روش‌های تمرینی آن کورسینسکی برای برندگان مسابقه ۲۰۱۵
جنیفر هارپر، سوارکار آماتور رشته هانتر که در دهه ۱۹۸۰ در لس‌آنجلسِ کالیفرنیا بزرگ شد، همیشه آن کورسینسکی (Anne Kursinski) را الگوی خود می‌دانست. به همین دلیل، اینکه در یک صبح سرد و نم‌نم‌بارانیِ اوایل آوریل در اورگن برای این المپینِ پنج‌دوره زین کند، برایش تحقق یک رویا بود.
آن گفت برای اینکه اسب‌ها بهترینِ شما را به‌عنوان سوارکار و نیت واقعی‌تان را بازتاب دهند، باید روش‌های روشن و شفافی برای ارتباط با آنها داشته باشید.
او گفت: «بیشتر وقت‌ها، اسب‌ها می‌خواهند همان کاری را انجام بدهند که از آنها می‌خواهیم.
پس مسئله این است که بفهمید چه چیزی از آنها می‌خواهید و چگونه آن را می‌خواهید.
آیا پیام‌های متناقض می‌فرستید؟
پیام اشتباه؟
و وقتی پیام درست را می‌دانید، آیا آن را به شکلی منتقل می‌کنید که اسبتان بتواند بفهمد؟»
پس از آنکه جنیفر هارپر در مسابقه «ترینینگ ویت د استارز» مجله پراکتیکال هورسمن برنده شد، او یک روز کلینیک برای خودش و ۹ نفر از دوستانش با آن کورسینسکی دریافت کرد.
| © مری کورنلیوسآن گفت ارتباط شفاف، در هر تعامل با اسب‌ها، از نیت روشن آغاز می‌شود.
او چه در حال آماده شدن برای کار با اسب در خانه باشد و چه بخواهد در مسابقه یک مسیر جایزه بزرگ را سوار شود، ابتدا نیت خودش را برای خود روشن می‌کند.
او از خودش می‌پرسد: «دنبال چه هستم؟»
اگر قرار باشد یک مسیر پرش را سوار شود، ابتدا کل مسیر را در ذهنش مرور می‌کند و آن را بر اساس توانایی‌ها و عادت‌های همان اسب تنظیم می‌کند.
نکته اصلیِ این روز همین بود: نخستین گام برای کنترل اسب، کنترل خودتان است؛ افکارتان، احساسات‌تان و بدنتان.
اگر خودتان ندانید از زمانی که با اسبتان می‌گذرانید چه می‌خواهید، هیچ راهی وجود ندارد که او بداند.
آن تاکید کرد که وضعیت سوارکار، مهم‌ترین شکل ارتباط اوست.
این، وضعیت بدنی موثری است که در آن هر بخش، مستقل از بخش‌های دیگر و مستقل از اسب عمل می‌کند، اما هر زمان لازم باشد همه اجزا با هم نیز کار می‌کنند و این واکنش باید بلافاصله و در پاسخ به هر آنچه اسب به شما می‌گوید، شکل بگیرد.
تنفس یکنواخت و آرام، یکی از پایه‌های اصلی این وضعیت است.
او گفت: «اسب‌ها بیش از آنچه فکر می‌کنیم درباره ما می‌دانند و نفس کشیدن ما چیزهای زیادی درباره آنچه در درون‌مان می‌گذرد به آنها می‌گوید.»
پایه‌ای محکم برای اتکا
آن، وضعیت ایده‌آل سوارکار را به درختی با ریشه‌های عمیق تشبیه کرد؛ درختی با پایه‌ای محکم و استوار که شاخه‌هایی روان و آزاد را نگه می‌دارد. در این تصویر، ساق پاها و نشیمن‌گاه سوارکار تنه درخت هستند و بالاتنه، بازوها و دست‌ها نقش شاخه‌ها را دارند.
این وضعیتی است که باید فارغ از آنچه اسب انجام می‌دهد، حفظ شود.
این وضعیت باید به اندازه کافی انعطاف‌پذیر باشد تا هر زمان لازم شد با حرکت اسب همراه شود، اما در عین حال آن‌قدر نیرومند باشد که در برابر تمایل اسب برای کشاندن شما به وضعیتی کم‌اثرتر مقاومت کند.
کریستا لوکس، دانشجوی کارآموز، پونی جوانی به نام پرتی این پینک را برای کلینیک آماده می‌کند.
آن از سوارکاران به‌خاطر آمادگی بسیار خوب‌شان برای بهره‌برداری حداکثری از آموزش‌های آن روز تمجید کرد.
| © مری کورنلیوساین موضوع ابتدا در فلت‌ورک (flatwork) و هنگام گرم کردن سوارکاران در مانژ سرپوشیده کورنرستون، در میان جنگلی سرسبز و چراگاه‌هایی به رنگ سبز زمردی، مطرح شد.
آن از هر گروه سه یا چهار نفره از سوارکاران خواست روی انتقال‌ها، بلند کردن و جمع‌کردن گام، دایره‌ها و ایست کار کنند. همزمان از آنها خواسته شد به‌تناوب میان حالت سبک و رو‌به‌جلو در وضعیت دوپوینت و نشستن عمیق با رکاب‌های رهاشده جابه‌جا شوند.
در جریان این تمرین‌ها، آن از آنها خواست عنان را جلوی گرهی بگیرند که چند اینچ مانده به سگک درست کرده بودند تا طول عنان کوتاه بماند. از نگاه تماشاگر، ممکن بود به نظر برسد این کار باعث گرفتن سفت و خشک عنان می‌شود، اما در عمل به‌طور خودکار بالاتنه و دست‌های سوارکاران را در وضعیتی رو‌به‌جلو قرار می‌داد که نسبت به زمانی که عنان بلندتر بود، روان‌تر و پاسخ‌گوتر عمل می‌کرد. در نتیجه، این تمرین‌ها به بهبود چشمگیر شیوه حرکت اسب‌ها انجامید. همچنین تماس با دهان اسب یکنواخت‌تر شد و این تماس در هر دو سمت به شکلی برابر برقرار بود. این روش برای سوارکاری که دست‌های بیش‌ازحد فعالی داشت، راه‌حلی موثر بود.
وقتی آن از سوارکاران خواست رکاب‌ها را رها کنند، به آنها گفت پاشنه‌ها را پایین بدهند و با تمام پا احساس کنند چگونه باید «در زین بنشینند» و «در پشت اسب حل شوند». این تمرین به‌ویژه برای کسانی مفید بود که اسب‌هایشان آنها را به جلو می‌کشیدند، گاهی حتی از زین بیرون می‌انداختند، و نیز برای کسانی که در کم کردن سرعت یا متوقف کردن اسب‌هایشان مشکل داشتند. آن گفت: «کم کردن سرعت یا رساندن اسب به ایست، به دست‌ها ربطی ندارد.» استفاده از تمام پا همچنین سوارکاران را برای کشیده‌روی‌ها در وضعیت دوپوینت آماده می‌کرد؛ جایی که کمک‌های لازم برای انتقال رو به بالا باید کاملا از پا بیاید و نه از نشیمن.
در تمام مدت گرم‌کردن، آن بر نقش چشم‌ها تاکید داشت؛ بخشی از بدن که معلوم شد یکی از مهم‌ترین‌هاست. او از هر گروه از سوارکاران خواست هنگام کار، فاصله‌ای یکنواخت با هم حفظ کنند. هماهنگ کردن این تمرین‌های فلت‌ورک و در عین حال نگاه کردن به اطراف برای سنجیدن موقعیت خود نسبت به دیگر سوارکاران، کار دشواری بود. بعدتر، همین تمرین به درخواست آن ترجمه شد که سوارکاران با چشم‌هایشان جایگاه خود را نسبت به مانع بعدی کنترل کنند.
جنیفر هارپر هنگام سواری با سکرت استوری روی حفظ دست‌های سبک و همراه کار می‌کند.
یکی از مهم‌ترین آموخته‌های او از این کلینیک این بود: «ارتباط میان اسب و سوارکار باید ساده، روشن و مستقیم باشد.»
برای سومین گروه روز، که در سطح پیشرفته‌تری قرار داشت، آن در گرم‌کردن فلت، شولدر-این و کانترِ مخالف را هم اضافه کرد. از آنها خواسته شد گاهی پایین را نگاه کنند تا در جریان تمرین‌ها میزان خمیدگی گردن اسب‌هایشان را بررسی کنند؛ وظیفه‌ای دیگر برای این بخش از بدن سوارکاران که اغلب کمتر از آن استفاده می‌شود: چشم.
آن شولدر-این را روشی مناسب برای رساندن طبیعی اسب به یک فرم گرد توصیف کرد. او گفت: «اگر درست انجام شود، اسب ناچار است از پشت و پاهای عقبش استفاده کند و همین باعث می‌شود به‌طور طبیعی گرد شود. موضوع کشیدن سر اسب به پایین نیست.» این تمرین همچنین ارتباط میان پای داخل و عنان خارج را برقرار می‌کند. او درباره شولدر-این، رفت‌وآمد به داخل و خارج دایره‌ها و دیگر تمرین‌های گرم‌کردنی که از سوارکاران خواسته بود، گفت: «اگر درست استفاده شود، این کار برای اسب‌ها مثل یوگا یا پیلاتس است.»
زودتر به مانع نگاه کنید
در نخستین تمرین پرش هر جلسه، از سوارکاران خواسته می‌شد شمارش را از ۸ گام مانده به نقطه کنده شدن برای یک پرش تکی کوچک که به‌صورت مورب چیده شده بود، آغاز کنند.
آن از سوارکاران خواست شمارش را رو به جلو انجام دهند
؛ یعنی «یک، دو، سه ...» نه برعکس «هشت، هفت، شش ...»؛ تا سوارکاری رو به جلو تقویت شود.
او انتظار نداشت پیش‌بینی گام‌ها کاملا بی‌نقص باشد، اما می‌خواست همه عادت کنند چند گام زودتر از آنچه بیشتر سوارکاران به آن خو گرفته‌اند، مانع و خط رسیدن به آن را ببینند.
در آغاز، از ۱۰ سوارکار آن روز، تعداد کمی آن‌طور که آن می‌خواست به‌اندازه کافی زود به مانع نگاه می‌کردند.
او گفت: «تلاش برای پریدن بدون نگاه کردن به مانع، مثل این است که بخواهید بدون دنبال کردن توپ، به توپ تنیس ضربه بزنید.»
بریانا مک‌کینی سوار بر آماروسو در وضعیت سبک و رو به جلوی دوپوینت کار می‌کند.او گفت یکی از ماندگارترین دستاوردهای این کلینیک این بوده است که «نتیجه سوارکاری صحیح را دیدیم و اینکه اسب‌هایمان چقدر آزادتر بودند تا کارشان را انجام دهند.»
شمارش گام‌ها در این تمرین و تمرین‌های دیگر، برای ایجاد و حفظ ریتم و نیز تمرکز ذهنی مداوم هم اهمیت داشت.
در یکی از گروه‌ها، سوارکاران با کانتر از روی یک دیوار آجری ۲ فوت و ۶ اینچی که به‌صورت مورب قرار داشت، می‌پریدند.
علاوه بر شمارش ۸ گام مانده به کنده شدن، از آنها خواسته شد هنگام دور شدن نیز در حالی که روی خطی مستقیم می‌رانند، گام‌ها را بشمارند، رکاب‌ها را رها کنند و کاملا صاف و مستقیم، مقابل یک داوطلب شجاع، تس هریس، توقف کنند.
آن به سوارکاران یادآوری کرد فلت‌ورک بدون رکاب را به خاطر بیاورند؛ همان‌جا که به آنها گفته بود پاشنه‌ها را پایین بدهند و از تمام ساق پا استفاده کنند.
برای بیشتر آنها چند بار تلاش لازم بود، اما ساق بلند و نشیمن عمیقی که در کار روی زمین به دست آورده بودند، به همه کمک کرد بدون هیچ فشار شدید یا ناگهانی به عنان، به توقفی نرم و مستقیم برسند.
آن به سوارکاران گفت اگر برای جلوگیری از تند شدن اسب‌هایشان و/یا مضطرب شدن آنها پیش از پرش مشکل دارند، همان حسی را که در این بخش تجربه کردند و نتیجه‌اش را در کار بگیرند.
آن تمرین شمارش گام را فراتر از زود و پیوسته نگاه کردن به مانع و کنترل مسیر نزدیک شدن به آن برد و از سوارکاران خواست روی یک پرش کوچک در الگوی هشت کار کنند.
حالا سوارکاران باید فاصله خود را می‌دیدند و کاری می‌کردند که آن فاصله جواب بدهد.
سوارکاران که بین نزدیک شدن از چپ و راست به مانع جابه‌جا می‌شدند، کار را با شمردن فقط ۱ گام مانده به کنده شدن آغاز کردند و سپس هر بار ۱ گام به آن افزودند تا به ۸ گام مانده برسند.
آن گفت: «زودتر نگاه کنید، چشم‌تان را مثل یک پرتو لیزر روی آن نگه دارید، فاصله‌تان را ببینید و تا رسیدن به آن همراهش بروید.»
او افزود این تمرین را به‌راحتی می‌توان در خانه و بدون فشار و فرسودگی ناشی از پرش، با استفاده از یک چوب یا کاوالتی انجام داد.
به گفته او، درس‌های این تمرین برای سوارکاران پرش با اسب، هانتر و اکوی‌تیشن در همه سطوح تجربه، به یک اندازه موثر است.
سپس، آن شمارش گام را برای انتخاب و سوارکاری روی خط صحیح در یک خط پرش به کار گرفت.
در یک مسیر کوتاه، آن از سوارکاران خواست یک خط مستقیم و نسبتاً بلندِ پنج‌گامه را تنظیم و طی کنند و سپس همان دو مانع را در قالب یک خط قوسیِ شش‌گامه پشت سر بگذارند.
او در هر دو خط، تعداد گام‌های درخواستی را متناسب با شرایط تغییر می‌داد و اغلب یک گام اضافه می‌کرد تا هر سوارکار بتواند کنترل بهتری بر خط حرکت و ریتم خود داشته باشد.
آن با توجه به طول گام اسب هر سوارکار، به آنها کمک می‌کرد زاویه مناسب را انتخاب کنند؛ یا خطی مستقیم بچینند و با حرکت رو به جلو از آن عبور کنند، یا ورود خود را زاویه‌دار کنند تا خطی بازتر و قوسی‌تر بسازند و تعداد گام‌های مورد نظر را جا بدهند.
جا دادن یک گام اضافه، یا حتی دو گام اضافه، در پایان مسیر برای همه شرکت‌کنندگان چالشی مفید بود.
نگاه کردن به مانع دوم در حالی که اسب هنوز بر فراز مانع اول بود، نقش کلیدی در تشخیص خط حرکتی لازم برای جا دادن گام‌های خواسته‌شده داشت؛ گام‌هایی که برای گروه پیشرفته‌تر بین شش تا هشت گام متغیر بود.
هدایت اسب به سمت بیرون و به طرف ریل برای دقیق زدن آن خط، و سپس کنترل کانتر، مراحل حیاتی بعدی بود.
وقتی سوارکاران مسیر را می‌پریدند، آن بار دیگر به آنها یادآوری کرد که برای کم کردن سرعت یا آرام‌تر کردن اسب، ساق بلند و نشیمن عمیق تا چه اندازه مؤثر است.
او گفت تمرین قبلی نشان داده بود که آنها می‌توانند سرعت اسب را کم کنند یا حتی متوقفش کنند؛ بنابراین لازم نیست در مسیر طوری سوار شوند که انگار اسب قرار است از کنترل خارج شود.
او گفت: «اگر می‌توانید اسبتان را متوقف کنید، دلیلی ندارد که او در حال افزایش سرعت باشد.
اگر سرعتش بیشتر می‌شود، یا شما دارید این پیام را به او می‌دهید یا دارید اجازه‌اش را می‌دهید.»
مل تیلکیجی‌اوغلو روی ایجاد تماسی نرم و کشسان کار می‌کند تا به آرام‌تر شدن اسب تروبردِ خارج‌شده از مسابقه و اسب سابقِ جایزه بزرگش، تاپ کت، کمک کند؛ کاری که به ریتمی روان‌تر منجر شد.آن با تأکید بر همه کارهایی که آنها پیش‌تر در فلت‌ورک انجام داده بودند، گفت: «تمام ماجرا این است که اسبتان به شما گوش بدهد و منتظر شما بماند، نه اینکه سوارکار فقط مسافری منفعل باشد.» او به گوئن کرامر که سوار یک وارم‌بلاد بزرگ‌گام و توانمند بود، یادآوری کرد که اسبش در تمرین‌های روی زمین «هرچه از او می‌خواهی انجام می‌دهد.»
گوئن با چند بار شنیدن این جمله از آن، سوارکاری نرم‌تر اما به همان اندازه مؤثری را در پیش گرفت.
مل تیلکیجی‌اوغلو، سوارکار آماتور پرش با اسب، هم توانست بلافاصله از این درس استفاده کند و تاپ کت، اسب پرانرژیِ سابقِ پرشِ جایزه بزرگ و تروبردِ خارج‌شده از مسابقه را وادار کند پیش از مانع، ریتمی بسیار روان‌تر را حفظ کند.
مل توضیح داد: «با داشتن این تماس بهتر و کشسان‌تر، توانستم خودم هم بیشتر آرامش داشته باشم.»
این پیشرفت‌ها از جمله مواردی بود که با تغییرات در زین‌وبرگ نیز کمک گرفت.
آن مارتینگل متحرک را از هر دو اسب برداشت و دهنه اسب گوئن را قوی‌تر کرد و آن را از یک سیم نازک به سیم دولا پیچ تغییر داد.
هر دو سوارکار با تلاش کمتر، کنترل بیشتری به دست آوردند.
در سومین جلسه روز با سوارکاران پیشرفته‌تر، آن تمرین دیگری هم اضافه کرد: رهاسازی خودکار.
رها کردن دست روی کاکل، که در آن دست‌ها هنگام پرش در میانه گردن اسب قرار می‌گیرد، برای سوارکاران سطوح پایین‌تر مناسب است، اما هدف نهایی این است که سوارکار بدون تکیه به این کمک، تعادل بدنی‌ای داشته باشد که در کار اسب دخالت نکند.
با عنان‌های بدون گره، از سوارکاران خواسته شد دست‌هایشان را باز، پایین و در حدود ۱ فوت دورتر از دو سوی گردن اسب نگه دارند.
علاوه بر این، آنها نحوه گرفتن عنان را برعکس کردند؛ به‌طوری که سمت شستِ مشت به سوی دهان اسب قرار می‌گرفت؛ حالتی که گاهی «عنان رانندگی» نامیده می‌شود و حس نرم‌تری ایجاد می‌کند.
آنها باید این شیوه گرفتن عنان را در تقرب به مانع، هنگام عبور از مانع و پس از پرش حفظ می‌کردند و بعدتر نیز در یک مسیر کوتاه، همزمان با اینکه همچنان هشت گامِ تقرب به هر مانع را می‌شمردند.
برای رسیدن به کمترین میزان حرکت بالاتنه که آن مدنظر داشت، داشتن یک پایه اتکای محکم و درگیر بودن کامل عضلات مرکزی بدن حیاتی بود؛ به بیان دیگر، سوارکار باید بگذارد اسب خود را به او برساند و در تمام مراحل تلاش، از سر راهش کنار بماند.
او از یان میلار و اریک لاماز، سوارکاران حرفه‌ای جایزه بزرگ، به‌عنوان استادان این حالت بدنیِ معلق و آزاد یاد کرد و آن را این‌گونه توصیف کرد: «به اسبتان فضا بدهید تا خودش را بالا بیاورد و بپرد.» چون این وضعیت هم به تعادل نیاز دارد و هم آن را تقویت می‌کند، قرار گرفتن دست‌ها در حالت باز همچنین به اصلاح متمایل شدن به یک سمت روی پرش‌ها کمک می‌کند و سوارکار را هنگام فرود، چه خط مستقیم پیش رو باشد و چه پیچ، در موقعیتی ایدئال قرار می‌دهد.
نکات کلیدی
پس از هر جلسه، آن از سوارکاران می‌پرسید مهم‌ترین نکته‌ای که با خود می‌برند چیست.
جنیفر، که برنده مسابقه بود، بازتاب‌دهنده نظر بیشتر حاضران بود و گفت احساس می‌کند سوارکاری‌اش سبک‌تر و نرم‌تر شده و خیلی زودتر از قبل می‌تواند پرش‌ها را مدیریت کند.
او گفت: «احساس می‌کنم از خیلی عقب‌تر دارم به مانع نگاه می‌کنم، وقتی هنوز می‌توانم کاری انجام بدهم، نه اینکه فقط در لحظه آخر منتظر بمانم ببینم چه می‌شود.»
همه حاضران از تمرین با عنان‌های گره‌خورده برای رسیدن به موقعیتی جلوتر و کشسان‌تر در بالاتنه استقبال کردند.
همه نیز با تأکید همیشگی آن بر این ایده ارتباط برقرار کردند که: «اگر نتوانیم بدن خودمان را کنترل کنیم، چطور می‌توانیم انتظار داشته باشیم بدن اسب‌مان را کنترل کنیم؟»
جنیفر درباره اثر موجیِ حضور آن درست می‌گفت.
علاوه بر سوارکاران آن روز، چندین تماشاگر، از کودکان تا حرفه‌ای‌ها، نیز درس‌های فراوان این جلسات را به خود جذب کردند.
فرصت پرسیدن سؤال از آن و گفت‌وگو با او در فاصله بین تمرین‌ها و هنگام ناهار در اتاق تماشای میدان کورنراستون نیز امتیاز اضافه‌ای بود.
جنیفر، دو هفته پس از برگزاری این کلینیک، در گفت‌وگو گفت: «برای تمام اعضای اصطبل و تماشاگران، حضور ان سطح آگاهی و انگیزه ما را بالاتر برد.
ما از ابزارهایی که او در اختیارمان گذاشت، هم در درس‌هایمان، هم هنگام اسب‌سواری در فضای باز به‌تنهایی و هم در نگاه کلی‌مان به زندگی و رابطه‌مان با اسب‌ها استفاده می‌کنیم.
او بسیار فراتر از این رفت که فقط به ما بگوید بهترینِ خودمان باشیم.
او نشان داد چگونه باید به آن رسید و این بی‌قیمت است!»
سریدوئن تریل هنگام سوارکاری با مایتی کویین، تا رسیدن به مانع در حالت «دوپوینت» باقی ماند تا کمک کند «از سر راه اسب کنار برود و بگذارد او کارش را انجام دهد.»
تیلور بومن با استفاده از عنان هدایت‌کننده، رهاسازی خودکار را تمرین می‌کند؛ دست‌هایش را باز، پایین و دور از گردن ایمناه نگه می‌دارد.
گوئن کریمر، کاپتن را که گام‌های بلندی دارد، با زاویه از روی یک مانع عبور می‌دهد تا تعداد درست گام‌ها در یک خط حفظ شود.این مطلب نخستین‌بار در شماره ژوئیه ۲۰۱۵ مجله پرکتیکال هورسمن منتشر شد.