گراهام دانکلی، داور هویز: سادگیِ بی‌نقص بهتر از پیچیدگیِ آشفته است
گراهام دانکلی یکی از داورانی است که وظیفه دلخواه و حسرت‌برانگیز قضاوت در نمایش اسب سال ۲۰۲۶ (HOYS) را بر عهده دارد.
امسال، تنها در شب پیش از برگزاری هر کلاس مشخص می‌شود که هر داور دقیقاً چه بخشی را ارزیابی خواهد کرد.
این شیوه که در سال ۲۰۲۴ به‌صورت آزمایشی اجرا شد، به‌دلیل استقبال فراوان دوباره بازگشته است.
بنابراین، اگرچه فعلاً نمی‌دانیم گراهامِ ساکن لنکاشر قرار است چه بخشی را داوری کند، اما می‌توانیم کمی بیشتر درباره او، پیشینه‌اش در شوینگ و این‌که در رینگ به چه نکاتی توجه خواهد کرد، بدانیم.
یک چیز را اما می‌دانیم؛ گراهام که آموزش آشپزی کلاسیک دیده، از پس فشار و شرایط داغ به‌خوبی برمی‌آید.
.
.
پیشینه گراهام در اسب و شوینگ
گراهام از کودکی سوارکاری می‌کرد و وارد شوینگ شد.
او با پونی‌های نمایشی زیادی سوارکاری کرده، اما دو پونی بومی تأثیر ویژه‌ای بر مسیر او در ورزش سوارکاری داشته‌اند.
گراهام می‌گوید: «این مسیر در سال ۱۹۷۵ با یک پونی کوچک ولش سکشن ای به نام نورگویل پیپی آغاز شد که در کلاس‌های لیدرین شرکت می‌کرد.»
او گفت: «در آن زمان، باشگاه سوارکاری محلی را زوجی به نام باب و پت تمپلتون اداره می‌کردند که تصمیم گرفتند شانس خود را در آماده‌سازی پونی‌های شو امتحان کنند.
باب بعدها به یکی از چهره‌های شناخته‌شده شوینگ تبدیل شد و ارتباط نزدیکی با HOYS داشت و پس از ازدواج با جولی، آن‌ها در شکل‌دادن به دنیای شوینگ به صورتی که امروز می‌شناسیم، نقش مهمی ایفا کردند.
پونی کوچک من، پیپی، هم بعدها موفقیت‌هایی به دست آورد و در فینال‌های المپیا، بخش نژاد خود را برد.»
پونی دوم، همین اوایل امسال خبرساز شد.
این اسب تازه‌ترین عضو گله خانواده دانکلی بود؛ پونی هایلند جنسیس آو وستاون، ملقب به نوآ.
در ضمن، می‌توانید اطلاعات بیشتری درباره این موضوع را در شماره ۵ مارس ۲۰۲۶ هورس اند هاوند بخوانید.
گراهام می‌گوید: «نوآ کاملاً غیرمنتظره من را پس از ۳۰ سال دوری، دوباره به‌عنوان سوارکار به رینگ شو برگرداند.
این موضوع اصلاً برنامه‌ریزی نشده بود، اما او به من یادآوری کرد که جایی که واقعاً خوشحالم، روی زین است.»
او گفت: «در شوینگ، خیلی راحت می‌شود آن‌قدر روی آراستگی و اجرا متمرکز شد که فشار زیادی به خودمان و اطرافیان‌مان وارد کنیم.
نوآ به من یادآوری کرد که ما این ورزش را برای لذت بردن انجام می‌دهیم.
برای آن‌هایی از ما که واقعاً شیفته این کار شده‌ایم، هیچ چیز با پیوند میان اسب و سوارکار و این رقابت با خود برای بهتر شدن نسبت به دیروز برابری نمی‌کند.»
مالکیت اسب برای هر سوارکار، مسیری از یادگیری مادام‌العمر است.
گراهام معتقد است: «مهم‌ترین درسی که اسب‌ها به من داده‌اند این است که راه درست در نهایت، همیشه سریع‌ترین راه نیست.
هیچ ابزار یا ویدئوی تیک‌تاکی وجود ندارد که بتواند جای صبر، مهربانی و درک این نکته را بگیرد که هر روز، روز یادگیری است.
این موضوع هم در کار با اسب‌ها صدق می‌کند و هم به همان اندازه در همه جنبه‌های زندگی.»
گراهام در طول عمرش که در کنار پونی‌ها و اسب‌های شو گذرانده، لحظات برجسته کم نداشته است.
او گفت: «در این سال‌ها خوش‌شانس بوده‌ام که اسب‌ها و پونی‌های زیبایی را سوار شده‌ام و لحظات فوق‌العاده زیادی را تجربه کرده‌ام.
»
با این حال، یکی از عزیزترین خاطرات او «یک مسابقه کوچک محلی» است؛ جایی که پسرش در نخستین حضورش در کلاس فرست‌رایدن، با آن شتلند کوچک و پرانرژی‌اش، نمایشی خیره‌کننده ارائه کرد.
تجربه‌ها و نکات برجسته داوری گراهام
او گفت: «پیش از آن‌که داوری را شروع کنم، وقتی دوره سوارکاری‌ام متوقف شد، وارد کار استیواردی شدم.»
او تأکید کرد که این کاری است که به همه داوران آینده توصیه می‌کند انجام دهند.
او گفت: «این کار به شما یاد می‌دهد چگونه یک رینگ را مدیریت کنید؛ و در نهایت، این همان وظیفه داور است.
یاد می‌گیرید آن کودکی را که روی اسب مدرسه‌ایِ کاملاً مطمئنش در آستانه از کنترل خارج شدن است، به‌موقع تشخیص دهید؛ یا بفهمید چطور باید با کودکی برخورد کنید که با دست‌وپای اشتباه تاخته و پیش از روبه‌رو شدن با مادرش بیرون رینگ، به کمی دلگرمی نیاز دارد.
او گفت: «من، همراه با فیل جاج و نایجل الیور، یکی از استیواردهای اصلی اجرای عصرگاهی رینگ برای پونیز یوکی بودم؛ زمانی که این رویداد در میدان نمایش ایست آو انگلند برگزار می‌شد.
روزهای فوق‌العاده‌ای بود.
او گفت: «همچنین از آن سمت طناب‌ها چیزهای بسیار بیشتری می‌بینید و من هم وقتی تازه شروع کرده بودم، دانشی که از تماشا کردن و گفت‌وگو با داوران ارشد به دست آوردم، بی‌اندازه ارزشمند بود و به من اعتمادبه‌نفس داد تا خودم داور شوم.»
گراهام داوری را از سطحی بسیار محلی آغاز کرد؛ «همان‌طور که برای بیشتر داوران هم همین‌طور است» و اکنون بیش از ۳۰ سال است که داور پنل بوده است.
او گفت: «این شانس را داشته‌ام که در برخی نمایش‌های فوق‌العاده داوری کنم و بدون آن‌که از ارزش آن تجربه‌ها کم کنم، باید بگویم نقطه اوج کارم دو انتصاب قبلی‌ام برای داوری در هویز بوده است؛ داوری در هویز هم افتخار است و هم امتیاز.»
او گفت: «این همان موقعیتی است که هر داوری در آغاز راه آرزو دارد برایش دعوت شود.
بار اول، طبیعی است که در آستانه مسابقه کمی دلهره داشته باشید؛ اما بار دوم، می‌توانید به خودتان فرصت بدهید که همه چیز را با لذت بیشتری تجربه کنید و قدر داوریِ بهترینِ بهترین‌ها را بدانید.»
گراهام در رینگ دنبال چه خواهد بود؟
او گفت: «من دوران سوارکاری‌ام را با پونی‌های شو آغاز کردم و این‌ها برای من همیشه جایگاهی ویژه خواهند داشت.
با این حال، همیشه وقتی آن حیوان خاص وارد رینگ می‌شود، هیجان‌زده می‌شوید و این می‌تواند از هر بخشی باشد.»
او ادامه داد: «من می‌خواهم حیواناتی را ببینم که از پشت لگام، سرحال و راضی به نظر می‌رسند و آن‌قدر شخصیت دارند که نشود نادیده‌شان گرفت.
رسیدن به فینال‌ها فوق‌العاده دشوار است، بنابراین همه پونی‌ها از همین حالا هم در سطحی بالا خواهند بود؛ تیپ‌دار، از نظر ساختار بدنی درست و از نظر شیوه حرکت صحیح.»
او گفت: «واقعاً هیجان‌زده‌ام که آن یک یا دو پونی با کیفیت ستاره‌ایِ انکارناپذیر را ببینم؛ همان‌هایی که شایسته‌اند نامشان در فهرست افتخار، کنار حیوانات بزرگ نمایشیِ سال‌های گذشته ثبت شود.»
چیزهایی که گراهام نمی‌پسندد
او گفت: «شاید دارم به یک پیرمرد بداخلاق تبدیل می‌شوم، اما چند مورد هست.
بزرگ‌ترین ایرادی که واقعاً آزارم می‌دهد، بدرفتاری و بی‌ادبی است؛ آن هم از سوی شرکت‌کنندگان.
من همیشه این‌طور آموزش دیده بودم که لبخند بزنم، سر وقت حاضر شوم، از نظر ظاهر و ارائه درست باشم و این حس را منتقل کنم که دارم کاری را انجام می‌دهم که از آن لذت می‌برم.
«مورد دیگر، اسب‌هایی هستند که در یک فرم اجباری حرکت می‌کنند و خودشان را حمل نمی‌کنند. اما چیزی که بیش از همه آزارم می‌دهد و واقعاً کلافه‌ام می‌کند، اجرای انفرادی بیش از حد پیچیده‌ای است که اغلب برای آن کلاس مناسب نیست و معمولاً هم بد اجرا می‌شود.
«من به‌عنوان داور، دوست دارم مجموعه‌ای از نکات کوچک را ببینم که خوب انجام شده‌اند: گام‌های صحیح با انتقال‌های دقیق و تمیز. ترجیح می‌دهم یک اجرای ساده اما بی‌نقص ببینم تا یک اجرای پیچیده و آشفته. بارها به همین دلیل برنده‌ام را از دست داده‌ام.»
نکته‌هایی برای تازه‌واردهای هویز
گراهام می‌گوید: «پاسخ در خود عنوان نهفته است؛ نمایشگر خوبی باشید.
«از همان لحظه‌ای که وارد رینگ می‌شوید تا وقتی که ـ اگر خوش‌شانس باشید ـ در دور افتخار با کانتر از میدان خارج می‌شوید، در معرض نمایش هستید و همیشه کسی شما را زیر نظر دارد.
«بیش از حد محتاط نباشید؛ سعی کنید تماشاگران را تحت تأثیر قرار دهید. با اشاره به نکته‌ای که پیش‌تر گفتم، این به آن معنا نیست که بخواهید برای مزید بر علت یک مارپیچ یک‌دستی اجرا کنید و در کنارش رین‌بک و انتقال از قدم به کانتر هم بگنجانید. در هویز، یک برنامه مشخص وجود خواهد داشت؛ بنابراین برای اجرای درست آن وقت بگذارید، عجله نکنید و از همه مهم‌تر، از سواری‌تان لذت ببرید.»