رفاه اسب از نگاه مالکان؛ شکاف میان آگاهی و عمل
پژوهش تازه‌ای بررسی کرده است که «رفاه اسب» از نگاه مالکان اسب و افرادی که از اسب‌ها نگهداری می‌کنند، چه معنایی دارد.
این مطالعه با عنوان رفاه چیست؟ مطالعه‌ای کیفی درباره برداشت مالکان اسب از رفاه اسب نشان داد که تعهدی جدی برای بهبود زندگی اسب‌ها وجود دارد، اما همچنان میان درک اصول رفاه و اجرای مستمر آن‌ها در عمل فاصله دیده می‌شود.
این پژوهش در نشریه بین‌المللی علوم اسب منتشر شده و پژوهشگرانی از دانشگاه هارتپوری، ایکوئری کو، دانشگاه کارلستاد، مدرسه ملی برتر سوارکاری سوئد و دانشگاه علوم کاربردی فن هال لارنستاین در آن مشارکت داشته‌اند.
پژوهشگران پاسخ‌های ۳۴۱ مالک و فعال ورزش سوارکاری را تحلیل کردند؛ افرادی که به هشت پرسش تشریحی درباره مراقبت از اسب، سوارکاری، تمرین و رفاه پاسخ داده بودند.
پاسخ‌ها چهار محور اصلی را آشکار کرد: نگهداری و مدیریت اسب؛ تعامل انسان و اسب؛ فن سوارکاری و تمرین؛ و رشد فردی و اخلاق.
برای شرکت‌کنندگان، نگهداری و مدیریت اسب برجسته‌ترین جنبه رفاه اسب بود.
پاسخ‌دهندگان بر اهمیت جایگاه و مدیریت مناسب؛ دسترسی به علوفه، خوراک و آب؛ فضای کافی و آزادی حرکت؛ حضور در محوطه باز در تمام طول سال؛ تماس اجتماعی با دیگر اسب‌ها؛ امکان بروز رفتارهای طبیعی؛ و دسترسی به خدمات مناسب دامپزشکی، نعل‌بندی و دیگر مراقبت‌های تخصصی تأکید کردند.
در میان پاسخ‌دهندگانی که درباره حضور در محوطه باز در تمام طول سال صحبت کرده بودند، ۹۸ درصد بر دسترسی به شرایط مناسب برای این حضور تأکید داشتند و ۶۹ درصد نیز به‌طور مشخص تماس اجتماعی با دیگر اسب‌ها را مطرح کردند.
یافته‌ها بار دیگر نشان می‌دهد مالکان برای سیستم‌های مدیریتی‌ای اهمیت زیادی قائل‌اند که به اسب‌ها امکان حرکت، علوفه‌خوری، تعامل اجتماعی و حضور در محیطی متناسب با نیازهای رفتاری‌شان را می‌دهد.
این پژوهش همچنین نشان می‌دهد که رفاه اسب ارتباطی نزدیک با آنچه هنگام سوارکاری و تمرین رخ می‌دهد، دارد.
همه شرکت‌کنندگان بر اهمیت تمرین اخلاق‌مدار، منسجم و مبتنی بر رفاه تأکید کردند. پاسخ‌دهندگان همچنین دسترسی به مربیان آگاه، حامی و قابل اعتماد را بسیار مهم دانستند.
این پژوهش نگرانی‌هایی را درباره ناهماهنگی در شیوه‌های تمرین، استفاده نادرست از زین‌وبرگ و تجهیزات، و کاربرد نامناسب ابزارهای کمکی مصنوعی مانند شلاق و مهمیز شناسایی کرد.
نویسندگان این مقاله معتقدند مربیگری مبتنی بر شواهد می‌تواند به سوارکاران کمک کند یادگیری اسب را بهتر درک کنند، با اسب‌ها روشن‌تر ارتباط بگیرند و نشانه‌های ناراحتی، استرس یا تعارض را در اسب تشخیص دهند.
شرکت‌کنندگان بر اهمیت درک رفتار اسب و توانایی تشخیص نشانه‌های استرس، درد یا دیگر وضعیت‌های غیرطبیعی تأکید کردند.
یافته‌ها همچنین اهمیت این موضوع را برجسته کرد که اسب‌ها باید موجوداتی دارای احساس در نظر گرفته شوند و با آن‌ها با صبر، مهربانی، احترام، همدلی و شفقت برخورد شود.
پژوهشگران تاکید کردند که رفاه مطلوب مستلزم آن است که افراد رفتار اسب‌ها را به‌درستی تفسیر کنند؛ به‌گونه‌ای که هم از انسان‌انگاری نامناسب پرهیز شود و هم این فرض کنار گذاشته شود که می‌توان تجربه‌های عاطفی اسب‌ها را نادیده گرفت.
آن‌ها مطرح کردند که رویکردهای مربیگری می‌تواند اثری ماندگار بر باورها و شیوه‌های صاحبان اسب داشته باشد. بنابراین، فراهم کردن آموزش در دسترس و مبتنی بر شواهد می‌تواند به فعالان ورزش سوارکاری کمک کند تا شیوه‌های جاافتاده را به چالش بکشند، درباره تجربه‌های گذشته خود تامل کنند و در سراسر زندگی خود با اسب‌ها، تصمیم‌هایی با محوریت رفاه بگیرند.
بهبود زندگی اسب‌ها
دکتر ویکتوریا لوئیس، نویسنده اصلی مقاله و مدرس ارشد عملکرد سوارکاری در دانشگاه هارتپوری، گفت: «این پژوهش نشان می‌دهد که صاحبان اسب با دقت و عمق درباره رفاه فکر می‌کنند.»
«آن‌ها به این نکته واقف‌اند که رفاه بسیار فراتر از سلامت جسمانی است؛ رفاه، رفتار، سلامت عاطفی، تمرین، روابط و توانایی اسب برای بروز رفتارهای طبیعی را نیز در بر می‌گیرد.
«آنچه به‌طور ویژه اهمیت دارد، فرصت تبدیل این آگاهی به عمل روزمره است. آموزش نقشی حیاتی در کمک به صاحبان اسب دارد تا به اطلاعات قابل اتکا دسترسی پیدا کنند، مهارت‌های خود را توسعه دهند و تصمیم‌های آگاهانه‌ای بگیرند که واقعا زندگی اسب‌ها را بهبود می‌بخشد.»
این مطالعه در جمع‌بندی خود می‌گوید که در میان پاسخ‌دهندگان، نگرانی گسترده و صادقانه‌ای درباره رفاه اسب وجود دارد، اما این آگاهی همیشه به اجرای منسجم و پایدار تبدیل نمی‌شود.
نویسندگان خواستار برنامه‌های آموزشی و تمرینی‌ای هستند که واقعیت‌های مراقبت روزمره از اسب را در رشته‌ها، فرهنگ‌ها و سطوح مختلف تجربه بازتاب دهد.
آن‌ها استدلال می‌کنند که آموزش سوارکاری باید مهارت‌های عملی را با درک علمی و تامل اخلاقی در هم بیامیزد تا صاحبان اسب، سوارکاران و مربیان بتوانند تصمیم‌هایی مبتنی بر رفاه بگیرند.
دکتر لوئیس افزود: «گام بعدی صرفا این نیست که به مردم بگوییم رفاه اهمیت دارد. باید آن‌ها را به شواهد، مهارت‌های عملی و اعتمادبه‌نفس لازم مجهز کرد تا در سطح پایه تغییرات مثبت ایجاد کنند. این همان جایی است که آموزش، پژوهش و همکاری در سراسر بخش سوارکاری می‌تواند تفاوتی واقعی رقم بزند.»
تصویر اصلی از شاتراستاک