سریس مکالی از مدرسه سوارکاری تا نایب‌قهرمانی جهان زیر ۲۵ سال

اگر قرار بود یک اسب ایونتینگ نخبه را طراحی کنید، احتمالاً کاناناسکیس الگوی اولیه شما نبود.

او که حالا ۱۸ ساله است، فقط ۱۵٫۱ هند قد دارد، پاهایی به شکنندگی ضرب‌المثل‌گونه شیشه دارد و به گفته سوارکارش، سریس مک‌آلی (Cerys Macaulay)، تنها «۱۸ درصد تروبرد» است.

او به دلیل کووید و مصدومیت‌ها، نزدیک به سه سال از میادین دور بوده و به برنامه تمرینی نامتعارفی نیاز دارد.

با این حال، این اسب کوچک درخشان در دو دوره قهرمانی اروپا در رده جونیور و یک دوره در رده سوارکاران جوان، چندین نیشنز کاپ و یک رقابت پنج‌ستاره، دور بدون خطا ثبت کرده است.

او امسال، در حالی که کاملاً به رده اسب‌های باتجربه رسیده، نایب‌قهرمان قهرمانی جهان زیر ۲۵ سال در میل‌استریت و همچنین کلاس ملی هم‌سطح آن در برامهام شد.

سریس می‌گوید: «کارنامه این اسب واقعاً باورنکردنی است. او بیشتر از تعداد سفرهای تعطیلاتیِ خیلی از آدم‌ها، به خارج از کشور رفته است.»

سریس فقط دو سال پیش سوارکاری با «رو» را آغاز کرد؛ زمانی که این اسب در دوره بازتوانی پس از عمل جراحی بود.

تا پیش از آن، او زیر نظر دوست‌پسر سریس، ریچارد کانی (Richard Coney)، در مسابقات شرکت می‌کرد.

اما از نظر آینده ورزشی‌اش، در آخرین فرصت قرار داشت.

سریس توضیح می‌دهد: «او در سال ۲۰۲۱ از ناحیه پای راست آسیب دید؛ بهار سال بعد هم پای چپش آسیب دید و بعد پای راستش را عمل کردند.»

«ریچارد گفت: ‹در هر صورت من کمی برای او بزرگ هستم؛ چرا تو بازتوانی‌اش را انجام نمی‌دهی و ببینی می‌توانی به هر شکلی او را در کار نگه داری؟› من واقعاً از ریچارد و مادرش وندی بابت اینکه این فرصت را به من دادند سپاسگزارم.»

سریس زمستان را با هک‌سواری، گشت‌وگذار سبک گذراند ــ هرچند او در هک‌سواری شیطان است ــ در چند مسابقه سطح نوآموز هم او را امتحان کرد و در پایان فصل، در رقابت سه‌ستاره کورنبری چهارم شدند.

سریس که کسب‌وکار بازتوانی هونینگتون گرنج اکواين ریهبیلیتیشن را اداره می‌کند، «رو» را با دقت زیادی مدیریت می‌کند.

بخش عمده کار روزانه او روی تردمیل آبی و یورتمه رفتن در سربالایی‌هاست.

او به ندرت وارد میدان تمرین می‌شود و به طور منظم جلسات هوفمگ، یعنی درمان الکترومغناطیسی پالسی، دارد و همچنین مدتی را در اتاق نمک و اکسیژن می‌گذراند تا به تنفس و کیفیت پوشش بدنش کمک شود.

سریس می‌گوید ترکیب این مراقبت‌ها و اشتیاق خود اسب به رقابت است که او را تا این حد موفق کرده است.

او اضافه می‌کند: «خیلی تلاش می‌کند و از نظر بدنی هم واقعاً ورزیده و توانمند است. او اصلاً چهارنعل نمی‌رود و ما به‌ندرت با او پرش کار می‌کنیم؛ فقط به همان میزان کار کم‌فشار که لازم دارد، انجام می‌دهد. احتمالاً به اندازه ظرفیت واقعی‌اش سریع یا آماده نیست، اما سالم است و بدنش سرِ هم مانده است.

«در میل‌استریت، تا بالاترین نقطه باله‌های مانع می‌پرید. عاشق رفتن به مهمانی است. وقتی به مسابقه می‌رسد، آن‌قدر شیهه می‌کشد که همه می‌شنوند و بعد هم مهترم، لیو اسمیت، را این‌طرف و آن‌طرف می‌کشد؛ انگار دارد می‌گوید: ‹مرد این میدان منم، نگاهم کنید!› از رفتارش کاملاً می‌شود فهمید که این دقیقاً همان چیزی است که دوست دارد.»

سریس اهل آن نیست که بلند درباره جاه‌طلبی‌هایش حرف بزند، اما با توجه به آنچه به دست آورده، هدف‌های امسالش واقعاً بسیار modest نبود.

او می‌گوید: «فکر کردم بد نیست شانس‌مان را در انتخابی‌های زیر ۲۵ سال امتحان کنیم، چون او واقعاً اسب خیلی خوبی است و این هم آخرین سال من بود.»

«و در نهایت سر از قهرمانی جهان درآوردیم.»

این زوج از امتیاز درساژ که آن‌ها را در رده دوازدهم قرار داده بود، آرام‌آرام در جدول بالا آمدند؛ سپس با یک دور سریع در کراس‌کانتری و یک دور بدون خطا در پرش با اسب، از رده هفتم به مدال نقره جهش کردند.

او می‌گوید: «فکر نمی‌کردم بتوانم زیر فشار خوب سوارکاری کنم، اما وقتی لازم باشد کار را تمام کنی، انگار می‌توانم به خودم بگویم: ‹بیا، انجامش بدهیم.›»

«از این که در پرش با اسب چقدر خوب سوارکاری کردم، خودم هم غافلگیر شدم، چون واقعاً عصبی بودم. تیمم سر به سرم می‌گذاشت، چون ضربان قلبم در طول دورم به بیش از ۲۰۰ بار در دقیقه رسیده بود!»

او با خنده می‌گوید: «بعد هم وقتی همه منتظر بودند وارد مراسم اهدای جوایز شوند، همگی مجبور شدند صبر کنند تا رو تصمیم بگیرد باید جیش کند.»

«هر بار وارد میدان می‌شود، چه در خانه و چه در مسابقه، وانمود می‌کند باید ادرار کند و مدت زیادی با پاهای کاملاً باز می‌ایستد.»

در حالی که کاناناسکیس ستاره‌ای باشکوه و نامتعارف در ایونتینگ است، سریس هم از مسیری به همان اندازه غیرمتعارف وارد این ورزش شده است. حرفه‌ای‌گری او از هر زاویه‌ای چشمگیر است؛ به‌ویژه وقتی در نظر بگیرید که نسبتاً تازه‌وارد این ورزش به شمار می‌رود.

او در حومه منچستر و در خانواده‌ای غیرسوارکار بزرگ شد و تا ۱۴ سالگی علاقه‌اش به اسب را در یک مدرسه سوارکاری دنبال می‌کرد. اسمش را تصادف بگذارید یا تقدیر، اما دو راهی زندگی‌اش که او را به مسیر ایونتینگ کشاند، رنگ‌وبویی از خوش‌اقبالی داشت.

او توضیح می‌دهد: «ناپدری‌ام خودرویی را به مردی فروخت که دخترش کمی ایونتینگ کار می‌کرد.

او گفت: ‹دخترم دوست دارد وارد ایونتینگ شود، اما ما اصلاً نمی‌دانیم داریم چه کار می‌کنیم.›

در نهایت، سریس پونی سابق مدرسه سوارکاری‌اش را به باشگاه سوارکاری دختر آن خریدار برد و همین‌طور وارد دنیای ایونتینگ شد.

سریس با لبخند می‌گوید: «فقط در یکی دو مسابقه شرکت کردم ـ هدیه تولدم بود ـ و حذف شدم.»

دو پونی اول او هر دو از اسب‌های کنارگذاشته‌شده مدرسه سوارکاری بودند.

سریس می‌گوید: «اولی یک اسب چهار ساله بود که خیلی‌ها از رویش افتاده بودند و مدرسه سوارکاری هم در حال تعطیل شدن بود.

مدیر از مادرم پرسید آیا او را می‌گیریم یا نه و با اینکه او گفت نه، ما را قانع کردند که با شرایط لivery کاری خیلی هم پرهزینه نخواهد بود.

این بدترین اشتباه مالی عمر مادرم بود!»

در دوران کووید، سریس وقتی برای گرفتن مدرک در رشته علوم بازتوانی و ورزش درس می‌خواند، متوجه شد وقت بیشتری در اختیار دارد و شروع کرد به کار کردن برای تایلر کسلز؛ جایی که اسبش هم به‌صورت لیوری نگهداری می‌شد.

او یک اسب چهار ساله داشت که با آن جور نبود؛ تایلر هم یک اسب مدرسه‌رفته مبتدی به نام دونی راک داشت و با خوشحالی اجازه داد سریس سوارش شود ـ و به این ترتیب جابه‌جا کردند.

سریس می‌گوید: «عاشق دونی راک بودم.

در کراس‌کانتری فوق‌العاده بود و مرا تا سطح اینترمدیت رساند، هرچند نه به شکلی خیلی شیک و چشمگیر.

همیشه نفر آخر می‌شدم.»

تا آن زمان او با ریچارد وارد رابطه شده بود؛ کسی که اجازه داد با اسب سه‌ستاره ۱۷٫۱ هند خودش، درامکانیک کاوالیر، که جورج صدایش می‌کردند، مسابقه بدهد؛ «همان اسبی که پایه کارم را ساخت».

او می‌گوید: «جورج اولین اسب واقعی من بود؛ باعث شد فکر کنم می‌توانم این کار را جدی دنبال کنم.

فکر نمی‌کردیم تا این حد خوب نتیجه بگیرد، اما در کمتر از ۱۸ ماه از سطح نویس به چهارستاره رسیدیم.

واقعاً برنامه‌ریزی‌شده نبود، اما اسب مهربانی بود که اگر اشتباه می‌کردم، مشکلی نداشت.»

او حالا در باشگاه سوارکاری ریچارد در لینکلن‌شر مستقر است و در کنار دیگر سوارکاران ایونتینگ، هالی وودهِد و جیمز ایوری، یک اصطبل از خانواده کونی اجاره کرده است.

این مجموعه از بیرون شبیه یک پایگاه معمول ایونتینگ به نظر می‌رسد؛ ترکیبی از اسب‌های مسابقه، اسب‌های آموزشیِ لیوری و اسب‌های جوان در حال رام‌کردن و زین‌کردن؛ اما حجم کاری سریس پشت صحنه واقعاً استثنایی است.

او همچنین اصطبل بازتوانی خودش را هم اداره می‌کند؛ مجهز به تردمیل آبی، اتاق نمک، کف ترکیبی و دستگاه هوفمگ.

در وقت آزاد رو به کاهش خود، عکاس حرفه‌ای ورزش سوارکاری و حیوانات خانگی هم هست.

در دوران کووید حتی به‌عنوان راننده کامیون سنگین هم کار می‌کرد.

خانواده‌اش روحیه کاری بسیار جدی را در او نهادینه کرده‌اند.

وقتی ظهر جمعه با او صحبت می‌کنیم، تا همان لحظه ۱۰ اسب را سوار شده و بعدازظهر هم پیش از یک روز دیگر در جاده برای سر زدن به باشگاه‌های سوارکاری با دستگاه هوفمگ، نوبت کارهای اداری است.

سریس می‌گوید: «پدربزرگ و مادربزرگم و همین‌طور مادرم همیشه خیلی حامی‌ام بودند، اما می‌گفتند ‹سوارکاری شغل نیست، نمی‌توانی تمام روز با پونی‌ها سرگرم باشی؛ باید یک کار داشته باشی و بعد بتوانی با پونی‌ها وقت بگذرانی.›

«مرکز بازتوانی هزینه‌ها را تأمین می‌کند و همین است که باشگاه ایونتینگ را سر پا نگه می‌دارد.

«این همان ماجرای قدیمی تلاش برای پیدا کردن مالکان بیشتر است.

«من نمی‌توانم یک روز هم مرخصی داشته باشم، چون همیشه گوشی دستم است؛ یا برای نعل‌بند وقت می‌گیرم یا جلسه‌های تردمیل آبی را هماهنگ می‌کنم.

«اگر این کارها را نکنم، فرصت‌های کاری را از دست می‌دهم.»

کار پایانی ندارد، اما نتیجه‌ها در راه است.

او اهداف امسال را تا تابستان یکی‌یکی محقق کرد، اما هیچ نشانی از رضایت‌زدگی یا این تصور که کار تمام شده، در او دیده نمی‌شود.

کاناناسکیس سال آینده ۱۹ ساله می‌شود و سریس در حال ساختن کارش از پایه است.

او می‌گوید: «در مورد رو، هدفم فقط این است که او را سالم و خوشحال نگه دارم.

«اگر به نظر برسد که خودش می‌خواهد ادامه بدهد، عالی است، اما لازم نیست حتماً چهارستاره برود.

«او به یک کار نیاز دارد، اما می‌تواند درساژ پری سن ژرژ هم انجام دهد یا پرش با اسب برود و فقط از زندگی‌اش لذت ببرد.

«هدف نهایی‌ام شرکت در یک پنج‌ستاره است، به‌خصوص بدمینتون، چون از بچگی هر سال به آنجا می‌رفتم.

«این‌که بتوانم آنجا خوب کار کنم، برایم رضایت زیادی خواهد داشت.»

او فصل آینده دیگر از رده زیر ۲۵ سال خارج می‌شود و می‌گوید فکر «هدف گذاشتن برای تیم‌های بزرگسال، آن هم به عنوان یک بریتانیایی» برایش تا حدی ترسناک است.

او می‌گوید: «اگر اسبی داشتم که به اندازه کافی خوب بود، حتماً به آن فکر می‌کردم، اما فعلاً می‌خواهم به پرورش و آماده‌سازی خوب اسب‌های جوان ادامه بدهم و شاید هم در چند جام ملت‌ها شرکت کنم؛ این راه خیلی خوبی برای به‌دست آوردن تجربه تیمی، بدون آن فشار زیاد، است.»

شاید رو شگفت‌انگیز به روزهای پایانی داستان فوق‌العاده‌اش نزدیک شده باشد، اما برای سریس، این تازه آغاز راه است.