کلایو هالسال از قضاوت در قهرمانی جهان درساژ گفت
کلایو هالسال، داور برجسته بریتانیایی، در گفتوگو با هورس اند هاوند از کارهایی که برای آمادهشدن جهت قهرمانی جهان درساژ انجام داده، دشوارترین بخش داوری از نگاه خودش و اینکه چطور مشتاق تکتک لحظات این تجربه است، میگوید.
به روایت کلایو هالسال
ایمیلش را در ژانویه دریافت کردم. مستقیم از FEI میرسد؛ نه تماسی در کار است و نه تشریفاتی؛ و ناگهان از شما خواسته میشود در قهرمانی جهان قضاوت کنید. این نخستین قهرمانی ردهبالایی من نیست؛ در سال ۲۰۱۹ در رقابتهای قهرمانی اروپا در روتردام داوری کردم و همچنین در فینال جام جهانی لایپزیگ، ضمن آنکه در قهرمانیهای متعدد زیر ۲۵ سال هم حضور داشتهام. اما هر تابستان فقط یکی از ما از بریتانیا این فرصت را پیدا میکند که برود، بنابراین این یک افتخار است و باید آن را پذیرفت.
صادقانه بگویم، دقیقاً یادم نمیآید از چه زمانی داوری را شروع کردم. آزمون لیست ۶ من حدود سال ۱۹۹۰ بود و بعد هم لیست ۱ را در سال ۲۰۰۶ گرفتم. واقعاً باید از استیون کلارک تشکر کنم که باعث شد مسیرم را جلوتر ببرم. او از من پرسید که آیا میخواهم وارد سطح بینالمللی شوم یا نه؛ بنابراین درجه سهستارهام را در ۲۰۱۲ و چهارستارهام را در ۲۰۱۴ گرفتم. اگر کاملاً میدانستم برای چه چیزی ثبتنام میکنم، شاید یک بار دیگر هم فکر میکردم! اما وقتی وارد این سیستم میشوید، دلتان میخواهد آن را تا آخر ادامه دهید.
استیون مدت زیادی نیست که از دنیا رفته، اما او علاوه بر آنکه دوستی خوب بود، راهنمای ما هم بود. هرچه درباره این کار میدانم، به شکلی به او برمیگردد.
تیزبودن در این کار یعنی تا جایی که میشود زیاد داوری کنید. من همیشه فکر کردهام برای اینکه سوارکار خوبی باشید، باید زیاد سوارکاری کنید و برای اینکه داور خوبی باشید، باید زیاد داوری کنید. فقط امسال، برای آمادهشدن جهت آخن، به مکزیک، برزیل، فلوریدا، سوئد، روتردام در هلند، فونتنبلو در فرانسه و آلمان رفتهام. آنطور که به نظر میرسد پرزرقوبرق نیست؛ ورود و خروج از اتحادیه اروپا حالا زمان زیادی میبرد؛ همین اواخر دو ساعت طول کشید تا از لیسبون خارج شوم.
جالب اینجاست که سختترین چیزی که در داوری باید یاد میگرفتم، خود داوری نبود، بلکه این بود که ساعتها بیحرکت بنشینم و نتوانم درباره چیزی که میبینم کاری انجام دهم.
آخن این بار متفاوت خواهد بود، چون این دفعه در ورزشگاه اصلی هستیم، جایی که پیشتر در قهرمانی اروپا ۲۰۱۵ در آن نبودیم. این یک مجموعه فوقالعاده با تاریخی غنی است و به نظرم سطح رقابت هر سال بالاتر میرود؛ اسبهای خوب، سوارکاران خوب، و فشار واقعیای که در آن فضا روی آنها وجود دارد.
من در آزمون تیمی در جایگاه C خواهم بود، بنابراین برای من هم یک لایه فشار اضافه وجود دارد. اما برای من فقط یک مقیاس نمرهدهی وجود دارد؛ چه یک مسابقه کوچک محلی باشد و چه یک قهرمانی. باید به یک شکل نمره بدهید و آنقدر آماده باشید که هیچ چیز غافلگیرتان نکند.
«آخن میزبانی شگفتانگیز با تاریخی پربار است و سطح رقابتها هر سال بالاتر میرود»
کلایو هالسال
از نظر فنی، شرایط تغییر کرده است. نمره نهایی گروهی از «برداشت کلی» به «هماهنگی» تغییر کرده و حالا همهچیز به ارزیابی درستی اجرا و هماهنگی در تکتک ۳۳ حرکت، در عرض چند ثانیه و بدون فرصت برای تردید، بستگی دارد.
فریاستایل هم چالش خاص خودش را دارد: ما فقط چند لحظه پیش از ورود هر سوارکار به میدان، طرح اجرای او را روی کاغذ میبینیم؛ بنابراین باید در عرض چند دقیقه کل برنامه را در ذهنمان جا بیندازیم و بعد ارزیابی کنیم که موسیقی تا چه حد آنچه را در حال رخ دادن است بهتر میکند، نه برعکس.
این کار از نظر ذهنی بهشکلی فرساینده است که هیچ ربطی به خستگی جسمی ندارد.
آدم سعی میکند در قبال یک فریاستایل بیش از حد احساسی نشود، اما همیشه هم نمیشود جلویش را گرفت.
فریاستایل «لا لا لند» جسیکا فون بردو-ورنل با دالرا همیشه در ذهن من مانده است.
من تلاش میکنم تحلیلی بمانم، اما بعضی اجراها به هر حال روی آدم اثر میگذارند.
تداوم هم کمک میکند. در تمام مدت مسابقات، آندریا فوس به عنوان همان منشی داوری کنار من خواهد بود؛ کسی که امسال پیشتر در فونتنبلو و روتردام هم با او کار کردهام.
ما هفت نفر در پنل داوری خواهیم بود و یک پنل نظارتی داوران هم پشت سر ما همهچیز را از طریق ویدئو زیر نظر خواهد داشت.
حالا سوارکاران حتی پیش از آنکه میدان را ترک کنند، نمرهشان را دریافت میکنند؛ چیزی که با توجه به زمانی که در گذشته روی کاغذ لازم بود، هنوز هم برایم شگفتانگیز است.
همیشه از داوران انتظار میرود دقیقاً یکسان نمره بدهند، اما من این تفاوتهای کوچک را جالب میدانم.
یک اسب میتواند از روبهرو، از پشت و از کنار کاملاً متفاوت به نظر برسد؛ شما همراه آنها جابهجا نمیشوید و باید از همان زاویهای که در اختیار دارید نظر بدهید.
هر کسی تجربه خودش را به چیزی که از جایگاهش میبیند، اضافه میکند.
آنچه بیش از همه دوست دارم این است که این کار مرا به سراسر جهان برده، با فرهنگهای مختلف و آدمهای متفاوت آشنا کرده است. چیزی که از همه کمتر دوست دارم، خودِ سفر کردن است؛ اگر تا حالا متوجه نشده باشید.
اما آخن، در آن ورزشگاه، با چنین میدان قدرتمندی؛ برای تکتک لحظههایش مشتاقم.