وقتی بکی مودی (Becky Moody) و یاگربام (Jagerbomb) پس از قهرمانی در فینال جام جهانی درساژ FEI در فورت ورثِ تگزاس به خانه بازگشتند، این اسب اخته نامدار از هر نظر ظاهری کاملاً سرحال به نظر می‌رسید.
او یک هفته در مرتع استراحت کرد، دو هفته هم تمرینات سبک بیرون از مانژ داشت و همان‌طور که بکی به هورس اند هاوند پادکست گفت، «سرحال و شاد» بود.
اما داده‌ها چیزی را نشان دادند که از ظاهرش پیدا نبود.
پایش خواب اسب چگونه کار می‌کند؟
بکی در خانه با ایکوی‌کانکت کار می‌کند؛ سامانه دوربین اصطبل مبتنی بر هوش مصنوعی که دامپزشکان آن را طراحی کرده‌اند و در ۱۲ اصطبل از یکی از بلوک‌های اصطبل او نصب شده است.
این دوربین‌ها الگوهای خواب را پایش می‌کنند؛ از جمله تشخیص حالت درازکش سینه‌ای، که اسب در آن به‌صورت عمودی استراحت می‌کند، و درازکش جانبی، زمانی که اسب «کاملاً به پهلو خوابیده و واقعاً خواب درست و حسابی دارد». همچنین مدت زمانی را که هر اسب صرف خوردن می‌کند و میزان فعالیتش را در طول شب ثبت می‌کنند.
اسب‌ها در شبانه‌روز فقط چند ساعت می‌خوابند و بیشتر این زمان را ایستاده سپری می‌کنند؛ موضوعی که به لطف دستگاه ایستایی ممکن است؛ سامانه‌ای از تاندون‌ها و رباط‌ها که به آن‌ها اجازه می‌دهد بدون خسته شدن، ایستاده چرت بزنند.
اما آن‌ها فقط زمانی می‌توانند به خواب REM، یعنی مرحله عمیق و ترمیمی خواب، برسند که در حالت درازکش کامل جانبی باشند؛ زیرا این مرحله با از دست رفتن کامل تون عضلانی همراه است.
دامپزشکان معمولاً می‌گویند اسب برای دریافت REM کافی، روزانه به حدود ۳۰ تا ۶۰ دقیقه دراز کشیدن نیاز دارد و اسب‌هایی که نمی‌توانند یا نمی‌خواهند دراز بکشند — چه به دلیل درد، استرس یا ناآشنا بودن محیط — ممکن است دچار کمبود خواب REM شوند.
برای یاگربام، این داده‌ها بسیار روشنگر بود.
بکی توضیح می‌دهد: «او فقط شب‌ها می‌خوابد؛ در طول روز اصلاً دراز نمی‌کشد.
«بنابراین واقعاً نمی‌توانید بفهمید الگوی خوابش چگونه است، مگر این‌که اطلاعات دوربین را بررسی کنید.»
و آنچه اطلاعات، پس از بازگشت او از آمریکا، نشان داد، اسبی بود که سخت تلاش می‌کرد از سفرش در آن سوی اقیانوس اطلس ریکاوری کند.
بکی می‌گوید: «حدود ۱۶ یا ۱۷ روز طول کشید تا الگوی خوابش در خانه به حالت طبیعی برگردد.»
در سراسر این دوره بازیابی، دوربین‌ها ثبت کردند که او از نظر خواب به شکل چشمگیری در حال جبران بود: «گاهی پنج برابر میزان معمولش می‌خوابید.»
این نوعی از بینش است که حتی از چشم دقیق‌ترین اهل اسب هم پنهان می‌ماند.
یاگربام در مجموع نزدیک به دو هفته دور از خانه بود؛ همان سفر طولانی در مسیر رفت، در راه بازگشت هم تکرار شد، با توقف‌های شبانه در لیژ و دوور، و آثار پس از آن بر استراحتش بسیار بیشتر از چیزی ادامه داشت که ظاهرش نشان می‌داد.
چرا مسابقه دادن بیش از حد، بکی مودی را نگران می‌کند
برای بکی، این داده‌ها بر چیزی تاکید می‌کند که او از قبل هم عمیقا به آن باور داشت: فشار پنهان سفر و مسابقه، و اهمیت این‌که از اسب بیش از حد انتظار نرود.
او می‌گوید: «وقتی درباره رفاه اسب صحبت می‌کنیم، به نظرم این یکی از موضوعات واقعا مرتبط است.»
او اشاره می‌کند که حتی یک سفر نسبتا معمولی هم بار قابل توجهی دارد.
او توضیح می‌دهد که سفر به یک مسابقه بین‌المللی مانند روتردام ــ جایی که بکی از آنجا با ما صحبت می‌کند ــ می‌تواند به این معنا باشد که یک اسب در یک روز، با در نظر گرفتن صف‌های کشتی و گمرک فرانسه، بیش از ۸ ساعت را در کامیون بگذراند؛ موضوعی که به گفته او می‌تواند «بین ۵۰ دقیقه تا ۳ ساعت» زمان ببرد.
او می‌گوید: «تقریبا حتی بدون داده‌ها هم می‌توانم بدانم که او در یک مسابقه مثل خوابیدن در خانه، نمی‌خوابد.»
پاسخ او این بوده که دوره بازیابی را با دقت و برنامه‌ریزی بیشتری در نظر بگیرد.
بعد از یک فشار بزرگ، به یاگربام یک دوره آسانِ دو هفته‌ای داده می‌شود: زمانی در مرتع، یا چند روز استراحت کامل، و بعد از آن هکینگ سبک.
بکی با دقت تاکید می‌کند که هیچ قانون واحدی برای همه وجود ندارد.
برخی اسب‌ها از تقویم پرتر سود می‌برند؛ اعتمادبه‌نفس می‌گیرند و یاد می‌گیرند در محیط مسابقه آرام‌تر شوند.
اما او تاکید می‌کند که تفاوت بین یک حضور محلی و چند روز ورزش سوارکاری در سطح قهرمانی، بسیار زیاد است. او می‌گوید: «باید اسبتان را بشناسید، بدانید چه می‌کنید و چه چیزی برای او بهترین است.»
این حالا فلسفه‌ای است که داده‌های محکم هم از آن پشتیبانی می‌کنند؛ و خودش آن را خیلی ساده این‌طور جمع‌بندی می‌کند: او «واقعا از آن دسته آدم‌هایی است که به مسابقه دادن بیش از حد اعتقادی ندارند».