الاغ‌های درمانی آرامش را به بیماران روان‌پزشکی رساندند
یک برنامه درمان با کمک حیوانات در یک بیمارستان روان‌پزشکی در فرانسه، بهبود چشمگیری در نتایج مراقبت از بیماران ایجاد کرده است.
این موضوع را خود بیماران گزارش کرده‌اند، کارکنان بیمارستان نیز آن را مشاهده کرده‌اند و برگزارکنندگان برنامه هم آن را مطرح کرده‌اند؛ افرادی که اکنون خواهان انجام پژوهش علمی دقیق درباره این شیوه هستند تا به استانداردسازی آن کمک شود و امکان اجرای گسترده‌تر آن در سراسر کشور فراهم آید.
در مقایسه با اسب، الاغ بی‌تردید در فرهنگ و فولکلور انسانی قربانی کلیشه‌سازی شده است. با این حال، می‌توان گفت این تصویر تا حد زیادی ناعادلانه است، زیرا الاغ بسیار پیش از خویشاوند قدبلندتر و کشیده‌اندام خود، یعنی اسب، در کنار انسان بوده است.
الاغ‌ها بیش از ۲۰۰۰ سال پیش از آن‌که اسب طعم کشیده‌شدن عنان را بچشد اهلی شدند و به دلیل خلق‌وخوی آرام، اجتماعی و باهوش خود، اغلب به عنوان حیوان درمانگر به کار گرفته می‌شوند؛ ویژگی‌هایی که شاید ریشه در همین تاریخ طولانی همکاری با انسان داشته باشد.
هر جمعه در مجموعه بیمارستان ویل‌اورار در نویی-سور-مارن، در نزدیکی پاریس، بیمارانی که از اختلالات روان‌پزشکی، اضطراب، تنهایی و دیگر مشکلات رنج می‌برند، برای یک جلسه درمانی با الاغ درمانگر به پناهگاه مزرعه‌ای جنگلی بیمارستان می‌روند.
الاغ‌ها برای تحمل بارهای سنگین در مسافت‌های طولانی پرورش یافته‌اند؛ بنابراین اضطراب یا حتی اسکیزوفرنی بیماران برای تک‌سم‌سانانی مانند نونو، پیتو، اسکار، مانولو یا مالرو مسئله‌ای نیست. این حیوانات برخی بیماران را با گاری جابه‌جا می‌کنند، برای آن دسته که اعتمادبه‌نفس بیشتری دارند سُم‌هایشان را برای تمیز کردن در اختیار می‌گذارند و برای برخی دیگر که به آرامش و نوازش نیاز دارند، بی‌صدا خود را به آن‌ها می‌مالند.
بیماران بدون پرداخت هزینه در این برنامه شرکت می‌کنند و چند نفر از آن‌ها این تجربه را تغییری ارزشمند در فضا توصیف کرده‌اند که «آرامش» به همراه می‌آورد.
ژروم ۵۲ ساله، یکی از بیماران، گفت: «صحبت کردن با آدم‌ها و شرکت در فعالیت‌هایی که معمولاً انجام نمی‌دهم، در زندگی روزمره به من کمک می‌کند. این کار کمک می‌کند از روال درمان و دارودرمانی فاصله بگیرید. در خانه ماندن برای من خوب نیست.»
زوجی به نام ارملیندا و فرانسوا هادی این پروژه را برای ویل‌اورار راه‌اندازی کردند و نخستین الاغ‌هایی که فرانسوا آموزش داده بود، در سال ۲۰۱۶ به این مرکز رسیدند. ارملیندا که پرستار درمان روان‌پزشکی است، اعتقاد راسخی به درمان با کمک حیوانات داشت. این زوج به این نتیجه رسیدند که الاغ انتخابی ایده‌آل است، اما برنامه بعدها گسترش یافت و اکنون انواع دیگری از حیوانات، از جمله بز، لاک‌پشت، خرگوش، خوکچه هندی، مرغ و کبوتر را نیز در بر می‌گیرد.
آلیسیا فابی، دانشجوی ۱۸ ساله پرستاری، به آسوشیتدپرس گفت این فعالیت به بیماران فرصت می‌دهد از فضای بیمارستان خارج شوند.
او گفت: «هر بار که از این فعالیت برمی‌گردند، می‌گویند حال‌شان خوب است، آرام و ریلکس هستند و از این بیرون‌رفتن لذت برده‌اند. این واقعاً خیلی مثبت است.»
بیمارستان و خانواده هیدی به‌دنبال آن هستند که درباره برنامه درمان با الاغ، پژوهش علمیِ معتبر انجام شود. امید آن‌ها این است که این برنامه در سراسر کشور، در ابعادی گسترده‌تر ارائه شود.