قهرمانی یوری مانسور با ویتیکی در جایزه بزرگ پنج‌ستاره والکنس‌وارد
والکنزوارد، هلند – ۶ سپتامبر ۲۰۲۶ – بعضی پیروزی‌ها فراتر از یک برد ساده‌اند؛ لحظه‌هایی هستند که همه‌چیز را معنا می‌کنند. وقتی یوری مانسور (Yuri Mansur) از برزیل با چشمانی اشک‌آلود بر سکوی نخست ایستاد، بزرگی دستاوردی که او و ویتیکی (Vitiki) رقم زده بودند، در چهره‌اش کاملاً پیدا بود. در فضایی با سکوهای مملو از تماشاگر، جمعیتی انبوه و حال‌وهوای پرشور یکشنبه در آرینای بین‌المللی تاپس لونژین، مانسور با نمایشی درخشان عنوان قهرمانی جایزه بزرگ تور جهانی قهرمانان لونژین والکنزوارد در سال ۲۰۲۶ را به دست آورد.
هشت زوج سوارکار و اسب از آزمون دور نخست عبور کردند و به باراژ رسیدند، اما وقتی فشار مسابقه به اوج رسید، این مانسور بود که بهترین دور روز را به نمایش گذاشت. سوارکار برزیلی و ویتیکی از ابتدا تا انتها با نهایت سرعت تاختند و در حالی که همه مانع‌ها را سالم پشت سر گذاشتند، زمان ۳۷٫۲۷ ثانیه را ثبت کردند.
پیتر دووس از بلژیک (BEL) و کژوال دی‌وی زد برای آخرین چالش همه توان خود را گذاشتند، اما با تنها هفت‌دهم ثانیه اختلاف و زمان ۳۷٫۹۷ ثانیه در جایگاه دوم قرار گرفتند. هموطن او، آنلیس فورسلمانس (BEL) نیز همراه با ترزگه با دو دور بدون خطا و زمان ۳۸٫۸۵ ثانیه سکوی سوم را کامل کرد.
این مسابقه نمونه‌ای ناب از ورزش سوارکاری در بالاترین سطح بود؛ اختلاف‌هایی در حد کسری از ثانیه، فشار قهرمانی، امیدهای میزبان، حذف نام‌های بزرگ و در نهایت یک همکاری استثنایی که در یکی از مهم‌ترین صحنه‌های فصل، پیروزی‌ای احساسی را رقم زد.
یوری مانسور (BRA) که نخستین پیروزی خود در جایزه بزرگ تور جهانی قهرمانان لونژین را به دست آورد، با احساسی عمیق گفت: «فرصت‌های خیلی خوبی داشتم، اما هیچ‌وقت نتوانسته بودم کار را تمام کنم... بالاخره شد! مخصوصاً اینکه این برد را با اسب محبوبم به دست آوردم، برایم حتی ویژه‌تر است.»
ویتیکی نیز نخستین قهرمانی خود در یک جایزه بزرگ پنج‌ستاره را ثبت کرد و یوری توضیح داد: «او در جایزه بزرگ‌های ۱٫۵۰ و ۱٫۵۵ زیادی برنده شده، اما ما هرگز نتوانسته بودیم یک جایزه بزرگ پنج‌ستاره را ببریم و اینکه این برد در جایزه بزرگ تور جهانی قهرمانان لونژین به دست آمده، آن را حتی خاص‌تر می‌کند. باورم نمی‌شود که بلیت طلایی حضور در سوپر جایزه بزرگ LGCT را گرفته‌ام!»
او که برای نخستین بار روی سکوی یک جایزه بزرگ تور جهانی قهرمانان لونژین قرار می‌گرفت، این بار همراه با اسب خانگی‌پرورش‌یافته‌اش کژوال دی‌وی، گفت: «هر بار که با هم به باراژ می‌رویم، احساس می‌کنم عملکردمان بهتر و بهتر می‌شود و اینکه فاصله زیادی با یوری نداشتیم، باعث می‌شود از اینکه سهمیه فینال سوپر گرندپری تور جهانی قهرمانان لونژین را نگرفتیم، کمی ناامیدکننده باشد؛ اما واقعاً از اسبم بسیار خوشحالم.»
«باید بگویم که تماشاگران امروز واقعاً فوق‌العاده بودند. سکوها پر شده بود و من نمایشگر را نمی‌دیدم، اما جمعیت آن‌قدر بلند تشویق می‌کرد که فکر کردم توانسته‌ام به صدر برسم! واقعاً چیزی که ورزش ما را می‌سازد، همین آدم‌های اطراف آن هستند، بنابراین خیلی خوب بود که امروز اینجا جمعیت زیادی چنین فضای زیبایی را ایجاد کردند.»
در نخستین فصل حضورش در تور جهانی قهرمانان لونژین، آنلیس فورسلمانس (BEL) با چهره‌ای خندان به روزی ترنر از جی‌سی‌تی‌وی گفت: «اسبم واقعاً شایسته این نتیجه بود و پایبند ماندن به برنامه در دور اول واقعاً جواب داد.» او افزود: «در این تور فقط بهترین سوارکاران حضور دارند، بنابراین یک دور بدون خطا به این معنا نیست که روی سکو هستید و به همین دلیل باراژ واقعاً فشار زیادی ایجاد می‌کند. او فوق‌العاده پرید و در تمام فصل برای من جنگید؛ با نتایجی عالی و دورهایی واقعاً مطمئن. اما این یکی، این دیگر بی‌نقص است.»
دور اول: هیچ جایی برای اشتباه نبود
مسیر بزرگ به نظر می‌رسید. سواری آن هم بزرگ بود. و از همان ترکیب‌های ابتدایی، جایی برای پنهان شدن وجود نداشت. در برابر جایگاه‌های مملو از تماشاگر در آرنای بین‌المللی لونژین تاپس، مسیر دور اول به قدرت، دقت و تمرکزی کامل نیاز داشت. در سراسر میدان، میله‌ها فرو می‌ریختند و برخی از بزرگ‌ترین نام‌های این ورزش فهمیدند که یک جایزه بزرگ تور جهانی قهرمانان لونژین تا چه اندازه بی‌رحم است.
اسکات براش (GBR) و هلو چادورا لیدی که دومین زوج ورودی به میدان بودند، بلافاصله دشواری این چالش را نشان دادند. این برنده چندباره جایزه بزرگ تور جهانی قهرمانان لونژین، سریع و رقابتی به نظر می‌رسید، اما افتادن یک مانع آن‌ها را با ۴ خطا روبه‌رو کرد و در نهایت در رده شانزدهم، بیرون از باراژ قرار داد.
هری اسمولدرز (NED) و موناکو، قهرمانان دوره قبل فالکنسوارد، این بار با هدف دفاع از عنوان خود بازگشتند، اما امیدشان برای دومین پیروزی پیاپی با افتادن تنها یک میله از بین رفت. با این حال، اسمولدرز پس از آن معطل نکرد و سریع‌ترین دور ۴ خطا را با زمان ۷۲٫۲۵ ثانیه در این کلاس ثبت کرد تا نهم شود؛ فاصله‌ای دردناک و بسیار اندک تا فرصتی دیگر برای حمله به عنوان قهرمانی.
برای فیلیپ ویشاپت، برنده جایزه بزرگ تور جهانی قهرمانان لونژین وین در سال گذشته، نیز روزی ناامیدکننده رقم خورد؛ کیل‌مینستر ۴ مانع ریخت و با ۱۶ امتیاز منفی کارش را به پایان رساند؛ روزی که تقریبا هیچ چیز آن‌طور که باید برایشان پیش نرفت. و رقابت قهرمانی پیچیده‌تر شد.
عبدالسعید، صدرنشین سری، با واتنان زاسو فوم کلاسهوف به فالکنسوارد آمده بود و فشار بازوبند طلایی را با خود داشت، اما یک خطا او را با ۴ خطا از باراژ بیرون گذاشت. ناگهان راه برای نزدیک‌ترین رقیبانش در کورس قهرمانی باز شد.
ادوینا تاپس-الکساندر، قهرمان چندباره ال‌جی‌سی‌تی، که در خانه و در میدانی مترادف با خانواده تاپس رقابت می‌کرد، او هم با یک مانع افتاده کار را تمام کرد. مایکل فان در فلوتن با بوویل زد ان.او.پی. امید تماشاگران هلندی را بر دوش داشت، اما همان پلانک دردسرساز آن‌ها را هم متوقف کرد و یکی دیگر از امیدهای میزبان از بین رفت.
در نهایت ۸ ترکیب فرمول موفقیت را پیدا کردند؛ ۸ دور بدون خطا، ۸ شانس، و یک عنوان جایزه بزرگ. و بعد نوبت ساعت شد.
باراژ؛ تا خط پایان با نهایت سرعت
کریستیان آلمن، با آنتاچد ال‌بی، نخستین سوارکاری بود که وارد میدان شد؛ و اینجا دیگر خبری از دور شناسایی نبود. سوارکار آلمانی از همان ابتدا حمله کرد، ریتمی سوزان به نمایش گذاشت و زمان ۳۸٫۷۴ ثانیه را ثبت کرد. اما این ریسک روی آخرین مانع به ضررش تمام شد: ۴ خطا. سرعت را داشت، اما در همچنان کاملا باز ماند.
نفر بعدی آنلیس فورسلمانس و ترزگه بودند. با در نظر داشتن مانع افتاده آلمن، فورسلمانس کمی محتاط‌تر پیش رفت، بی‌آنکه از چالش عقب‌نشینی کند. او با زمان ۳۸٫۸۵ ثانیه، بدون خطا از خط پایان گذشت، نخستین دابل‌کلیر را ثبت کرد و به سوارکاری تبدیل شد که همه باید به او می‌رسیدند.
سپس نوبت یوری مانسور و ویتیکی رسید. و این یکی متفاوت بود.
داستان آن‌ها تا همین‌جا هم روایتی از تاب‌آوری کم‌نظیر بوده است. سال‌ها پیش که ویتیکی دچار مصدومیت شد، صرف بازگشت این زوج به رقابت در این سطح، خود یک بازگشت چشمگیر به حساب می‌آمد. اما مانسور برای احساسات به فالکنسوارد نیامده بود.
او آمده بود تا برنده شود. به هر متر حمله کرد. ویتیکی به هر پرسش پاسخ داد. پیچ‌ها تنگ بود، گام باز شد و هنگام نزدیک شدن به آخرین مانع، مانسور کاملا متعهدانه رفت. بدون تردید. با نهایت سرعت. میله‌ها سر جای خود ماندند. ۳۷٫۲۷ ثانیه. مانسور مشت گره‌کرده‌اش را به هوا کوبید و تماشاگران منفجر شدند. بیش از یک ثانیه سریع‌تر از زمان از پیش هم بسیار تند آلمن؛ اما نکته تعیین‌کننده این بود که این یکی بدون خطا بود. رکورد معیار مسابقه در هم شکسته شد.
امانوئله کامیلی (ITA) و چاکوز گرل‌استار نفرات بعدی بودند که تعقیب را آغاز کردند. سوارکار ایتالیایی دقیقا می‌دانست چه چیزی لازم است و برای شکستن زمان منصور حمله کرد، اما افتادن یک چوب، امید او برای رسیدن به صدر را از بین برد. ۴ خطا در ۴۰٫۳۵ ثانیه یعنی این روز، روز او نبود.
دنیس لینچ (IRL) باتجربه به همراه کوردیال ۱۷ ساله در ادامه وارد میدان شدند. افتادن زودهنگام یک مانع، بلافاصله استراتژی سوارکار ایرلندی را تغییر داد. با دور شدن شانس پیروزی، لینچ عاقلانه اسب کهنه‌کارش را آرام‌تر هدایت کرد و کار را با ۴ خطا در ۴۰٫۳۱ ثانیه به پایان رساند.
سپس نوبت به اولیویه فیلیپارتس (BEL) و میرو رسید و سوارکار بلژیکی هر آنچه در توان داشت رو کرد. پیچ‌های تنگ، مسیرهای مستقیم و بدون حتی ذره‌ای اتلاف مسیر؛ یک دور بی‌نقص دیگر ثبت شد. اما وقتی زمان‌سنج روی ۳۹٫۳۲ ثانیه ایستاد، پاسخ روشن بود: برای شکست دادن زمان منصور، چیزی واقعا استثنایی لازم بود.
جمعیت هلندی یک برگ برنده دیگر برای بازی داشتند. آرنه فان هیل (NED) و کیتون اچ‌وی به‌عنوان آخرین زوج میزبان وارد شدند و زیر فشاری عظیم نمایش قابل توجهی ارائه دادند. همه موانع سر جای خود ماند و سکوها دلیل زیادی برای جشن گرفتن داشتند، اما زمان ۳۹٫۰۸ ثانیه آن‌ها را پشت سر منصور، فورسلمانس و فیلیپارتس قرار داد.
فقط یک سوارکار باقی مانده بود؛ پیتر دووس (BEL). منصور فقط می‌توانست تماشا کند. دووس و کژوال دی‌وی زد دقیقا می‌دانستند چه باید بکنند. خبری از حفظ جایگاه دوم نبود؛ خبری از قانع شدن به سکو هم نبود. آن‌ها برای برد آمده بودند.
سوارکار بلژیکی از همان گام نخست حمله کرد و زمان بسیار نزدیک بود. پیچ به پیچ، کژوال دی‌وی زد پاسخ می‌داد. مانع آخر هم سر پا ماند و دووس با تمام توان از خط پایان گذشت: ۳۷٫۹۷ ثانیه. برای کسری از ثانیه، همه نگاه‌ها مستقیم به اسکوربورد دوخته شد. مقام دوم. فقط ۰٫۷۰ ثانیه فاصله، آن‌ها را از صدر جدا کرد. و در نهایت، منصور فهمید. جایزه بزرگ تور جهانی قهرمانان لونژین در فالکنسوارد از آن او شده بود.
آنچه بعد از آن رخ داد، بیش از هر اسکوربوردی حرف برای گفتن داشت. در حالی که پرچم برزیل بر فراز میدان به اهتزاز درآمده بود و منصور در کنار ویتیکی به‌عنوان برنده جایزه بزرگ تور جهانی قهرمانان لونژین در فالکنسوارد ایستاده بود، احساسات سرانجام فوران کرد. اشک‌های روی سکو، روایتی بسیار فراتر از ۳۷٫۲۷ ثانیه را بازگو می‌کرد.
این داستان، داستان بازگشت بود؛ داستان ایمان به یک اسب؛ داستان ناکامی‌ها، ریکاوری و فرصتی برای ایستادن کنار هم روی یکی از معتبرترین سکوهای ورزش سوارکاری. در آخر هفته‌ای که به جشن پرش با اسب در بالاترین سطح در خانه معنوی تور جهانی قهرمانان لونژین اختصاص داشت، فالکنسوارد یک فصل فراموش‌نشدنی دیگر را رقم زد.
در حالی که عبدالسعید همچنان صدرنشین قهرمانی را در اختیار دارد، کریستیان آلمن (GER)، ادوینا تاپس-الکساندر (AUS)، ماکس کونر (AUT) و اسکات براش (GBR) به او نزدیک‌تر شده‌اند؛ فاصله‌ها کمتر می‌شود، امتیازها ارزش بیشتری پیدا می‌کند و فشار با هر دور بالاتر می‌رود.
والکنزوارد این بار در اختیار یوری مانسور (BRA) و ویتیکی بود، اما رقابت برای عنوان قهرمانی ۲۰۲۶ همچنان کاملا باز و زنده است.
نتایج نهایی – تور جهانی قهرمانان لونژین والکنزوارد CSI 5* با جایزه ۳۰۸٬۶۰۰ یورو
۱) یوری مانسور (BRA) و ویتیکی – ۰ / ۰ – ۳۷٫۲۷
۲) پیتر دووس (BEL) و کژوال دی‌وی – ۰ / ۰ – ۳۷٫۹۷
۳) آنلیس فورسلمانس (BEL) و ترزگه – ۰ / ۰ – ۳۸٫۸۵
منبع: بیانیه خبری تور جهانی قهرمانان لونژین