Simon Reynolds: «یک لحظه روی اوج دنیا بودم و لحظه بعد، می‌پرسیدم آیا باز هم برنده یک کلاس می‌شوم؟»

یکی از بزرگ‌ترین برداشت‌های نادرست درباره‌ی نمایش و به‌طور کلی ورزش سوارکاری این است که کار آسانی است.

آنچه ورزش ما را منحصربه‌فرد می‌کند این است که ما فقط روی خودمان تمرین نمی‌کنیم؛ هم‌زمان در حال پرورش یک ورزشکار دیگر هم هستیم.

علاوه بر این چالش، اسبِ نمایش فقط برای ما اجرا نمی‌کند، بلکه انتظار می‌رود یک غریبه را هم حمل کند.

اسب فقط زمانی واقعاً اجرا می‌کند که ارتباط برقرار شده باشد.

توضیح دادنِ شراکتی که با یک اسب شکل داده‌اید برای کسی که با دنیای اسب بیگانه است دشوار است؛ این رابطه اغلب دیده نمی‌شود و فقط می‌توان آن را به‌صورت یک حس توصیف کرد.

اما اول باید اسب را پیدا کنید.

اغلب آن‌ها جوان‌اند، بی‌تجربه‌اند یا کاملاً رام نشده‌اند.

شما هم‌زمان به مربی، آموزگار، روان‌شناس، مربی آمادگی جسمانی و مراقب تمام‌وقت تبدیل می‌شوید، آن هم در حالی که تلاش می‌کنید خودتان را هم به‌عنوان سوارکار بهتر کنید.

و هر کسی که گفته «هیچ‌وقت با کودکان یا حیوانات کار نکنید» آشکارا هرگز با یک پرورش‌دهنده‌ی پونی روبه‌رو نشده است.

داستان یک پرورش‌دهنده با یک اسب معمولاً زمانی تمام می‌شود که بازنشسته شود، فروخته شود یا راهش را جدا کند، و آن وقت همه‌چیز دوباره از صفر آغاز می‌شود.

«A different breed» 

درسِ تاب‌آوری را خیلی زود یاد گرفتم.

وقتی برای Dad با پونی‌ها سوارکاری می‌کردم، یک هفته ممکن بود روی پونی‌ای بنشینم که برای England پرش کرده بود و هفته‌ی بعد روی یک breaker تازه‌خارج‌شده از فروش‌ها دراز کشیده باشم.

من تنها کسی نیستم که آسیب‌های جدی دیده‌ام — از جمله شکستن کمر.

جای تعجب ندارد که از آدم‌های اهل اسب به‌عنوان «a different breed» یاد می‌شود.

یادم هست از یکی از موفق‌ترین سفرهایم به Horse of the Year Show با مجموعه‌ای از بردها به خانه برگشتم.

اما وقت بازنشستگی top horses من رسیده بود و یکی از آن‌ها فروخته شد.

به تعطیلات رفتم، برگشتم و وارد yard خالی شدم، و یادم هست با خودم فکر کردم: «حالا چه؟»

نسل بعدی هم آماده و در انتظار نبود.

پیدا کردن یک اسبِ تراز اولِ دیگر مثل رفتن دمِ دست به سوپرمارکت نیست.

این کار سال‌ها زمان می‌برد.

یک لحظه در اوج دنیا بودم؛ لحظه‌ی بعد واقعاً از خودم می‌پرسیدم آیا باز هم می‌توانم در هیچ class دیگری پیروز شوم یا نه.

The challenge of starting over

برایم روشن شد که تعداد زیادی ورزش دیگر به ذهنم نمی‌رسد که در آن‌ها بتوانی به اوج حرفه‌ات برسی و بعد، تقریباً یک‌شبه، دوباره از نو شروع کنی.

ورزشکاران در بیشتر رشته‌ها سال‌ها روی همان بدن کار می‌کنند و مهارت‌های خودشان را صیقل می‌دهند.

سوارکاران با تجربه بهتر می‌شوند، اما هر موفقیتی با یک اسبِ متفاوت به دست می‌آید.

بعد از دهه‌ها پرورش اسب در رشته‌های مختلف، به این نتیجه رسیده‌ام که هر اسب کاملاً یک فرد است، اما گاهی لحظه‌ای پیش می‌آید که با خودت می‌گویی: «من این اسب را قبلاً دیده‌ام.»

البته نه خودِ آن اسب، بلکه شخصیتش.

جایی در طول این سال‌ها، با اسب دیگری دقیقاً شبیه او کار کرده‌ام.

می‌دانم چه چیزهایی جواب داد، چه چیزهایی جواب نداد و، شاید مهم‌تر از همه، چه اشتباهاتی مرتکب شدم.

اسب‌هایی که بیشترین درس را به من دادند همیشه قهرمان‌ها نبودند.

خیلی وقت‌ها این همان افرادی بودند که باعث می‌شدند سرم را به نشانه حیرت تکان بدهم، به خودم شک کنم و گاهی از خودم بپرسم چرا اصلاً فکر کردم این شغل انتخاب عاقلانه‌ای بوده است!

شاید به همین دلیل است که این رشته اغلب به‌درستی فهمیده نمی‌شود.

هنوز توییت Gary Lineker را بعد از بازگشت Nick Skelton در سال 2016 از شکستگی گردن و کسب مدال طلای المپیک در Rio به یاد دارم؛ جایی که آن لحظه را «یک مرد مسن روی اسب که از موانع به سبک It’s a Knockout می‌پرد» توصیف کرد.

امیدوارانه قصدش شوخی بود، اما یادآوری کرد که مهارت موجود در رشته ما تا چه اندازه برای کسانی که هرگز آن را تجربه نکرده‌اند، ناپیداست.

The culture we create

وقتی می‌بینم horse people در فضای آنلاین به جان هم می‌افتند، واقعاً ناامید می‌شوم.

یک روز را در یک رقابت بگذرانید تا ببینید شرکت‌کنندگان چطور برای هم دست می‌زنند و برندگان را تبریک می‌گویند.

اما چند ساعت بعد، شبکه‌های اجتماعی می‌توانند تصویری کاملاً متفاوت ارائه دهند.

من همین مسئله را در FIFA World Cup هم دیده‌ام.

هواداران از داخل pub برای تیم‌شان فریاد می‌کشند، اما بعد به خانه می‌روند و همان بازیکنانی را که لحظاتی قبل درباره‌شان آواز می‌خواندند، مورد انتقاد قرار می‌دهند.

این طرز فکر چیزی است که هرگز درکش نکرده‌ام.

همه ما در قبال فرهنگی که می‌سازیم مسئول هستیم.

● آیا شما هم آن حس «یارد خالی» را بعد از بازنشسته شدن یا رفتن یک horse درجه‌یک تجربه کرده‌اید - و چگونه دوباره به روال عادی برگشتید؟

نظر خود را همراه با نام، نزدیک‌ترین شهر و county به hhletters@futurenet.com ارسال کنید تا شاید دیدگاهتان در شماره‌ای آینده از مجله Horse & Hound منتشر شود