چگونه شور قهرمانی جهان در زندگی روزمره ماندگار شود
چگونه می‌توان جوانان را در بلندمدت به ورزش سوارکاری جذب کرد
در نشست کمیته جوانان، در قالب یک پنل گفت‌وگو درباره این موضوع بحث شد که چگونه می‌توان شور و شوق قهرمانی جهان در آخن را به شکلی پایدار به فعالیت‌های حوزه جوانان منتقل کرد: نله پلاول، کیارا فیشر، کلارا و ماکس پاشرتس و کارولین لشینسکی، مجری برنامه، پس از این گفت‌وگو در کنار هایدی فان تیل، رئیس جوانان سوارکاری آلمان، دیده می‌شوند (دوم از راست).
یک دوره قهرمانی جهان می‌تواند برای ورزش سوارکاری الهام‌بخش باشد. اما این‌که جوانان در بلندمدت در این مسیر بمانند، در زندگی روزمره هم رقم می‌خورد: در تعاملات داخل اصطبل، در برنامه‌های مشترک باشگاهی و در جاهایی که به آن‌ها اجازه داده می‌شود خودشان مسئولیت بر عهده بگیرند. چهار جوان فعال و متعهد در یک پنل گفت‌وگو در چارچوب نشست کمیته جوانانِ جوانان سوارکاری آلمان در برمن، درباره این موضوع بحث کردند که چگونه می‌توان شور و شوق قهرمانی جهان در آخن را به کار با نسل آینده منتقل کرد.
این نشست با عنوان «قهرمانی جهان آخن تمام شد. حالا چه؟ چه کسی مسئولیت نسل بعدی را بر عهده می‌گیرد؟» برگزار شد. در این گفت‌وگو، خواهر و برادر و اعضای کادر جوانان، ماکس و کلارا پاشرتس، کیارا فیشر، سخنگوی جوانان و مربی، و نله پلاول، سخنگوی فدرال جوانان، حضور داشتند. اجرای این میزگرد را روزنامه‌نگار کارولین لشینسکی بر عهده داشت.
شور، اشتیاق، حس همبستگی و تجربه‌های فراموش‌نشدنی؛ شرکت‌کنندگان قهرمانی جهان در آخن را با این مفاهیم توصیف کردند. با این حال، همه آن‌ها بر این نکته نیز اتفاق نظر داشتند که برای اثرگذاری پایدار، شور و شوق یک رویداد بزرگ باید در زندگی روزمره ادامه پیدا کند. مهمانان این نشست با تکیه بر تجربه‌های شخصی خود توضیح دادند که باشگاه‌ها، فدراسیون‌ها و مجموعه‌ها چگونه می‌توانند در این مسیر نقش‌آفرینی کنند.
حس همبستگی، جوانان را به ورزش سوارکاری پیوند می‌دهد
کلارا پاشرتس معتقد است این پیوند از باهم‌بودن آغاز می‌شود. او گفت: «همین حس همبستگی در باشگاه سوارکاری ما بود که ما را به عشق اسب رساند.» به گفته او، تنها موفقیت‌های ورزشی نیست که افراد را در این مسیر نگه می‌دارد، بلکه تجربه‌های مشترک در اصطبل و احساس تعلق نیز نقشی تعیین‌کننده دارد.
برادرش ماکس پاشرتس نیز این بحث را با طرح این پرسش ادامه داد که هر فرد شخصاً چه کمکی می‌تواند بکند. این سوارکار پرش با اسب گفت: «اگر هر کسی تلاش کند اندکی از چیزی را که گرفته بازگرداند، همین هم می‌تواند اثرگذار باشد.» او تأکید کرد که مسئولیت از سطح فدراسیون یا ساختار ملی آغاز نمی‌شود؛ دوره‌های آموزشی، برنامه‌های باشگاهی یا حمایت از سوارکاران جوان آینده‌دار نیز می‌تواند تفاوت ایجاد کند.
باید به نوجوانان فضا برای مشارکت در تصمیم‌سازی داده شود
برای آن‌که شور و اشتیاق به مشارکت عملی خودِ جوانان تبدیل شود، آن‌ها باید امکان اثرگذاری و نقش‌آفرینی نیز داشته باشند.
نله پلاول، سخنگوی جوانان فدرال، بر ضرورت مشارکت‌دادن زودهنگام جوانان، سپردن مسئولیت به آن‌ها و جدی‌گرفتن دیدگاه‌هایشان تأکید کرد.
او گفت: «کاملاً می‌توان فهمید وقتی آدم‌ها برای یک ایده واقعاً شور و اشتیاق دارند.»
به گفته او، انگیزه، اشتیاق و یک تیم قدرتمند، پایه موفقیت پروژه‌ها هستند؛ چه در باشگاه و چه در سطح ایالتی یا فدرال.
کیارا فیشر، مربی و از فعالان حوزه جوانان، نیز بر اهمیت زندگی روزمره در باشگاه‌ها و مدارس سوارکاری در این مسیر تأکید کرد.
او معتقد است که در بسیاری از جاها، این نگاه در حال از بین رفتن است که اصطبل فقط محل سوارکاری نیست، بلکه یک محل دیدار اجتماعی و فضایی برای یادگیری هم به شمار می‌آید.
او یادآوری کرد: «قبلاً ما فقط برای جلسه سوارکاری به آنجا نمی‌رفتیم. قبل از آن هم آنجا بودیم، بعد از آن هم می‌ماندیم و دوست داشتیم تا جایی که می‌شود بیشتر بمانیم.»
به گفته او، به همین دلیل بسیار مهم است که دوباره برای کودکان و نوجوانان فضا فراهم شود تا این همراهی و همدلی را تجربه کنند و بتوانند ایده‌های خودشان را مطرح کنند.
از نگاه مهمانان این گفت‌وگو، مسئولیت این موضوع فقط بر عهده افرادی نیست که سمت رسمی دارند.
کمک‌کاران در مسابقات، مربیان، سخنگویان جوانان و اعضای فعال باشگاه‌ها نیز می‌توانند در شکل‌دادن به ورزش سوارکاری نقش داشته باشند.
آنچه تعیین‌کننده است، فعال‌بودن و فراهم‌کردن این فرصت برای جوانان است که بتوانند مشارکت کنند.
انتقال لذت همراهی با اسب
در پایان، شرکت‌کنندگان در بحث نگاه خود را به نسل بعدی معطوف کردند.
اگر کودکی امروز برای نخستین بار سوار اسب شود، آن‌ها چه چیزی برای او آرزو می‌کنند؟
پاسخ‌ها از شادی و اشتیاق گرفته تا احترام و قدردانی، و همچنین داشتن مربی‌ای همراه و فهمیده در کنار کودک را دربر می‌گرفت.
اما بیش از هر چیز، هر کودک باید این فرصت را داشته باشد که پیوند خاص با اسب و روح جمعی ورزش سوارکاری را تجربه کند.
پس از قهرمانی جهان چه چیزی باقی می‌ماند؟
از نگاه مهمانان این گفت‌وگو، مسئله اصلی این است که این شور و اشتیاق در زندگی روزمره ادامه پیدا کند؛ از راه تجربه‌های مشترک، حمایت از نسل جوان و ایجاد امکان برای مشارکت در تصمیم‌سازی و فعالیت‌ها.
در این میان، فقط مسئولان و مدیران نیستند که نقش دارند، بلکه همه کسانی که به زندگی باشگاه و اصطبل شکل می‌دهند، در این روند مؤثرند.
به این ترتیب، شوقی که از یک رویداد شکل گرفته است می‌تواند به پیوندی ماندگار با اسب و با این جامعه تبدیل شود.
پفردسپورت دویچلند/آنیکا شالوک/بو