به‌کارگیری اسب‌ها در مهار آتش‌سوزی‌های جنگلی
به‌کارگیری توان اسب‌سانان پیش‌تر در مبارزه با آتش‌سوزی‌های جنگلی در بریتانیا و اسپانیا مفید بودن خود را نشان داده است؛ رویکردی که می‌تواند برای اسب‌ها، انسان‌ها و محیط زیست سودمند باشد.
یکی از مالکان در والنسیا دریافت که رویای او برای پرورش اسب‌های ورزشی در یک محیط طبیعی، مزیت دیگری هم دارد و آن کاهش خطر آتش‌سوزی است؛ هم‌زمان، یک پروژه برای افزایش ارزش پونی‌ها در تپه‌های ولز نیز به نتیجه‌ای مشابه رسیده است.
دونا اولدبری-توماس از دانشگاه کاونتری به هورس اند هاوند گفت پروژه «پاور پونیز» در پی کاهش شمار پونی‌های ولش سکشن اِی که در نواحی تپه‌ای پرورش یافته‌اند، شکل گرفت.
دکتر اولدبری-توماس و پیتر مورگان از اصطبل تورکوید ایده به‌کارگیری این پونی‌ها برای «کوبیدن سرخس‌ها» را مطرح کردند.
سرخس گونه‌ای بومی اما مهاجم است که خطر آتش‌سوزی و کنه را افزایش می‌دهد و از تنوع زیستی می‌کاهد.
دکتر اولدبری-توماس در جریان پژوهش‌های خود دریافت که سرخس هنگام سوختن، گازهای بسیار سمی تولید می‌کند.
او گفت: «این ماده بسیار خطرناک است و تنها راه حفاظت از مناظر طبیعی، جوامع محلی و آتش‌نشان‌ها در کوتاه‌مدت ایجاد نوارهای عاری از سرخس و در بلندمدت اجرای بسیار جدی‌تر چرای حفاظتی است.
«شما به یک الگوی چرای ترکیبی نیاز دارید و به دام‌هایی که کار خود را بلد باشند.
«یعنی گاو، گوسفند، بز و اسب‌هایی که بومی‌اند و با محیط آشنایی دارند؛ و اینجاست که دوباره به توان پونی‌ها می‌رسیم.»
یک «چرخه مطلوب»
پونی‌ها بخشی از سرخس‌های جوان را می‌خورند، اما علاوه بر آن روی آن‌ها می‌غلتند و در آن «آشیانه» درست می‌کنند و با این کار سرخس‌ها را می‌خوابانند و خرد می‌کنند. همچنین برای رسیدن به آب از میان آن‌ها عبور می‌کنند؛ اقدامی که به دیگر حیوانات نیز امکان دسترسی می‌دهد و به شکل‌گیری «چرخه‌ای مطلوب از چرای در دسترس‌تر، بهبود تدریجی مرتع و عقب‌نشینی سرخس» کمک می‌کند.
دکتر اولدبری-توماس گفت این روند سریع نیست، اما اگر پونی‌ها در منطقه باقی بمانند، راه‌حل دائمی خواهد بود؛ برخلاف روش سریع‌تر اما کم‌اثرتر ــ و به‌مراتب سمی‌تر ــ مسموم کردن سرخس‌ها.
پیشگیری از آتش‌سوزی در ابتدا تقریباً یک مزیت فرعی بود، اما اکنون به مهم‌ترین فایده تبدیل شده است.
در انگلستان و ولز ۱٫۳ میلیون ایکر سرخس وجود دارد و این گیاه مانع رشد گونه‌های دیگر گیاهی می‌شود، گازهای گلخانه‌ای منتشر می‌کند و قابلیت اشتعال بالایی دارد.
و اگر آتش بگیرد، نه‌تنها خود حریق یک خطر بزرگ است، بلکه آتش‌نشان‌ها نیز در معرض استنشاق دودهای سمی قرار می‌گیرند.
در اسپانیا، رافائل پریس، مالک یک اصطبل پرورش، می‌خواست اسب‌هایی داشته باشد که تا حد ممکن به‌صورت طبیعی زندگی کنند؛ زیرا بسیاری از اسب‌های منطقه او بیشتر از آن‌که در گله‌ها در فضای باز باشند، در محیط‌های سرپوشیده نگهداری می‌شوند.
او سپس متوجه شد که این کار نه‌فقط به رفاه اسب‌ها کمک می‌کند ــ چون علوفه بیشتری در اختیارشان می‌گذارد که برای آن لازم نیست پولی بپردازد ــ بلکه فعالیت چرای اسب‌ها مواد قابل اشتعال بالقوه برای آتش‌سوزی را نیز از میان می‌برد.
حصارکشی مجازی
او گفت: «در جریان آتش‌سوزی‌های بزرگ اسپانیا در تابستان امسال، چندین مورد وجود داشت که آتش وارد مناطقی نشد که حیوانات در آن حضور داشتند، زیرا علفی نبود که باعث گسترش آن شود.»
او افزود: «این موضوع بسیار جالب است و برخی نهادهای مسئول این الگو را مورد توجه قرار داده‌اند.»
»
آقای پریس از «حصارکشی مجازی» استفاده می‌کند؛ او می‌تواند مرزها را به‌صورت الکترونیکی تعیین کند و اسب‌ها نیز قلاده‌هایی به گردن دارند که هنگام نزدیک شدن به این مرزها، پالس ارسال می‌کند.
این یعنی اسب‌ها در امنیت هستند، به‌خوبی تغذیه می‌شوند و هم‌زمان سوخت بالقوه آتش‌سوزی را کاهش می‌دهند.
مقام‌های مسئول نیز با این رویکرد هم‌نظرند؛ دولت والنسیا برای کمک به پیشگیری از آتش‌سوزی در این منطقه، بودجه چرای دام را به ۵۰۰٬۰۰۰ یورو، معادل حدود ۴۳۰٬۰۰۰ پوند، افزایش داده است.
او معتقد است این اصول می‌تواند برای بریتانیا نیز سودمند باشد.
او گفت: «اگرچه شرایط آتش‌سوزی جنگلی با وضعیت اسپانیای مدیترانه‌ای تفاوت دارد، اما این اصل کاربردی بسیار گسترده‌تر دارد.
چرای گسترده با اسب‌ها می‌تواند به‌عنوان ابزاری مکمل برای پیشگیری از آتش‌سوزی‌های جنگلی و روشی پایدار برای مدیریت حاشیه جنگل‌ها، مناطق حفاظت‌شده، آتش‌بُرها و دیگر اراضی پُرپوشش گیاهی یا دشوار‌دسترس به کار گرفته شود.
اصل ماجرا ساده است: به‌جای آن‌که همه پوشش گیاهی بارها و بارها با علف‌زن، تراکتور و دیگر ماشین‌آلات حذف شود، اسب‌ها می‌توانند بخشی از این کار را به‌صورت طبیعی و پیوسته انجام دهند.
این سامانه، مدیریت زمین، پایداری و رفاه اسب را با هم ترکیب می‌کند: اسب‌ها در تمام طول سال در مناطق طبیعی وسیع زندگی می‌کنند، آزادانه به‌صورت گله جابه‌جا می‌شوند و هم‌زمان یک کارکرد عملی زیست‌محیطی نیز انجام می‌دهند.
»