فیت‌کردن اسب با کاوالتی به روش جسیکا فینیکس

چهار نعل: فیت‌کردن اسب با کاوالتی به روش جسیکا فینیکس

خانه من در انتاریو است؛ جایی که اغلب از دسامبر تا پایان آوریل ناچاریم در مانژهای سرپوشیده سوارکاری کنیم. مسابقات ابتدای فصل از ماه مه آغاز می‌شود، بنابراین به روشی نیاز داریم تا پیش از آن‌که بتوانیم اسب‌ها را برای چهارنعل، کار در سربالایی و دیگر تمرین‌هایی که بخشی از یک برنامه استاندارد آمادگی بدنی هستند به فضای باز ببریم، آماده‌سازی بدنی آن‌ها را شروع کنیم.

یک راهبرد ساده که برای من و شاگردانم بسیار خوب جواب می‌دهد، استفاده از تمرین کانتر روی کاوالتی‌های بالا آمده است تا با افزایش تعداد تنفس و ضربان قلب اسب‌ها، آمادگی بدنی آن‌ها ساخته شود. این برنامه هم برای آماده‌سازی اسب‌های هانتر و پرش با اسب مفید است و هم برای اسب‌های ایونتینگ؛ همچنین وقتی گل‌ولای یا مشکلات دیگر شما را از محل‌های معمول تمرین در هوای گرم دور نگه می‌دارد، می‌توان آن را در یک میدان روباز با کف مناسب هم اجرا کرد.

روش کار به این صورت است: من با چوب‌های روی زمین شروع می‌کنم که با فاصله‌ای شبیه پرش‌های متوالی چیده می‌شوند، به‌طوری که اسب در هر گام کانتر از روی یک چوب عبور کند. برای بیشتر اسب‌ها، این یعنی فاصله ۹ فوتی بین چوب‌ها. من با سه چوب در یک خط شروع می‌کنم و وقتی اسب با این تمرین راحت‌تر می‌شود، تعداد را به هفت و گاهی حتی به ۹ چوب می‌رسانیم. وقتی اسب با چوب‌ها در خط مستقیم آرام و راحت باشد، آن‌ها را روی یک قوس می‌چینم تا هنگام کانتر از مرکز چوب‌ها، اسب روی یک دایره ۲۰ متری حرکت کند. همان‌طور که بعدتر در توضیح این تمرین نشان خواهم داد، کار روی دایره هم برای اسب و هم برای سوارکار، نیازهای بیشتری ایجاد می‌کند.

مرحله بعدی تمرین این است که کاوالتی‌ها را بالا بیاوریم تا اسب در عمل از یک رشته پرش‌های متوالی کوچک عبور کند. برای اسب‌های سطوح پایین‌تر، از بلوک‌های استاندارد کاوالتی ـ همان نوع بلوکی که در این عکس‌ها استفاده می‌کنم ـ بهره می‌برم تا چوب‌ها چند اینچ از زمین بالا بیایند. برای اسب‌های پیشرفته‌تر، ممکن است در نهایت چوب‌ها را روی پایه‌ها قرار دهم تا پرش‌های عمودی کوچکی ایجاد شود که ارتفاعشان از ۲ فوت بیشتر نباشد.

تغییر از چوب‌های روی زمین به کاوالتی‌های بالا آمده را مرحله‌به‌مرحله انجام می‌دهم: اگر یک خط سه‌تایی کاوالتی باشد، ابتدا چوب میانی را بالا می‌آورم. وقتی اسب یکی دو بار با راحتی از آن در کانتر عبور کرد، چوب سوم را بالا می‌برم. در نهایت چوب اول را بالا می‌آورم. اگر بخواهم یک خط پنج‌تایی را بالا بیاورم، کار را با بالا بردن چوب سوم، یعنی چوب وسط، شروع می‌کنیم. بعد از یکی دو تکرار، چوب‌های اول و پنجم را بالا می‌برم تا یک‌درمیان در این توالی چوب‌ها بالا آمده باشند. در پایان، چوب‌های دوم و چهارم را بالا می‌آورم.

پس از حدود ۳ بار تکرار در گرید یا روی دایره، به اسبی که تازه این برنامه را شروع کرده است، چند دقیقه استراحت در قدم می‌دهم و بعد تمرین را تکرار می‌کنم. این به شما بستگی دارد که تشخیص بدهید اسب‌تان چه زمانی عمیق‌تر نفس می‌کشد و عرق می‌کند؛ هر دو نشانه افزایش تعداد تنفس و ضربان قلب او هستند. در این مرحله، برای آن روز یک تکرار دیگر کافی است. در ادامه برنامه، وقتی اسب به آمادگی بدنی می‌رسد و کاوالتی‌های منظمِ بالاآمده را به‌راحتی انجام می‌دهد، می‌توانیم شدت تمرین را بیشتر کنیم و با کوتاه کردن فاصله بین کاوالتی‌ها به ۷ یا ۸ فوت، اسب را به جمع‌تر شدن و آوردن بیشتر پاهای عقب به زیر بدنش تشویق کنیم.

برای نشان دادن شکل اجرای این برنامه در عمل، بنتلیز بست، اسب تراکنر ۸ ساله متعلق به دان گود، را از میان گریدهای ۳ و ۵ کاوالتی بالاآمده و سپس از روی ۳ کاوالتی بالاآمده روی یک قوس که بخشی از دایره ۲۰ متری است، عبور می‌دهم. وقتی این تمرین را برای خودتان و اسب‌تان می‌چینید، به یاد داشته باشید که این مفهوم را با میله‌هایی که روی زمین قرار دارند، معرفی کنید.

سه کاوالتی در یک خط

۱. به ۳ میله بالاآمده با یک کانتر جمعِ خوب روی دست راست نزدیک می‌شوم و در زین می‌نشینم تا بتوانم با نشیمن خود، بنتلی را به جلو تشویق کنم. تماس سبک و یکنواختی با دهان او حفظ می‌کنم تا بتوانم انرژیِ پاهای عقبش را که از روی پشت به جلو و به سمت لگام جریان پیدا می‌کند، احساس کنم. گوش‌های بنتلی رو به جلو است و چشم‌هایش هشیارند؛ نشانه‌ای که به من می‌گوید روی این تمرین تمرکز کرده است. ©میشل دان
۲. اسب‌های سطوح بالاتر مثل بنتلی اغلب در شروع، روی هر کاوالتی با فشار و جهش زیادی عبور می‌کنند. وقتی در تمرین جا می‌افتند و متوجه ماهیت آن می‌شوند، فقط گام‌های عادی کانتر را برمی‌دارند. این نخستین عبور بنتلی در کانتر از این خط است و او روی اولین کاوالتی پرشی کاملاً پرقدرت انجام می‌دهد. اینجا به حفظ اتصال با عنان‌ها فکر می‌کنم، با زاویه‌ای بسیار ثابت در آرنج‌هایم، در حالی که همراه اسبم حرکت می‌کنم و با بالاتنه‌ام خود را با حرکت او تنظیم می‌کنم. ©میشل دان
۳. بنتلی پس از دومین کاوالتی کمی کشیده فرود می‌آید و در عکس ۵ می‌توانید ببینید که چگونه پاهایش را بیشتر زیر بدن می‌آورد و خود را جمع می‌کند تا برای پرش از روی سومین کاوالتی که فاصله‌اش بسیار کم است، آماده شود. ©میشل دان
۴. در این مرحله ابتداییِ تمرین، همچنان با سوارکاری در حالت نیم‌نشسته روی پرش و سپس نشستن نزدیک‌تر به زین بین کاوالتی‌ها، استفاده از پشتش را برای او آسان‌تر می‌کنم. می‌دانم که با یکی دو تکرار دیگر، آرام‌تر خواهد شد. ©میشل دان
۵. حالت گوش‌های بنتلی نشان می‌دهد که او همچنان به من توجه دارد، در حالی که با گامی نسبتاً بلند از مانعی عبور می‌کند که از نگاه او آخرین پرش این خط است. هدف من این است که او از ابتدا تا انتهای تمرین نرم، گرد و یکپارچه بماند؛ واقعاً پاهای عقبش را درگیر کند، روی پشتش نرم‌تر شود و خودش را نگه دارد. در ادامه خواهید دید که این روند تدریجیِ تمرین‌ها دقیقاً چگونه به او کمک می‌کند به همین کیفیت برسد.
۶. حالت گوش‌های بنتلی نشان می‌دهد که او همچنان به من توجه دارد، در حالی که با گامی نسبتاً بلند از مانعی عبور می‌کند که از نگاه او آخرین پرش این خط است. هدف من این است که او از ابتدا تا انتهای تمرین نرم، گرد و یکپارچه بماند؛ واقعاً پاهای عقبش را درگیر کند، روی پشتش نرم‌تر شود و خودش را نگه دارد. در ادامه خواهید دید که این روند تدریجیِ تمرین‌ها دقیقاً چگونه به او کمک می‌کند به همین کیفیت برسد.

پنج کاوالتی در یک خط

وقتی بنتلی با کانتر روی کاوالتی‌های بلندشده با فاصله ۹ فوت گرم و رها شد، برای کاری کمی چالشی‌تر آماده است. پنج کاوالتی این توالی همان ارتفاع سه کاوالتی‌ای را دارند که در نخستین مجموعه عکس‌ها روی آن‌ها کار کردیم، اما فاصله‌شان ۸ فوت است؛ یعنی ۱ فوت نزدیک‌تر به هم. این چیدمان میزان جمع‌شدگی مورد نیاز بنتلی را بیشتر می‌کند؛ او واقعاً باید «بنشیند» تا بتواند کل خط را با موفقیت طی کند.

۱. من ۸ فوت جلوتر از اولین کاوالتی یک چوب راهنما گذاشته‌ام تا به بنتلی کمک کند خودش را با گامی که برای این خط نیاز دارد تنظیم کند. او روی کاوالتی‌ها متمرکز است، چارچوب بدنش کوتاه‌تر شده، خط بالایی بدنش گرد است و من نیز ارتباطی خوب و ثابت با دهانش دارم. در این مرحله، پشت او گرم شده و من در تمام این توالی نزدیک به زین می‌نشینم.
۲. شور و هیجانی که بنتلی در نخستین خط کاوالتی نشان می‌داد آرام‌تر شده و او رها‌تر است و پشتش بهتر کار می‌کند؛ همین موضوع به او اجازه می‌دهد در این لحظات جمع‌تر باشد. او همچنین در تمام طول خط، دست صحیح خود را حفظ می‌کند. من از طریق آرنج‌هایم تماس با دهان او را یکنواخت نگه می‌دارم و هنگام فرود از نخستین کاوالتی با حرکتش همراه می‌شوم تا برای مانع بعدی جمع شود.
۳. این تصویر به‌خوبی نشان می‌دهد که بنتلی تا چه اندازه با مفصل‌های خرگوشی‌اش زیر بدن خود قدم می‌گذارد و چگونه پشتش در جریان این تمرین بالا آمده است. در این لحظه او واقعاً باید «بنشیند» و برای پرش بعدی صبر کند.
۴. در این عکس به‌خوبی می‌توانید ببینید که چارچوب بدن او چقدر فشرده شده است. این نوع کار کمک بسیار خوبی برای تقویت هر اسبی است.
۵. چوب تعیین‌کننده جای‌گیری در انتهای خط به بنتلی یادآوری می‌کند که آخرین کاوالتی را هم با همان گام فشرده‌ای بپرد که در چهار مانع قبلی استفاده کرده بود تا خط را در قالبی جمع‌شده به پایان برساند.

سه کاوالتی روی یک خط منحنی

این تمرین در ظاهر ساده به نظر می‌رسد، اما از دو تمرین قبلی چالش‌برانگیزتر است، چون برای نگه داشتن اسب روی یک دایره مشخص به ارتباطی خوب با اسب نیاز دارید. وقتی اسب و سوارکار برای نخستین بار این تمرین را امتحان می‌کنند، معمولا یکی از دو حالت رخ می‌دهد: ۱) اسب روی شانه داخلیِ پیچ می‌افتد و تمرین بلافاصله دشوارتر می‌شود، چون دایره کوچک‌تر شده و به جمع‌شدگی بیشتری نیاز دارد. ۲) اسب به سمت بیرون منحنی رانده می‌شود و سوارکار نمی‌تواند خط حرکت را کنترل کند تا یک دایره یکنواخت و گرد بسازد.

درست مانند تمرین‌های خط مستقیم، این تمرین را هم با قرار دادن هر پنج چوب روی زمین شروع می‌کنم. ابتدا می‌خواهم سوارکار و اسب بتوانند با راحتی و اعتمادبه‌نفس روی خطی بمانند که آن‌ها را از مرکز هر چوب روی منحنی عبور می‌دهد؛ خطی که فاصله ۹ فوتی از یک چوب تا چوب بعدی ایجاد می‌کند. سپس از آن‌ها می‌خواهم کانتری جمع‌شده‌تر بردارند و روی خطی نزدیک‌تر به انتهای داخلی چوب‌های روی زمین حرکت کنند؛ جایی که فاصله بین چوب‌ها کمتر است. در نهایت، می‌خواهم کانتری بازتر بردارند و دایره را بیشتر از سمت انتهای بیرونی چوب‌ها طی کنند؛ جایی که فاصله بین آن‌ها بیشتر است. فقط زمانی چوب‌ها را بالا می‌برم که سوارکار واقعا بتواند هم خط حرکت خود را کنترل کند و هم تعادل کانتری را که هنگام ورود به تمرین دارد.

۱. وقتی بنتلی از روی چوب تعیین‌کننده جای‌گیری به سمت نخستین کاوالتیِ بالا آمده کانتر می‌کند، می‌توانید ببینید که خط بالایی بدنش چقدر گرد و حالتش چقدر جمع‌شده است. من در زین نشسته‌ام و از طریق عنان‌ها ارتباطی یکنواخت با دهان او حفظ می‌کنم. هدفم این است که بدن بنتلی ــ از ابتدای دم تا بالای کاکلش ــ قوس منحنی‌ای را دنبال کند که در حال سوار شدن روی آن هستیم.
۲. هر زمان اسب را از یک خط مستقیم وارد مسیر منحنی می‌کنید، تعادلش تغییر می‌کند. او اغلب تلاش می‌کند مثل دوچرخه یا موتورسیکلت به داخل پیچ متمایل شود. برای شاگردانم تجسم این موضوع به اصلاح مشکل کمک می‌کند که باید اسب‌شان را طوری در پیچ نگه دارند که انگار یک خودروی چهارچرخ یا یک مینی‌ون می‌پیچد؛ با هر چهار چرخ روی زمین. این همان تمرین کلاسیکِ راست نگه داشتن اسب روی یک دایره است. شاید در این عکس‌ها به‌خوبی دیده نشود، اما من با نگه داشتن محکم پای داخلی‌ام روی بنتلی، او را از افتادن به داخل حفظ می‌کنم، اندازه دایره را کنترل می‌کنم و با عنان بیرونی از او حمایت می‌کنم تا روی دایره‌اش راست بماند.
۳. این عکس را خیلی دوست دارم، چون می‌توان دید که بنتلی در بدنش چقدر آرام‌تر شده و گردنش هم دارد کشیده‌تر می‌شود. در این لحظه، درگیر شدن بیشتر اندام عقبی و بالا آمدن پشت او کاملاً مشهود است. وقتی در مسیر قوس می‌پریم، حواسم هست که شانه‌ها و لگنم را هم‌راستا با شانه‌ها و لگن اسبم نگه دارم. بنتلی در این قوس تلاش نمی‌کند به داخل متمایل شود، اما اگر چنین می‌کرد، صاف و متعادل نشستن من به اصلاح این تمایل کمک می‌کرد.
۴. این عکس را هم دوست دارم، چون به پایان تمرین نهایی نزدیک می‌شویم و حالت کلی بنتلی نشان می‌دهد که هنوز کاملاً با من همراه است. گوش‌هایش کاملاً هوشیار و attentive است.
۵. وقتی با کانتر از روی آخرین چوب تعیین فاصله بیرون می‌آییم، مشخص است که در جریان این کار عرق کرده است. واقعاً قابل توجه است که این مجموعه تمرین‌ها با تکرار، چگونه می‌تواند حتی در اسب‌های بسیار آماده هم ضربان قلب و تعداد تنفس را بالا ببرد.

درباره جسیکا فینیکس

جسیکا فینیکس، اهل انتاریو، در دو دوره بازی‌های المپیک برای تیم ایونتینگ کانادا مسابقه داده است. او در بازی‌های لندن ۲۰۱۲ با اکسپوننشال سوار شد و در بازی‌های ریو دو ژانیرو ۲۰۱۶ با ا لیتل رومنس. او و اکسپوننشال به تیم کمک کردند تا در بازی‌های جهانی سوارکاری FEI در سال ۲۰۱۰ مدال نقره بگیرد. او با پاواروتی نیز همراه تیم در بازی‌های جهانی سوارکاری FEI سال ۲۰۱۴ به مقام ششم رسید. این زوج در بازی‌های پان‌آمریکن ۲۰۱۱ در گوادالاخارا مدال طلای انفرادی را به دست آوردند؛ جایی که تیم ایونتینگ کانادا، با حضور او، مدال نقره تیمی را هم کسب کرد. آن‌ها همچنین در بازی‌های پان‌آمریکن ۲۰۱۵ در تورنتو به برنز تیمی و نقره انفرادی رسیدند و در بازی‌های ۲۰۱۹ لیما در پرو نیز برنز تیمی گرفتند.

او در اواخر تابستان ۲۰۱۴ بار دیگر با پاواروتی راهی بازی‌های جهانی سوارکاری در نرماندی فرانسه شد؛ جایی که به‌عنوان بهترین عضو تیم کانادا کار خود را به پایان رساند و این تیم در مجموع هفتم شد. او درباره زمین کراس‌کانتری که برای برخی از سوارکاران ایونتینگ در آن رقابت‌ها دردسرساز شده بود، گفت: «من خوش‌شانس بودم، چون پاواروتی فقط از روی گل‌ولای چهارنعل رفت و به نظر نمی‌رسید خسته‌اش کند.» آن‌ها مسیر را بدون جریمه پرش به پایان رساندند. او گفت: «این نخستین چهارستاره او بود و واقعاً نمی‌توانستم چیزی بیشتر از او بخواهم.»

جسیکا و همسرش، جوئل فینیکس، دو فرزند به نام‌های جیکوب و جردن دارند.

از مین اَن تیل برای حمایت از پوشش ما از رقابت پنج‌ستاره مریلند ۲۰۲۴ در فیر هیل، شامل گفت‌وگو با سوارکاران، گزارش مسابقات، معرفی اسب‌ها، عکس‌ها، ویدئوها و مطالب بیشتر، سپاسگزاریم.

این مطلب نخستین‌بار در شماره ژانویه ۲۰۱۵ مجله پراکتیکال هورسمن منتشر شد.

منابع و پیوست‌ها:

منبع: Practical Horseman – Training

آموزش سوارکاری

مشاهده در وب‌سایت اصلی