Chris Smith: قهرمانی John Whitaker در Cock O’ The North پس از ۵۱ سال، دستاوردی تکرارنشدنی است

تماشای پیروزی John Whitaker در Cock O’ The North در Great Yorkshire Show هفته گذشته، تجربه‌ای شگفت‌انگیز بود. بالا بردن یک جام بزرگ 51 سال پس از نخستین پیروزی‌تان، دستاوردی است که در هیچ ورزش دیگری نمی‌توان مشابهش را تکرار کرد.

John بعد از مسابقه اعتراف کرد که این، بهترینِ هفت پیروزی او بوده و فضای حاکم بر میدان هم حال‌وهوای ویژه‌ای داشت. این تجربه واقعاً لرزه بر تن آدم می‌انداخت.

اگر Richard Howley، که در آخرین نوبت وارد شد، بدون خطا می‌پرید و پیروزی را از آن خود می‌کرد، به گمانم تماشاگران او را هو می‌کردند و از میدان بیرون می‌فرستادند. این در حالی است که او سال‌هاست در Yorkshire زندگی می‌کند! پشتیبانی‌ای که از تماشاگران میزبان می‌گیرید، بی‌همتاست.

Cock O’ The North یک رقابت منحصربه‌فرد است. هرچند Hickstead Derby هم به همان اندازه ماندگار است، اما Cock برای بیشتر اسب‌های grand prix دست‌یافتنی است. با این حال، معمولاً یک دور کامل در آن میدان عظیم لازم است تا اسب‌ها آرام بگیرند و با موانع کنار بیایند؛ از جمله دابلِ walls و brushes.

زمانی بود که course-designers برای خلق چنین چالش‌های ماندگاری، از تخیل واقعی بهره می‌گرفتند. این رقابت‌ها امروز هم به همان اندازه نیم‌قرن پیش اعتبار و پرستیژ دارند و همین باعث می‌شود از خودم بپرسم آیا ما اصلاً توان ساخت نمونه‌های مدرنِ مشابه را داریم یا نه.

این رقابت همچنان یکی از معدود رویدادهایی است که ارزش و احترامش را از دست نداده و شاید بتوان گفت بزرگ‌ترین رقابت واقعاً ملی ماست. بخشی از جذابیت آن به این برمی‌گردد که برای عموم مردم به‌سادگی قابل‌فهم است؛ تا جایی که حتی نیروهای امنیتی هم از پیروزی John ذوق‌زده شده بودند.

با وجود همه آنچه به دست آورده، John همچنان کاملاً خاکی و بی‌تکلف مانده است. من دو ساعت با او در میان ردیف‌های cattle قدم زدم. Great Yorkshire یک show اصیلِ county است؛ جایی که هنوز هم می‌توانید در shed گاوهای Jersey بنشینید و با گروهی از farmers محلی قهوه بخورید.

«فقط به اندازه فهرست شرکت‌کنندگان خوب است»

یک show هرگز بیش از اندازه riderهایی که در فهرست شرکت‌کنندگان دارد خوب نیست و در حالی که نام‌های بزرگ هنوز هم می‌خواهند در Great Yorkshire برنده شوند، از میان 20 rider برتر ما چند نفر را می‌بینید که از championships ملی حمایت کنند؟ در Belgium یا Netherlands، انتخاب تیم ایجاب می‌کند riderها در finals ملی خودشان شرکت کنند و همین، جایگاه و اعتبارشان را حفظ می‌کند.

بسیاری از finalهای ما درخشش خود را از دست داده‌اند. final اسب‌های شش‌ساله Big Star وقتی در Horse of the Year Show (HOYS) برگزار می‌شد، فوق‌العاده بود، اما حالا آن‌قدر افت کرده که گاهی فقط 12 تا 15 entry در یک qualifier می‌بینیم.

در ستون قبلی‌ام درباره talent seekers صحبت کردم و این‌که course-designers ساختن مسیری را که هم برای اسب‌های هفت‌ساله و هم برای طیف گسترده‌تری از اسب‌ها مناسب باشد، چقدر دشوار می‌دیدند.

این رقابتی است که بی‌تردید نیاز به بازنگری دارد، اما بیشترین تعداد شرکت‌کننده را در میان همه qualifierهای امسال جذب کرده است. بنابراین وقتی بحث آن پیش می‌آید، باید به یاد داشته باشیم که تغییرات باید نه‌فقط به نفع اسب‌ها و riderها، بلکه به سود show centreها هم باشد؛ مرکزهایی که آنها هم در تلاش‌اند امرار معاش کنند.

چارچوبی برای پیشرفت

یکی از چیزهایی که در قاره اروپا وجود دارد و ما از آن بی‌بهره‌ایم، چارچوبی برای پیشرفت است. در کشورهایی مانند France، سوارکاران باید تعداد مشخصی دورِ پاک را ثبت کنند تا اجازه صعود به سطح بالاتر را پیدا کنند. در Britain، یک نفر که امروز در رده 1m می‌پرد، ممکن است آخر هفته آینده در یک grand prix شرکت کند.

یک ساختار پلکانی، سطح استانداردها را بالا می‌برد، از رفاه اسب‌ها محافظت می‌کند و برای سوارکاران، نقاط عطف معناداری به‌وجود می‌آورد.

بدون رویکرد یکسان و فراگیر فعلی، قوانین مربوط به زین و لوازم اسب هم می‌توانست پلکانی باشد. قرار دادن یک سوارکار grassroots که 80cm می‌پرد، در همان گروهی که یک حرفه‌ای در حال پرش 1. 30m است، اصلاً منطقی نیست.

کشورهای دیگر قوانین مربوط به bit را هم بر اساس سطح تغییر می‌دهند. در Germany، اسب‌های جوان تا شش‌سالگی باید در یک snaffle ساده مسابقه بدهند.

فقط کافی است به Billy Stud نگاه کنید تا موفقیت این رویکرد را ببینید؛ اسب‌های جوان آن‌ها تقریباً همیشه با snaffle کار می‌کنند.

این موضوع مرا به یاد یک گفت‌وگوی درخشان میان Tony Pavitt و Marcus Ehning در یک collecting ring می‌اندازد. Tony از Marcus پرسید اگر یک اسب جوان نتواند با snaffle کار کند، در Germany چه می‌کنند. Marcus فقط لبخند زد و گفت: «آن‌ها را به England می‌فروشیم! »

● آیا شما با اظهارنظرهای Chris موافقید؟ چگونه دیگر می‌توانیم چارچوب پیشرفت را بهبود بدهیم؟ نظر خود را با ذکر نام، نزدیک‌ترین شهر و county به نشانی hhletters@futurenet. com برای ما بفرستید تا شاید بتواند در شماره‌ای آینده از مجله Horse & Hound منتشر شود