بریتانیا با وجود ناکامی در سکوی تیمی، سهمیه لسآنجلس ۲۰۲۸ را گرفت
بریتانیا در قهرمانی جهان پارا درساژ ۲۰۲۶ با مجموع امتیاز تیمی ۲۲۲٫۳۷۹ در رده پنجم قرار گرفت؛ نتیجهای که هرچند این تیم را از سکوی قهرمانی دور نگه داشت، اما با فاصلهای مطمئن در جمع هفت تیم برتر قرار داد و سهمیه پارالمپیک ۲۰۲۸ لسآنجلس را تضمین کرد.
آمریکا با ۲۳۶٫۱۳۵ امتیاز به مدال طلا رسید، آلمان با ۲۲۹٫۸۷۵ نقره گرفت، هلند با ۲۲۷٫۶۳۹ برنز را به دست آورد و دانمارک با ۲۲۵٫۸۶۷ چهارم شد؛ فقط ۳٫۴۸۸ امتیاز بالاتر از بریتانیا.
تیم بریتانیا در روز پایانی رقابت تیمی، یعنی شنبه ۲۲ اوت، با حضور در گریدهای ۴ و ۵ وارد میدان شد و به دنبال آن بود که عملکرد روز نخست را بهبود بدهد؛ روزی که دستکم روی کاغذ، این تیم را کمی از آهنگ رقابت برای سکوی قهرمانی عقب انداخته بود.
کسب سهمیه پارالمپیک از ابتدا هدف اصلی تیم بود، اما نمایشهای انفرادی بسیار خوب این تیم در اوایل هفته باعث شده بود امیدها پیش از شروع رقابت تیمی بالا برود.
برای یادآوری قدرت عملکرد انفرادی بریتانیا در این هفته، اگر بهجای امتیازهای امروز، نمرات بخش انفرادی هفته ملاک محاسبه تیمی قرار میگرفت، بریتانیا به مدال نقره تیمی میرسید؛ اندکی بالاتر از هلند و با فاصلهای مناسب از دانمارک.
ماری دوروارد-آکهرست (Mari Durward-Akhurst) دیروز رقابت تیمی بریتانیا را در گرید ۱ آغاز کرد و با امتیاز ۷۴٫۵۸ درصد، پشت سر ماری فوندرهیدن از آمریکا نایبقهرمان شد.
جمیما گرین و فنتبیولس ۷۴٫۰۳ درصد گرفتند و در گرید ۲ چهارم شدند، در حالی که دایموند دونز با سوارکاری فیونا هاوارد پس از آنکه در آزمون انفرادی خودش از رده چهارم اوج گرفته بود، این بار در گرندپری بی با ۷۹٫۳ درصد صدرنشین شد. ریکست فان در هورست نیز روند شکستناپذیری خود را برای هلند در گرید ۳ ادامه داد.
هیچیک از مجموعهای روز اول نهایی نبود، چون همه تیمها هنوز در گریدهای ۴ و ۵ سوارکارانی در پیش داشتند.
با این حال، فاصلهها از همان زمان در حال شکل گرفتن بود؛ بریتانیا با ۱۴۸٫۶۱۶ امتیاز و فقط با ثبت نمرات ماری و جمیما و در حالی که هنوز دو سوارکار دیگرش باقی مانده بودند، در پایان روز در رده سیزدهم قرار داشت. آمریکا با ۲۲۹٫۲۰۸، دانمارک با ۲۲۵٫۸۶۷ و هلند با ۲۲۶٫۷۴۲ امتیاز، هر کدام نتیجه سه نفر از چهار سوارکار خود را ثبت کرده بودند، در حالی که آلمان با وجود آنکه هنوز سه سوارکار دیگر برایش باقی مانده بود، فقط امتیاز ۷۷٫۷۳ هایدماری درزینگ را روی تابلو داشت.
در گرید ۵، سوفی ولز (Sophie Wells) پس از طلای انفرادی، در آزمون تیمی هم با اماسجی گلد استاندارد (MSJ Gold Standard) چهارم شد و به امتیاز ۷۳٫۷۶ درصد رسید؛ نمرهای که ۱٫۱۹ واحد درصد کمتر از آزمون انفرادی او بود. او پشت سر رگینه میسپلکامپ از آلمان با ۷۵٫۷۷ درصد و بریتنی ده یونگ از هلند با ۷۴٫۶۱ درصد قرار گرفت.
گلد استاندارد نسبت به دو روز قبل سواری سختتری داشت؛ همچنان بسیار دقیق و آرام بود، اما در مقاطعی کمی از کمکهای سوفی عقب میماند و روی دهنه هم به اندازه قبل جاافتاده و ثابت نبود.
سوفی گفت: «احساسی که او امروز به من داد، از هر چیزی که تا حالا از او حس کرده بودم بهتر بود؛ حتی بهتر از آزمون انفرادی.»
او افزود: «گرم کردن را خیلی خوب انجام داد، پرانرژی و دلپذیر بود و کمی هم سبکتر احساس میشد، انگار آمادگی بیشتری داشت. اینکه وارد میدان شوی و با نمرهای پایینتر از دو روز قبل بیرون بیایی، کمی ناامیدکننده است، اما درساژ همین است، ورزش همین است؛ بزرگترین هدف من از حضور در اینجا این بود که او در مانژ اسبی خوشحال باشد و فکر میکنم همینطور هم بود.»
او در پاسخ به این پرسش که احساس میکند امتیازها کجا از دست رفته، افزود: «احتمالاً ایستها آنقدر خوب نبودند. فکر میکنم تعویضهای ساده در واقع بهتر بود، ترنزیشنهای رو به پایین بهتر بود و حس کردم او در یورتمه کمی سربالاتر حرکت میکرد؛ راستش را بخواهید، دقیق نمیدانم. میروم و ویدئو را تماشا میکنم، برگههای امتیاز را میخوانم، نظرها را بررسی میکنم و دوباره تلاش میکنیم [در فریاستایل].
«در نهایت، با یک پونی خوشحال از میدان بیرون میروم و از حسی که امروز گرفتم لذت بردم، پس راضی هستم.»
«چیزی برای از دست دادن نبود»
با تکمیل کار نماینده گرید پنج، مجموع امتیاز هلند روی ۲۲۷٫۶۳۹ تثبیت شد؛ عددی که حالا تعقیبکنندگان باید واقعاً برای شکست دادنش تلاش میکردند. با وجود هر آنچه هنوز در پیش بود، آمریکا همچنان پیشتاز به نظر میرسید و فقط لازم بود کیت شومیکر در گرید چهار به امتیازی بهتر از ۷۱٫۹۶ درصد برسد تا از رکورد هلند عبور کند؛ درخواستی نهچندان دشوار، با توجه به اینکه طلای انفرادی او در همین هفته با ۷۸٫۸۹ درصد به دست آمده بود.
در مقابل، بریتانیا عملاً از کورس سکو دور به نظر میرسید؛ نیکولا برای اینکه تیمش را بالاتر از مجموع هلند ببرد، باید امتیازی بهمراتب بالاتر از بهترین رکورد شخصیاش، یعنی ۷۹٫۰۲ درصد، ثبت میکرد.
با توجه به اینکه آلمان هنوز دو سوارکار دیگر در گرید چهار داشت، دانمارک تنها هدف واقعبینانه دیگر بود. این یعنی باید از ۷۷٫۲۵ درصد عبور میکردند، با این فرض که دانمارک روی کف محتمل ۲۲۵٫۸۶۷ قرار بگیرد؛ نتیجهای که محتمل به نظر میرسید، چون امتیاز انفرادی ۷۰٫۰۸ درصدی لینه تورنینگ یورگنسن، آخرین سوارکار دانمارک، پایینترین امتیاز تیم این کشور بود. مأموریتی بسیار دشوار بود: ۳٫۳۹ امتیاز بالاتر از امتیاز ۷۳٫۸۶ درصدی خود نیکولا که با آن به مدال برنز انفرادی رسیده بود.
اما باید حق را به نیکولا و هومبرتو ال داد؛ آنها واقعاً برایش ریسک کردند. این زوج با هدفی کاملاً روشن وارد میدان شدند و در بعضی لحظهها حتی به نظر میرسید در کانتر میخواهند از زمین کنده شوند، اما هومبرتو کمی بیش از حد پرانرژی بود و یکی دو واکنش ناگهانی بزرگ نشان داد. آنها ۷۰٫۱۶ درصد گرفتند و در نهایت امتیاز حذفشونده بریتانیا در آن روز شدند.
نیکولا گفت: «امروز فقط کمی بیشتر دنبال نمایش، کمی بیشتر دنبال قدرت بودیم و او هم کمی بیشتر به صدا حساس شد و واکنش نشان داد؛ به همهچیز واکنش میداد، بنابراین یکی دو اشتباه اینجا و آنجا پیش آمد و من مجبور شدم او را از آن لحظهها عبور بدهم. بعضی تستها همینطور از آب درمیآیند.»
او از ابتدا از این ریسک آگاه بود: «بعضی لحظهها واقعاً فوقالعاده بود؛ فکر میکنم او در هر دو کانتر واقعاً بالاتر آمد، چون آن قدرت اضافه را داشتیم. اما گاهی این موضوع میتواند کمی بیش از حد سرریز کند و همین هم ریسک کار بود.
«از یک جهت، چیزی برای از دست دادن نداشتیم. او اسبی است که دوست دارم اگر بتوانم یکی دو درصد بالاترش ببرم، اما عادت ندارد در میدان از او اینقدر بیشتر خواسته شود.»
فکر میکنم او بابتش حسابی هیجانزده شده بود، اما خیلی خوب است که موقعیتی داشته باشید تا بتوانید چنین چیزی را امتحان کنید.
«بعضی وقتها واقعاً حس میشد در کانتر میخواهد از جا کنده شود؛ برای همین مدام به خودم میگفتم باید با نشیمنم عمیق کار کنم و فقط محکم در زین بمانم.
اما نمیخواستم شیوهای را که آزمون را با آن میراندم عوض کنم، چون در آن صورت دیگر چه فایدهای دارد؟
او واقعاً آماده و پرانرژی بود؛ فقط آدرنالینش بیش از حد بالا رفته بود.»
این نخستین قهرمانی جهان نیکولا بود و با وجود اینکه به مدال تیمی نرسید، این لحظه را ساده نگرفت.
او گفت: «فوقالعاده بود؛ هر چهار نفر ما در روز نخست مدال گرفتیم و این واقعاً برای همه لحظهای روحیهبخش بود.»
«همه ما برای رسیدن به اینجا خیلی سخت کار کردهایم.
پوشیدن پرچم یک افتخار است؛ در داخل کشور رقابت بسیار زیادی وجود دارد و من سالها عضو ذخیره بودهام، بنابراین خوب میدانم این شرایط چه حسی دارد.
وقتی بالاخره انتخاب میشوی، مثل تحقق یک رویاست و این موضوع وقتی بهتر هم میشود که ما چنین گروه قدرتمندی از سوارکاران هستیم.»
«رو به جلو و رو به رشد»
جورجینا شارپلز، مدیر عملکرد، در جمعبندی دو روز رقابت تیمی احساسات متفاوتی داشت.
او گفت: «خیلی خوشحالم که سهمیه گرفتهایم.
هدف اصلی از حضورمان اینجا، کسب سهمیه لسآنجلس ۲۰۲۸ بود و به آن رسیدهایم.
اما از نتایج نهایی ناامیدم.
ما ترکیبهای فوقالعادهای داریم و میدانم چه تواناییهایی دارند؛ بخشی از آن را در دو روز گذشته نشان دادیم.
«فکر میکنم ما تنها کشوری بودیم که هر چهار سوارکارش بهصورت انفرادی در گرید خود مدال گرفتند، بنابراین با این انتظار جدی به اینجا آمده بودیم که در بخش تیمی هم مدال بگیریم.
«اسبهای بسیار خوبی داریم و آنها کارهای بسیار درخشانی ارائه کردند، اما در عین حال چند رمکردن بسیار پرهزینه هم داشتیم.
در این سطح نمیتوان از چنین اشتباهاتی عبور کرد.
فاصلهها فوقالعاده نزدیک است و در نهایت همین موضوع جایگاه روی سکو را از ما گرفت.
«برای سوارکاران و برای تیم ناراحتم، چون میدانیم چه تواناییهایی داریم.
امروز، روز ما در این رقابت نبود؛ اما فردا فریاستایل را داریم، ۲۳ اوت.
رو به جلو و رو به رشد.»
جورجینا در نگاه به لسآنجلس، تأکید داشت که باید نکات مثبت را هم دید.
او گفت: «دو روزی داشتیم که در آن نفرات عملکردی استثنایی داشتند؛ یک قهرمان جهان، یک نقره و دو برنز.
همه سوارکاران ما کاملاً در مسیر پیشرفت قرار دارند.
ما هنوز در حال ارزیابی توان اسبها هستیم؛ در خانه اسبهایی داریم که بالقوه میتوانند ترکیبهای لسآنجلس باشند، اما فرصتهای زیادی برای بهدست آوردن آن تجربه وجود ندارد.
«برای اینکه آن سوارکاران در معرض چنین فضایی قرار بگیرند، به مسابقاتی از این دست نیاز دارید؛ جایی که فشار بالاست و بقیه جهان هم حضور دارند.
فکر میکنم از اینجا نکات مثبت بسیار زیادی با خود میبریم و بر پایه آنها پیش خواهیم رفت.»