! بپر!»
تغییرات گام، دایرهها و کناررو خیلی زود این اسب طلاییرنگ را به وضعیت سری پایین و آرام و پشتی بالا آمده و روان رساند که نتیجهاش گامهایی زیبا بود.
کریستی به یورتمه این اسب نمره ۸ داد و توضیح داد که یورتمه همیشه بعد از کانتر بهتر میشود، چون کانتر به شل شدن مفصل کمریخاجی کمک میکند.
کانتر رمانتیک پس از این تمرینها از «بهزحمت ۶» به ۷ رسید.
کریستی افزود که در کانتر است که اسبها باید صادقانهتر روی دهنه باشند.
او گفت: «آنها میتوانند در یورتمه کمکاری را پنهان کنند.»
کریستی بهصورت خطابی از تماشاگران پرسید: «آیا این هافلینگر جایش در درساژ هست؟»
او خودش پاسخ داد: «حتماً که هست!»
پرنو اوری از پپروگا، یک مادیان ۱۰ ساله از نژاد جیپسی وانر است که ریچل وید، سوارکار حرفهای، او را تمرین داده تا سال گذشته نخستین حضورش را در سطح پری سنژرژ انجام دهد. مالک این اسب نیز سارا بارتولومیو، دامپزشک و سوارکار آماتور، است و او همزمان این مادیان را نیز به میدان مسابقه برده است.
«اوری» کپل خوبی دارد، با مثلث متساویالساقین مطلوب در بخش عقبتنه و کمری قدرتمند. کمر او کمی بلند است و خط زیرین گردنش نسبت به خط بالایی بدن بیش از حد بلند است؛ موضوعی که نشان میدهد روی دهنه آوردن او میتواند دشوار باشد. زاویه شانهاش کمی تند است، اما با اتصال خوب به ساعد، از توان دسترسی مناسب در حرکت حکایت دارد.
اوری زیر زین، پیشبینیهایی را که بدون ابزارهای ارزیابی کریستی میشد مطرح کرد، نقش بر آب کرد. او با تمرین خوب و «اخلاق کاری فوقالعاده» بر چالشهایش غلبه کرد. پیشروی خوب در قدم، همراه با خط بالایی کشسان و فعالیت کافی در بخش عقبتنه دیده شد.
به ریچل، سوارکار این اسب، گفته شد که به نشیمن خود به چشم «مترونوم» نگاه کند؛ عاملی که تمپوی هر گام را تعیین میکند.
او گفت: «هرچه نشیمن سریعتر باشد، تمپو هم سریعتر میشود؛ و نگذارید اسب شما را قانع کند که تمپو بیش از حد تند یا بیش از حد کند باشد؛ شما با نشیمنتان تصمیم میگیرید.»
گردن سنگین اوری و کپل نسبتاً بلند او باعث شده بود کانتر دشوارترین گامش باشد و گامهای جمعشده هم چیزی باشند که باید با دقت بیشتری به سراغشان رفت.
کریستی توصیه کرد: «برای جمع کردنش، درِ جلو را نبندید. وادارش کنید بنشیند، نه اینکه گردنش را کوتاه کنید.»
کریستی هشدار داد که اگر جمعآوری خیلی زود در روند رشد یک اسب پررنگ شود یا به شکل نادرست آموزش داده شود، میتواند خطرناک باشد.
او گفت: «در این صورت صادقانه نخواهد بود.»
اوری در پیروئتهای تمرینی و تعویض پای پروازی، حمل بدن سربالا و زیبایی را به نمایش گذاشت. این نژاد در اصل برای کشیدن گاریهای سنگین پرورش یافته بود و همین در نگاه اول این تصور را ایجاد میکند که برای درساژ مناسب نیست، اما اوری خلاف آن را ثابت کرد.
در پایان، کریستی گفت: «اوری و ریچل نمونه کامل بخش هارمونی در درساژ هستند.» او افزود که خلقوخوی مشتاق این مادیان بازتاب یکی دیگر از پیامهای اصلی اوست: اینکه در بیشتر موارد، نگرش یک اسب به همان اندازه فرم بدنی و گامهایش اهمیت دارد. به گفته او، خلقوخوی درست، خلقوخویی است که بیشترین تناسب را با سوارکار داشته باشد.
این مطلب نخستینبار در شماره آوریل ۲۰۱۶ مجله پرکتیکال هورسمن منتشر شد.