آموزش طولانی‌کردن یورتمه به اسب

Chaharnal: آموزش طولانی‌کردن یورتمه به اسب

آیا اسب شما در اجرای یورتمه کشیده مشکل دارد؟

آیا به‌جای این‌که گام‌های بلندتری بردارد، تندتر می‌شود یا به کانتر می‌زند؟

همه اسب‌ها به‌طور طبیعی در یورتمه کشیدهِ متعادل استعداد ذاتی ندارند.

اما هر اسبی، تا حدی، با تمرین سنجیده، استفاده روشن و پیوسته از کمک‌های ساق و صبر، می‌تواند این مهارت را یاد بگیرد.

یکی از نخستین درس‌هایی که به اسب‌ها می‌دهیم این است که «ساق یعنی حرکت»، و آن‌ها در ابتدا این را این‌طور تعبیر می‌کنند: «پاهایت را حرکت بده!»

در مرحله بعدی تمرین، از اسب می‌خواهیم پاهای عقبش را بیشتر درگیر کند؛ یعنی مفصل‌های زانو و خرگوشی را بیشتر خم کند تا پاهای عقبش بیشتر زیر شکمش قدم بردارند.

این کار به او امکان می‌دهد با نیروی بیشتری از زمین جدا شود و بدون تندتر شدن ریتم، گام‌های بلندتری بردارد.

برای این‌که اسب شما یاد بگیرد این کار را در پاسخ به درخواست انجام دهد، باید کمک‌های ساقی را که مستقیماً با پاهای عقب او ارتباط دارند، درک کند.

در این مقاله، دو روشی را توضیح می‌دهم که در طول سال‌ها برای آموزش این ارتباط به اسب‌ها مؤثر یافته‌ام.

روش اول، پیش از درخواست هر مقدار یورتمه کشیده، به اسب شما یاد می‌دهد در برابر فشار ساق به پهلو حرکت کند.

این تمرین هم پذیرش و درک او از کمک‌های ساق را بهتر می‌کند و هم تحرک شانه‌ها و درگیری بخش عقب بدنش را افزایش می‌دهد.

روش دوم از چوب‌های زمینی استفاده می‌کند تا اسب را تشویق کند به‌تدریج و بدون از دست دادن تعادل، گام‌هایش را بلندتر کند.

پیش از آن‌که هر یک از این دو روش را امتحان کنید، برای اسب خود یک برنامه تمرینی مشخص داشته باشید.

به‌احتمال زیاد، او برای درک این مفهوم که بدون تندتر شدن به جلو برود، به جلسات متعددی نیاز خواهد داشت.

همانند دیگر درس‌های تازه، بهترین راه برای جا انداختن این مهارت بدون ایجاد مقاومت یا تنش، این است که آن را به گام‌های کوچک و ساده تقسیم کنید.

مطمئن شوید هر مرحله را کاملاً می‌فهمد و هنگام انجام آن شاد و آرام است، سپس به مرحله بعد بروید.

برنامه‌ریزی کنید که حدود سه بار در هفته روی این تمرین‌ها کار کنید.

زمانی را که برای هر کدام صرف می‌کنید محدود نگه دارید و حتماً آن‌ها را در کنار دیگر تمرین‌هایی که به‌طور معمول انجام می‌دهید بگنجانید.

دقت کنید که هرگز در این کار زیاده‌روی نکنید.

تصور کنید در باشگاه مربی‌ای دارید که هر بار آن‌قدر از شما کار می‌کشد که کاملاً از پا می‌افتید.

احتمالاً بعد از چند جلسه، بهانه می‌آورید که دیگر برنگردید.

اسب شما هم دقیقاً همین‌طور است.

جلسه‌ها را خوشایند و قابل‌انجام نگه دارید تا دفعه بعد با اشتیاق به مانژ برگردد.

تمرین ۱، مرحله ۱: چرخش روی دست جلو

برای معرفی مفهوم حرکت دادن پاهای عقب در پاسخ به فشار یک ساق، به اسب خود چرخش روی دست جلو را آموزش دهید.

در این تمرین، او با پاهای عقب به پهلو قدم برمی‌دارد و بدنش را حول پاهای جلو می‌چرخاند.

اسب‌ها معمولاً اگر ابتدا این حرکت را از روی زمین به آن‌ها نشان دهید، خیلی سریع آن را یاد می‌گیرند.

روش کار به این صورت است:

پس از زین‌کردن اسب، او را به وسط مانژ ببرید و کنار شانه چپش بایستید، در حالی که عنان‌ها روی گردنش قرار گرفته و عنان چپ در دست چپ شماست.

به‌آرامی تماس کوتاهی با عنان چپ برقرار کنید تا بینی او کمی به سمت چپ بیاید.

سپس شست خود را درست پشت تنگ، بین دنده‌هایش فشار دهید.

این کار او را تشویق می‌کند که کپل‌هایش را از درگیری خارج کند و از شما به‌صورت جانبی دور شود؛ یعنی به سمت راست گام بردارد.

به‌محض این‌که این کار را انجام داد، فوراً فشار شست را بردارید و او را تشویق کنید.

اگر اسب‌تان گام جانبی برنداشت، این بار فشار را با انتهای دسته شلاق وارد کنید.

همچنین جای قرار گرفتن شست یا شلاق را هم امتحان کنید تا ببینید کدام نقطه بهترین واکنش را ایجاد می‌کند.

ممکن است اگر نشانه را چند اینچ عقب‌تر ببرید، او با احتمال بیشتری پاهای عقبش را فعال کند.

هر بار فقط یک گام جانبی بخواهید و بعد از هر گام مکث کنید تا به او پاداش بدهید.

وقتی دو یا سه گام خوب برداشت، به سمت شانه دیگرش بروید و از او بخواهید همین کار را در جهت مخالف هم انجام دهد.

بسته به این‌که این درس را با چه سرعتی یاد می‌گیرد، ممکن است لازم باشد پیش از رفتن به درس بعدی، این تمرین را در چند جلسه تکرار کنید.

برای مرحله بعد به یک نفر روی زمین نیاز دارید.

در حالی که روی اسب نشسته‌اید، از او بخواهید همان‌طور که در درس قبلی انجام دادید، کنار شانه چپ اسب بایستد.

در حالی که تماس معمول عنان را حفظ می‌کنید تا اسب‌تان به جلو گام برندارد، با عنان چپ بینی او را کمی به سمت چپ خم کنید.

سپس با ساق چپ، همان‌جایی فشار بیاورید که پیش‌تر با شست فشار می‌دادید.

به‌محض این‌که به‌صورت جانبی گام برداشت، ساق‌تان را شل کنید و او را تشویق کنید.

اگر گام جانبی برنداشت، از فردِ روی زمین بخواهید همان‌طور که قبلاً انجام دادید، با شست بین دنده‌هایش فشار وارد کند.

همین فرایند را در جهت دیگر هم تکرار کنید.

با تکرار، او در نهایت می‌فهمد که کمک ساق شما چه معنایی دارد.

با هر فشار ساق فقط یک گام بخواهید تا یاد بگیرد حرکت پاهای عقبش را با کمک‌های ساق شما هماهنگ کند.

وقتی خوب پاسخ داد، همین تمرین را بدون حضور فردِ روی زمین ادامه دهید.

هدف شما این است که بتوانید کمک ساق را اعمال کنید، بی‌آن‌که برای نگه داشتن اسب در همان نقطه با پاهای جلویش به کمک عنان نیاز داشته باشید.

تمرین ۱، گام ۱: چرخش روی دست

۱.

۲.

برای تقویت این پاسخ، از باربارا می‌خواهم همان‌طور که من پیش‌تر انجام دادم، شستش را بین دنده‌های لیندو فشار دهد.

او این ارتباط را به‌راحتی درک می‌کند و در پاسخ به کمک‌های ترکیبی ما، پاهای عقبش را با فرمان‌پذیری به پهلو می‌برد.

بعد از کمی تمرین، می‌توانم بدون کمک فردی روی زمین از او بخواهم این چرخش روی دست را انجام دهد.

تمرین ۱، گام ۲: رو به جلو و به پهلو

حالا وقت آن است که به این مفهوم حرکت جانبی، یک مؤلفه رو به جلو هم اضافه کنیم.

قرار است یک لگ‌یلد ساده را روی قطری بسیار کم‌عمق، از خط یک‌چهارم تا ریل بیرونی یا دیواره مانژ، معرفی کنیم.

اسب‌ها معمولاً حرکت در این جهت، یعنی از داخل به بیرون میدان، را خوشایندتر می‌یابند.

این خط قطری کم‌عمق همچنین کمک می‌کند از وارد کردن فشار بیش از حد و زودهنگام به اسب‌تان پرهیز کنید.

قرار نیست این حرکت، یک لگ‌یلد درسی و کامل در سطح فرست لول باشد؛ چون در این مرحله چنین درخواستی برای یک اسب جوان یا کم‌تجربه بیش از حد دشوار است.

در عوض، فقط باید از او بخواهید در پاسخ به کمک‌های ساق، رو به جلو و کمی به پهلو حرکت کند، بی‌آنکه بیش از اندازه نگران صاف بودن بدنش، میزان روی‌هم‌آمدن پاها یا شکل فریم او باشید.

از قدم شروع کنید و به خط یک‌چهارم بپیچید.

برای مثال، اگر در مسیر راست حرکت می‌کنید، از کنار آ عبور کنید و بعد به خط یک‌چهارم بعدی بپیچید.

چند گام مستقیم بروید، سپس به اسب‌تان کمی خمش و انحنا به راست بدهید.

این انحنای ملایم در جهتی خلاف مسیر حرکت، نسبت به لگ‌یلد «نهایی» که از نظر فنی باید بدون انحنا باشد، برای اسب خوشایندتر و کم‌فشارتر است.

سپس همان کمک ساق راست را که برای درخواست چرخش روی دست به کار بردید، اعمال کنید؛ یعنی ساق‌تان را هماهنگ با گام‌های قدم او بفشارید و رها کنید.

او باید به حرکت رو به جلو ادامه دهد، اما هم‌زمان کمی هم به چپ، دور از کمک شما، گام بردارد.

همان‌طور که در چرخش روی دست دیدیم، این ساق داخلی شماست که باید تمام پیام را منتقل کند.

به آن مثل «نفس کشیدن» فکر کنید؛ برای هر گام، فشار ساق را بیشتر و کمتر کنید.

در همین حال، ساق بیرونی باید منفعل باشد؛ آرام کنار بدن اسب بماند و اجازه بدهد گام‌های جانبی انجام شوند.

هر زمان لازم بود، با دست بیرونی‌تان ــ که در این مثال دست چپ است ــ نیم‌توقف بدهید تا اگر ریتم او تند شد یا شانه‌اش به سمت بیرون برجسته شد، دوباره تعادلش را برقرار کنید.

این کار را با فشردن و رها کردن دست روی عنان انجام دهید، انگار می‌خواهید آب را از یک اسفنج بیرون بفشارید.

همانند کمک ساق، نیم‌توقف‌ها را نیز در هماهنگی با ریتم گام‌های اسب‌تان اعمال کنید، بی‌آنکه دهنه او را محکم در دست بگیرید.

هدف این است که اسب را با کمک‌هایی بسیار روشن و قابل‌فهم آشنا کنید، بدون اینکه احساس کند در تنگنا قرار گرفته و دچار تنش شود.

اگر واکنشش با انتظار شما همخوانی نداشت ــ برای مثال اگر سرعت گرفت ــ با یک نیم‌توقف ملایم به او یادآوری کنید: «لازم نیست عجله کنی.»

بعد به او فرصت بدهید تا برداشت بهتری از کمک ساق شما پیدا کند.

در آغاز، فقط دو یا سه گام مایل بخواهید و همچنان به این فکر کنید که با هر فشار ساق، یک گام مایل ایجاد شود؛ سپس دوباره اسب را مستقیم و موازی با دیواره به جلو برانید.

این چرخه حرکت مایل و سپس مستقیم را چند بار تکرار کنید و به‌صورت پله‌پله به سمت اچ پیش بروید.

این تمرین را چند نوبت در هر دو جهت انجام دهید و سپس جلسه را به پایان برسانید.

در چند جلسه بعدی، به‌تدریج تعداد گام‌های مایل را بیشتر کنید؛ برای مثال، میان گام‌های مستقیم هر بار چهار یا پنج گام مایل بخواهید.

به یاد داشته باشید که هدف این است که اسب شما در پاسخ به کمک ساق، با راحتی و اطمینان، گام‌های بزرگ‌تری با پاهای عقب بردارد.

هرچه درک او از تمرین بیشتر می‌شود، می‌توانید تعداد گام‌های جانبی را افزایش دهید، اما همیشه همان خط مورب کم‌شیب را حفظ کنید.

از درخواست حرکت جانبی شدیدتر که باعث شود زودتر به ریل برسید، پرهیز کنید.

همچنین می‌توانید محل اعمال کمک ساق را تغییر دهید تا شانه‌ها و کپل اسب را به شکل‌های متفاوتی فعال کنید.

گاهی ساق خود را کمی عقب‌تر از تنگ قرار دهید تا بر بخش عقب بدن اسب اثر بگذارید و اجازه دهید کپل از شانه‌ها در حرکت جانبی پیش بیفتد.

گاهی دیگر، ساق را جلوتر و نزدیک‌تر به آرنج او قرار دهید تا بر شانه‌ها اثر بگذارید و اجازه دهید شانه‌ها از بخش عقب بدن پیش‌تر حرکت کنند.

هر از گاهی نیز به‌دنبال همان تعادل مطلوب باشید که در آن اسب با هر چهار پا به‌صورت جانبی حرکت کند و بدنش نسبتاً موازی دیواره بماند.

این تنوع‌ها به او کمک می‌کند راه‌های مختلف استفاده از بدنش را کشف کند؛ درست مانند کنار هم گذاشتن قطعات یک پازل.

وقتی اسب این تمرین را در قدم با رضایت انجام می‌دهد، همین کار را در یورتمه تکرار کنید.

بررسی کنید که وضعیت بدنی‌تان متعادل بماند؛ به‌طوری‌که شانه‌ها بالای لگن و لگن بالای مچ پاها قرار داشته باشد.

در یورتمه نشسته‌ـ‌برخاسته بمانید، چون این حالت معمولاً اسب‌ها را آرام‌تر می‌کند.

این کار همچنین به شما کمک می‌کند کمک ساق را به‌صورت طبیعی، موزون و همراه با الگوی فشار و رهاسازی به کار ببرید؛ هنگام نشستن ساق را به پهلوی او ببندید و هنگام برخاستن فشار را نرم کنید.

در این حالت وسوسه نمی‌شوید که فشار شدید و مداوم ساق وارد کنید؛ فشاری که ممکن است واکنش منفی اسب را برانگیزد.

تمرین ۱، گام ۲: لگ‌یلد در قدم

۱.

برای شروع تمرین پله‌ای، به خط یک‌چهارم می‌پیچم و چند گام مستقیم در قدم می‌روم تا مطمئن شوم لیندو با حالتی آرام و رضایت‌مند رو به جلو حرکت می‌کند.

۲.

سپس با عنان داخل، اندکی خمیدگی به سمت راست ایجاد می‌کنم و بعد با کمک ساق داخل، یعنی ساق راست، از او می‌خواهم به‌صورت مایل به سمت چپ میدان حرکت کند.

۳.

بعد از چند گام به پهلو، از او می‌خواهم دوباره برای چند گام مستقیم قدم برود تا هم فرصت ریلکس‌کردن پیدا کند و هم بخش رو‌به‌جلوی این تمرین دوباره تثبیت شود.

این الگوی پلکانی حرکت را روی قطر کم‌عمق ادامه می‌دهیم تا به لبه مانژ برسیم.

تمرین ۱، گام ۲: لگ‌ییلد در یورتمه

۱.

وقتی لینداو تمرین حرکت رو‌به‌جلو و جانبی را در قدم درک کرد، آن را در یورتمه شروع می‌کنم.

دوباره وارد خط یک‌چهارم می‌شویم و در همان الگوی پلکانی از روی قطر کوتاه عبور می‌کنیم؛ چند گام مستقیم و رو‌به‌جلو، بعد چند گام به پهلو برمی‌داریم؛ به ضربدری‌شدن پاهای عقب او توجه کنید.

۲.

سپس دوباره چند گام مستقیم و رو‌به‌جلو.

از حالت گوش‌های لینداو می‌توان فهمید که کاملا متمرکز است.

گام‌های لگ‌ییلد در بخش عقبی بدن او درگیری بیشتری ایجاد می‌کند و به او اجازه می‌دهد پاهای عقبش را بیشتر زیر بدن بیاورد.

من همچنان به‌صورت پستینگ می‌نشینم تا پشت او نرم و منعطف بماند و انرژی در امتداد خط بالایی بدنش جریان پیدا کند.

اگر در این مرحله تماس با دهنه را رها می‌کردم، تمام این انرژی عالی را از دست می‌دادیم و تعادلش روی دست جلو می‌افتاد.

تمرین ۱، گام ۳: گام‌ها را بلندتر کنید

وقتی لگ‌ییلد کم‌عمق و پلکانی در یورتمه به‌خوبی انجام شد، وقت آن است که چند گام کشیده‌تر را وارد تمرین کنید.

درست مثل قبل، از خط یک‌چهارم شروع کنید.

همان لگ‌ییلد خفیف را آغاز کنید و اجازه دهید شانه‌ها به سمت دیواره پیش بروند.

اما این بار، بعد از آن‌که شانه‌های او کمی به پهلو رفت، هر بار که کمک پای داخلی را هماهنگ با ریتم یورتمه اعمال و سپس آزاد می‌کنید، آن را کسری از ثانیه بیشتر از قبل نگه دارید.

این کمک پای کمی طولانی‌تر، او را تشویق می‌کند کمی زمان معلق‌بودن بیشتری به گام‌هایش اضافه کند و در نتیجه تعلیق و طول گام افزایش یابد.

همچنین، چون این حرکت جانبی خفیف شانه‌های او را آزاد کرده است، دست‌های جلو برای کشیده‌شدن به سمت جلو و پوشش مسافت بیشتر آزادتر می‌شوند و به این ترتیب فضا برای آن ایجاد می‌شود که پاهای عقبش بیشتر زیر شکم بیایند.

در این مرحله، خیلی مهم است که تعادل خودتان را حفظ کنید تا تعادل او را بر هم نزنید.

بالاتنه را به جلو نیندازید.

در عوض، ریتم یکنواخت پستینگ را حفظ کنید؛ به بزرگ‌تر شدن فکر کنید، نه سریع‌تر شدن؛ و تصور کنید دیواری شیشه‌ای از ناحیه جدوگاه اسب‌تان به‌صورت عمودی بالا رفته است.

سعی کنید بینی‌تان به آن مانع خیالی برخورد نکند.

حتما تماس یکنواخت با دهنه را حفظ کنید.

بسیاری از سوارکاران بیش از حد تلاش می‌کنند از تماس گرفتن با دهان اسب‌شان پرهیز کنند و از گرفتن عنان می‌ترسند.

اما بدون این ارتباط، احتمال بیشتری دارد که اسب‌هایشان به یورتمه‌ای تند بیفتند یا وارد کانتر شوند.

با حفظ یک تماس سبک، اسب را تشویق می‌کنید که پوزه‌اش را رو به جلو و روی دهنه بکشد؛ به این ترتیب، انرژیِ حاصل از اندام‌های عقبی او از روی پشت، جدوگاه و پس‌گردن به جلو منتقل می‌شود.

این کار به او کمک می‌کند نیروی رانش بیشتری در پاهای عقبش ایجاد کند و در نتیجه، گام‌های یورتمه‌اش بلندتر شود.

برای هر تلاشی که اسب‌تان می‌کند، هرچند کوچک، به او پاداش بدهید.

سپس برای جا انداختن این مفهوم زمان بگذارید.

در نهایت، وقتی احساس آرامش و اطمینان کند، می‌توانید خمیدگی و رانش جانبی را حذف کنید و به‌جای آن، او را در یک خط مستقیم و تک‌ردیف به‌سوی یکی از حروف میدان یا نقطه مشخصی که انتخاب کرده‌اید، هدایت کنید.

این بار، کمکِ پا برای بزرگ‌تر شدن گام را با هر دو پا اعمال کنید؛ آن هم همچنان هماهنگ با ریتم یورتمه او.

دوباره، در ابتدا فقط چند گام از او بخواهید و سپس به‌تدریج آن را بیشتر کنید.

به‌مرور، می‌توانید طولانی‌کردن کامل یورتمه را از ابتدا تا انتهای قطر میدان اجرا کنید.

تمرین ۱، گام ۳: لگ‌یلد به طولانی‌کردن در یورتمه

۱.

وقتی مفهوم حرکت جانبی در پاسخ به کمکِ یک پا به‌خوبی روشن شد، مفهوم بعدی را به لینداو آموزش می‌دهم؛ یعنی این‌که در پاسخ به کمک هم‌زمان هر دو پا، گام‌های بلندتری به جلو بردارد.

با اتکای خوبی که در تمرین قبلی ایجاد کردیم ــ توجه کنید که پای عقب او در این‌جا چقدر خوب زیر بدنش می‌آید ــ وارد خط یک‌چهارم می‌شویم و برای چند گام، در امتداد قطر کوتاه به‌سمت دیواره میدان حرکت می‌کنیم.

۲.

سپس، در حالی که کمکِ پای داخلیِ سمت راست را هماهنگ با ریتم گام یورتمه لینداو اعمال می‌کنم، از او یک خمیدگی خفیف به راست می‌خواهم تا چند گام لگ‌یلد انجام دهد.

می‌توانید افزایش خم‌شدن در مفصل‌های زانو و خرگوشی او را ببینید؛ همان زمانی که با پای عقبش به پهلو گام برمی‌دارد، و همچنین دامنه حرکتی بهتر شانه‌اش را وقتی که پای جلو را هم به جلو و هم به پهلو می‌رساند.

۳.

حالا وقتی لینداو را صاف می‌کنم و هر دو پا را هم‌زمان به کار می‌گیرم، او توان بسیار بیشتری دارد تا چند گام طولانی‌کردن یورتمه تولید کند.

تمرین ۲: پول‌های زمینی

راه دیگری برای آموزش بلندتر کردن گام به اسب، استفاده از پول‌های زمینی است.

کار را با یک پولِ تکی روی زمین شروع کنید.

چند بار با آرامش و در حالتی رها، او را از روی مرکز آن عبور دهید.

سپس در یورتمه معلق از روی آن عبور کنید، در حالی که تماس سبک با دهان اسب را حفظ می‌کنید و وضعیت قائم بدن و تعادل پایدار خودتان را نگه می‌دارید.

دقت کنید شانه‌هایتان درست بالای لگن و مچ پاها در یک راستا بماند.

با پاهایتان کار متفاوتی نکنید؛ مگر این‌که اسب کُند شود. در آن صورت، همان کمک‌های پایی را به کار ببرید که در هر وضعیت دیگری، وقتی از ریتم عقب می‌افتد، استفاده می‌کنید.

در مرحله بعد، در صورت لزوم با کمک فردی روی زمین، طول طبیعی گام یورتمه اسب‌تان را با نگاه کردن به جای سُم‌ها روی شن اندازه بگیرید.

فاصله را از یک جفت اثر سُم — که از یک دست جلو و یک پای عقب ایجاد شده — تا جفت بعدی اندازه بگیرید.

سه چوب زمینی موازی را با همین فاصله از هم بچینید.

میانگین طول گام یورتمه در بیشتر اسب‌ها حدود ۴ فوت، معادل ۱۲۰ سانتی‌متر، است؛ اما اگر گام اسب شما از حد متوسط کوتاه‌تر است، مهم است که فاصله چوب‌ها را متناسب با آن تنظیم کنید تا تمرین برایش راحت باشد و بدون آن‌که تعادلش به هم بخورد یا دچار سردرگمی شود، بتواند از پس آن بربیاید.

از میان مرکز این سه چوب، با یورتمه سبک عبور کنید؛ در حالی که تماس نرمی با دهان اسب حفظ می‌کنید و حالت بدنی‌تان صاف و متعادل می‌ماند.

هر بار که در زین می‌نشینید، پاهایتان را به پهلوهای اسب ببندید تا با الگویی ریتم‌دار از فشار و رها کردن، به او کمک کنید این کمک پا را با تلاش بیشتری که برای عبور از روی چوب‌ها لازم است، مرتبط کند.

این تمرین را چند بار در هر دو جهت تکرار کنید.

وقتی اسب‌تان در عبور از روی چوب‌ها با گام طبیعی خود کاملاً راحت و رها شد، فاصله بین چوب‌ها را به‌تدریج و هر بار فقط ۱ یا ۲ اینچ بیشتر کنید.

هنگام عبور از روی چوب‌هایی که فاصله‌شان کمی بیشتر شده است، فشار پا را کسری از ثانیه طولانی‌تر نگه دارید تا اسب یاد بگیرد آن را با گام بلندتر مرتبط کند.

این افزایش فاصله را به‌تدریج ادامه دهید.

اسب را به شکلی پیش ببرید که برایش قابل فهم باشد و هیچ‌وقت به مرحله‌ای نرسد که تمرین برایش تنش‌زا شود؛ چرا که در آن صورت، تمرین نتیجه معکوس خواهد داشت.

زیاد کردن ناگهانی فاصله چوب‌ها می‌تواند به افت جدی اعتمادبه‌نفس منجر شود.

هرگز چوب‌ها را آن‌قدر از هم باز نکنید که اسب شروع به از دست دادن تعادل کند یا مجبور شوید برای عبور دادنش از تمرین، بیش از حد تهاجمی سوارکاری کنید.

در چند جلسه نخست، کار را با همان فاصله‌ای شروع کنید که با گام طبیعی اسب هماهنگ است تا از محدوده راحتی خودش آغاز کند.

برای صرفه‌جویی در زمان، می‌توانید دو مجموعه چوب آماده کنید: یکی با فاصله راحت برای او و دیگری با فاصله‌ای کمی بازتر.

در نهایت، با بهتر شدن قدرت و اعتمادبه‌نفس اسب، شاید بتوانید جلسه‌ها را از همان چوب‌های با فاصله بیشتر آغاز کنید.

این‌که در نهایت چوب‌ها را برای اسب‌تان تا چه اندازه با فاصله بچینید، به اندازه این موضوع اهمیت ندارد که به او یاد بدهید هنگام تنظیم گام، آرام و بااعتمادبه‌نفس بماند.

با تمرین، اسب یاد می‌گیرد بدون وجود چوب‌ها هم در پاسخ به کمک‌های پایی شما همین کار را انجام دهد.

برای تثبیت این آموزش — و جذاب‌تر کردن برنامه تمرینی — در بعضی روزها این جلسه‌های چوب زمینی را با جلسه‌های لگ‌یلد در روزهای دیگر به‌صورت یکی در میان انجام دهید.

این کار به شما کمک می‌کند آسان‌تر و سریع‌تر به هدف خود، یعنی بلندشدن‌های یورتمه باکیفیت و یکنواخت، برسید.

تمرین ۲: چوب‌های زمینی

۱.

یکی دیگر از راه‌های بسیار مؤثر برای تشویق اسب به برداشتن گام‌های بلندتر در یورتمه، در پاسخ به کمک‌های ساق، استفاده از میله‌های زمینی است.

من ابتدا لینداو را از روی سه میله، در قدم و سپس در یورتمه عبور می‌دهم.

فردی که از روی زمین کمکم می‌کند، فاصله میله‌ها را طوری تنظیم می‌کند که با طول طبیعی گام یورتمه او هماهنگ باشد تا بتواند بدون بر هم زدن ریتمش، راحت از روی آن‌ها عبور کند.

وقتی در یورتمه از روی میله‌ها عبور می‌کنیم، من همچنان در یورتمه سبک ادامه می‌دهم تا او بتواند پشتش را آزادانه به حرکت درآورد و با دست‌های نرم، دهانش را دنبال می‌کنم تا بتواند خط بالایی بدنش را به سمت جلو و پایین کش بدهد.

۲.

به‌تدریج، فردی که از روی زمین کمکم می‌کند فاصله بین میله‌ها را هر بار یک اینچ بیشتر می‌کند.

هر بار، من کمی فشار کمک‌های ساق را بیشتر می‌کنم و همزمان با ریتم یورتمه لینداو، ساق‌هایم را می‌فشارم و رها می‌کنم.

این کار مفهومی را که میله‌ها به او می‌آموزند تقویت می‌کند؛ اینکه گام‌های بزرگ‌تر بردارد.

چون او ریتم زیبا، تعادل و آرامش خود را حفظ کرده است، فاصله‌ها را آن‌قدر بیشتر می‌کنیم تا جایی که او گام‌هایی به‌مراتب بلندتر تولید می‌کند.

به‌مرور زمان، می‌توانم بدون میله‌ها هم از او چنین افزایش طول گام در یورتمه‌ای را بخواهم؛ فقط با به‌کار بردن همان کمک‌های روشن و منطقی که در این درس یاد گرفته است.

درباره برونو گربر

برونو گربر که اهل سوئیس است، مدرک «اید. دیپل. رایت‌لرر» (استاد مربیگری) را از طریق برنامه مربی/مدرس انجمن سوارکاران حرفه‌ای سوئیس دریافت کرد. سپس برای تخصص در درساژ کلاسیک به وینِ اتریش رفت. او در آنجا نزد آرتور کوتاس-هلدنبرگ، نخستین سوارکار ارشد پیشین مدرسه سوارکاری اسپانیا، به‌عنوان دستیار مربی در اصطبل خصوصی او آموزش دید. برونو همچنین نزد گئورگ وال، اگون فون نایندورف، جورج تئودورسکو، کلاوس کرزیش، فیلیپ کارل، لیندا تلینگتون-جونز و لیزا ویلکاکس تمرین کرده است. او سال‌هاست که در سراسر جهان کلینیک‌های آموزشی برگزار می‌کند. او در سال ۲۰۰۳ به گوردنزویلِ ویرجینیا رفت تا برای اشانتی فارم با اسب‌ها مسابقه بدهد. در ۱۱ سال بعد، مدال‌های برنز، نقره و طلای فدراسیون درساژ ایالات متحده را به دست آورد. برونو و همسرش باربارا در سال ۲۰۱۴ کسب‌وکار آموزشی خود را در وایت هالِ ویرجینیا راه‌اندازی کردند. برای اطلاعات بیشتر به greberdressage.com مراجعه کنید.

این مطلب نخستین بار در شماره سپتامبر ۲۰۱۵ مجله پرکتیکال هورسمن منتشر شد.

منبع: Practical Horseman – Training

Binicilik Eğitimi

Asıl sitede görüntüle