آغاز آرام در باکس شروع کراس‌کانتری
شروع خوب در مسیر کراس‌کانتری ایونتینگ، نخستین گام برای رسیدن به پایانی موفق است. این حرف شاید بدیهی به نظر برسد، اما در همه سطوح دیده‌اید که سوارکاران ایونتینگ به‌جای آن‌که با آرامش روی مسیر پیش رو تمرکز کنند، در باکس استارت با اسبی دست‌وپنجه نرم می‌کنند که جفتک‌وار بالا می‌آید یا می‌چرخد و همین باعث شروعی نامناسب می‌شود.
این نوع شروع پرفرازونشیب، با توجه به روند اخیر طراحی مسیر که در آن نخستین مانع کراس‌کانتری نسبت به گذشته به باکس استارت نزدیک‌تر قرار می‌گیرد، به نقطه‌ضعف بزرگ‌تری تبدیل شده است؛ در یکی از رقابت‌های سه‌ستاره اخیر، فاصله استارت تا پرش اول را اندازه گرفتم و فقط هشت گام بود. این یعنی نه فضای زیادی در اختیار دارید و نه زمان چندانی تا دوباره تعادل اسب را برقرار کنید، توجهش را جلب کنید و فاصله مناسب به مانع را پیدا کنید. خیلی بهتر است که شروعی آسان داشته باشید و بعد ریتم و سرعت‌تان را تا مانع بسازید.
در تجربه من، بدرفتاری اسب در باکس استارت اغلب زمانی شکل می‌گیرد که اسب، باکس را با یورش ناگهانی و چهارنعل کامل از همان لحظه شروع یکی بداند؛ اشتباهی رایج که هم حرفه‌ای‌ها مرتکبش می‌شوند و هم آماتورها. بعد از چند شروع انفجاری از این دست، اسب شروع به پیش‌بینی می‌کند و از همان لحظه‌ای که باکس را می‌بیند، مهار کردنش دشوار می‌شود.
ساده‌ترین راه برای پیشگیری از این مشکل، این است که همیشه کراس‌کانتری را با رویکردی آرام و کم‌تنش آغاز کنید. از طراحی جدید باکس استارت استفاده کنید؛ باکسی که حالا ورودی پشتی دارد تا سوارکار بتواند از پشت وارد شود، نه این‌که مجبور باشد به جلوی باکس برود، وارد شود و بعد دور بزند. قوانین به شما اجازه می‌دهد هنگام انتظار برای زمان استارت، اسب را از پشت وارد کنید، از جلو خارج کنید، دوباره از پشت وارد کنید... و این کار را هر چند بار که خواستید تکرار کنید. این شیوه برای شروع، بسیار آرامش‌بخش‌تر است؛ به‌ویژه اگر یادتان باشد چند نفس عمیق هم بکشید.
فرض کنید اسب شما از قبل یاد گرفته که باکس استارت جایی هیجان‌انگیز است. در این صورت، چند کار وجود دارد که اگر با ثبات و مداوم انجام‌شان دهید، می‌تواند به حفظ آرامش او کمک کند.
از قبل با باکس استارت تمرین کنید. خیلی پیش از فاز کراس‌کانتری ــ و اگر از قبل به محل مسابقه رسیده‌اید، حتی روز قبل ــ اسب را زین کنید، او را تا باکس استارت برانید، چند بار با آرامش وارد باکس کنید و بیرون بیاورید، سپس او را به اصطبل برگردانید و سر جایش بگذارید. هدف شما در این جلسه این است که تا حد ممکن تنش را از این موقعیت بگیرید؛ بنابراین اگر اسب شما با دیدن باکس استارت به‌خودی‌خود عصبی می‌شود، از یک دوست بخواهید چند بار اول همراه‌تان بیاید و اسب را در ورود و خروج از باکس هدایت کند. (برای رعایت احترام و نیز روشن بودن این‌که در حال تمرین روی مسیر کراس‌کانتری نیستید، حتما از قبل با برگزارکننده مسابقه هماهنگ کنید و توضیح دهید که دقیقا چه کاری می‌خواهید انجام دهید.) بار دیگر، به تنفس خودتان هم توجه داشته باشید و نفس‌ها را عمیق و آهسته بکشید؛ اسب شما این را متوجه می‌شود. حتی بعضی سوارکاران توصیه می‌کنند اسب را در باکس استارت با دست به چرا ببرید؛ امتحانش بی‌فایده نیست، هرچند من شخصا فکر می‌کنم اسب‌ها آن‌قدر باهوش هستند که تفاوت بین چرا کردن با هالتر و آماده بودن برای کار با زین و تجهیزات را بفهمند.
برنامه‌تان را برای شروعی دیرتر تنظیم کنید.
وقتی تایمر «دو دقیقه» را اعلام می‌کند، خیلی از سوارکارها با یورتمه به سمت باکس استارت می‌روند؛ اما وقتی به آن‌جا می‌رسید، این دو دقیقه می‌تواند بسیار طولانی به نظر برسد. در عوض، وقتی به علامت دو دقیقه می‌رسید، برنامه‌تان این باشد که نزدیک باکس و در محدوده‌ای که صدای تایمر را می‌شنوید، یک دایره خوب و بزرگ ۲۰ یا ۳۰ متری را با یورتمه طی کنید. (از چرخاندن اسب در یک دایره کوچک پرهیز کنید؛ هدف این است که او را آرام نگه دارید. ) وقتی «۱۰ ثانیه» را شنیدید، به قدم برگردید، کرنومترتان را راه بیندازید و برای استارت با قدم وارد باکس شوید. پیش از آن‌که به او بفهمانید وقت کار جدی رسیده، او را به‌خوبی از باکس دور کنید: با یورتمه از باکس خارج شوید، کانتر را بگیرید و به سمت مانع اول بروید. من معمولاً هنگام آماده‌کردن اسب‌های جوان به همین شکل عمل می‌کنم و وقتی در طول مسیر به ساعتم نگاه می‌کنم، فقط ۱۰ ثانیه به زمان باقی‌مانده اضافه می‌کنم؛ چون می‌دانم حدود ۱۰ ثانیه پیش از عبور از خط استارت، کرنومتر را زده‌ام. حتی اگر با یورتمه بیرون آمدن از باکس چند ثانیه از شما بگیرد، در مقایسه با زمانی که به‌خاطر به‌هم‌ریختگی اسب از دست می‌دهید، ناچیز است. و حتی اگر اسب‌تان کمی در برابر مانع اول مکث یا تردید داشته باشد، فشار آوردن به او در همان گام اول پس از خروج از باکس استارت فقط یک مشکل دیگر به وجود می‌آورد.شرایط را طوری فراهم کنید که آرام بمانید. کسی که تا باکس استارت همراه شما می‌آید، می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند؛ شما به فردی نیاز دارید که کمک‌تان کند تمرکز داشته باشید. برای مثال، اگر مربی‌تان یا یک دوست سوارکار آگاه همراه شما تا باکس بیاید و در همان حال مسیر را مرور کند و نکته‌های سازنده بگوید ــ مثلاً یادآوری کند که نفس بکشید ــ این می‌تواند آرامش‌بخش باشد. اما آن فرد خیرخواهی که بیش از حد مراقب است و در عمل با ردیفی از یادآوری‌ها شما را مضطرب‌تر می‌کند ــ «تشنه نیستی؟ دستشویی لازم نداری؟ ساعتت بسته است؟ تنگ اسب را سفت کردی؟ شلاق کجاست؟» ــ می‌تواند بر تنش شما اضافه کند. اگر راهی مؤدبانه پیدا کنید که آن شخص شما را تا استارت همراهی نکند، عملکردتان در مسیر بهتر خواهد شد.
دارن کیاکیا، سوار بر نریان تراکنر ویندفال ۲، عضو تیم ایونتینگ ایالات متحده بود که در المپیک ۲۰۰۴ آتن به مدال برنز رسید و در بازی‌های پان‌آمریکن ۲۰۰۳ نیز مدال طلای انفرادی را کسب کرد. دارن که در ایندیپندنس فارم در اسپرینگویل، نیویورک، و اوکالا، فلوریدا، مستقر است، در کمیته‌های های پرفورمنس و ایونت‌های انجمن ایونتینگ ایالات متحده فعالیت دارد و عضو هیئت علمی و ارزیاب برنامه گواهی‌نامه مربیگری این انجمن است.
با سیستم دارن برای آموزش اسب‌تان به‌منظور عبور از مانع کافین در کراس‌کانتری، در شماره‌های نوامبر و دسامبر ۲۰۰۷ مجله پرکتیکال هورسمن آشنا شوید.