Step-by-step training for jumping over a cross-country ditch

Chaharnal: Step-by-step training for jumping over a cross-country ditch

اسب‌ها به‌طور غریزی از پریدن از روی خندق در کراس‌کانتری پرهیز می‌کنند. سوارکارها هم همین‌طور. اما این به آن معنا نیست که آموزش این مهارت باید برای همه طرف‌های درگیر تجربه‌ای ناخوشایند باشد. من روشی طراحی کرده‌ام که این کار را به‌شکلی ملایم و مرحله‌به‌مرحله پیش می‌برد و از همان ابتدا نتیجه‌ای موفق به همراه دارد. در سال‌هایی که از این روش استفاده کرده‌ام، حتی یک‌بار هم پیش نیامده است که اسبی در نخستین تلاش از پریدن روی خندق خودداری کند.

پیش از آن‌که این روش را تدوین کنم، سال‌ها صرف بازآموزی اسب‌های «مسئله‌دار» شاگردانم کردم؛ اسب‌هایی که به‌طور معمول مقابل خندق می‌ایستادند یا در آن حذف می‌شدند. خودم سوار این اسب‌ها می‌شدم و آن‌قدر با آن‌ها کار می‌کردم تا دوباره بتوانند با موفقیت از خندق بپرند. این روند خوشایند نبود و من از آن لذت نمی‌بردم؛ از این‌که احساس می‌کردم باید بر اسب‌ها غلبه کنم، بیزار بودم. گذشته از این، هر قدر هم که مشکل را برطرف می‌کردم، دوباره برمی‌گشت؛ گاهی حتی ظرف فقط یک ماه.

در نهایت به این نتیجه رسیدم که سوارکارها بیش از اسب‌ها به آموزش نیاز دارند. در هر سطحی که باشید، باید خودتان را مربی اسب‌تان بدانید؛ کسی که همیشه باید در پی ایجاد اعتمادبه‌نفس در او باشد، نه شکستن اراده‌اش، تا اسب با رضایت و آرامش روی دهنه حرکت کند. به‌جای آن‌که اسب را به‌خاطر غریزه طبیعی‌اش برای احتیاط در نزدیکی خندق سرزنش کنید، باید غریزه‌ای تازه در او ایجاد کنید: این‌که به شما اعتماد کند و از شما اطاعت داشته باشد. شما باید رابطه‌ای بر پایه اعتماد بسازید و همیشه به بهترین راه‌های ارتباط با اسب‌تان فکر کنید، بی‌آن‌که برای سوار شدن مربی و «درست کردن» اسب به او متکی باشید.

برای رسیدن به این هدف در مورد خندق، ابتدا باید این درس را به مراحل ساده و قابل‌فهم تقسیم کنید. دوم این‌که هر بار که به خندق نزدیک می‌شوید، باید هر بار دقیقاً همان نوع سواری را به اسب بدهید؛ فرقی هم نمی‌کند با یک خندق ۲ فوتی در سطح نوویس روبه‌رو باشید یا با خندق ۹ فوتی در رقابت سه‌روزه کنتاکی. بدترین کاری که می‌توانید انجام دهید این است که بخواهید اسب را فریب بدهید و با بیشترین سرعت ممکن به خندق نزدیک شوید، به این امید که تا لحظه آخر متوجه آن نشود. شاید این کار یک یا دو بار جواب بدهد، اما وقتی در سطوح بالاتر پیش می‌روید دیگر کارساز نخواهد بود؛ باور کنید هیچ راهی برای غافلگیر کردن اسب در خندق رقابت سه‌روزه کنتاکی وجود ندارد. مهم‌تر از همه این‌که چنین رویکردی اعتماد اسب به شما را از بین می‌برد.

از سوی دیگر، وظیفه شما این نیست که ترس او را تأیید کنید. اگر اسب از خندق بترسد یا عقب بکشد، گردنش را نوازش نکنید و به او نگویید همه‌چیز درست می‌شود. (همان‌طور که بعدتر خواهید دید، روش من اساساً اجازه نمی‌دهد کار به چنین موقعیتی برسد.) در عوض، یک سواری ثابت و یکنواخت به او بدهید که همه اطلاعات لازم را در اختیارش بگذارد؛ یعنی در عمل به او بگویید: «خندقی در پیش است. آماده باش. می‌دانم از پسش برمی‌آیی!»

این برنامه مرحله‌به‌مرحله، مهارت‌های ارتباطی حیاتی را در شما و اسبتان می‌سازد؛ چه بخواهید اسبی کم‌تجربه را با خندق کراس‌کانتری آشنا کنید و چه پس از یک پسرفت، اسبی باتجربه را دوباره آموزش دهید. در بیشتر موارد، می‌توانید همه مراحل را در یک جلسه پشت سر بگذارید. عجله نکنید! اگر در یک بازه زمانی معقول فقط بخشی از مراحل را انجام می‌دهید ــ مثلاً ۲۰ یا ۳۰ دقیقه، هرچند بهتر است خودتان را مقید به ساعت نکنید ــ همان‌جا جلسه را تمام کنید و ادامه مراحل را به نوبت بعدی بسپارید.

برای پریدن از خندق کراس‌کانتری به چه چیزهایی نیاز دارید

مهم‌ترین پیش‌نیاز این روش آموزشی برای پریدن از خندق کراس‌کانتری، داشتن اسبی است که با فشار پا به‌خوبی جلو برود. یعنی وقتی پاهایتان را در دو طرف بدنش می‌بندید، با اطاعت گامش را بلندتر کند. برای اینکه این کار واقعاً مؤثر باشد، باید بتوانید در هر سه گام حرکتی، طول گام اسب را حدود ۳۰ درصد بیشتر یا کمتر کنید.

اسب همچنین باید در فضای باز و با عنان نرم، در قدم آرام و راحت باشد. اگر مرتب با بی‌قراری قدم برمی‌دارد یا به هر شکل دیگری نشانه‌های عصبی بودن را بروز می‌دهد، پیش از شروع این برنامه ابتدا آن مسئله را برطرف کنید.

توصیه نمی‌کنم این تمرین‌ها را در دل یک جلسه طولانی آموزش کراس‌کانتری که شامل موانع متعدد و پرسش‌های مختلف است بگنجانید. گرم‌کردن روی چند مانع طبیعی ساده ــ حداکثر ۱۰ تا ۱۵ پرش ــ اگر به شما و اسبتان کمک می‌کند با ذهنیتی رو به جلو و مثبت وارد کار شوید، مناسب است؛ هرچند ضروری نیست. در غیر این صورت، جلسه را ساده نگه دارید و فقط روی همین وظیفه متمرکز بمانید. (پایین‌تر، دستورالعمل گرم‌کردن را با جزئیات بیشتری آورده‌ام.)

خندق ایده‌آل برای این روش باید در هر دو طرف لبه مشخصی داشته باشد؛ معمولاً این لبه‌ها با تراورس راه‌آهن یا تیرهای چوبی مهار شده‌اند. خندق نباید بال داشته باشد و پهنایش هم نباید بیشتر از حدود ۱٫۵ فوت باشد. زمین اطراف باید مسطح باشد و در یک یا هر دو انتهای خندق، فضای باز کافی برای مانور دادن وجود داشته باشد. خندقی که من استفاده می‌کنم حدود ۲۰ فوت طول دارد. پهنای آن از یک سر، حدود ۲ فوت است و در سر دیگر به حدود ۶ اینچ می‌رسد.

علاوه بر این، به دو چوب رنگی ۱۲ فوتی پرش با اسب نیاز دارید؛ ترجیحاً چوب‌هایی با نوارهایی که به شما کمک کنند مرکز آن‌ها را بهتر هدف بگیرید. یک مخروط ترافیکی، چوب زمینی یا هر نشانگر دیداری دیگری که جابه‌جایی‌اش آسان باشد نیز لازم است.

در نهایت، مثل هر تمرین پرش دیگری، حضور یک نفر روی زمین بسیار مهم است. او نه‌فقط چوب‌ها را تنظیم می‌کند، بلکه بازخورد ارزشمندی هم درباره سوارکاری شما می‌دهد.

مرحله ۱: موازی با خندق در قدم حرکت کنید

اسب را در فاصله‌ای کافی از خندق گرم کنید تا خندق به عامل حواس‌پرتی تبدیل نشود. توجه ویژه‌ای به فرمان‌پذیری او داشته باشید و از او بخواهید در هر سه گام حرکتی، گامش را کوتاه‌تر و بلندتر کند. کمک‌هایتان باید کاملاً روشن و مشخص باشند و هر بار هم از او بخواهید بی‌درنگ پاسخ بدهد.

وقتی اسب به‌خوبی به ساق شما پاسخ می‌دهد، او را به یک قدم آرام و راحت برگردانید. سپس از فاصله به سمت خندق در قدم نزدیک شوید و خود را آماده کنید که در مسیری موازی با آن حرکت کنید، اما همچنان چند فوت با آن فاصله داشته باشید. هدف این است که بدون تحمیل کردن شرایط، تا جایی که می‌توانید به آن نزدیک شوید ــ حتی اگر این فاصله ۱۰ فوت باشد ــ و در عین حال سر اسب را کمی در جهت مخالف خندق خم کنید. در این حالت، اسب می‌تواند خندق را از گوشه چشم ببیند، اما شما آن را مستقیما به او نشان نمی‌دهید. در عوض، قرار است به او ثابت کنید که می‌تواند به‌تدریج بیشتر و بیشتر به آن نزدیک شود، بدون آن‌که تجربه‌ای منفی و تنش‌زا داشته باشد.

در نخستین نزدیک شدن به خندق، حتما مطمئن شوید که وقتی حدود دو طول اسب با آن فاصله دارید، بدن اسب کاملا موازی با خندق باشد. با استفاده از کمک‌های معمول ساق برای اینکه از او بخواهید مستقیم و رو به جلو در قدم ادامه دهد، با یک عنان به‌آرامی سر او را حدود ۵ یا ۶ اینچ در جهت دور از خندق بچرخانید. در بخش مربوط به خم کردن سر، بیش از حد درگیر جزئیات نشوید. فقط سر اسب را به یک سمت بگیرید، در حالی که اجازه می‌دهید انرژی او همچنان رو به جلو حفظ شود. در برابر وسوسه ضربه‌زدن یا فشار شدید و نمایشی ساق‌ها مقاومت کنید. این کار باعث می‌شود اسب احساس تهدید کند و نسبت به کمک‌های شما بی‌حس شود؛ دقیقا همان چیزی که می‌خواهیم از آن پرهیز کنیم. شما همچنان باید به‌اندازه کافی از خندق دور باشید تا اسب بتواند بدون کشمکش و با آرامش در امتداد آن قدم بردارد.

پس از آن‌که از کنار خندق عبور کردید، اسب را از آن دور کنید. سپس در جهت مخالف یک دایره بزرگ بزنید تا فضای کافی برای نزدیک شدن به سمت دیگر خندق، به همان شیوه قبل، داشته باشید. (به نمودار سمت چپ نگاه کنید.) هنگام هدایت اسب به آن سمت خندق، بسیار دقت کنید که هرگز او را مستقیم رو‌به‌روی خندق قرار ندهید. از پشت خندق عبور کنید و دوباره در مسیری موازی با آن و با فاصله‌ای راحت حرکت کنید، در حالی که سر اسب را کمی در جهت مخالف آن گرفته‌اید.

برای مثال، اگر در نخستین نزدیک شدن، خندق در سمت چپ شما قرار دارد، بعد از عبور از کنار آن به راست بپیچید. سپس یک گردش بزرگ به چپ انجام دهید و از سمت دیگر خندق عبور کنید؛ جایی که خندق همچنان در سمت چپ اسب شما خواهد بود.

۱) کار را با یک قدم آرام و راحت آغاز کنید، در حالی که بدن اسب موازی با خندق باشد. ۲) سر اسب را ۵ تا ۶ اینچ به سمت راست بچرخانید. ۳) مطمئن شوید بدن اسب موازی با خندق است. ۴) به راست بپیچید. ۵) یک گردش بزرگ به چپ انجام دهید و در دایره به سمت خندق برگردید. ۶) دوباره به سمت خندق قدم بردارید، در حالی که بدن اسب موازی با آن است. ۷) سر اسب را ۵ تا ۶ اینچ به سمت راست بچرخانید. ۸) به راست بپیچید، یک گردش بزرگ به چپ انجام دهید و در دایره به سمت خندق برگردید. ۹) این تمرین را چند بار تکرار کنید و هر بار به‌تدریج خط موازی را به خندق نزدیک‌تر کنید تا فاصله شما به ۲ یا ۳ فوت برسد.

این روند را چند بار تکرار کنید و هر بار، خط‌های موازی‌تان را به‌تدریج به خندق نزدیک‌تر کنید تا فاصله‌تان به حدود ۲ تا ۳ فوت برسد. هنگام انجام این کار، به یاد داشته باشید که تعیین مسیر حرکت بر عهده شماست. این تمرین هرگز نباید آن‌قدر دشوار شود که ناچار باشید با خشونت سوارکاری کنید، اما در عین حال باید برای اسب‌تان روشن باشد که لازم است در تمام مدت روی شما متمرکز بماند.

عکس ۱
عکس ۲
عکس ۳
عکس ۴

۱ عکس: مارشال از قبل کمی تجربه کار با خندق دارد. به همین دلیل، می‌توانم از فاصله‌ای نسبتاً نزدیک به لبه این خندق شروع کنم. بسیاری از اسب‌ها باید از فاصله‌ای بسیار بیشتر کار را آغاز کنند. وقتی اینجا به خندق نزدیک می‌شویم، ساق پای راستم را می‌بندم و عنان راستم را باز می‌کنم. با این کار از او می‌خواهم سر و گردنش را حدود ۵ تا ۶ اینچ به سمت راست خم کند. نتیجه نهایی این است که نگاهش از خندق دور می‌شود. © ایمی کی. دراگو

عکس ۲: پس از عبور از کنار خندق، مارشال را به سمت راست می‌چرخانم. اجازه می‌دهم سر و گردنش صاف شود. بعد با یک گردش باز و قوسی به چپ، دوباره به سمت خندق برمی‌گردیم. اینجا پاشنه‌ام بیش از حد بالا آمده، اما کاملاً مشخص است که با پاهایم او را وادار می‌کنم با انرژی رو به جلو حرکت کند.

عکس ۳: هنگام نزدیک شدن از سمت دیگر، دوباره سر و گردن مارشال را به سمت راست خم می‌کنم. به این ترتیب، او هرگز فرصت پیدا نمی‌کند مستقیم به خندق نگاه کند. به این شکل از کنار خندق با قدم عبور می‌کنم. بعد او را به سمت راست می‌چرخانم و با یک گردش باز به چپ دوباره به سمت آن برمی‌گردم.

۴ (عکس): این تمرین را چند بار تکرار می‌کنم. هر بار، به‌تدریج خط موازی‌ام را به خندق نزدیک‌تر می‌کنم تا فاصله‌ام به حدود ۲ تا ۳ فوت برسد.

با این روش، از این‌که چقدر راحت می‌توانید او را به خندق نزدیک کنید شگفت‌زده خواهید شد. چون این کار را با آرامش انجام می‌دهید، اسب یاد می‌گیرد که می‌تواند با اطمینان سم‌هایش را نزدیک خندق بگذارد. لازم نیست نگران باشد که او را به انجام کاری که هنوز برایش آماده نیست، به زور وادار خواهند کرد. رساندن او تا این فاصله از خندق، از نظر روانی گامی بسیار بزرگ است. این کار به او نشان می‌دهد زمینی که در نهایت باید از روی آن برای پریدن از خندق جدا شود، محکم و قابل اعتماد است. حالا شانس بسیار بیشتری دارید که او را به آن سوی خندق ببرید؛ بر خلاف زمانی که مستقیم و با چهارنعل به سمت آن می‌رفتید. چنین رویکردی این خطر را دارد که اسب در فاصله یک و نیم گام مانده به مانع متوقف شود.

اما هنوز قرار نیست برای پریدن از خندق تلاش کنید. همین روند را این بار در جهت عکس تکرار کنید. در این رویکرد، اسب شما از سمتی از خندق عبور می‌کند که در طرف دیگر بدنش قرار دارد. اگر بار اول خندق در سمت چپش بود، این بار از سمت راست شروع کنید. وقتی اسب در هر دو جهت با آرامش در امتداد لبه خندق قدم می‌زند، آماده‌اید به مرحله بعد بروید.

مرحله ۲: چوب‌های پرش در کنار خندق

حالا برای مرحله ۲ چیدمان را آماده کنید. دو چوب پرش با اسب را به‌صورت موازی و کنار هم در فضای کنار انتهای خندق قرار دهید. در عکس‌ها، چوب‌ها کاملاً چسبیده به هم هستند. انتهای یک جفت چوب را به انتهای خندق تکیه بدهید تا انگار امتداد طول آن را شکل می‌دهند. سپس نشانگر خود را بردارید؛ یعنی یک مخروط یا یک چوب زمینی. آن را در یک سمت چوب‌ها، به‌صورت عمود بر آنها و در فاصله حدود ۱۸ فوتی از مرکز چوب‌ها بگذارید.

حالا می‌خواهم به شما یاد بدهم چگونه نوع سواری‌ای را که در نزدیک شدن به هر خندق می‌خواهم، ایجاد کنید. از امروز به بعد در مواجهه با هر خندق از همین روش استفاده کنید. یک یورتمه فعالِ بلندشونده بگیرید و انرژی اسب را در گام‌های کوتاه، جمع‌وجور و پرقدرت متمرکز کنید. وقتی این حس خوب و درست شد، او را روی خطی به سمت چوب‌های پرش هدایت کنید. این خط شما را از کنار نشانگر عبور می‌دهد و از مرکز چوب‌ها می‌گذراند.

وقتی از کنار نشانگر رد می‌شوید، نشیمن خود را در زین پایین بیاورید و به یورتمه نشسته بروید. بالاتنه را صاف و کشیده نگه دارید و به اندازه لازم ساق‌ها را به پهلوهای اسب ببندید تا او به جلو حرکت کند. بسته به اسب شما، این کمک می‌تواند از یک اشاره بسیار ملایم ساق تا یک فشار بسیار محکم متغیر باشد. به افزایش ۲۰ درصدی ریتم‌تان فکر کنید. احتمالاً در این فاصله کوتاه واقعاً به چنین افزایشی نمی‌رسید؛ اما همین هدف ذهنی، واکنش رو به جلویی را که نیاز دارید ایجاد می‌کند.

شما باید یک واکنش واقعی حس کنید. اسب باید حرکت کند! اگر کمی تنبل است، طوری فکر کنید که انگار می‌خواهید تا جایی که ممکن است سریع بروید. این کافی نیست که بعداً بگویید: «خب، من که ساق دادم.» اگر اسب به کانتر هم برود، اشکالی ندارد. هر کاری که می‌کند، مراقب باشید بالاتنه‌تان به جلو نیفتد.

اگر اسب روی چوب‌ها تخت پرید، نگران نشوید. برای پریدن از خندق‌های باز، او نیازی به قوس زیاد در پرش ندارد؛ اما به این اعتمادبه‌نفس نیاز دارد که بدون تردید از روی آنها عبور کند.

وقتی از کنار نشانگرِ چوب زمینی عبور می‌کنیم، من در زین می‌نشینم. ساق‌ها را می‌بندم و از مارشال می‌خواهم حتی رو به جلوی بیشتری داشته باشد. هم‌زمان به او اجازه می‌دهم گردنش را کشیده‌تر کند. این کار باعث می‌شود در حالی که تماس خوبی را حفظ می‌کند، بتواند به چوب‌ها نگاه کند.
تلاش مارشال عالی است، هرچند بیش از حد لازم با حرکت و بیان همراه است. در نهایت، می‌خواهم آن‌قدر آرام باشد که فقط از روی آن‌ها قدم بردارد. چون او اعتمادبه‌نفس زیادی دارد، من هم کمی بیش از حد بی‌خیال شده‌ام و به خندق نگاه کرده‌ام. می‌خواهم تمرکزم را روی نقطه‌ای در سه تا چهار گام جلوی اسبم نگه دارم.

از آن‌جا که اسب شما در نزدیک شدن نسبتاً زیاد به خندق راحت است، احتمالاً توجهش بیشتر به تیرک‌ها جلب می‌شود. نگران نباشید که از روی آن‌ها بپرد یا فقط قدم از رویشان بردارد. اگر آن‌ها را از جای خود تکان داد، فردی که روی زمین به شما کمک می‌کند آن‌ها را دوباره صاف و مرتب کند.

این تمرین را چند بار در یورتمه تکرار کنید و بعد آن را در کانتر انجام دهید. همیشه از همان جهت نزدیک شوید و به محض عبور از کنار نشانه، فشار بیشتر ساق را اعمال کنید. اگر اسب‌تان بیش از حد قوی و تند شد، دفعه بعد در نزدیک شدن کمک کمتری بدهید. اما همچنان اصرار داشته باشید که او رو به جلو به سمت خندق حرکت کند.

به این شیوه دست‌کم هشت بار در کانتر از روی تیرک‌ها عبور کنید. هر بار برای بازگشت به نقطه شروع، یک دایره بزرگ و پیوسته روی همان دست بزنید. همیشه با کوبنده‌ترین و کوتاه‌ترین گام ممکن شروع کنید. این همان ایده‌ای است که بعدتر در مسیر پیشرفت اسب، در قالب «کانتر پرانرژی و جمعِ کافین» به او آموزش خواهید داد. سپس در گام‌های آخر تا خندق، به این فکر کنید که ریتم‌تان را ۲۰ درصد بیشتر افزایش دهید. حتی اگر به نظر می‌رسد دادن علامت برای حرکت رو به جلو کنار مخروط ضروری نیست، باز هم این کار را انجام دهید. به این ترتیب، این توالی برای هر دوی شما به یک روال ثابت تبدیل می‌شود.

حالا در کانتر و با گامی کوتاه و کوبنده به تیرک‌ها نزدیک می‌شویم. من از تیرک زمینی و همسرم، جنیفر، عبور می‌کنم. بعد در زین می‌نشینم، ساق‌هایم را می‌بندم و به مارشال علامت می‌دهم: «برو!» توجه کنید که او همین حالا هم با بلندتر کردن گامش در حال پاسخ دادن است. وضعیت محکم بالاتنه‌ام به او کمک می‌کند تعادل سربالایی خوبش را حفظ کند.

این همان مرحله‌ای است که مردم آن را به اندازه کافی جدی نمی‌گیرند. ایجاد یک سواری یکنواخت و ثابت در نزدیک شدن به خندق‌ها، اساس کامل عبور موفق از آن‌هاست. هیچ‌کس هرگز خندق‌ها را کاملاً «استاد» نمی‌شود. آن‌ها همیشه به نزدیک شدنی روشن و قاطع نیاز دارند که بگوید: «الان رو به جلو حرکت می‌کنیم!» حتی وقتی با یک اسب باتجربه در سطح پیشرفته از روی خندقی نسبتاً کوچک می‌پرم، باز هم آن را به همین شکل سوار می‌شوم، چون اسب‌ها همین را می‌فهمند.

مرحله ۳: تیرک‌ها را به‌تدریج روی خندق جلو بیاورید

در مرحله بعد، فردی که روی زمین به شما کمک می‌کند باید تیرک‌ها را ۱ فوت به سمت خندق جابه‌جا کند. حالا انتهای آن‌ها کمی روی لبه‌های خندق قرار می‌گیرد. اگر خندق شما بیشتر از ۶ اینچ عرض دارد، انتهای تیرک‌ها را فقط به اندازه‌ای از هم باز کنید که روی لبه‌های آن قرار بگیرند. سر دیگر تیرک‌ها را با فاصله حدود ۶ اینچ از هم نگه دارید تا شکلی گوه‌ای ایجاد کنند.

دوباره درست به همان شکلی که در مرحله ۲ انجام دادید، با کانتر به سمت تیرک‌ها بیایید. مثل قبل، خط حرکت اسب را شما تعیین کنید و دقیقاً مرکز تیرک‌ها را هدف بگیرید. در این مورد کاملاً قاطع باشید و اجازه هیچ انحرافی ندهید.

تیرک‌ها را ۱ فوت در جهت خندق جابه‌جا کرده‌ایم تا کمی روی لبه‌های آن قرار بگیرند. من درست مثل مرحله ۲، با کانتر از مرکز تیرک‌ها عبور می‌کنم. باز هم باید نگاهم به جلو باشد.

این تمرین را حدود ۵ بار تکرار کنید. سپس از فرد کمکی روی زمین بخواهید تیرک‌ها را ۱ فوت دیگر روی خندق جابه‌جا کند. دوباره ۵ بار دیگر با کانتر از مرکز تیرک‌ها عبور کنید.

این روند را ادامه دهید تا تیرک‌ها کاملاً روی خندق را بپوشانند. در این مرحله، اسب شما در یک تلاش واحد هم از خندق و هم از تیرک‌ها می‌پرد. مطمئن باشید اگر هر بار مسیر نزدیک شدن را به یک شکل سوار شوید و هرگز دچار سهل‌انگاری نشوید، او از آن خواهد پرید.

به جابه‌جا کردن تیرک‌ها ادامه می‌دهیم، به‌طوری که هر بار ۱ فوت بیشتر روی خندق قرار بگیرند. این کار را تا زمانی ادامه می‌دهیم که تیرک‌ها کاملاً روی آن را بپوشانند. اینجا مارشال در یک تلاش واحد از خندق و تیرک‌ها با هم می‌پرد.

مرحله ۴: برداشتن تیرک‌ها و پریدن از خندق به‌تنهایی

وقتی تیرک‌ها کاملاً روی لبه‌های خندق را پوشاندند، ۵ بار از روی آن‌ها بپرید. بعد، بدون وقفه، از فرد کمکی‌تان بخواهید تیرک‌ها را بردارد. سپس با حالت تهاجمی‌تری به خندق نزدیک شوید و از اسب بخواهید حتی رو به جلوتر حرکت کند. به این شکل ۳ بار از آن بپرید و هر بار مرکز را هدف بگیرید.

این همان لحظه‌ای است که بسیاری از سوارکارها معمولاً گاردشان را پایین می‌آورند. اسب‌هایشان چند بار با موفقیت از خندق پریده‌اند، بنابراین دیگر سوارکاری فعال را متوقف می‌کنند و فشار ساق را برمی‌دارند. این تغییر در نوع سوارکاری به اسب علامت می‌دهد که چیزی فرق کرده است. همان‌جا است که اسب متوجه می‌شود چه کاری انجام می‌دهد و نگران می‌شود که سوارکارش اعتماد کامل به او ندارد. برای این‌که در این دام نیفتید، حتماً فرد کمکی روی زمین با دقت شما را زیر نظر داشته باشد. از او بخواهید بازخورد بدهد و هر تفاوتی را در سوارکاری شما گوشزد کند. این بازخورد می‌تواند شامل پرسش‌هایی از این دست باشد: «آیا در مسیر نزدیک شدن، کوتاه‌ترین و پرقدرت‌ترین گام ممکن را گرفتید؟ آیا در نقطه نشانه، کمک رو به جلوی مؤثری دادید؟ آیا همچنان بالاتنه را راست نگه داشتید یا بدنتان به جلو متمایل شد؟» هر اصلاحی لازم است انجام دهید.

این بار تیرک‌ها را از روی خندق برمی‌داریم و من با حالت تهاجمی‌تری به آن نزدیک می‌شوم. با این‌که مارشال تا اینجا بسیار مثبت و مایل به همکاری بوده، هیچ چیز را بدیهی فرض نمی‌کنم.
در نتیجه، مارشال با شجاعت از خندق می‌پرد. باز هم کمی بیش از حد لازم روی مانع می‌پرد، اما برای این مرحله از تمرینش کاملا قابل قبول است. او را به خاطر تلاشی که کرده تشویق می‌کنم و در جلسات بعدی هم این درس را ادامه می‌دهم تا در ذهنش تثبیت شود.

از فردی که روی زمین به شما کمک می‌کند بخواهید به شما بگوید آیا در مسیر نزدیک شدن به مانع، بالاتنه‌تان بیش از حد به جلو می‌افتد و از حرکت اسب جلو می‌زنید یا نه. اگر چنین است، از یک اصلاح جدی نترسید. به این فکر کنید که کلاه ایمنی‌تان را روی امتداد پاشنه‌ها یا لگن قرار دهید، حتی اگر حس کنید به عقب متمایل شده‌اید. این کار مانع تغییرات لحظه آخری در تعادل‌تان می‌شود؛ تغییراتی که می‌تواند اسب را به هم بریزد.

انجام این مراحل ممکن است یک، دو یا چند جلسه زمان ببرد. فارغ از مدت زمان، به یاد داشته باشید که هرگز نباید مجبور شوید با لگدزدن یا وارد کردن هر نوع فشار و استرس، اسب‌تان را وادار به کار کنید. این روند منطقی و مرحله‌به‌مرحله برای او قابل درک خواهد بود. او باید این تمرین را در همان حال خوب و راحتی که شروع کرده بود، به پایان برساند.

مهم‌تر از همه، او به این اطمینان می‌رسد که شما کنار او هستید. این اعتماد را حفظ کنید و در آینده هم به همان شیوه به سمت هر خندق سوارکاری کنید.

چطور یک خندق مناسب پیدا کنید

انتظار نداشته باشید اسب‌تان یک‌شبه یاد بگیرد از خندق بپرد. بسته به میزان راحتی و اطمینان او، ممکن است پنج جلسه تمرینی یا بیشتر لازم باشد تا این مفهوم را کاملا یاد بگیرد. پس از آن هم در طول سال، چندین بار به تمرین‌های یادآوری نیاز خواهد داشت. هرچه در سطوح بالاتر پیش می‌روید، باید جلسات تمرینی او را تغییر دهید تا با هر شکل تازه‌ای از چالش خندق که ممکن است در مسابقه با آن روبه‌رو شود، آشنا شود.

اگر به خندقی از نوعی که در این مقاله توضیح داده شده دسترسی آسان ندارید، کمی جست‌وجو کنید. مسیرهای محلی کراس‌کانتری و باشگاه‌های ایونتینگ را بررسی کنید که امکان تمرین روی خندق را دارند. حتی اگر لازم باشد مسافت قابل توجهی را با تریلر طی کنید و برای یک روز کامل فقط برای تمرین روی خندق ــ و چند پرش گرم‌کردن ــ هزینه بپردازید، باز هم ارزشش را دارد. تیرک‌های پرش هم ضروری هستند؛ بنابراین اگر محل تمرین آن‌ها را در اختیار ندارد، خودتان آن‌ها را با کامیون یا تریلر همراه ببرید.

ممکن است در بلندمدت به این نتیجه برسید که با کندن خندق در خانه، هم در وقت و هم در هزینه صرفه‌جویی می‌کنید. خندقی که در این عکس‌ها می‌بینید را خودم با دست کنده‌ام. فقط مطمئن شوید که زمین دو طرف خندق، پیش از استفاده، کاملا نشسته و پایدار باشد.

درباره کایل کارتر

کایل کارتر، سوارکار اهل کانادا، سال‌های رده جونیور خود را در اسپرس میدوز به پرش با اسب گذراند. او در ۱۸ سالگی مسیرش را به ایونتینگ سه‌روزه تغییر داد و یک سال را به تمرین در انگلستان اختصاص داد.

در اواخر دهه ۱۹۹۰، کایل و همسرش جنیفر از کانادا به اوکالا در فلوریدای آمریکا نقل مکان کردند. آن‌ها در آنجا پایگاه اصلی‌ای را بنا کردند که امروز با نام فایو رینگز استیبلز شناخته می‌شود. مدت زیادی از راه‌اندازی مزرعه‌شان نگذشته بود که کایل همکاری با اسبی را آغاز کرد که بعدها به «اسب یک‌بار در عمرش» او تبدیل شد. آن اسب، مدیسن پارک، اسب اخته تروبرد پرورش‌یافته کانادا بود. این زوج در کنار هم ۷ بار در سطح پنج‌ستاره استارت زدند. آن‌ها در بازی‌های المپیک پکن ۲۰۰۸ رقابت کردند. همچنین در بازی‌های پان‌آمریکن ۲۰۰۷ و بازی‌های جهانی سوارکاری ۲۰۱۰ هر دو به مدال نقره رسیدند.

کایل که به‌خاطر توانایی‌اش در آموزش به‌خوبی شناخته می‌شود، به مربی بسیار موفقی نیز تبدیل شده است. او چندین سوارکار را به سطح پنج‌ستاره رسانده است. کایل همچنین بیش از هر مربی دیگری در مسابقات قهرمانی جوانان آمریکای شمالی، مدال در کارنامه دارد.

منابع و پیوست‌ها:

منبع: Practical Horseman – Training

Leren paardrijden

Bekijk op de site