ویلیام فانل: قهرمانی روی چمن فقط بهترین سوارکاران را جدا کرد

در این دوران مدرنِ میدان‌های پرش با اسبِ شنی، تخت و بی‌هویت، واقعاً طراوت‌بخش بود که یک قهرمانی روی چمن برگزار شود؛ جایی که پستی‌وبلندی‌های طبیعی زمین ــ و نه فقط فنی‌بودن موانع ــ باعث شد تنها بهترین سوارکاران از صافی رقابت عبور کنند.

پس باید به برگزارکنندگان، تیم آماده‌سازی زمین در آخن و طراح مسیر، فرانک روتنبرگر، آفرین گفت؛ کسانی که بی‌تردید وقتی با نزدیک به ۱۵۰ ترکیب اسب و سوارکار، ۳۰ تیم با توانایی‌های متفاوت و پیش‌بینی آب‌وهوایی دشوار و متغیر روبه‌رو شدند، شب‌های کم‌خوابی را پشت سر گذاشتند.

خیلی سریع از شلوارک به بارانی رسیدیم!

خوشبختانه رعدوبرق‌ها به شدتی که نگرانش بودیم نبود، اما فرانک با این حال ناچار بود ملاحظات لازم را در نظر بگیرد؛ موضوعی که باعث شد مسیرهای دو روز نخست تا حدی آسان‌گیرانه طراحی شوند، به‌طوری که در دور اول فینال تیمی، ۴۹ دور بدون خطا ثبت شد.

به ما گفته شده بود که اگر لازم باشد، در زمان باران برخی موانع جابه‌جا خواهند شد و به همین دلیل هم مانع آب تا فینال تیمی استفاده نشد.

امکان جابه‌جایی موانع همچنین به این معنا بود که زمان مجاز هم باید سخاوتمندانه‌تر در نظر گرفته شود.

اگر زمان مجاز در آن دور نخست تیمی سخت‌گیرانه‌تر بود، نتیجه کاملاً متفاوتی رقم می‌خورد.

با توجه به این‌که میدان درساژِ دارای کف‌سازی همچنان در وسط آرنا قرار داشت، فرانک در خط‌هایی که می‌توانست استفاده کند محدود بود.

در روز نخست یک بازگشت تند وجود داشت، اما در غیر این صورت مسیر از پیچ‌های نرم و روان زیادی تشکیل شده بود؛ این بهترین مسیری بود که من برای آغاز یک قهرمانی جهان پرش با اسب دیده‌ام.

در فینال تیمی روز جمعه، همه‌جا خطا دیده می‌شد ــ حتی روی مانع اول که بزرگ بود و مسیر رسیدن به آن هم طولانی و کمی سربالایی بود ــ و جو مسابقه باورنکردنی بود.

بریتانیایی‌ها برای کسب طلای تیمی آمده بودند، اما برنز هم همچنان دستاوردی بزرگ است.

کسب سهمیه المپیک یک سال زودتر نیز امتیازی بسیار مهم است، چون به این معناست که دی لمپارد و سوارکاران از همین حالا می‌توانند تمرکز خود را روی لس‌آنجلس آغاز کنند.

آخن، مثل هیکستد و دیگر میدان‌های چمن، شخصیت بسیار زیادی دارد.

پرش با اسب باید این هویت را حفظ کند.

«بهترین اسب‌مرد جهان»

در آستانه فینال انفرادی روز یکشنبه، فقط یک مانع بین نفر اول تا دهم فاصله بود؛ حتی دو میله هم کل میدان ۲۵ نفره را از هم جدا نمی‌کرد و من هرگز رقابتی به این نزدیکی ندیده بودم.

در دو دور پرش، حتی سوارکارانِ پایین جدول هم شانس مدال داشتند و همین هم اتفاق افتاد؛ جایی که هری چارلز (Harry Charles) مدال برنز را به دست آورد.

کارنامه قهرمانی هری باورنکردنی است؛ او ۷ مدال در رده‌های جوانان و بزرگسالان به دست آورده و فقط ۲۷ سال دارد.

او اسب‌های فوق‌العاده‌ای دارد، انگیزه لازم برای انجام این کار را هم دارد و من می‌توانم ببینم که در مقطعی به نفر اول جهان تبدیل شود.

استیو گردا (Steve Guerdat) مدت‌هاست بهترین اسب‌مرد جهان بوده است.

نحوه رفتارش با اسب‌هایش، تعادل بی‌نقصش و آزادی‌ای که روی زین به اسب‌هایش می‌دهد، او را به سفیری بزرگ برای ورزش ما تبدیل کرده است.

این هفته در نقش سرپرست تیم برای سوارکاران امارات متحده عربی، هفته‌ای هیجان‌انگیز برای من بود و عمر عبدالعزیز المرزوقی و انجوی د لا مور در انفرادی در جایگاه سیزدهم قرار گرفتند.