تمرین پرش با اسب بدون مانع پرشی
یکی از تمرین‌های محبوب من که در برنامه سوارکاری کالج اسکیدمور به‌طور مرتب از آن استفاده می‌کنیم، کانتر رفتن از روی میله‌های زمینی است. این تمرین راهی بسیار مؤثر برای کار روی مهارت‌های سواری در مسیر است، بدون آنکه فشار زیادی به دست‌وپای اسب وارد شود. همچنین استرس و اضطراب مربوط به «پرش» را از بین می‌برد و به شما یاد می‌دهد روی چیزی تمرکز کنید که واقعاً اهمیت دارد: سواری بین موانع و عبور درست از گوشه‌های میدان. اگر این اصول پایه را به‌خوبی درک کنید و پیوسته آن‌ها را درست اجرا کنید، خودتان را برای موفقیت در مسابقه آماده خواهید کرد. این موضوع به‌ویژه در رقابت‌های بین‌دانشگاهی اهمیت زیادی دارد؛ جایی که سوارکاران پیش از ورود به میدان، زمان بسیار کمی برای آشنا شدن با اسب‌های خود دارند.
میله‌های زمینی هم به اسب‌ها و هم به سوارکاران یاد می‌دهند که در مسیر آرامش داشته باشند و با اعتمادبه‌نفس کار کنند. دانشجویان از سراسر کشور و نیز از خارج از کشور، با پیشینه‌ها و سطح‌های متفاوتی از اضطراب، وارد برنامه ما می‌شوند. آن‌ها با عبور از روی میله‌های زمینی یاد می‌گیرند در عین حفظ وضعیت بدنی صحیح، راستای حرکت، تعادل و ریتم اسب را کنترل کنند. با چنین مهارت‌هایی، می‌توانند حتی با اسب‌های ناآشنا نیز مسیرها را با ذهنیتی آرام‌تر و بی‌تنش طی کنند. میله‌های زمینی همچنین به اسب‌ها فرصت می‌دهند آرام شوند و بهتر به کمک‌های سوارکار توجه کنند.
تمرین با میله‌های زمینی، برای دانشجویانی که پس از تابستان و دوره‌ای با سواری کمتر یا حضور در برنامه‌هایی با رویکردی متفاوت به مدرسه برمی‌گردند، یک مرور بسیار مفید هم هست. این تمرین‌ها به اصلاح عادت‌های بد کمک می‌کنند؛ برای مثال، کند کردن بالاتنه‌ای که روی موانع بیش از حد جمع می‌شود، و در عین حال عادت‌های خوب را هم تقویت می‌کنند. کار کردن با میله‌های زمینی به سوارکاران یادآوری می‌کند که از انتهای میدان استفاده کنند و در پیچ‌ها متعادل بمانند. همچنین به آن‌ها کمک می‌کند آنچه در مسیر رخ می‌دهد را بهتر حس کنند و به‌صورت غریزی به اسب خود واکنش نشان دهند، تا بتوانند اشتباهات کوچک را پیش از آنکه به مشکل‌های بزرگ تبدیل شوند، جبران کنند.
در ادامه فصل، از میله‌های زمینی برای دقیق‌تر کردن مهارت‌ها و شناسایی مشخص‌تر مشکل‌ها استفاده می‌کنیم. برای نمونه، این تمرین‌ها به سوارکاران یاد می‌دهند چگونه از دایره آغازین یک مسیر برای ساختن کانتر درست و قرار گرفتن روی خط مناسب به سمت آن مانع اولی که همیشه گرفتنش دشوار است، استفاده کنند.
چیدن یک مسیر با میله‌های زمینی، بسیار ساده‌تر و کاربردی‌تر از ساختن یک مسیر پرش است. اما سواری کردن از روی میله‌های زمینی اصلاً آسان نیست. وقتی پرش می‌کنیم، ممکن است اشتباهات زیادی داشته باشیم و معمولاً اسب‌ها باز هم ما را نجات می‌دهند و از مانع عبور می‌کنند. اما وقتی روی میله‌های زمینی اشتباه می‌کنیم، اسب‌ها به‌ندرت می‌توانند اوضاع را جمع کنند. گام را کوتاه می‌کنند، به یورتمه می‌شکنند، به میله‌ها گیر می‌کنند و مواردی از این دست پیش می‌آید. جادوی میله‌های زمینی همین است: اشتباهات سوارکار را بزرگ‌نمایی می‌کنند و همین باعث می‌شود راحت‌تر بتوان فهمید چه چیزهایی نیاز به بهبود دارد.
در این مطلب، چند مورد از تمرین‌های محبوبم با میله‌های زمینی را معرفی می‌کنم. وقتی آن‌ها را می‌چینید و با کانتر از میانشان عبور می‌کنید، یادتان باشد هدف تقویت عادت‌های درست است، نه اینکه با ترفند یا غافلگیری اسب را به دردسر بیندازید. همه میله‌ها را در جاهایی قرار دهید که برای خط نزدیک شدن به آن‌ها فضای کافی وجود داشته باشد؛ بنابراین از پیچ‌های تند و فشرده سبک پرش با اسب پرهیز کنید.
فاصله‌ها را آن‌قدر بلند در نظر بگیرید که اسب با پرسش‌های دشوارِ مربوط به گام‌بندی روبه‌رو نشود؛ بنابراین از چیدمان‌های دو مانع پیاپی با یک گام استفاده نکنید و فاصله را طوری تنظیم کنید که در صورت لزوم، اسب بتواند به‌راحتی یک گام اضافه کند.
برای این تمرین‌ها، تغییر دستِ پروازی را فقط در گوشه‌ها انجام دهید و هرگز روی تیرها این کار را نکنید.
این تمرین‌ها فقط باید با اسب‌های کاملا رام‌کرده، آموزش‌دیده و مطمئن و با سوارکارانی انجام شود که دست‌کم در ارتفاع ۲ فوت می‌پرند.
به خاطر داشته باشید که هدف، ساختن سوارکاری است که هنگام نزدیک‌شدن به مانع اعتمادبه‌نفس داشته باشد.
با یک اسب کم‌تجربه یا نافرمان، رسیدن به این هدف ممکن نیست.
همچنین توصیه می‌کنم این تمرین‌ها را با حضور مربی یا یک فرد باتجربه روی زمین انجام دهید تا درباره وضعیت بدنی شما و کیفیت کانتر بازخورد بدهد.
وضعیت بدن و خط حرکت
از همان آغاز هر تمرین، برای رسیدن به وضعیت بدنی ایده‌آل تلاش کنید.
هر زمان تردید داشتید، به «مرجع اصلی» این موضوع، یعنی کتاب هانتر سیت اکویتیشن اثر جورج موریس رجوع کنید.
در ادامه، چند نکته دیگر هم هست که باید به خاطر بسپارید:
• طول رکاب‌ها را برای کار روی فلت تنظیم کنید؛ به‌گونه‌ای که وقتی پاهایتان را از رکاب بیرون می‌آورید و ساق‌ها را رها می‌کنید، آهن رکاب درست کمی بالاتر از قوزک پا قرار بگیرد.
سپس رکاب را روی پنجه پا بگذارید.
• ساق‌های خود را به سمت پایین بکشید و دور پهلوهای اسب نگه دارید.
همیشه به «پاهای بلند» فکر کنید؛ پاهایی که پهلوهای اسب را در بر می‌گیرند.
• در تمام مدت، حتی روی اسب‌های تند و داغ، با ساق‌ها و ران‌هایتان ارتباط خود را با اسب و زین حفظ کنید.
• در این تمرین‌ها، به‌جای نیم‌نشستِ مخصوص پرش، روی استخوان‌های نشیمن‌گاه و در مرکز زین بنشینید؛ همان‌طور که در کلاس فلتِ اکویتیشن می‌نشینید.
با این حال، تصور کنید این نشیمن‌گاه شماست که از پایتان حمایت می‌کند، نه برعکس.
اسب‌های مختلف به میزان متفاوتی از نشیمن‌گاه نیاز دارند، اما همه آن‌ها زمانی بسیار بهتر می‌پرند که بیشتر با پا سوارکاری شوند تا با نشیمن‌گاه.
• بالاتنه خود را با حرکت اسب در تعادل نگه دارید؛ نه جلوتر از آن و نه عقب‌تر.
بالاتنه باید در امتداد عمودی یا اندکی جلوتر از آن باشد.
اگر زاویه لگن بیش از حد بسته باشد، احساس می‌کنید که به جلو در حال افتادن هستید.
اگر بالاتنه پشت خط عمودی قرار بگیرد، احتمالا پا را از بدن اسب جدا کرده‌اید و بیش از اندازه با نشیمن‌گاه فشار می‌آورید.
از خودتان بپرسید: «آیا احساس می‌کنم از تعادل خارج شده‌ام و آسیب‌پذیرم؟
یا احساس امنیت دارم؟»
فردی که روی زمین شما را هدایت می‌کند، می‌تواند برای تشخیص همین وضعیت درست و متعادل کمکتان کند.
• طول عنان را آن‌قدر کوتاه تنظیم کنید که آرنج‌ها جلوتر از بدن قرار بگیرند، اما نه آن‌قدر کوتاه که دست‌ها صاف و خشک شوند.
رایج‌ترین اشتباهی که در استفاده از عنان می‌بینم، بیش از حد بلند بودن آن است؛ چیزی که اغلب به عنان‌کشی خشن منجر می‌شود.
• انگشتان خود را دور عنان ببندید و سعی کنید همیشه ارتباط با دهان اسب را حفظ کنید.
از دلِ این وضعیت محکم و پایدار، می‌توانید کمک‌های مناسب را به کار بگیرید تا بدن اسب صاف بماند، پاهای عقب زیر بدنش کار کنند و روی خط حرکتی انتخاب‌شده شما بماند؛ بدون آنکه در پیچ‌ها به داخل یا خارج بیفتد.
پای داخلی را کنار تنگ قرار دهید، طوری که چرم رکاب عمود بر زمین باشد، و از او بخواهید در بدنش نرمش داشته باشد و بدنش را به دور همان پا خم کند.
پای بیرونی‌تان را کمی پشت تنگ نگه دارید تا کپل اسب به بیرون منحرف نشود.
همیشه طوری فکر کنید که با هر دو عنان و هر دو پا، هر چهار «گوشه» بدن اسب‌تان را هدایت می‌کنید؛ یعنی بخش‌های عقب و جلوی راست و چپ او.
از نگاه‌تان درست استفاده کنید و همیشه به سمتی نگاه کنید که قصد دارید به آنجا بروید.
برای کار روی این موضوع، تمرین کنید که در نقاط مشخصی از مانژ اسب‌سواری کنید.
کانتر
وقتی بدن اسب در تعادل درست قرار داشته باشد، می‌تواند بهترین کانتر خود را ارائه کند.
در حالت ایده‌آل، باید این حس را داشته باشید که اسب نیروی پیشران کافی دارد و در عین حال همچنان مطیع و مؤدب است.
اسب باید خودش را حمل کند و نه روی دست‌های شما بیفتد و نه تلاش کند از کنترل‌تان خارج شود.
کانتر او باید نرم، یکنواخت، ریتم‌دار و به‌سادگی قابل تنظیم باشد.
این همان کانتری است که شما را با گزینه‌های مختلف به مانع می‌رساند؛ به‌طوری‌که بتوانید بدون آنکه خطر پرش کوتاه یا کنده‌شدن نامتعادل روی مانع پیش بیاید، یک گام اضافه کنید یا یک گام کم کنید.
بیشتر اشتباه‌ها زمانی رخ می‌دهد که سوارکاران یا در ابتدای دور به این کانتر نمی‌رسند، یا در میانه مسیر آن را از دست می‌دهند و نمی‌توانند دوباره بازیابی‌اش کنند.
یک کانتر یکنواخت و متعادل برای ثبت یک دور خوب، کاملاً ضروری است.
یکی از ابزارهای خوب برای پیدا کردن کانتر ایده‌آل، شمردن همزمان با گام‌های اسب است.
می‌توانید این کار را در طول درس با صدای بلند انجام دهید یا در میدان مسابقه در ذهن خودتان بشمارید.
این کار به شما کمک می‌کند ریتم و آهنگ ثابتی بسازید تا بتوانید کانتر درست را برای مسیری که می‌پرید حفظ کنید.
شاگردان من وقتی می‌شمارند، راحت‌تر هستند که اعداد را پایین نگه دارند: «یک، دو، سه، چهار، یک، دو، ...» اگر مجبور شدید برای تنظیم دوباره و مرتب‌کردن کار مکث کنید، هرچه زودتر توانستید شمارش را از نو شروع کنید.
یاد گرفتنِ تشخیص حس یک کانتر عالی، به تمرین زیادی نیاز دارد.
با بعضی اسب‌ها این کار آسان‌تر از بعضی دیگر است و این حس می‌تواند از اسبی به اسب دیگر کاملاً متفاوت باشد.
بعضی اسب‌ها از نظر بدنی ورزیده‌تر از بقیه هستند.
بعضی کانتری پرجهش دارند، در حالی که بعضی دیگر سواری بسیار راحتی می‌دهند.
خوشبختانه، یک اسب لازم نیست حرکت‌اش فوق‌العاده باشد تا کانتر فوق‌العاده‌ای داشته باشد.
فقط باید بتواند موتور خود را روشن کند، بدنش را متعادل نگه دارد و به کمک‌های شما با ادب پاسخ بدهد.
وقتی بهترین کانتری را که می‌توانید با اسب‌تان ایجاد کنید پیدا کردید، تلاش کنید هر بار که کانتر را آغاز می‌کنید، همان را بسازید؛ چه در خانه باشید و چه در میدان مسابقه.
در تمام تمرین‌های بعدی، در همه لحظات روی وضعیت بدنی خودتان، خط حرکت و کیفیت کانتر تمرکز کنید.
اگر هر چیزی مطابق برنامه پیش نرفت، در اولین فرصت مشکل را برطرف کنید و بعد دوباره توجه‌تان را به این سه عامل اساسی برگردانید.
پیش از کار روی چوب‌های زمینی، در کار بدون مانع همان‌طور اسب را گرم کنید که برای آماده‌سازی او جهت پرش انجام می‌دهید.
بعد از آن، چند بار در قدم و یورتمه از روی یک چوب زمینی عبور کنید و سپس به کانتر بروید تا اسب‌تان کاملاً با این ایده راحت باشد.
به او و به خودتان، تا جای ممکن فرصت موفقیت بدهید.
تمرین ۱: هر بار یک موضوع؛ و یک چوب زمینی
اولین تمرین من بسیار ساده است: دو چوبِ تکی که در دو ضلعِ بلندِ مانژ، با چند فوت فاصله از ریل و حدود ۱۰۰ فوت مانده به گوشه‌ها قرار داده می‌شوند.
همیشه کار را با یک دایره آغاز کنید تا یک کانتر متعادل، منظم و محکم با گامی متوسط به‌دست بیاورید.
اگر کانتر بیش از حد زیاد باشد، ممکن است اسب وسوسه شود که از روی چوب بپرد.
دست‌کم یک دایره در کانتر بروید. اگر کانتر هنوز نیاز به بهبود دارد، یک دایره دیگر بزنید.
وقتی از کانتر راضی بودید، به سمت چوب بروید؛ در مسیر نزدیک شدن از انتهای مانژ استفاده کنید و پیچ‌ها را با دقت کامل سوار شوید. در آخرین پیچ، نگاه‌تان را هدایت کنید و به مرکز چوب چشم بدوزید. این کار کمک می‌کند نه به داخل دایره فروبریزید و نه به سمت بیرون منحرف شوید. وقتی از آخرین پیچ در کانتر خارج می‌شوید، باید از همان لحظه صاف شده و در خط درستِ رسیدن به چوب قرار گرفته باشید.
به‌جای آنکه نگران تعداد گام‌ها تا رسیدن به چوب باشید، روی حفظ دستِ جلو، کیفیت کانتر و مستقیم بودن تمرکز کنید. ارتباط‌تان را با زین و دهان اسب حفظ کنید. از سه یا چهار گام مانده به چوب، نگاه‌تان را به نقطه‌ای فراتر از آن بالا بیاورید و مشخص کنید قرار است به کجا بروید. روی چوب هم در زین بنشینید و به خودتان یادآوری کنید: «این پرش نیست؛ فقط یک چوب روی زمین است.»
اگر کانتر خوبی داشته باشید، به احتمال زیاد اسب به بهترین شکل به چوب می‌رسد و مرتب و روان از روی آن در کانتر عبور می‌کند. اگر گام را خرد کرد یا به یورتمه شکست، از فردی که روی زمین کمکتان می‌کند بخواهید بگوید در حالت بدن، خط حرکت یا کانتر چه چیزی مشکل داشته است. آیا با پاها به اندازه کافی از او حمایت نکردید؟ بالاتنه‌تان جلوتر از حرکت بود یا عقب‌تر؟ در پیچ‌ها به داخل می‌افتد؟ شاید به پای داخل بیشتر و عنان خارج قوی‌تر نیاز دارید. سعی کنید مشکل را تشخیص دهید، بعد در یک دایره آن را اصلاح کنید و سپس دوباره به همان چوب نزدیک شوید. هر بار فقط یک مورد را حل کنید. در نهایت همه چیز درست می‌شود و اسب‌تان هر بار به‌درستی از روی چوب در کانتر عبور خواهد کرد.
اگر در عوض از روی چوب پرید، با بدن‌تان واکنش بزرگی نشان ندهید. آرنج‌ها را نرم کنید و تا جایی که می‌توانید با حرکت او همراه شوید. بعد کانترش را دوباره متعادل کنید و تمرین را تکرار کنید تا بفهمد «آه، فقط یک چوب است» و آرام از روی آن در کانتر عبور کند.
اگر روی چوب دست عوض کرد، بعد از آن یک تعویض ساده انجام دهید، سپس روی دایره برگردید و تمرین را تکرار کنید. این بار بررسی کنید که آیا برای صاف نگه داشتنش به اندازه کافی از کمک‌های خارج استفاده می‌کنید یا نه. برای پایان دادن به تعویض مکرر دست، بیشتر روی دایره کار کنید و کمتر روی خطوط مستقیم. مهم‌ترین دلیل تعویض دست این است که اسب به‌خوبی دور پای داخل شما نیست و کپل‌هایش هم به اندازه کافی با پای خارج حمایت نمی‌شود. هرگز برای اصلاح این اشتباه‌ها، بعد از عبور از روی چوب درنگ نکنید و دایره نزنید.
هر بار که از روی چوب در کانتر عبور می‌کنید، بعد از آن مستقیم به جلو برانید و پیش از آنکه به عرض مانژ بپیچید و دوباره به همان چوب برگردید، کانتر خوب و خط درست خود را دوباره برقرار کنید.
وقتی این چوب تکی خوب و روان شد، یک بار دیگر از روی آن در کانتر عبور کنید، سپس یک دایره بزنید و به چوبِ سمت دیگر مانژ نزدیک شوید.
آن را دقیقا به همان شیوه سوار شوید و جایگاه بدن، خط حرکت و کانتر را حفظ کنید.
اگر این بخش خوب پیش رفت، مانع‌های زمینی را یکی پس از دیگری با کانتر طی کنید، بدون اینکه بین آن‌ها دایره بزنید.
تمام این روند را در جهت دیگر هم تکرار کنید.
دقت داشته باشید که ممکن است احساس کنید سوار اسبی تازه با کانتری تازه شده‌اید؛ بسته به اینکه اسب کدام دست را بیشتر ترجیح می‌دهد، این تغییر می‌تواند بهتر یا بدتر باشد.
تمرین ۱: یک مانع زمینی تکی
۱.
۲.
۳.
۴.
۵.تمرین ۲: یک خط از چوب‌های زمینی
در ادامه، یک خط ساده با دو چوب زمینی بسازید که حدود ۷۲ فوت از هم فاصله داشته باشند؛ باز هم آن‌ها را به اندازه کافی دور از گوشه‌ها قرار دهید تا فضای کافی برای تمرین حفظ خط حرکت و کانتر متعادل، هم در ورود به خط و هم در خروج از آن، داشته باشید.
همان کانتر خوب تمرین ۱ را بگیرید و با صدای بلند، یا در ذهن‌تان، شروع به شمردن کنید و همچنان اعداد را کوتاه نگه دارید: «یک، دو، سه، چهار، یک، دو ...» هنگام عبور از روی چوب اول، با نشیمن و پاهایتان ارتباط‌تان را با پهلوهای اسب حفظ کنید و با دست‌ها نیز تماس با دهان او را نگه دارید. تا رسیدن به چوب بعدی به شمردن ادامه دهید تا کانتر شما یکنواخت بماند. نگران تعداد گام‌های اسب‌تان نباشید؛ ممکن است ۶ یا ۷ گام بردارد. تمرکز اصلی‌تان باید بر حفظ راستا، کیفیت کانتر و ریتم او باشد. اگر در طول این خط بیش از حد قوی و تند شد، به تمرین روی یک چوب برگردید.
مثل قبل، آماده باشید که به هر اشتباهی واکنش نشان دهید. اگر اسب‌تان در میانه خط به یورتمه رفت، اجازه دهید از روی چوب دوم با یورتمه عبور کند. سپس در انتهای مانژ یک دایره بزنید، دوباره کانتر، خط حرکت و وضعیت خود را برقرار کنید و تمرین را تکرار کنید. از این فرصت برای بازبینی میزان اثربخشی کمک‌هایتان استفاده کنید. آیا فشار پا را برداشتید؟ آیا نشیمن‌تان را بیش از حد سبک کردید؟ آیا عنان‌ها بیش از حد بلند شدند؟
اگر اسب‌تان بارها به شکلی نامناسب به چوب دوم می‌رسد، یعنی این فاصله برای او مناسب نیست. از فردی که روی زمین کمکتان می‌کند بخواهید چوب‌ها را ۱ یا ۲ فوت به هم نزدیک‌تر یا از هم دورتر کند. هدف این تمرین آزمودن اسب نیست؛ هدف، ساختن اعتمادبه‌نفس او و شما روی یک فاصله راحت است.
وقتی این خط را با موفقیت سوار شدید، با تعداد گام‌ها بازی کنید. یک بار تلاش کنید آن را با یک گام کمتر طی کنید؛ برای این کار دست‌تان را کمی نرم‌تر نگه دارید و اگر لازم بود، پا را اندکی مؤثرتر به کار ببرید. سپس کمی جمع‌تر سوار شوید تا یک گام اضافه شود. این کار اسب‌تان را قابل‌تنظیم‌تر می‌کند و شما را هم در کنترل گام کانتر مطمئن‌تر خواهد کرد.
تمرین ۲: یک خط از چوب‌های زمینی
۱. در ادامه، اورسولا به یک خط از چوب‌های زمینی نزدیک می‌شود. او همان کانتر متوسطِ منظم و جمع‌وجوری را پیدا کرده که در تمرین ۱ داشت و از میان پیچ به سمت چوب اول نگاه می‌کند. تیمی به‌خوبی به دور پای داخل او خم شده و در قالبی متعادل حرکت می‌کند.
۲. این بار، او با گامی ورزیده‌تر از روی چوب عبور می‌کند؛ نه کاملاً به شکل پرش، اما بلندتر از گام معمول کانترش. اورسولا به‌جای آنکه در زین سفت شود یا از حرکت عقب بماند، فقط کمی نشیمن و دستش را سبک‌تر می‌کند. او همچنان در وضعیت خوبی قرار دارد و به چوب بعدی نگاه می‌کند؛ موضوعی که تیمی را هم ترغیب می‌کند روی آن تمرکز داشته باشد.
۳.در میان چوب‌ها، تیمی وسوسه می‌شود گام کانترش را بلندتر کند؛ به همین دلیل اورسولا کمی فشار بیشتری روی عنان وارد می‌کند تا به او یادآوری کند همان کانتر متعادل و یکنواخت را حفظ کند.
در اختیار داشتن طول درست عنان باعث می‌شود او بتواند این کار را به‌طور مؤثر و آسان انجام دهد.
در همین حال، پای راست او کپل‌های اسب را در خط نگه می‌دارد تا تیمی لید چپ را حفظ کند و نگاهش نیز رو به جلو متمرکز می‌ماند تا تیمی در مسیر مستقیم باقی بماند.
۴.
تا زمانی که آن‌ها به چوب دوم می‌رسند، اورسولا کانتر منظم و فرم خوب خط بالایی بدن تیمی را دوباره برقرار کرده است.
او حالا نزدیک‌تر به زین نشسته و همین موضوع تیمی را تشویق می‌کند که با یک گام کانتر عادی از روی چوب عبور کند.
اینکه او روی لید چپ باقی مانده، نشان می‌دهد اورسولا در حفظ تعادل و مستقیم‌بودن او کارش را به‌خوبی انجام داده است.
تمرین ۳: یک مسیر از چوب‌ها
حالا آماده‌اید که این مهارت‌ها را روی یک مسیر از چوب‌ها امتحان کنید.
در طراحی مسیرتان خلاق باشید و از آن لذت ببرید.
حتماً هر پرسشی را که ممکن است در میدان مسابقه با آن روبه‌رو شوید، در نظر بگیرید؛ از جمله خطوط خمیده، رول‌بک، موانع روی قطر و موارد مشابه.
می‌توانید به‌صورت آنلاین مسیرهایی را که در مسابقات گذشته استفاده شده‌اند، مثل فینال اکویتیشن، پیدا کنید.
فقط کافی است هر ترکیب این‌اَند‌اَوت را با یک چوب تکی جایگزین کنید.
در این صفحه، یک مسیر پایه و نمونه هم ارائه شده است.
وقتی این مسیرها را می‌روید، همیشه با یک دایره خوب شروع کنید.
حفظ لید را روی خطوط مختلف ــ از جمله خطوط خمیده ــ تمرین کنید و هر جا لازم بود، در گوشه‌ها تعویض پروازی انجام دهید.
اگر در رسیدن روان به چوب‌ها یا در حفظ تعادل اسب‌تان بین آن‌ها مشکل دارید، سعی کنید در تمام طول مسیر گام‌ها را بشمارید.
هر زمان احساس کردید اوضاع دارد از کنترل خارج می‌شود، یک دایره بزنید و دوباره همه‌چیز را منظم کنید.
تمرین ۳: مسیر چوب‌ها ــ رول‌بک
۱.
جورجیا گودل، دانش‌آموز سال آخر دبیرستان، سوار وارهول، یا «اندی»، یک اسب هلندی ۱۲ ساله از نژاد وارم‌بلاد، است.
جورجیا در منظم‌کردن کانتر او کار خوبی انجام داده و همین به او کمک می‌کند تا کاملاً درست به چوب اول برسد.
زاویه‌های بدن او در وضعیت سوارکاری عالی است، طول عنان مناسب است و پاشنه‌های پایین و ارتباطش با زین به اندی می‌گوید که با یک گام کانتر عادی از روی چوب عبور کند.
او از همین حالا نگاهش را به جلو دوخته است.
۲.
وقتی به انتهای میدان رسید، جورجیا از روی شانه‌اش به عقب نگاه کرد و پیش از آغاز چرخش، روی چوب بعدی تمرکز داشت.
اینجا، در حالی که نگاهش همچنان روی چوب دوم متمرکز است، از یک عنان بازکننده برای انجام چرخش استفاده می‌کند.
در همین حال، او با هر دو دست و پا و همچنین با نشیمنش از اندی حمایت می‌کند.
این کار باعث می‌شود اندی متعادل بماند و در مسیر درست قرار بگیرد تا مستقیم به سمت چوب بروند.
۳.
در نتیجه، اندی با همان کانتر متعادل به چوب دوم می‌رسد.
جورجیا همچنان هنگام عبور از روی چوب، کمک‌های بیرونی خود را حفظ می‌کند تا اسب وسوسه نشود در هوا لید عوض کند یا در مسیر بازگشت به سمت ریل، به‌طور خودکار تغییر لید بدهد.
در عوض، او اصرار دارد که اسب تا رسیدن به ریل، لید راست را حفظ کند …
۴. …۴. سپس در همان‌جا از او می‌خواهد با یک تغییر لید در هوا به لید چپ برود و نگاهش را به سمت مسیر جدید می‌چرخاند تا روی جهت تازه تمرکز کند.بقیه موارد همچنان همان است؛ وضعیت خوب او در زین، ارتباطش با اسب و تعادل و راستای مناسب اسب.
تمرین ۴: اضافه‌کردن «دست‌انداز» و مانع
برای اینکه عادت‌های درست تازه‌تان را روی موانع واقعی تمرین کنید، همان خط چوب‌هایی را بچینید که در تمرین ۲ استفاده کرده بودید.
این بار، چوب اول را به یک کراس‌ریل کوچک یا یک مانع عمودی، در حدود ۱ فوت ارتفاع، تبدیل کنید.
سپس با کانتر به آن نزدیک شوید؛ همچنان در زین بنشینید، اما در عین حال دست‌هایتان را کمی آزادتر نگه دارید و با بالاتنه، کمی بیشتر حرکت اسب را دنبال کنید.
به این پرش مثل یک «دست‌انداز» فکر کنید.
تلاش اسب برای عبور از آن نباید آن‌قدر زیاد باشد که شما را از زین به بالا و بیرون پرتاب کند.
از هرگونه اغراق در رهاکردن عنان یا تغییر وضعیت بدن پرهیز کنید.
فقط با بالاتنه و دستی که اندکی همراهی می‌کند، به اسب پاداش بدهید.
بعد از پرش، دوباره اسب را جمع‌وجور کنید و با کانتر به سمت چوب بروید.
سپس همین خط را در جهت مخالف هم تمرین کنید.
در جلسات معمول تمرین پرش، هر از گاهی یک یا دو چوب زمینی را هم وارد تمرین‌ها و مسیرهایتان کنید.
بسیاری از سوارکاران بعد از چند پرش اجازه می‌دهند کیفیت کانتر و خط حرکتشان افت کند.
اضافه‌کردن یک چوب در اینجا و آنجا، ضرورت تعادل و کنترل را دوباره یادآوری می‌کند.
وقتی به هر چوب نزدیک می‌شوید، در زین بنشینید و روی وضعیت بدن، کانتر و خط حرکت تمرکز کنید.
این روش بسیار خوبی است تا هم شما و هم اسب‌تان دوباره به آنچه واقعاً اهمیت دارد توجه کنید؛ و در عین حال یک نفس عمیق بکشید و به خودتان یادآوری کنید: «از پسش برمی‌آییم!»
تمرین ۴: اضافه‌کردن «دست‌انداز»
۱. در مسیر نزدیک‌شدن به یک فلاورباکس کوچک، جورجیا یک پیچ خوب و متعادل سوار شده است. اندی بدنش را کاملاً درست به دور پای داخلی او خم کرده و هر دو از همین حالا روی مانع تمرکز دارند. دست‌های جورجیا کمی آزادتر است و نشیمن او سبک‌تر شده؛ نشانه‌ای که به اندی می‌گوید این بار عبور از مانع اشکالی ندارد.
۲. چون مانع بسیار کوچک است، او دقت می‌کند با بدنش حرکت بزرگی انجام ندهد. بالاتنه‌اش آرام و کنترل‌شده است و دست‌هایش همچنان ارتباط با دهان اسب را حفظ می‌کند. هر دو از همین حالا روی چوب زمینیِ پیش رو تمرکز دارند. پس از فرود، جورجیا در زین می‌نشیند، اسب را دوباره جمع‌وجور می‌کند و تعادلش را بازمی‌سازد تا همان کانتر خوب و کنترل‌شده‌ای را ایجاد کند که در تمرین ۳ داشتند.مسیر چوب‌های زمینی
با دست چپ شروع کنید و یک دایره بزرگ آغازین را در کانتر بپیمایید.
دست چپ را روی تیرک ۱ حفظ کنید.
در انتهای میدان، در نقطه A یک تعویض پای پروازی انجام دهید.
از روی تیرک ۲ در کانتر عبور کنید و با حفظ دست راست در عرض میدان به سمت تیرک ۳ ادامه دهید.
از روی تیرک ۴ در کانتر عبور کنید، بدون آنکه اسب‌تان روی تیرک یا در خط شکسته منتهی به تیرک ۵ به دست چپ تغییر کند.
دست راست را روی تیرک ۵ حفظ کنید و در نقطه B تعویض پای پروازی بخواهید.
از روی تیرک ۶ عبور کنید، دست چپ را حفظ کنید و در نقطه C یک تعویض پای پروازی انجام دهید.
با گردش سریع به تیرک ۷ روی دست راست برگردید.
در کانتر از مقابل درِ ورودی عبور کنید و سپس به قدم بازگردید.
دانشجویان سوارکاری بیش از ۴۰ سال است که از توصیه‌ها و تجربه‌های سیندی فورد بهره برده‌اند.
او سال‌ها در باشگاه سوارکاری داچ منر متعلق به پیتر ون گایسلینگ در گیلدرلندِ نیویورک سوارکاری کرد و آموزش داد، پیش از آنکه در سال ۱۹۸۸ به‌عنوان مدیر برنامه سوارکاری کالج اسکیدمور در ساراتوگا اسپرینگزِ نیویورک منصوب شود.
دو سال بعد، او مسئولیت اضافی مربیگری تیم را نیز پذیرفت.
از آن زمان تاکنون، او هدایت اسکیدمور ثرابردز را به سوی ۶ عنوان قهرمانی تیمی ملی انجمن نمایش اسب بین‌دانشگاهی بر عهده داشته و مجموع قهرمانی‌های ملی این تیم در IHSA را به ۷ رسانده است.
امی کی. دراگوعلاوه بر دانشجویان کالج اسکیدمور، سیندی در تمام طول سال به سوارکاران رده جونیور و آماتورهای بزرگسال نیز آموزش می‌دهد و آن‌ها را در مسابقات مورد تأیید فدراسیون سوارکاری ایالات متحده هدایت می‌کند.
سیندی که از حامیان جدی ورزش سوارکاری به‌طور کلی و مسابقات منطقه خود به‌طور خاص است، نقشی کلیدی در راه‌اندازی ساراتوگا کلاسیک کالج اسکیدمور داشت؛ مسابقه‌ای درجه A که از سال ۱۹۹۸ هر ژوئن به مدت دو هفته برگزار می‌شود.
او عضو هیئت امنای شورای محلی هانتر/جامپر ناحیه کپیتال است؛ شورایی که خودش در تأسیس آن نقش داشت.
در سال ۲۰۱۱، در قدردانی از خدمات بزرگ او به ورزش سوارکاری در طول سال‌ها، جایزه یک عمر دستاورد IHSA به سیندی اهدا شد.
این مطلب نخستین بار در شماره دسامبر ۲۰۱۵ نشریه پرکتیکال هورسمن منتشر شد.