اما کلاگمن میان وکالت و ایونتینگ در بدمینتون تعادل برقرار کرد
اما کلاگمن، سوارکار استرالیایی مقیم آمریکا، این هفته در رقابت‌های دفندر برگلی هورس ترایالز ۲۰۲۶ برای نخستین پنج‌ستاره خود در بریتانیا حاضر شد؛ حضوری که در میان برنامه سنگین حرفه حقوقی‌اش جا داده شده بود.
اما، ۲۸ ساله، گفت: «فقط دو سال است که وارد این مسیر شده‌ام، بنابراین فکر می‌کنم هنوز دارم بعضی پیچ‌وخم‌ها را برطرف می‌کنم و دقیقاً می‌فهمم چطور باید آن را مدیریت کنم.»
اسب او در این هفته، چیراز (Chiraz) خاکستری ۱۳ ساله، در بریتانیا زیر نظر نیکولا ویلسون تا سطح دو‌ستاره پرورش و آماده شد.
او با مجموع ۱۰۹٫۳ کارش را به پایان رساند؛ پس از یک دور ایمن اما کند در کراس‌کانتری که فقط جریمه زمانی برایش به همراه داشت، و دو مانع افتاده در پرش با اسب.
اما توضیح داد: «واقعاً هرگز فکر نمی‌کردم سوارکار حرفه‌ای تمام‌وقت شوم.
«به دانشگاه رفتم و بعد هم تحصیلات تکمیلی؛ همیشه از نظر درسی خیلی جدی بوده‌ام، بنابراین امیدوار بودم بتوانم شغلی پیدا کنم که آن را با اسب‌ها تلفیق کنم.»
او دو سال گذشته را در کار برای یک قاضی گذرانده؛ مدیریت پرونده‌ها و صدور رأی، پیش از آن‌که وارد کار با موکلان خصوصی شود.
او گفت: «بیشتر روی پرونده‌های مدنی فدرال کار می‌کردم؛ در اصل عمدتاً دعاوی مالی، قراردادها و چیزهایی از این دست.»
فعلاً اسب‌ها سهم بیشتری از توجه او را به خود اختصاص داده‌اند.
اما گفت: «الان اسب‌های خیلی خوبی دارم، بنابراین کمی بیشتر روی آن‌ها تمرکز کرده‌ام و کمی کمتر کار می‌کنم.»
«گاهی باید خیلی زود صبح بیدار شد و خیلی دیر شب کار را تمام کرد، به‌ویژه در زمستان.
«معمولاً قبل از ساعت شش بیدار می‌شوم، به محل کار می‌روم، به باشگاه می‌روم، کارم را شروع می‌کنم و بعد اگر بتوانم سعی می‌کنم اواسط بعدازظهر از کار بیرون بیایم و بروم سوار شوم و اسب‌ها را کار بدهم.
«وقتی ساعت ۱۰ یا ۱۰:۳۰ شب کارم تمام می‌شود، خیلی وقت‌ها هوا کاملاً تاریک است.
«آخر هفته‌ها هم که طبیعتاً کاملاً درگیر مسابقه است.»
او بدون تعارف می‌پذیرد که گاهی تردیدها هم سراغش می‌آیند.
او گفت: «بعضی وقت‌ها با خودم فکر می‌کنم دارم چه کار می‌کنم؛ می‌توانستم فقط مثل آدم‌های معمولی به خانه بروم، با همسرم شام بخورم و یک عصر خوب داشته باشم.
«در عوض، دارم در مانژ سرپوشیده دور می‌زنم!
«اما برای رسیدن به جایی مثل این، ارزشش را دارد.»
با این حال، پشت این تلاش برای حفظ تعادل، دلایل عملی هم وجود دارد.
او گفت: «در آمریکا بیمه درمانی را از طریق شغل‌تان دارید، بنابراین از نظر شغلی کمی امن‌تر است.
«خیلی از سوارکارها چون خوداشتغال هستند، بیمه درمانی ندارند.»
شاید او پس از ماجرایی که در روز کراس‌کانتری برایش رخ داد، قدردان همین بیمه بوده باشد.
اما گفت: «این فقط دومین پنج‌ستاره اوست، بنابراین آوردنش به اینجا درخواست بزرگی از او بود.
«اما من به او ایمان داشتم و او هم به من ایمان داشت.»
«در لیف پیت یکی از رکاب‌هایم را از دست دادم؛ در پرشِ پایین‌رفتن کمی عجیب پرید و فکر می‌کنم باید پاشنه‌هایم را بیشتر پایین نگه می‌داشتم.
«در مسیر رسیدن به مانع بُرش سعی کردم دوباره پایم را در رکاب بگذارم، اما بعد با خودم گفتم بی‌خیال، هیچ راهی ندارد که بتوانم آن را برگردانم، فقط باید سوارکاری کنم.
«بنابراین سه مانع بعدی را بدون یک رکاب پریدم که واقعاً مطابق برنامه نبود.
«اما او فوق‌العاده بود؛ اصلاً متوجه نشد و فقط روی خط ماند.»
حالا که این هفته برای آن‌ها به پایان رسیده، چیراز مدتی استراحت خواهد کرد.
اما گفت: «او سال بزرگی را پشت سر گذاشته و دو پنج‌ستاره اولش را انجام داده است.»
«او پاییز امسال چند مسابقه چهارستاره را انجام می‌دهد و بعد هم احتمالاً سال آینده دوباره در پنج‌ستاره کنتاکی شرکت می‌کند و همین‌طور به پیشرفت ادامه می‌دهد.
«حالا که اینجا از پس مسیر برآمده، حتی بیشتر از قبل به او باور دارم.»
برای اما، بازگشت به واقعیت خیلی فوری‌تر است.
او گفت: «باید اسبم را به خانه برسانم، خودم هم به خانه برگردم و کارهایم را سر و سامان بدهم، احتمالاً کمی هم کارهای اداری انجام دهم.
«و بعد هم برگشتن به دفتر کار.»